Liese

Page 71 of 118

augustus 13, 2015augustus 13, 2015

to lurk or to comment?

“Kathleen zegt…”. Dat is al een paar keer in mijn hoofd gepasseerd tijdens de cursus “Meststoffen voor je blog”. Deze keer zegt Kathleen dat ik als opdracht “de ideale lezer” voor Shoutyourheartout moet typeren. Ter info: “zegt” en “moet” kunnen vervangen worden door “geeft als tip” en “zou kunnen”. Ze verplicht ons tot niets en ik voel me ook helemaal tot niets verplicht. De cursus is superboeiend ook al ben ik uit de Facebookgroep, toch haal ik er tonnen inspiratie uit. Hoewel ik blijf schrijven voor mezelf en mijn stijl niet ga veranderen (mijn stijl, wat is mijn stijl eigenlijk?) lijkt de opdracht me wel heel zinvol. Ik ben deze blog gestart met nul lezers. Ik vermoed zelfs dat ik hier al een jaar schreef alvorens iemand kwam meelezen. Het maakte niet veel uit. Er werden door mij ook weinig tot geen andere blogs gelezen dus hoe kan het ook. Toen ik op Facebook mijn berichten begon te posten kwamen er meer lezers. De interactie met de lezers vind ik super (leve comments!). Ik weet nu ongeveer wel uit de statistieken en het aantal volgers op wordpress, bloglovin’ en feedly hoeveel mensen er langskomen, maar dat is ook wel heel blurry, want wie jullie echt zijn, dat is een mysterie! Dus ik doe mijn huiswerk en probeer een typering te schetsen van de “ideale” lezer van deze blog. Dat moet je niet interpreteren als “oh, ik ben ideaal”, neen, dat is gewoon een paar algemene kenmerken waaraan ik denk dat sommige lezers voldoen.

Geslacht: vrouw (we gaan ze Vanessa noemen voor ’t gemak)
Leeftijd: tussen 25 en 45 (want daar zitten wel enige Vanessa’s tussen denk ik)
Kroost: één of twee kinderen tussen 0 en 10 jaar. (Louis en Marie) (totaal niet van één of andere reclame genomen, nope!)
Interesses: bloggen, misschien lopen, misschien wel: zich zo weinig mogelijk vermoeien in het huishouden, een beetje prutsen met foto’s, lezen
Professioneel: sociaal beroep (leerkracht, opvoeder, verpleegkundige, iets in de hulpbranche)

Misschien ben jij wel een Vanessa en is Louis uw tien-jarige zoon?

Of misschien ben jij wel Dimitri, de broer van Vanessa, een single van 25, werkzaam in de IT, met als interesse: videogames, pintjes pakken en festivals doen of Martin, de 68-jarige vader van Vanessa en Dimitri, gepensioneerd boekhouder met een voorliefde voor de oude Grieken? Vanessa, Dimitri en Martin, ge zijt allemaal welkom hé, dat heeft er totaal niets mee te maken. Integendeel. De variatie is aangenaam, ik wil ook wel meer weten over die oude Grieken eigenlijk! Het zou fantastisch zijn moesten lezers eens een comment laten over hun profiel “geslacht-leeftijd-al dan niet kroost-interesses-beroep”, ja jij ook, lurkertjen, je moet niet bang zijn! Maar ge moet u uiteraard niet verplicht voelen 😀

Het moet passen….Vanessa staat in het krantje van De Gezinsbond vandaag….haar vent is blijkbaar Wim, met een voorkeur voor hoeden. Dag Wim.

augustus 12, 2015augustus 12, 2015

Danonino’s castle

Zoals ik al eerder schreef kreeg ik via Danone een pakket toegestuurd met daarin “Het lekkerste knutselboek: knutselen met plastic cupjes van Danone”. Ilja begon meteen te bladeren en aangezien hij in zijn ridderperiode zit was de keuze vlug gemaakt! De opdracht werd door mij -aannemer van dienst- aanvaard.

Het plan van de architect was mooi uiteengedaan in het boek.

