Shout your heart out

Soms twijfel ik wel eens….zou ik niet meegaan met Pieter als hij om nog een tattoo gaat?  Het lijkt nu al zo lang geleden dat we samen zijn eerste gingen zetten.  Ik wou er persé bij zijn.  Het vreemde geluid van de naald en de geuren van zweet en verbrandigheid die in de tattooshop hingen waren bedwelmend.  Gelukkig kon ik na een 10tal minuutjes gewoon een koffie gaan drinken want het was een beetje saai om de hele tijd daar te staan drendelen.  Veel kun je daar niet lezen behalve boekjes met volgekleurde mannen of vrouwen waarvan ik drie vierde afgrijselijk vind.   Daar had ik op dat moment weinig interesse in.  Er was niks dat mij voldoende leek om de rest van je leven mee te dragen.  Tot nu natuurlijk….Maar waar zet je als vrouw zoiets?  Op een plaats die zichtbaar is voor iedereen in de zomer lijkt me uitgesloten al zou het wel zichtbaar voor mezelf moeten zijn.  Er schiet niet veel over denk ik.  Een heup ofzo?  Maar ik vind niet dat ik mooie heupen heb, dus wil ik er niets opzetten.  In feite vind ik niet meteen een onderdeel dat mooi genoeg is om er een tekening op te laten zetten.  Misschien moet ik eerst proberen tevredenheid over mijn lichaam te krijgen alvorens er dingen op te zetten die ik aan niemand durf tonen…De stap daarna zal zijn “niet gillend in een hoekje kruipen terwijl ik op mijn hoofd begin te slaan nadat iemand de MIEEEEEEEEEEEE imiteert”….en dan zijn we op de goeie weg gasten!

Ontkenning heet zoiets denk ik.  Als ik er niet naar kijk op het nieuws, of alle facebookberichten doorscroll, dan hoef ik er niet aan te denken.  Ik brand geen virtuele kaarsjes of post geen steunstatusupdates, die zijn er meer dan genoeg.  Mijn maag draait, elk nieuwsbericht opnieuw.  Ik kan er niet mee om en elke keer weer als iemand erover spreekt krijg ik een depressieshot.  Vreselijk nieuws zei Tomas De Soete gisterenochtend, het was om 7u dat ik hoorde wat er was gebeurd.  Eerst wil ik weten wat er is gebeurd, daarna wil ik er zo weinig mogelijk over horen, over zien en over praten.  Tegelijkertijd wil ik zo’n ouder vastpakken en niet zeggen dat het allemaal goed komt, want dat is niet zo.  Het komt niet goed, niet voor de ouders van de overledenen, niet voor de overlevenden.  Ik wil bij hen zijn als ze voor zich uitstaren nadat de hamer hen net neergeklopt heeft, die onmacht moet hen gek maken.  Ik zou hun hand willen vastpakken en een beetje kleine neepjes geven omdat ik niet weet wat gezegd.  Zijn er troostende woorden op zo’n moment…ik denk het niet.

Is er iets saaier dan een wachtzaal in het ziekenhuis?  Zotcontent was ik dat ik een uur eerder binnenmocht voor de CT-scan, aangezien ik een uur moest zien te overbruggen tussen twee consultaties in.  Het was het groot onderhoud dagje vandaag…minder leuk was het dat ik toen nog een uur moest wachten op de resultaten die ze enkel moesten afdrukken en in een enveloppe stoppen.  Het gezaag van de oude vent in de wachtzaal was er mij echt teveel aan “en hoe lang gaat dat hier nog duren zeg” en “ik zit hier al een uur, en mijn heup is vervangen geweest, is dat nu nog een doen ezo?”…’t is wreed meneer en als je nu niet stopt met zagen dan breek ik uw andere heup ook!  Soms zou je het allemaal moeten durven zeggen hé.  Wat ik wel gezien heb in een Menzo van een paar maanden oud (er was enkel dat om de tijd mee te doden): een man die er enigszins als een gewone man uitziet…Andre Villas Boas, gelukkig moest ik enkel onthouden dat hij de trainer van voetbalclub Chelsea was want de naam was me ontglipt.

