Page 83 of 117

…eeuwig graag!

Lief donkerroze vanbuiten, pittig wit en scherp binnenin.  Zoveel groen en een iennieminnie staartje, er is enig werk aan deze delicatesse.  Maar een radijsje, dat is toch de meest ondergewaardeerde groente van het hele groentengamma.  Aubergine, pastinaak, aardpeer, ze worden allemaal de lucht ingeprezen, zelfs spruitjes krijgen soms een lofzang.  Het radijsje moet kin-kloppen tijdens de jubelmomenten.  Is het omdat het zo klein is?  Ziet het er gewoon te lief uit?  Of vindt men de smaak te fel?  Radijzen zijn niet alleen mooi om te zien, ze zijn ook fris, gezond en ze passen vlotjes in je mond.  Voila, dat is de enige gedachte die ik voor vandaag nog even kwijt wou.  Het voorraadje op de foto gaat nu resoluut richting maag, radijsje, ik eet je zo …

IMG_6344

Lazy Easter Blogging

Ik las bij Kristien het volgende vragenlijstje en aangezien ik van nature lui ben komt mij dat ferm goed uit.   Een tasje koffie en een paasei erbij, here we go:

1. Laat je de deuren van je kledingkast open of doe je die netjes dicht?

Ik heb geen kleerkast, het is eerder een onafgewerkte dressing en alles ligt open en bloot, wat uiteraard supergemakkelijk is want er is voldoende ruimte voor alles en meer dan voldoende overzicht.  Ik laat wel alle andere deuren open, mijn lief wordt er horendol van.  Als ik kook staat zowat elke keukenkast open en als ik in huis aan het trappelen ben kan ik door elk deurgat zonder telkens een klink te moeten gebruiken.  Ik noem dat efficiënt werken.

2. Neem je shampoo en andere spullen mee van de hotelkamer?

Neen, maar balpennen en notitieblokjes moeten er dikwijls aan geloven.  Om de één of andere reden heb ik altijd een balpen tekort en altijd notitieblaadjes nodig.  Ik wijt het aan mijn afkeer voor apps die zo’n dingen zouden moeten vervangen.

3. Slaap je met je dekbed ingestopt of hangt deze los?

Alles los man, alles los!

4. Heb je ooit een verkeersbord gestolen?
Nee. Maar wel eens kerstballen uit een kerstboom die dichtbij mijn kot stond.  Ze hangen nog steeds ieder jaar in mijn boom.

5. Gebruik je graag post its?  
Post its zijn toch gewoon de max?  Wie heeft er nu ooit iets tegen post its?

6. Spaar je Airmiles en zo ja, heb je ze ooit wel eens gebruikt? 
Ik weet niet hoe zoiets werkt, dus neen en neen.

7. Word je liever aangevallen door een beer of door een zwerm bijen? 
Een beer.  Echt, direct, kom maar af.  I’ve got it covered!

8. Heb je sproeten?  
Neen, maar wel rimpels.

9. Lach je als je door hebt dat iemand een foto van je maakt?
Ik moet mijn bitchy resting face in eer houden.

10. Waar kan je je kapot aan ergeren bij anderen?
Max uit mijn popup restaurant Antwerpen, zo’n attitude, die krijgt mij zo tegen het plafond van ergernis.

11. Tel je je stappen weleens als je aan het lopen bent? 

En jij?

12. Heb je wel eens in de stuiken geplast? 
Neen, ik denk het toch niet.


13. Ook wel eens gepoept dan? 
Ook niet neen.


14. Dans je wel eens zonder muziek? 
Ja hoor, maar je hoeft niet te komen kijken


15. Kauw je op je pen? 
Neen maar als het een bic is dan klik ik erop los.

16. Met hoeveel mensen ben je naar bed geweest deze week?
148…of misschien ook niet.

17. Heb je een één- of tweepersoonsbed? 
Tweepersoons. En het is nog te klein


18. Wat is je favoriete nummer van deze week? 
Rather be van Clean Bandit (zie mijn vorig log) 

19. Vind je het kunnen als mannen roze dragen? 
Ik heb daar niets op tegen, maar dat wil daarom niet zeggen dat het aan iets gelijkt.  Laat ons zeggen dat er heel weinig mannen zijn die daarmee wegkomen.

