Dagen zonder vlees!  Super!  We doen allemaal collectief mee want als iedereen 40 dagen geen of minder vlees eet dan gaan er zoveel minder dieren sterven of iets met ecologische voetafdrukken.  En daarna?  Gaan we dan vanaf Pasen weer allemaal kip aan’t spit gaan eten.  Bakken we een heerlijk biefstukje in de pan, met een pepersausje erover?  Want we hebben het verdiend hé, we hebben 40 dagen geen vlees gegeten, laten we allemaal gelijk Asterix en Obelix het vlees van de botten scheuren met onze tanden!  WRAHRW!   Ik begrijp het niet zo goed allemaal.  Toen ik vegetariër was werd ik door heel veel mensen bekritiseerd.  “Eet jij geen vlees?”  Neen, en ook geen vis.  “Je bent zot!” “en mis jij dat nu niet?” terwijl ze een biefstuk in je neusgat proberen te duwen.  “Dat mag jij niet eten die chips, daar zit bacon in”.  Zes jaar heb ik dat gezever moeten aanhoren.  Op restaurant had ik keuze uit kaaskroketten of een bord sla.  Ik heb zelf beslist, zonder dat iemand anders er een aandeel in had, om terug vlees te eten omdat ik na zes jaar het veggie zijn gewoon beu was, het is niet te onderschatten zo’n levensstijl.  Dagen zonder vlees, al goed en wel en wreed schoon initiatief, maar ik heb meer ontzag voor mensen die dagelijks iets vlees/visvrij op tafel toveren en dit als een gezonde levensstijl kunnen volhouden dan op Pasen een slachthuis af te huren om onze maag terug te vullen met alles wat we hebben moeten missen.

“Mo mens, jij stinkt!” Dat riep Pieter daarnet toen hij boven me kwam hangen tijdens het badmoment van de mustiekat.  Niet moeilijk, ik heb me al twee dagen niet gedoucht en ik heb twee nachten met koorts in bed gelegen.  Vandaag kan ik eindelijk weer enigszins door mijn neus ademen maar een ferme sinusitis hield me gisteren met een bonkend hoofd en een kop vol snot aan de zetel gekluisterd.  Zo tam als een lappenpop, zo slap als een onbewaterde plant.  Vandaag ben ik eindelijk een beetje beter en kunnen we alsnog van ons gezamenlijk verlof genieten.  En ja, ondertussen ben ik zo fris als een hoentje, eindelijk terug in een jeansbroek.  Twee voordelen aan ziek zijn….een kilootje minder en een kookboek van Jeroen Meus meer.  Pieter vond mij zo zielig dat hij me wou opbeuren met een geschenkje, al dansten de gerechten nog voor mijn ogen gisteren, vandaag ga ik er toch eens in neuzen….

That’s it!  Ze vliegt buiten!  Dit is de druppel!  Letterlijk, vele vele vele druppels…op mijn versgepoetste vloer.  Het is altijd iets met dat koffieding.  Als je water wil ingieten loopt de helft naast het reservoir op het keukenblad.  Na vele probeermethoden blijkt de enige manier om zonder morsen het onding te vullen, het water gewoon via de duwknop van de gesloten thermoskan over te gieten.  Dan sta je daar te gieten aan het tempo (en geluid) van een klaterend fonteintje in een wellnesscentrum en eens de koffie na een hels lawaai tevoorschijn komt blijkt die na 2 uren koud te zijn en mag je herbeginnen.  Vandaag was hij de vele verwijten waarschijnlijk beu en begon het machien ongecontroleerd koffie tevoorschijn te toveren.   Leuk zou ik zeggen, ware het niet dat in plaats van in de thermoskan, hij ervoor koos om het met koffieprut en al over mijn keukenvloer te gooien.  En kzweeret, dat is tjooling, natte koffiebonen opkuisen!  Nee, het is gedaan, de liefde is uit…iemand die een ongehoorzame koffiemachine wil temmen?  Be my guest!