Oordeel zelf maar:

 

Eindelijk nog eens een normale man, één die je knappe buurman zou kunnen zijn.  Want wat zie je de laatste tijd toch rare gedrochten verschijnen in tijdschriften.  Helemaal afgetraind door de hele week niks anders te doen, geschminkt, gezonnebankt en in vrouwenkleren, met handtassen of dure oorringen…nee…geef mij maar basic met een gezonde portie properheid.  En ver moet ik daarvoor niet zoeken! (of is dat teveel gestoeft?)

 

 

Het schrijven verloopt moeizaam deze week.  Alsof mijn handen en mijn verstand verschillende dingen willen.  Na de (inter?)nationale vrouwendag vorige week maak ik er deze week een vrouwentweedaagse van.  Geen mannen, ook geen kleintje, enkel wijvenpraat.  Dat zou moeten deugd doen, just me, myself and some friends.  Ik ben apetrots op mijn zoon en ik stoef wel eens over Pieter (alleen als hij het niet hoort, ziet dat hij het gewend geraakt) maar ik heb meer nodig dan dat.  Tijdens de zwangerschap had ik een heilige schrik voor de babydieperik.  Het hol waar mama’s instorten en waar enkel over baby’s en kinderen gepraat wordt.  De plaats waar de leden van de mamamaffia samenkomen om gezamenlijk baby’s te vergelijken en heimelijk in zichzelf te glunderen dat hun eigen kind het beter doet.  Iedereen slaat je er om de oren met allerlei kinderadvies en je hoeft er niet eens om te vragen!  Het is trouwens daar waar berekend wordt hoeveel tijd er tussen je eerste en je tweede kind moet komen om de ideale gezinssituatie te creëren moest je het willen weten.  Dat verdomde hol waar de afgrond soms van lonkt als ik te weinig me-time krijg (en ik verdien het om over die VijfTV-opmerking een omhoog getrokken wenkbrauw te krijgen).  Neen, ik vind het ook wel eens leuk om eens niet over mijn kind te praten maar over muziek die ik graag hoor of een serie die ik nog wil zien.  Het kan zo zalig zijn om iemand over een straffe stoot te horen vertellen.  En ik wil “Regenwormen” uittesten, als we er ooit in slagen om de handleiding te ontcijferen….aan kakelende kippen geen gebrek alleszins…

Ik kan niet koken.  Bakken al wat je wil, maar koken daar ben ik geen krak in.  Bij gekookte aardappelen zit er altijd wel één in die niet doorkookt is, mijn vlees is de helft van de keren nog rood en mijn groenten zijn smaakloos en te weinig gekruid.  En nu?…pech voor degenen die bij me wonen zeker?  Voorlopig kan mijn zoon er nog niet van klagen maar ik hoor toch regelmatig eens “je kruidt te weinig”-sputtering aan de echtgenootkant.  Ok, maar welke kruiden moet je wanneer gebruiken, ik wil helemaal niet dat mijn aardappelen naar herbes de provence smaken of dat mijn boontjes oosters getinte curryprak blijken te zijn.  Zijn daar geen gouden regels voor?  Jeroen Meus!  Help dan toch deze arme jonge mama.  Je bent altijd welgekomen in mijn nederige keuken met goedkope ikeapotten om mij de kneepjes van het vak te leren.  Ik wil er gerust een blauwwitgekareerd schortje voor aantrekken.  Als toetje maak ik voor jou zelfgemaakte madeleines (uiteraard van jouw recept) en geef ik enkele toekomstige oudertips…fairtrade noemen ze dat.