20. Kijk je vaak naar tekenfilms?
Buurman Buurman, Little People, De Gruffalo, Tom en Jerry, Liegebeest.  Ja dus, samen met de zoon in het half uurtje voor hij gaat slapen.

21. Wat is de slechtste film die je ooit gezien hebt? 

Geen idee

22. Waar zou je waardevolle bezittingen verstoppen als je ze zou hebben? 

Ik zou het alleszins niet op mijn blog zwieren waar ik ze zou verstoppen!


23. Wat drink je bij het avondeten?  
Water, cola zero.  Als het boterhammen zijn: warme of koude chocomelk.  Ik ben nog steeds een beetje kinds.

24. Welke saus eet je bij je kipnuggets? 
Ik eet dat nooit.  Euh…ketchup!?

25. Wat is je favoriete eten? 
Spaghetti, geen uitzondering!

26.  Welke films kan je eindeloos blijven kijken? 
Pulp Fiction (“Does Marsellus Wallace look like a bitch to you?!”)

27. Wie heb je als laatst gekust? 
Mijn zoon.  Kusjes, shnuggles en gekuddle.  We moeten ervan profiteren nu hij daar nog niet beschaamd voor is.

28. Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was? 
Haha, de padvinders, gaan die ooit op paddenzoektocht eigenlijk?  Neen, wel in de jeugdbeweging van mijn 6 jaar tot mijn 22e.

29. Zou je ooit naakt poseren in een blad? 
Neegt, echt niet.  Niemand staat te wachten op een foto van een gewone vrouw die ooit een kind heeft gebaard.  De normale dingen, dat is niet interessant. 

30. Wanneer heb je voor het laatst een brief met de hand geschreven? 
In januari, aan mijn nichtje in naam van mijn zoon weliswaar.

31. Weet je hoe je het oliepeil van je auto moet controleren? 
Ik zou ergens een stok in steken in een gat en kijken hoeveel olie eraanhangt….maar of er dan nog genoeg zou inzitten, dat zou ik niet kunnen beantwoorden.  Dus neen, maar als het rood lichtje brandt dan is het te laat.

32. Ooit een verkeersboete gehad voor overtreding van de maximum snelheid? 
Jawel, ééntje, en het was er meteen een goeike….Om mijzelf te straffen heb ik vijf sjakosjen waarop ik begoest was laten hangen in de winkel.

33. Ooit zonder benzine gestaan? 
Niet met mijn eigen auto neen.  Ik schiet al helemaal in paniek als het lichtje begint te knipperen, visioenen van auto’s duwen en met bidons naft rondlopen komen dan instant in mijn hoofd op en ik tel dan al inwendig de kilometers naar de eerste benzinepomp.

34. Wat eet je het liefste op brood? 
Kaas, en als het gepermitteerd is, een stukje Chaumes.  Jammergenoeg voel ik me al schuldig als ik na het snijden mijn handen moet gaan wassen omdat die zo danig plakken van de vettigheid van die heerlijke kaas.  Kaas, de wereld zou moeten bestaan uit kaas. 


35. Wat eet je het liefst als ontbijt? 
Hotelontbijt.  Met geroerde eitjes, geroosterd brood, spek en allerlei vetzakkerij.  Alleen jammer dat je dan altijd je tas koffie onder zo’n machine moet gaan zetten en wachten tot het ding gedaan heeft met vullen.  Ik sta altijd lichtjes te panikeren dat het zal overlopen en ik daar mijn handen zal verbranden terwijl ik krampachtig van tas tracht te wisselen.