Eerste opdracht: Zoveel mogelijk bouwstenen leegeten. So far: geen klachten!

Tweede opdracht: een goeie schilder zoeken. En we weten allemaal, een goeie stielman, dat is nog moeilijk te vinden!

Er werd door de schilder ook gemetst. Multifunctioneel noemen ze dat!

De decorateur van dienst pimpte de Danonino-potjes. Wie de de decoratie koos, daar hoef je niet ver naar te zoeken, de aannemer was ook meteen akkoord.

Als je baas bent van je kasteel mag je zelf kiezen hoe het eruit ziet uiteraard.

De aannemer zocht tussen haar gekleurd papier naar iets leuk om de torens te maken. Dat ze drie keer moest herbeginnen om het torentje te maken op maat dat vermeld ik alleen maar ter info (slechte reclame is ook reclame)

Achteraf werden hier en daar nog enkele details toegevoegd, de afwerking is trouwens nog steeds niet volledig, het bleek dat we nog veel te weinig Danonino’s gegeten hadden. Maar een kasteel met één zijtoren, dat gelijkt er toch ook al op hé. En een veranda aanbouwen, dat doe je ook pas als je op je een vergunning en geld hebt hé?

augustus 10, 2015

Kruidvat-mijn-gat

Liefde is: Kruidvat trotseren met een buggy en een kleuter omdat je lief geen gel* en deo meer heeft. Echt. Ik begrijp niet hoe Kruidvat nog altijd niet doorheeft dat hun winkel zowat de hel is voor moeders met kinders die nog niet kunnen lopen. En je moet weten: als buggy’s er niet kunnen passeren, dan kunnen rolwagens dat zeker niet. Tijdens mijn werk ben ik soms wel eens onderweg met iemand in een rolwagen, het is pas als je zelf een rolwagen duwt dat je beseft hoe irritant het is als mensen hun bromfiets of fiets volle bak op het voetpad parkeren. Of hoe -in Ieper toch- vuilniscontainers het halve trottoir bezetten! Vreselijk! Veel winkels zijn niet toegankelijk voor buggy’s en rolwagens. Ja, ik kijk naar jou: winkel met je trap vooraan of jij met je zware deur die je met twee handen moet openduwen! En als ze dan -zoals Kruidvat- wel toegankelijk zijn, dan zetten ze heel dat spel vol met allerhande promorekken en kartonnen borden. Winkelwaren die uitgestald staan op de grond waardoor je niet anders kan of die dingen gewoon verzetten om te kunnen passeren. “Winkelinrichters” (bestaat dat eigenlijk?) zouden daar toch echt beter op moeten letten! In feite zou “rolwagen”-duwen en -zitten zelfs een onderdeel moeten zijn van één of andere levenssleutellessen (of hoe heet dat nowadays?). Niet alleen om de obstakels op de weg te vervloeken, maar ook om eens te beseffen hoe het is om in een rolwagen te zitten en ergens niet bij te kunnen. Ik wil helemaal geen compassie opwekken voor mensen in een rolwagen, ik veronderstel dat ze dat zelf ook niet willen maar het zijn de kleine dingen die het hem doen: een deur openhouden, het voetpad toegankelijk houden of een klein handje hulp bij iets dat te hoog staat.

*vaneigens kan ik naar een andere winkel gaan om mijn producten. Eén die wel toegankelijk is. Maar daar hebben ze die bepaalde gel niet. Damn. Of weet er iemand waar je deze pot nog kunt kopen?

en waarom heeft Nivea geen webshop? Of kijk ik daar helemaal naast?

augustus 9, 2015augustus 9, 2015

Tenen Shmenen

Zaterdagochtend was alweer een ochtend om naar uit te kijken. Ik mocht nieuwe loopschoenen halen in Decathlon. Ik had al een tijdje het gevoel dat mijn loopschoenen iets te nauw waren en dat de zool echt wel zwaar aanvoelde. Alsof ik een beetje met blokjes aan mijn voeten liep. Hoewel ze nog niet zo heel erg oud waren kon ik wel een nieuw paar verdragen.