“Mjaw mjaw”  Verdikke, Het Mormel zit weer op de schoot van de langharige, er zal weer geen schot in de zaak komen als ik binnen wil geraken.  Is de kortharige daar nergens om die deur open te doen voor mij?  En als ik nu eens rechtop ga leunen tegen het raam….zou ze dan open doen?…Geen reactie godver…Het Mormel krijgt weer alle aandacht.  Ah toch, een scheve blik….Ahaaaa, Het Mormel gaat terug in de kooi….daar is ze si.  “Mjaw” en alléé kom, omdat je zo vriendelijk bent, een kopje tegen je scheenbeen.  Wow, ‘t heeft effect, ik krijg eten….oeh, een vogel buiten, ik wil terug naar buiten, ik wil terug naar buiten, ik wil terug naar buiten, mjaw mjaw mjaw.  Miljaardedju ze hangt weer over Het Mormel, wat is er daar eigenlijk zo interessant aan? “Marbel godver, je komt van buiten” Ja ik weet het, maar een vogel, nu, een vogel, laat mij buiten! “Je kan nu wachten” Verdikke hij is weg…soit, kga mij op de grond gooien en legefakken, is ook altijd leuk.  Oeh wat ruik ik daar?  Een lekker geurend pakje vlees naast de warme platen?  Interesting….eens gaan neuzen voor ze het ziet.  “Durft niet hé Marbel” Damn, ze ziet het wel zeker?  Wat doet ze daar?  Het Mormel is weer eens niet in zijn bak geweest maar doet het gewoon in zijn broek zeg, loser!  Terwijl ze bezig is, ’t is het moment om aan de kraan te drinken. “Mo jong Marbel, ga uit het bad”  Hahaha sucker, ik weet wel dat je Het Mormel niet durft loslaten als het daarboven ligt, ik drink lekker voort.  “Kom, naar buiten met je apemanieren”  Yes!  Mission Accomplished!  Lo-ho-hosers!

 

Zijn we een gigantje aan het kweken misschien?  Tot twee maal toe kreeg ik in Renmans de vraag of mijn zoon een schelleke moet hebben.  Gasten, hij is 8 maanden, het gewicht van het schelleke is waarschijnlijk het enige van vlees dat hij mag eten op een dag, en trouwens, hoe moet hij dat gaan bijten?  Hij is nog steeds tandenloos.   “’t Hoh, hoe oud is dadde?”  (Ziet hij er nog vrouwelijk uit ook misschien dat men niet durft hij of zij zeggen) “Wat? Acht maanden?  Amaai, ik ging zeggen anderhalf jaar” mo gie, doe keer normaal!  Je zou eens moeten durven reageren “En hoe oud ben jij?  Wat 45?? Je ziet er zeker 58 uit!”  Ik vind hem er nochtans redelijk gewoon uitzien voor zijn leeftijd.  Het is ook niet zo dat je zijn ogen moet zoeken in de kwabjes van zijn gezicht.  Hij is 8 maanden en laat hem maar zo oud als hij is, binnenkort mag ik hem gaan ophalen van een fuif en zijn eerste vriendinnetje (of vriendje) mijn afkeurende blik geven.

Ik merkte deze week op aan een collega dat hij telkens de kantjes van het brood neemt in plaats van een “normale” boterham.  Toen ik vroeg waarom gaf hij een moeilijke uitleg over de onoverzichtelijkheid van grote boterhammen.  Nadat ik hem een klein beetje had uitgelachen vroeg hij “Heb jij geen zo’n van die rare dingen misschien, die je niet kan verklaren maar toch leuk vindt?”….Ik kon niet direct op iets komen maar ik wist wel dat ze bestaan, die rare kantjes van me.  Bij nader inzien blijk ik ook wel hier en daar een freaky touch te vinden.  Zo vind ik het bijvoorbeeld leuk, als ik de hele dag getrappeld heb op het werk, om mijn kousen uit te doen ’s avonds en dan te voelen op de plaats waar het rekkergedeelte ooit zat.  Als er ribbeltjes te vinden zijn dan is het superleuk om hierover te wrijven.  Stiekem hoop ik soms op ribbeltjes, maar die zijn er niet altijd.  Ik heb nog niet uitgesnuisterd welke kousen ze maken en welke niet.  Ook bij het kloklezen heb ik zo’n rariteit: keer voor keer kijk ik om 22u22 op de klok.  Het is al zo danig veel voorgevallen dat ik het al niet meer freaky maar normaal begin te vinden.  “Ahja, ’t is weer 22u22”, veel minder leuk is het als je midden in de nacht om 1u23 wakker wordt en niet meer kan slapen (of om 2u34 en 3u45).  Ohja, en als het zo danig stil is rond me, dat ik het getik van mijn polshorloge kan horen….zalig maar het gebeurt veel te weinig…