36. Hoe laat ga je meestal naar bed? 
Meestal rond 22u, als dat er teveel vanafwijkt ben ik te moe de dag erna.  Geconditioneerd?  Moi?

37. Ben je lui? 
Het feit alleen al dat ik hier zo’n vragenlijst opzwier zegt genoeg toch?  Ik ben van nature lui maar ik kan mezelf wel motiveren om enigszins in actie te schieten als dat echt nodig is.  (Onthou vooral: als het echt nodig is).

38. Wat was je favoriete outfit tijdens verkleedpartijtjes toen je klein was?
Verkleedpartijtjes deden wij nooit echt maar we speelden wel van keukentje en schooltje.  En radiopresentatriesken.
 
39. Wat is je sterrenbeeld volgens de Chinese horoscoop? 
Hond: Trouw, loyaal, open, eerlijk, ijverig, direct, opmerkzaam, zorgzaam, verdraagzaam en de kampioen van het goede doel, maar ook cynisch en pessimistisch.  Ik ga niet zeggen dat Wikipedia volledig ongelijk heeft.  Surtout niet als hij zo positief is.


40. Hoeveel talen spreek je? 
Nederlands, West-Vlaams, Engels, een beetje Frans, enig brokkelDuits.


41. Heb je een abonnement op een krant of tijdschrift? 
Ja, op Het Nieuwsblad, al zie ik nooit veel de effectieve krant aangezien mijn echtgenoot hem steeds uit de brievenbus plukt om op de trein te lezen.  Ik krijg ook Het Bondgenootje van De Gezinsbond, De KVLV-krant, voor Vrouwen Met Vaart, het tijdschrift van de VAB, Weliswaar.  Mijn papierbak ligt dus maandelijks goed vol.  En de verkiezingsflyers zijn ook nog op komst.  Olei!

42. Speelde je vroeger liever met poppen of met autootjes? 
Met My Little Pony’s, G I Joe’s en Play Mobile, poppen dus.

43. Ben je eigenwijs?
Volgens mijn echtgenoot kan ik moeilijk mijn ongelijk toegeven.  Ik heb dan ook nooit ongelijk.  Net als Wikipedia, hihi

44. Dr. Phil of Oprah? 
Je bedoelt: Jambers of Goedele?

45. Heb je ooit een soap serie gevolgd? 
Jaja, ik was heel lang een grote Thuis-fan.  Nu volg ik het sinds vorig jaar niet meer.  Waarom?  Ik weet het eigenlijk niet, ineens waren we niet meer mee en dan keken we weer een tijdje niet meer en dan waren we nog minder mee en hup, nu kijken we helemaal niet meer.

46. Heb je hoogtevrees? 

Het is niet zo dat ik geen schrik heb op hoge hoogte, maar ik durf vb wel op de Dalton Terror of andere hoge toestanden.  Dus van een echte hoogtevrees kunnen we niet spreken denk ik.

47. Zing je in je auto? 
Ja vaneigens.  Iedereen toch?

48. Dans je onder de douche? 
Met mijn onhandigheid is dat niet aangeraden.

49. Dans je in je auto? 
Een occasionele dansmove kan er inderdaad wel eens bij te pas komen.

50. Heb je ooit een pistool gebruikt? 
Gebruikt niet, maar wel al bepoteld en er mee gericht.

 

Zaligen hoogdag hé!

 