Ter plekke werd ik geholpen bij het kiezen van een “aangepast” paar. Gelukkig had ik goed geredeneerd en een broek aangetrokken, want ik vermoedde al dat ik op de loopband ging moeten lopen. Na het invullen van enkele gegevens mocht ik zes keer over en weer lopen op de band zodat de stand van mijn voeten kon gescand worden. Het vreemde daaraan was niet: ik moet hier in de Decathlon lopen. Neen, het vreemd was: er staan hier supporters te kijken naar mij. Er waren effectief mensen blijven staan om te kijken wat ik aan het doen was. (Ik had ook iemand die gedurende het volledige bezoek een beetje teveel supporterde, maar dat is een ander verhaal, ééntje die eindigde met:”Ewel, is er iets misschien meneer? Ken ik u?” nadat die meneer in kwestie al zeker tien keer grijnzend goeiendag had geknikt. Ik kende hem niet by the way.)

Anyway, blijkbaar doe ik van “overpronatie”. Wuk? Toen ik daarmee thuiskwam zei mijn lief heel normaal:”ewel, ken jij dat niet?”…euh, neen, wat weet ik daar nu van? Kort gezegd: mijn voet kantelt teveel naar binnen als ik loop waardoor ik een schoen nodig heb die dit compenseert. En gelukkig hadden ze dat.

Eerst paste ik deze:

Girly girly met dat roze maar dat deed er niet veel toe want ik had het gevoel dat deze 41 te nauw zaten. De verkoopster zei er ook bij dat ik best mijn tenen niet voelde tegen de voorkant en raadde me aan om een maat groter te nemen. Een ander paar dan maar in (de grootste) maat 42 (Bigfoot? Moi?).

Uiteindelijk ging ik naar huis met deze beauties:

Ze werden deze ochtend meteen getest tijdens een ochtendloopje. De schoenen voelden licht aan, beter dan mijn vorige en gaven goed mee. Na zo’n twee kilometer begon ik toch wel een klein beetje pijn te krijgen aan mijn tenen (de bovenkant).

Bij thuiskomst bleek dat ik dat goed had gevoeld…(de foto van mijn lelijke tenen heb ik verkleind…tenencomplex? moi?)

Twee “bleinen”. Zowel linker- als rechtervoet. Oei. Ik heb wel vreselijke voeten met mijn opkrullende tenen. Of had ik de schoenen misschien beter eerst ingewandeld? Misschien was het een beetje wild door 4 km te lopen zonder ze in te wandelen (al besef ik wel dat 4 km voor de meeste lopers gewoon opwarming is). En nu?

augustus 7, 2015augustus 7, 2015

Zelfkennis is het begin van alle wijsheid?

Ik kan het niet.

Ik kan niet:

vier zure spekken eten en dan het zakje terug dicht doen en terugleggen in de kast, neen, ik eet een handvol zure spekken en daarna nog een hand. Dan draai ik het zakje dicht en leg het terug in de kast. Tien minuten later ga ik terug naar de kast en ik eet ik weer twee handjesvol. Ik kan niet: de rest van die zak terugleggen en dat bewaren voor later. Neen, tegen het eind van de middag moet die zak leeg.
naar de winkel gaan en enkel meebrengen wat ik nodig heb. Neen, ik koop altijd iets dat ik initieel niet van plan was om te kopen. Vandaar dat ik meer en meer Collect en Go doe. Het kost je ietsje maar je wint er zoveel mee.
een beetje Facebook. Ofwel doe ik Facebook ofwel doe ik het helemaal niet. Ik wil wel een pagina voor mijn blog maar dat kan niet zonder Facebookaccount, dus het is to Facebook or not to Facebook. Ik vrees dat het het laatste geworden is, het leven was veel simpeler zonder Facebook.
zeggen dat ik “maar een beetje ga organiseren”, neen, ik trek alles veel te rap naar me toe en wil het zelf liever doen. Ik kan geen half werk doen, ofwel doe ik het ofwel doe ik het niet.
een beetje foto’s bestellen en de rest voor later houden. Neen, eens ik begin aan een fotobestelling ben ik zoet voor een uur, alle gefotografeerde activiteiten sinds de laatste bestelling worden overlopen en geselecteerd. Vandaar dat ik dringend, dringend een fotoalbum voor Linus en een nieuwe (derde!) album voor Ilja moet aanschaffen! Nothing beats echte foto’s!
één tas koffie drinken ’s morgens en dan stoppen. Nee, ik drink er 6 (6 kleintjes).
een mini-toertje gaan lopen, nee, het is de volledige toer lopen of het is niet.
een beetje roefelen. Nee, als ik roefel dan is het met de grove borstel, no mercy voor de Nelly Furtado-cd, weg ermee!