Een rits openen – drukknopen hanteren – pillen breken – schrijven – een spatie typen – de radio bedienen van aan het stuur – een sinaasappel persen – fruit schillen – de riempjes van de maxicosi dichtdoen – meetikken met de muziek op het stuur – een bankkaart uit mijn portefeuille prutsen – de pagina’s in mijn agenda omdraaien – een cd opleggen – smsen – mijn wekker instellen – afwassen – een fles opendraaien – een lepel gebruiken – op mijn duimnagel bijten terwijl ik nadenk – een rits weer toedoen -…

Dat doe je allemaal met je duim….

En dat besef je pas als er een brok uit is!

En ook deze was weer ironisch vandaag.  Had ik na lang prutsen met een kapotte duim mijn bluetooth kunnen aanleggen èn hem connecteren met de carkit van de wagen:

Ik (preus voor duust dat ik het gekunnen had) :“Dag papa!!! We bellen uit de auto” manoeuvres aan het doen naar Ilja

Ilja –mute-

Pieter:”Dag Ilja!  Daaaaaaagggggg Ilja!”

Ilja: – complete mute –  en tegelijk mij aanstarend alsof we op planeet Mars gearriveerd waren

Na een kort gesprek en absolute stilte van Ilja’s kant….

Pieter:”Dag Ilja! Tataaaa”

Ilja: -muter dan mute –

De dame die in de carkit woont: ” CALL ENDED ”

“E-HEHEHEHEH” met een smile tot achter zijn oren….

Tssss womanizer!

Er is zo’n ruim aanbod aan media dat het moeilijk is om eruit te springen denk ik.  Vreemd genoeg was één klik op “Girl In Armour” voldoende om het nummer direct graag te horen en de cd te bestellen bij cosmox.  Leve het aan huis leveren, al denkt de postbode er waarschijnlijk anders over.  Overlaatst gaf hij een pakket af dat voor een andere straat was bedoeld.  Hij zei “ah, ik ben het zo danig gewend dat de pakketjes voor hier zijn dat ik niet goed gekeken heb”.  Zoveel bestel ik nu toch ook weer niet?

The Me In You dus, die vervangen binnenkort The Magic Numbers die ik herontdekt heb tijdens het rijden in het donker…

Soms is lotjetrek in de cdmap echt een verrijking!

“Achter jou!  Kijk achter jou!  Het ligt daar!” riep ik tevergeefs naar de vogel die op mijn terras in de sneeuw kwam ploeteren.  Boterhammetjes, 3 potjes vanillepudding, kaasvelletjes, vruchtjes uit de cornflakes (die vind ik niet lekker)…handig dat dat is.  Alles wat je teveel hebt hoef je enkel op maar op je terras te gooien, de vogels hebben toch honger!  Dacht ik.  Want tot nu toe heb ik nog maar die ene vogel gezien hier en ofwel was die stekeblind, ofwel is het beter op een ander.  Als iedereen de dieren voorziet van voldoende voedsel, ontstaat er dan een luxeprobleem?  Ik vind mijn menu redelijk aantrekkelijk, maar toch is het blijkbaar niet voldoende om het jaarlijkse roodborstje te lokken.  Krijgt hij elders “gebakken Sint-Jacobsvruchten met ganzenleverterrine op een slaatje met witlof”? Is er ergens een Valentijnsspecial die hem meer aanstaat? Ik ben er vet mee, ondertussen begint mijn terras eruit te zien als een half ontdooide mesthoop en ga ik een oud vuilblik moeten zoeken om de hele smuk op te kuisen!  Damn you vogeltjes!