Sacred Simplicity

Er zijn zo een aantal dingen waar ik echt niets vanaf weet.  Veel eigenlijk, maar ik ga -zoals gewoonlijk- weer overgaan tot de meest banale dingen eerst.  Zoals: hoe lang mag je een geopend flesje room in de koelkast bewaren, en belangrijker, hoe lang na opening mag je het nog in een gerecht verwerken? (mijn naar-kots-ruikende-macaroni indachtig zijnde moet ik toch echt meer aandacht krijgen voor die dingen)  Zo kan ik een tijdje iets staan hebben waarvan ik denk “ik gooi het nog niet weg” tegelijkertijd weet ik dat het binnen enkele dagen toch in het compostvat gaat belanden.  Het compostvat, nog zoiets.  Dat ding is half de grootte van het exemplaar van ons vorige huis, we hebben het in het najaar niet gebruikt omdat we niet over het gezaaide gras mochten lopen.  Sinds enkele weken gaan mijn restjes en dode bloemen weer in het vat en dat ding is al voor meer dan de helft gevuld ondertussen!  Wat als het vol zit?  Uit ervaring weet ik wel dat de inhoud steeds blijft zakken, maar toch mag het voor mijn part een beetje vlugger gaan.  Subiet loopt mijn compostvat over en is het zoals de mesthoop in The Freggles.  Kan ik er lekker goeie raad gaan vragen.  Misschien kan de mesthoop dan wel een antwoord geven over mijn roomsituatie.

Naast compostvatperikelen en roomonwetendheden vraag ik me ook soms af welke kleuren er best bij mij passen.  Van zo’n dingen heb ik geen benul.  In feite zou een kleurenanalyse voor mij wel eens een ruimere kijk kunnen bieden. (hint – kuch – Moederdag -kuch).  Ik kreeg een aantal kledijstukken cadeau van mijn collega die er zich niet meer goed in voelt.  Allen rijkelijk gekleurd of met een print op.  Ik koop bijna nooit prints.  Nu ik ze in mijn kleerkast hangen heb blijk ik ze toch echt wel leuk te vinden.  Ik speel altijd op safe met zwart of rood, occasioneel eens okergeel en fuchsia, maar altijd effen.  Vandaag had ik echter vogeltjesprint, gisteren waren het bolletjes. (we hadden ook een vogeltjesprint op onze auto deze middag, maar dat was van een ander kaliber jammergenoeg)  Pas op: binnenkort loop ik rond met een oranje scrunchie of koop ik een zebrasjakosj.  Menenpoortbritten: move over!

Ik verwonder me ook altijd over het aantal hits die een bepaalde groep al gescoord heeft. Zo kan ik er helemaal niet over hoe Elbow-onwetend ik ben.  Blijk ik er massa’s nummers van goed te vinden.  Zo’n cdtje van Elbow, dat zou nog van pas komen om rond te slingeren in mijn vogelbescheten auto (hint – 11 mei – rochel).

Om nog maar eens een (laatste) voorbeeld te geven: het volgende nummer is waarschijnlijk al weken op de radio, maar ik pik het nu pas op:

 

dat tune-tje op de achtergrond van het liedje blijft in mijn hoofd spelen.  Maf!

but first: coffee!

Mijn vrije ochtend start dikwijls te vroeg.  Tussen 6u en 6u30 namelijk.  Vroeg dus.  Sommige collega’s verklaren mij gek als ze horen dat ik ook op mijn vrije dag zo vroeg uit de veren ben.  Eens ik wakker ben rond dat uur geraak ik onmogelijk nog in slaap.  Vanaf dat besef er is, is het om zeep.  Ik begin te draaien en keren en ineens moet ik uit bed.  De gedachte aan koffie en een uurtje rust in huis zijn sterker dan krampachtige proberen uit te slapen.  Meestal blog ik dan of als er geen inspiratie is lees ik rustig de krant.  Het uurtje rust is steeds vlugger om dan ik denk.  En dan begint het.  Vandaag heb ik drie slapende kindjes in huis.  Drie kinderen is dus wel degelijk drie keer drukker.  Toen ik gisterenmiddag nog een telefoontje moest doen had ik op voorhand gevraagd aan de drie pagadders om het eventjes stilletjes te houden tot mijn gesprek gedaan was.  En dat deden ze, op vergeten xylofoongetokkel na.  Maar ineens kwam de kleinste (die van ons) jengelen om de “chiptjes” en toen ik zei dat hij moest wachten ontdekte hij mijn versgekochte lippenbalsem op de tafel.  Even later stond hij voor me, ik was nog druk in gesprek.  Ik zag de lippenbalsem volledig opengedraaid tussen zijn handen.  Een paar seconden later was dat tussen zijn tanden.  Voor ik het kon afpakken had hij de hele balsemboel afgebroken van het draaisysteem.  Ik zag hem de wereld ontdekken: kijk als je daarop duwt, dat is smeus!  Great.  Met de gsm in de hand een vaseline-achtige boel proberen te redden, het was één van mijn minder sterke oefeningen deze week.  Hij probeerde zelf de smeerboel krampachtig terug in de houder te draaien en ik zag het allemaal gebeuren terwijl mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn de details van ons gesprek overliep.  Oh boy, als hij nu maar niet vindt dat het behang droge lippen heeft.  Ik kneep mijn ogen dicht en focuste terug op het -toch wel niet onbelangrijke- gesprek.  We konden vlot afronden, ik verontschuldigde me bij mijn gesprekspartner voor de kinderstemmetjes.  “Het is vakantie, ik ken dat maar al te goed” zei ze lachend.