neen, ik kan het niet.

augustus 6, 2015augustus 6, 2015

“Waaroooommm?”

Mijn kleuter heeft er de laatste weken een handje van weg om alles te bevragen. Is het niet “waarom?”, het is “wie woont er hier” of “wie heet die meneer?” (ok, zinsconstructies, daar is nog een beetje werk aan). Nadat alles met 5 waarom-vragen wordt geanalyseerd komt er meestal een nieuwe vraag. Als ik na enkele uren echt een time-out nodig heb van al dat gevraag speelt zich deze conversatie af:

“Ilja, stop nu eens met de hele tijd “waarom” te zeggen”.

“Maar waarom moet ik stoppen met waarom te zeggen?”

Dan is het moeilijk om niet te reageren als volgt:

Omdat mama echt een break nodig heeft van die vraagstukken, omdat ik eens eventjes stilte wil, omdat ik eens wil nadenken over iets anders dan over hoe regen gemaakt wordt, waarom de zon niet schijnt, waarom choco van chocolade is gemaakt, waarom je sterk wordt van melk. Ik wil eens niet mijn woorden wikken en wegen bij de vraag waarom ik ga gaan lopen. Want toen ik de laatste keer antwoordde “omdat ik niet dik wil zijn” voelde ik me niet goed bij dat antwoord en boog ik het om naar “omdat ik fit wil zijn” en fit is gezond, en “waarom is fit gezond”, tjah, omdat je lichaam dan gezond is, “Wat is dat je lichaam”, ja je lijf met je armen en je benen, en ja, jij bent wel gezond ook al ga jij niet gaan lopen. Veelal weet ik ook gewoon het antwoord niet op al die vragen en moet ik “ik weet het niet” antwoorden op “waarom die bloemen roze zijn” of “waarom die meneer daar wandelt op straat” en dan zeg ik wel eens “DAAROM”

“Maar waarom daarom?”

Wat blijkt dus: als je twee van die waarommertjes bij elkaar zet, dan waarommen die tegen elkaar! Dat hebben we gisteren gemerkt toen we niet één maar twee kleuters meenamen naar Bellewaerde. Ineens konden wij weer met elkaar praten en werd het kleutergevraag omgebogen naar kleutergetater op de achterbank (“Mijn papa heeft een grote auto!” “Mijn papa zijn auto is nog veler groter!”). Zalig! (en waarom komt de mamamaffia mij nooit zo’n tips geven? Dat is tenminste handig om weten!)

En om eens helemaal uit de kinderpraat te zijn ging ik gisterenavond nog gaan vrouwenpraten. Jawel, na zo’n hele dag sloffen achter twee kleuters, u mag mij courageus noemen maar het kan toch wel eens deugd doen. Hoe cliché het ook klinkt, maar als vrouwen onder elkaar bezig zijn dan gaat het gesprek toch soms alle kanten uit: van knappe vrouwenfilmsterren (Cameron Diaz werd genadeloos afgeslacht door mijn vriendin) tot knappe mannen (waarbij ik een schokkende ontdekking deed over mijn aandeel in het gesprek: Kurt Rogiers, Louis Talpe viel trouwens niet bij allen in de smaak, tjah, les goûts en les couleurs…), tot Mathias Schoenaerts (niet mijn ding) en Bieke Ilegems (weeral mijn aandeel, nadat ik haar bezig zag in “Vind je lief” ben ik trouwens helemaal weg van haar, Bieke for President!) Mijn vriendin haar nieuwe iPhone werd bewonderd (“oh, maar dat is toch al een schoon hoesje? “ma neen ik wil een mooier!”) en meteen ook getest:

Een instagramlesje (“oh nee, hier zie ik er te bruin uit! Oh neen, niet die, ik zie er ziek uit, oeh dit en oeh dat”) en tien minuten later werd haar eerste foto gepost.