Wordt het niet eens tijd dat één of andere poetsfirma het babydusterrompertje uitvindt?  Als ik mijn 8maandertje bezig zie dan zou hij al heel wat kunnen helpen in het huishouden.  Gelijk hij probeert te kruipen en precies overal zijn grijpgrage handjes in krijgt zou het best wel handig zijn als hij een allroundzeemvelletje zou dragen. “Eerst het stof afnemen voor ik je pyjama in de was doe Ilja”.  Het kruipen op zich beperkt zich enkel tot zich op de één of andere manier vooruit zien te krijgen, nu en dan eens met de kont hoog in de lucht, soms eens volledig uitgestrekt ter plekke zwemmend, maar ik zie het goedkomen één dezer dagen.  Hij is vooral enorm gedreven als hij een gsm moet te pakken krijgen.  De illusie dat hij die nooit zal kunnen pakken is allang doorprikt nadat Pieter zjn eerste speekselgesprek voerde enkele dagen geleden.  Achterwaarts geraak je trouwens ook overal, je kruipt achterwaarts naar wat je wil krijgen en dan draai je gewoon je kar.  Babylogica zou veel meer moeten gebruikt worden.

En nu nog volledig uit de context geduwd wil ik het woord “koesteren” nog eens bejubelen.  Is dat nu geen zalig woord?  Het doet me denken aan een klein kuikentje dat je in je twee handen houdt en nu en dan een aaike geeft.  Iedereen heeft nood om nu en dan eens gekoesterd te worden dacht ik zo.

De sinusitis houdt me nog steeds in zijn greep.  Dagelijks slik (en kokhals) ik nog dafalgan om mijn bonkend hoofd onder controle te houden en mijn neus produceert stoffen die ik niet ga beschrijven.  Toch kan ik sinds gisteren eindelijk terug ruiken.  Oef, ik dacht even dat dit niet meer goed kwam aangezien ik wel door mijn neus kon ademen maar niks rook.  Nu ik terug kan ruiken heeft mijn gehoor het opgegeven.  Snot baant zich een weg door mijn hoofd en gebruikt daarvoor duidelijk elke holte die het tegenkomt om even uit te rusten.  (of dat er veel zijn, dat laat ik in het midden :-)).  Als mensen tegen mij spreken dan klinkt dit schel en luid, als ik een kraan opendraai is het alsof ik door de carwash rijd.  Niet kunnen ruiken was één iets, maar niet goed horen dat is verdikke nog een ander paar mouwen.

Deze week heb ik ook enorm gelachen met een foto in een oude flair rond een nieuwe internethype: Breading.  Een boterham uithollen en die rond de kop van je kat duwen.

Here’s how to bread your cat:

1) Take a piece of bread (If this is your first time, use a soft white bread. Experienced breaders will use rye or even multigrain.)

2) Cut a hole approximately 1 inch larger than your cat’s head. This trips some people up. Remember: the bread has to fit around the not just the cat’s head, but it’s ears, too.

3) Gently place the bread around your cat’s head.

4) Take a picture. Post it to the official in-bread cat Facebook page.

Bron: www.gawker.com

En dat ziet er ongeveer zo uit:

Marbel??  Waar zit je té?