“Eh, de kizzigheid druipt eraf” zei ik gisteren over een kandidaat tijdens het kijken naar een Tv-programma.  Het West-Vlaams is toch een zalig taaltje.  Toch gebruiken we hier in huis ook nog eens een eigen taal voor de dingen.  Een paar uitspraken die anderen niet kunnen begrijpen omdat ze niet met ons samenleven.  Daar zijn:

• “de mustiekat” (–> onze zoon),
• “noop” (–> dikwijls voorafgaand van “smit mor up”  en daarmee bedoelen we de berg papieren op mijn bureau),
• ” ’n tjakker” (–> het geluid dat de elektriciteitskast maakt als hij overgaat naar het nachttarief),
• “gif ze e potje” (–> geef Marbel een potje natte stinkende voeding.  Even later hoor je de sukkelaar die het moet doen kokhalzen van de geur),
• “kzin hele vermoefteld” (–> mijn haar is in de war en mijn kleren zitten precies niet goed, nadat je door de sneeuw ploetert om de kippen eten te gaan geven ofzo…)
• “shnuggletime!” (–> pak me nu vast, ik heb een knuffel nodig!)
• “ja mannegjes” (–> afhankelijk van het volume van deze uitspraak is duidelijk wat er in de pamper van de mustiekat te rapen valt)

En dan zijn wij verwonderd dat sommige mensen raar kijken als ze ons bezig horen tegen elkaar….

Soms heb ik gewoon zin om in het rond te staren, een beetje op mijn duimnagel te bijten en alles op mij af te laten komen…(met een fijn muziekje op de achtergrond…)

Maak ik binnen enkele jaren met mijn zoon een nieuwere versie van de virtuele sneeuwman?

Heb je zin om een sneeuwman te maken, maar voel je er weinig voor om daarvoor ook naar buiten te gaan? Maak dan een virtueel exemplaar met een van deze apps.

Make-A-Snowman is een iPhone-app waarmee je je eigen pop maakt en aankleedt. Kies een winterse achtergrond en ga aan de slag met een van de vele sneeuwbollen. Zijn die netjes gestapeld? Dan kan je aan de accessoires beginnen. Een aantal van die brillen, jasjes en hoedjes zijn betalend, maar het gratis aanbod is al behoorlijk uitgebreid. Met een knijpbeweging maak je elk onderdeel groter of kleiner, maar het blijkt geen sinecure om met volwassen kolenschoppen de kleine stukjes op de juiste plaats te positioneren – een kinderhand brengt het er allicht beter van af.

Ook op Android kan je met virtuele sneeuw aan de slag. Snowman Maker is iets minder gelikt dan de iPhone-app van hierboven, maar is toch ook behoorlijk plezierig. Hier geen cartoonachtige tekeningen, maar echte foto’s van sjaals, handschoenen en wortels om op je sneeuwpop te zetten.

Het moet gezegd: een echte sneeuwman maken is oneindig veel leuker. Misschien kan je deze apps gebruiken om een voorontwerp te maken, voor je naar buiten stormt en aan het echte werk begint. Kwestie van zo efficiënt mogelijk de koude te trotseren.  (bron: De Standaard Online)

Het regent apps en allerlei gedoe voor de smartphones, wat is het volgende: speel verstoppertje op je iPhone, maak een zandkasteel met je iPad?  Kinderen spelen naar mijn gedacht nog steeds het liefst the real game en daar hoeven geen dure toestellen bij te pas komen.  Tennis speelden we gewoon tegen de muur en als het balletje in de gracht belandde hadden we nog ééntje in reserve alvorens we onze botten mochten aandoen om het te gaan zoeken.  Basketten deden we met een opengesneden emmer aan een paal (waar is den tijd broer?), zelf chefkok spelen in ons eigen mini-keukentje en daarbij aarde mixen met preiafval, wat smaakt nu beter dan dat?  Dat we zelf cassetteopnames creëerden met de radio was toen redelijk vernuftig en zeker als je het resultaat kon beluisteren met je walkman. (na een tijd moesten we het deksel van de walkman met plaklint toeplakken omdat het ding zo danig versleten was dat het gewoon uiteen viel).  Wat ik Ilja zeker nog zie doen als hij groot genoeg is, is bij opa en oma op de schommel zitten.  Daar zaten we vroeger uren op, tot ongenoegen van de buren waarschijnlijk want het ding piepte soms tot op de platse van Woesten-city….ohja, en die keer dat mijn grote broer mijn tand uitschoot met het schietspel “Nerf”…daar ga ik maar niet meer over beginnen zeker?