En zo gaan de dagen hier open en dicht.

augustus 4, 2015

De week van gratis, gewonnen en graag gekregen

Vorige week kreeg ik een foto via whatsapp van mijn lief. Niets spectaculair, we sturen wel meer (al dan niet domme) foto’s naar elkaar door. Deze keer was het echter zijn mooie hoofd met een minstens even mooie zonnebril erop. “Cadeautje gekregen van de baas!” Allright! Leuk! Stiekem dacht ik al: “Hmm, misschien staat hij mij wel?” Dat bevestigt mijn status van “afschooier”, die werd in het leven geroepen door mijn broer en wordt in stand gehouden door mijn echtgenoot. (ter info: hij stond me niet….bummer)

Maar dat was blijkbaar de start van een extreme week. Via instagram kwam ik in contact met Lieve die me een pakketje gaf van Danone

Meer hierover in een apart postje later!

Via Erika won ik een playmobilsetje

(no smartphone included, haha, jammer, dat zou ik nochtans ook kunnen gebruiken :-D)

Ik ben van het maak-het-jezelf-gemakkelijk-type en doe Collect en Go. Soms krijg je dan eens iets gratis (een staaltje van iets, een reclameken van iets anders). Deze keer was het echter één van de betere collect en go’s met extraatjes zoals:

een rol Oreo’s. Toegegeven, ik moest het papiertje terug uit de vuilnisbak halen toen ik besefte dat ik mijn gratis dingen aan het fotograferen was, het rolletje hield het namelijk geen 12u uit bij ons boefbeerkes.

Een doos ijsjes van het merk Boni, hell yeah, die zijn lekker! Niet te doen! En ik vermoed dat ze niet te kostelijk zijn (ik dacht 2,40 ofzo voor 4, cava nog, zeker voor die smaak!)

Nog meer yoghurt, ook bij Collect en Go. Van de concurrent van Danone denk ik. Mijn koelkast stond ineens vol met allerlei lekkere dingen.

We kregen ook de kans om een geweldig trouwfeest bij te wonen, ééntje waarbij de kinderen gewoon mochten meekomen en er kinderanimatie was voorzien. Eéntje dat zich ’s middags voordeed zodat we lekker allemaal buiten konden aperitieven en eten. Eéntje dat voor ons een echt leuk uitje was ook al reden we er anderhalf uur voor. Het was het meer dan waard!

Bij het vertrek was er nog een kleine attentie voor de gasten. “Fijn dat je er was”, neen Joren en Joke: “Fijn dat we er bij mochten zijn!”

En het weekend kon al niet meer stuk met de cursus waar ik al in geuren en kleuren over blogde.

Yezzz, it’s a “Whoop Whoop”-week!

augustus 2, 2015

Mest!