Deze ochtend moest de oudste logé om 6u naar toilet.  Ze vroeg om op te staan maar ik liet haar terug naar bed gaan.  Mommy hasn’t had her coffee yet!

keep-calm-but-first-coffee-2

 

The more you suffer, the more it shows you really care!?

Je kunt mij moeilijk een muziekkenner noemen.  De radio staat hier altijd op, ik draai ook regelmatig nog een cd’tje als ik thuisben overdag.  Maar een kenner ben ik absoluut niet.  Studio Brussel houdt deze week hun jaren 90-week.  In navolging van MNM en Q-music?  Ik weet het niet, maar dat valt precies allemaal na elkaar die 90’s weken.  Niet dat het mij stoort, ik vind het de max.  In de jaren 90 had ik veel meer tijd en interesse voor muziek waardoor ik bijna ieder nummer dat ze spelen vanbuiten kan zingen.  Er was ook zoiets als “de teksten van je cd vanbuiten leren”.  Dan zaten we telkens met het cd-boekje in de hand te luisteren naar wat Kurt Cobain of Dexter Holland nu eigenlijk echt zong, ook al was het soms nog raden naar onderliggende boodschappen.  En als er dan een “hidden track” te vinden was, dan was de cd te cool voor woorden.  Deze cd’s heb ik grijsgedraaid in de jaren 90, op mijn kamertje met mijn radio-cd-cassettespeler van een merk dat ik niet meer ken:

skunk anansie

– Paranoid And Sunburnt – Skunk Anansie –

You killed me with your smelly fingers!  Skin heet ze, de dame met de veel te grote mond.  Of ze nog steeds skinhead is, dat weet ik niet, ik heb ze jammergenoeg nog nooit zien optreden.

bjork

– Post – Björk –

Deze CD bevatte een poster van de coverfoto.  Ik durfde hem niet op te hangen, bang om gaatjes te maken in de hoeken.  Ik zou eens moeten kijken of die poster nog steeds in die CD zit.

nirvana unplugged

– Unplugged In New York – Nirvana –

Toen Kurt Cobain zelfmoord pleegde 20 (!) jaar geleden was ik nog net iets te jong (11 jaar) om fan te zijn. Later leerde ik Nirvana beter kennen.  Hoewel ik de andere cd’s ook kon smaken bleef de unplugged cd mijn favoriet.  “Am I gonna do this, by my self?” wordt er gezegd op een gegeven moment.

 the cranberries

– No Need To Argue – The Cranberries –

Dit was later in mijn tienerjaren, sommigen noemden het “gemem”, ik vond het geweldig, melancholisch, passend bij een opgroeiende tiener.

the offspring

– Smash – Offspring –

 Ik zag The Offspring enkele jaren geleden op een festival en niet te schatten hoe energiek die mannen nog steeds op een podium staan.  “Come out and play!” En dan die geweldige baslijn: turururururururururum.