Dankzij mijn heel erg gemeende comment op de blogpost van Kathleen ben ik samen met mijn vriendin/collega winnares van een geweldige give-away namelijk: Meststoffen Voor Je Blog, een online cursus om je blog te laten groeien en bloeien. Yes! Ik had de proefles reeds gedownload en was al een tijdje aan het nadenken om mijn blog een beetje meer in the picture te krijgen, misschien nog meer leuke dingen eruit te halen. Bij deze is dat echt een supertof en ultrawelkom cadeau! Ik ben al het hele weekend zo content als een puppy met een chew toy. Iedere keer als ik eraan denk gaat het even van “hell yeah!” in mijn hoofd en ik doe er ook zo’n imaginair dansken bij (in mijn hoofd kan ik ook ultragoed dansen, Beyonce, step a side!). Hopelijk kan ik er iets mee bereiken. Om te kunnen deelnemen aan de discussies tussen de deelnemers maakte ik alvast een Facebook-account voor deze blog aan. Dat lijkt me trouwens ook al een stap in de goeie richting om meer volk deze kant op te trekken. Het gebeurt wel regelmatig dat iemand me vraagt “of ik nog altijd blog?” grotendeels omdat ze die niet meer kunnen volgen via Facebook. Ik heb het namelijk weggegooid zo’n kleine 3 jaar geleden. Mèt reden! Het gezeur, de duizenden wedstrijden, het gestoef, dat werd me echt teveel, ik heb het mij dan ook nog geen seconde beklaagd. Sommige van mijn voormalige fb-vrienden volgen me nu via e-mail maar een groot deel is weggebleven van de blog wegens “nergens meer te vinden” In die drie jaar is er blijkbaar al heel wat veranderd op Facebook, al voldoende om te beginnen zuchten, enigszins van frustratie want ik moest altijd maar dingen invullen die ik niet wou prijsgeven. (overslaan, overslaan, overslaan) Ik kies er ook bewust voor om de app niet te downloaden, de batterij van mijn gsm begeeft het nu al soms tegen 18u! Dus……alvast tijdelijk….en misschien blijft het wel: de facebookpagina van Shoutyourheartout is nu HIER te vinden!

augustus 1, 2015augustus 1, 2015

100 dagen Linuslove

WAT? Honderd dagen al? Hoe zotvlug gaat die tijd? Especially when you’re having fun. Want fun is het wel, met Linus erbij. Ik zeg altijd tegen mensen die vragen of de baby-periode lastig is: “ja, vooral de eerste zes weken zijn zwaar, daarna zou het altijd maar moeten beteren”. (Als ze mij niets vragen dan zeg ik niets, ik ben anti-mamamaffia die aanstaande ouders graag de kast op krijgt.) Velen zullen mij tegenspreken, zeker diegenen waarbij hun kindje graag wakker is ’s nachts. Maar ook deze keer ging mijn zes-weken-theorie op, ik ben dan ook gezegend met een kind dat al op week 5 begon door te slapen en dat is hij blijven doen tot op de dag van vandaag (niet jinxen, subiet schruwelt hij deze nacht het hele huis samen). Aan de start van zijn vierde levensmaand kan ik alleen maar zeggen: het wordt alsmaar leuker en het gaat altijd beter en beter. Ik leer hem elke dag een beetje beter kennen, want zo’n klein wezentje, dat moet je -net als een volwassene die je voor het eerst ontmoet- leren aanvoelen.

Hij lacht enorm veel en vlug, maar als hij weent heeft dat -net als bij veel baby’s-haha!- een reden. Het hongerbleitingske, dat wil je liever niet meemaken, met onze hoge plafonds kan het nogal weergalmen hier, dan is de brulaap in hem wakker gemaakt. Beware of the beurelmonkey! En beurelen kan hij, vooral als het niet direct komt. Het is ook aan hem te zien dat hij graag eet, met zijn drie maanden weegt hij 7,580 kg en meet hij 66,5 cm. De grootte van een zesmaander dus. We moeten misschien ook niet vergeten dat hij er al 2 weken oud uitzag bij zijn geboorte. Dat was niet niks, die 4,410kg en 53,5 cm.

Het is zalig, die kleine pudding in huis. Ik had nooit gedacht dat ik weer zo intens van die babyperiode ging kunnen genieten, maar het tegendeel is waar. Zijn kleine lijfje tegen het mijne voelen, de lachjes en het gestamp van contentement. Zijn ontdekkingstocht op de speelmat waarbij hij (“yes gelukt!”) supertrots een speelgoedje kan overmeesteren. Hoe hij zijn vuistjes enorm intrigerend vindt (“Huh? Dat hangt hier aan mij? Doet het ook iets?“). De manier waarop hij in je ogen kan staren als je hem op je schouder legt (auch, dingeling mijn hart breekt keer op keer!). Die schouder is ook zijn favoriete plekje om kwakjes melk op achter te laten. Je moet het ergens doen hé.

De mamamaffia had me ook laten weten dat een tweede kindje veel vlotter gaat en je je veel minder zorgen maakt. Ze hadden -voor een keer- gelijk. Het lijkt een veel minder grote aanpassing dan met Ilja indertijd. Uiteraard is het veel drukker, maar dan vooral op praktisch gebied, qua verdeling van de aandacht valt dat precies heel goed mee. Wat het binnen een maand zal geven dat valt af te wachten. Dan is het tijd om terug in de echte wereld te stappen, met een upgrade van mijn taken op het werk dan nog. Alles op zijn tijd, ik blijf er voorlopig rustig onder. Dat is gelijk gebleven.

juli 31, 2015

over blogs en bloggers (ja misschien wel over jou!)

Zit ik vanmorgen op mijn gemak mijn koffietje te drinken, prut nog in mijn ogen, met mijn gazet bij de hand, en daar passeert hij: de dagelijkse selfie. Ik denk bij mezelf “Tiens, die ken ik…” maar als ik haar naam lees zegt het mij eventjes niets. Mijn frank viel echter vlug dat het Flavie en haar man was. Het is niet dat ik haar echt ken. In feite helemaal niet, toch volg ik haar leven en wist ik haar te herkennen in de krant. Instagram en wordpress zijn twee vormen van sociale media die ervoor zorgen dat ik -naast mijn eigen leven- ook nog een blogleven heb. Mijn lief zegt soms “maar alléé, wie is dat nu?” Maar 7 maanden thuisblijven geeft me wel meer “speling” om te bloggen en blogs te lezen. Zo zijn er heel wat bloggers waar ik het reilen en zeilen van volg. Na de blogbrunch in maart kan ik ook op veel van die bloggers een gezicht plakken. Als ik achteraf bedenk dat er nog veel meer van hen waren op die brunch zou ik het eigenlijk wel nog eens willen overdoen om ook de anderen te leren kennen, het was een superinitiatief. Zo ben ik nieuwsgierig naar Flavie, maar ook naar Josie en Renilde. Ik zie bij haar foto’s passeren van plekken waar ik ook soms kom. Christa blijkt afkomstig te zijn van mijn streek, in tegenstelling tot Miss Carrie die uit het Antwerpse komt. Ik vond het jammer voor Marlies dat het regende op haar trouwdag, ook al ken ik haar helemaal niet, ik voelde met haar mee. De foto’s van Haaike doen me soms duizelen, ze woont zo mooi daar tussen die bergen. Ook LJ volg ik al heel lang. Niet alleen Mr. Brubeck maar sinds kort ook zijn vrouw Mrs Brubeck zijn bloggers die ik graag lees, en Thomas doet me steeds lachen met zijn gekkigheden. Falderie heb ik jammergenoeg gemist op de blogbrunch en sinds kort volg ik ook heel graag Annelore met haar groot ménage en Annelyse die ik benijd voor haar gedrevenheid in het sporten. Ook de grotere blogs geven me vaak inspiratie en een glimlach van herkenning op het gezicht: Sofinesse, Tales From The Crib, Lobke, Erika Van Tielen….Er zijn ook steeds vaste commenters zoals Kirby, Inge en Sabrina, iets wat ik heel erg apprecieer, bedankt! Jawel, er zijn er echt nog massa’s meer, sorry als ik jou er niet bij gezet heb. Ik volg 86 blogs, het is niet omdat ik niet overal reageer dat ik niet meelees. Heb je tips om mijn eigen blog te verbeteren of wil je wel eens dat ik over een bepaald thema mijn eigen hersenspinsels spuw dan hoor/lees ik het graag. Ik doe het in eerste instantie nog steeds voor mezelf maar het feit dat hier mensen komen lezen en reageren is zeker een grote boost om verder te doen. Het besef is er wel -eens ik terug aan het werk ga- dat het bloggen misschien op een lager pitje zal komen te staan. Maar intussentijd doe ik lekker door. Het is hier gezellig in blogland. You should join us!

* hypnotiserende ogen-modus aan *