Op de terugweg van onze tweede date aan zee, legden Pieter en ik deze CD op.  Jeugdnostalgie voor beiden.  Mijn moeder noemde het steevast: TjingelTjengel.

Right? Yeah-heeaah-heaaah!!

 

 

 

 

Back To The Colruyt

Ik vroeg me af wat Pedro de Colruytman dacht toen zijn blonde collega zijn luidruchtige uitnodiging voor Back To The Nineties in het sportpaleis zomaar afsloeg.  “Nink Pedro, ik heb al plannen”.  Oei.  Was hij ontgoocheld, ging hij nu alleen gaan?  Had hij al zijn moed moeten samenrapen om haar mee uit te vragen of deed hij dit altijd, zo randomnly mensen gaan uitnodigen voor feestjes.  Hij verplaatste verder de artikelen van de ene naar de andere kar en bleef me vriendelijk aankijken terwijl hij ondertussen ook met zijn collega’s een praatje maakte.  Pedro zag er mij wel nog een toffe peer uit.  Een toffe Peerdro.  Ik vermoed dat hij vrijgezel is, ik weet het niet, ik zag geen trouwring maar dat wil niets zeggen.  Ondertussen keek ik mijn ogen uit op mijn winkelkar.  Ik check het lijstje dat ik had opgesteld.  Er bleken 16 benodigdheden op te staan.  Waarom heb ik dan altijd minstens dubbel zo veel mee?  In dit geval, trippel zoveel.  En Pedro blijft maar dozen vullen.  Hij kan er iets van.  Ik word altijd welgezind als de Colruytman/vrouw mijn dozen en boxen zo praktisch mogelijk tracht te vullen.  Pedro speurt in de winkelkar zelfs naar het perfecte artikel voor dat ene gaatje dat nog overblijft in die kartonnen doos die voordien dienst deed als verpakking voor javelflessen.  Perfect Pedro, hij plooit zelfs de doos dicht als hij propvol zit.  I like it.  Als de rekening uit de printer komt weet ik meteen dat ik aan een bom geld lig.  Er komen namelijk twee afscheurbare briefjes uit, twee briefjes, of slechter nog, drie, das niet goed.  “Is dan 197,75 euro juffrouw”.  De “juffrouw ” doet me vreemd opkijken.  Zie ik er ook uit als een vrijgezel misschien?  Ben ik de volgende kandidaat voor Back To The Nineties?  Ik zie hem loeren in mijn portefeuille als ik mijn bankkaart neem, Ilja kijkt hem grijnzend aan vanachter het doorzichtige raampje.  Mijn portefeuille verraadt dat ik al een mevrouw ben.  Hij wenst me vriendelijk een fijne dag nog en bedankt me uitvoerig.  Merci Pedro, voor jou ook!  En veel succes bij de juffrouwtjes.

If you try to be a model, it will catwalk over you

Het is pas sinds ik ook op het werk soms eens ga lopen met de bewoners dat ik besef hoe deerlijk het is gesteld met mijn loopoutfit.  Een grijze broek van Esprit Sport, basketten van Nike (ondertussen toch al 7 jaar oud) en een trui van Decathlon (van ketchua, niemand die weet hoe je het merk uitspreekt, niemand!), een fleece, lekker warm.  Als ik het neerschrijf besef ik al hoe marginaal ik de straat op kom, ik zag het gewoon nooit van mezelf omdat loopoutfits nu niet bepaald “gekeurd” worden in de spiegel, je doet dat aan en je vertrekt.  Deze week verzorgde ik de ontstoken vinger van mijn kleine monster met chloramine opgelost in water, dat liet een javelplek na op mijn loopbroek.  Laat ons zeggen dat hij gebatikt was.  En hij wàs al marginaal.  Ik steek die loopkledij ook altijd in de droogkast, gewoon, ja, omdat het toch maar loopkleren zijn.  Dat resulteert in een marginale, gebatikte loopbroek die dan nog eens gekrompen is in de droogkast en bij deze dus net iets te kort is.  Een zwarte looptrui met rits waarvan de rits zo helemaal begint op de bollen door de droogkast en daarmee ook een centimeter of 10 tekortkomt om er nog treffelijk uit te zien.  Mijn loopschoenen droeg ik ook heel vaak tijdens de verbouwingen en de bijhorende schilderwerken, ze zitten dus onder de verfplekken.  Lees: ik zie eruit als een gedroogkaste schilder die in een jaar tijd ineens 10 cm is gegroeid.

Tijd voor iets nieuws dacht ik.  Het werd weer, om budgettaire redenen, de Decathlon.  Dat is niet alleen financieel aantrekkelijk, het is ook handig want je hebt er gewoon alles samen in één winkel.  Tot je een paar schoenen zoekt.  Er bestaan dus 1001 soorten basketten, zoals ik ze noem.  Voor lopers die occasioneel gaan lopen (niet meer dan 1 keer per week, niet langer dan 30 minuten), voor lopers die regelmatig lopen (2 à 3 keer per week, niet langer dan 30 minuten), ik bleek in de categorie: regelmatige lopers, op de baan, regelmatige looptred, 2 à 3 keer per week, vanaf 45 minuten, ma jongens toch.  Hadden ze in al die opties wel mijn maat niet meer zeker?  Gelukkige bleken de schoenen ook in de “einde reeks” rekken te staan, dezelfde maar in een ander kleur, helft van de prijs, kwam nog beter uit.

Het geld moest rollen en ik kocht ook nog een lange loopbroek, een driekwartloopbroek, een topje en een t-shirtje.  En uiteraard: een looptrui/vestje.  De zwarte fleece is so not done jong, what was I thinking?  Gelukkig was ik zo slim om die dingen te passen.  Het mag dan nog je maat zijn, zo’n broek moet je toch eens aanzien, want spandex, dat is nu niet bepaald iets wat ik graag draag.  Alles lijkt zo…zichtbaar.  Check mijn heuvellandschapjes mensen!  Een loopBH leek me nu niet één van hun specialiteiten.  De maat die zij aangeven lijkt niet overeen te komen met de cup die ik heb, ik kreeg het ding zelf niet eens dicht, kwestie van je zelfvertrouwen een beetje te ondermijnen.

Zwaai maar eens als je me morgen ziet voorbijflaneren op mijn nieuwe baskets.  Vanaf morgen ga ik niet meer rood aanlopen.  Ik ga niet meer strompelend langs het zijpoortje mijn laatste adem uitblazen, neen.   Morgen ben ik als een dartele hinde, ik kom thuis: poederdroog en geurig als een verse paasbloem.  Allemaal dankzij Decathlon.

De Koekoek en de nestdrang

Ik was nogal aan het housewifen de laatste weken, was ik zwanger, ik noemde het nestdrang.  Nu noem ik het “omdat-het-echt-eens-moet-drang”.  Ramen wassen, opruimen, poetsen.  Vandaag eten we verse vol-au-vent, gisterenochtend aten we lekkere zelfgemaakte rozijnenbroodjes en vorige week maakte ik wortelcakejes KVLV-style. In onze weekends zijn we de laatste tijd vaak gescheiden van elkaar, of ik moet werken, of ik ben opgeroepen om te werken, of hij is opgeroepen om te werken en volgende week is het alweer werkweekend.  Ja, we hebben ervoor gekozen, allebei, om een beroep met flexibele uren uit te voeren.  Laat ons zeggen dat het in periodes iets moeilijker op elkaar afgestemd is.

Soit, de hele dag alleen thuis gisteren, ongepland maar toch te verwachten.  Het zijn die momenten waarop het een slippery slope is naar ongezonde voeding.  Het is moeilijker om ’s middags te winkelen met een slapende peuter, de gemaakte plannen zijn gewijzigd doordat Pieter er niet is en ’s avonds lonkt de frituur, want ik ben zo zielig.  Ik had er vrijdag al op geanticipeerd en reeds alle ingrediënten voor macaroni voorzien (alléé, ik bedoel, kaas en hesp, veel meer zit er niet in, in die vetzakkerij).  Ok, het is ook ongezond maar in mijn achterhoofd dacht ik: ik kan de overschot in de frigo zetten voor het geval hij opgeroepen wordt en laat thuiskomt.  How very housewife is dat man?

Gisteren was ik danig onder de indruk van mijn rozijzenbroodjes dat ik dacht: “Ik maak eens een groot krentenbrood!  Jeroen Meus, show me how it’s done!”  Ik vond al vlug een recept op het internet (waarom eigenlijk nog de boeken van Dagelijkse Kost kopen als de recepten gewoon online staan?).  Het enige lastige aan een recept: je kunt er geen vragen aan stellen.  Mag ik verse gist gewoonweg vervangen door droge gist?  Het recept antwoordde niet, dus ik gokte op: ik deel de aangewezen hoeveelheid verse gist door twee.  Hmmm, wrong guess!  De tweede vraag: kan ik met mijn handen kneden wat die coole rode keukenrobot van hem doet aan kneedwerk?  Bij mijn pistoletjes de vorige keer was het alleszins gelukt.  Waar de fout ligt, alleen Jeroen zal het weten, maar mijn krentenbrood was zo plat als een vijg.  In de West-Vlaanders zeggen we “koekebrood”, wel het was een koek.  Een rozijnenkoek:

wpid-IMG_20140322_145521.jpg

Soit, een smoefelgat als ik heeft er geen traan om gelaten, koeken smaken ook, ook koekekoeken.

Het lief was om 8u vertrokken na zijn oproep en bleek om 18u nog steeds niet thuis te zijn.  Ik begon aan mijn macaroni nadat ik bij een vriendin een leuke homesale deed waar ik een maffe koekendoos en leuke oorringen kocht.  Weer Jeroen Meus, maar dat recept gebruik ik al langer.  Het is een gepimpte macaroni zeg maar, eitjes, citroensap, allemaal dingen die ik er anders niet zou indoen, maar altijd delicioso.  Alléé, je hoort mij al komen veronderstel ik, laat de “altijd” nu maar vallen.  Ik weet niet wat het juist was maar één van de ingrediënten was waarschijnlijk over datum.  Hoe langer ik roerde in het macaronimengsel, hoe meer het begon te stinken. En niet: een beetje eigenaardig ruiken.  Neen: braakselgeur!  Er is niets aan mij dat zegt: goeie kokkin, maar een macaroni die naar teruggekeerde maaginhoud ruikt: louche.  Ik kon het niet laten om toch eens te proeven.  Dat noemen ze ramptoerisme naar het hoogste niveau brengen.  De geur zorgde al voor een optrokken neus en de smaak zorgde ervoor dat ik de boel uitspuwde in de afwasbak.  Amaai zeg, hoe is dat nu eigenlijk mogelijk?  Ik denk dat het restje Parmezaanse kaas dat ik staan had in de frigo de dooddoener was.  De andere ingrediënten waren vers (al is dat natuurlijk ook relatief).

En daar sta je dan: 18u30, geen macaroni, enkel een mislukt koekenbrood en een hoop diepvriesproducten.  Ik gaf de mustiekat een bordje van de vol-au-vent die ik had gemaakt voor vandaag en toen hij in bed zat deed ik even ongezond als macaroni: er werden pannenkoeken ontdooid en verwarmd.  Zo kwam de schoolverkoop toch nog van pas.

En zoals het een bad housewife betaamt at ik die op voor de televisie.  Samen met Gabriel Byrne.

Gabriel_Byrne_2010

In Treatment wordt beter en beter naargelang de serie vordert.  En ben ik nu de enige die vindt dat hij op Erik Van Looy gelijkt?