Page 97 of 117

Geplaatst op

Maar ik zie jou echt wel heel erg graag, en al van die dingen

Het wordt weer dag schat, bye schat volgende week.  Met twee nachtdiensten en twee wijvendates in de agenda, die, ok, ik weet het, ongelukkig gepland zijn.  Ja-ha ik weet het.  Maar het is soms echt moeilijk om met sociale sector-uren een datum te vinden die voor iedereen past.  Date één bestaat alleen maar uit sociale sector dames. (Ondertussen is die schat van in het eerste zinnetje al aan het denken “miljaar ik weet hier weer van niets”.)  Tegelijk moeten we zorgen dat we tegels kunnen bestellen, dat werkmannen in het huis binnenkunnen, dat offertes kunnen besproken worden.  Gelukkig coördineert die pracht-echtgenoot  (“Jaja, mij een beetje paaien met schat en pracht-echtgenoot al hier en al daar”) al die dingen en hoef ik mij enkel in te passen.  Aan de andere kant weet hij ook dat ik regelmatig volwassenen moet zien in mijn vrije tijd.  Dat er eens niet over kinderen moet gepraat worden en dat ik daar zelf graag tijd voor vrijmaak.  (“Inderdaad, als je te lang moet binnenblijven word je cranky”)  Zie je wel schat, je hebt helemaal gelijk, ik moet er regelmatig uit, das goed voor onze relatie.  En hoe noemen ze dat weer?  “See you less, miss you more?”  Ja ja.

Geplaatst op

Geen OngeLukkedag

Het is weer gepasseerd.  Het jaarlijkse familiefeest dat we in onze familie “Lukkedag” noemen.  Dat we al jaren geen lukken meer eten is bijzaak, de naam bleef.  Iedereen tracht op Lukkedag aanwezig te zijn, want het is ons enige nieuwjaarsfeest aan die kant van de familie en meme vindt het belangrijk dat we er zijn.  Ik heb gelukkig nog drie meme’s.  Eén schoonmeme en twee echte meme’s.  Eéntje die 81 wordt en ééntje die er 96 wordt.  Het is de oudste meme die Lukkedag oprichtte en ieder jaar in het midden van de eretafel zit.  Met twaalf kleinkinderen en 16 achterkleinkinderen is het ook steeds een drukte van jewelste.  Voorzien van voldoende spijs en drank worden er ook regelmatig jeugdherinneringen bovengehaald.  Vooral die van al die keren dat het feest nog bij meme thuis plaatsvond en wij met ons 12 op elkaar gepropt in haar voorplek moesten eten.  Oudere huizen beschikken daar meestal over, in ons huis hebben we ook een voorplek, weliswaar niet groot genoeg om 12 kinderen in te herbergen.  In die voorplek organiseerden we onder ons neven en nichten dan ook voldoende bezigheidstherapie zoals daar was: “verstoppertje in het donker”.  We vonden er niet beter op om het de zoeker moeilijk te maken door de deur van het kamertje te barricaderen met een stapel tafeltjes en stoelen.  Hoe hoger, hoe beter.  Hoe meer stoelen we op elkaar kregen hoe beter ons project geslaagd was.  Als iedereen zich verstopt had werd het licht uitgeschakeld en werd er keihard “je meug kom’n!!!!!” geroepen.  Dat er daar nooit iemand zijn nek gebroken heeft moet een wonder heten.  De barricade van stoelen en tafels kletterde dan bij het binnenkomen om, we zagen het niet gebeuren, maar we hoorden het wel.  En wij, wij zaten met ons 11 verstopt ergens in die kamer.  Zo stil mogelijk proberen te ademen en VOORAL NIET LACHEN.  Degene die zichzelf wel lachend liet vinden kreeg een stoemp van de ander die er vlakbij zat.  Ahja, want iedereen zat gewoon naast elkaar in zo’n klein plaatsje.  We waren onsterfelijk, onschuldig en zo zorgeloos op dat moment.  Dat is nog steeds een beetje Lukkedag, gewoon op het gemak ééntje (of . . .) drinken, samen eten en verder opgroeien met elkaar.

Geplaatst op

en nu denken de IT-kenners: “buitengooien die handel!”

In de  bron-van-frustratie-top 10 staat toch zeker op één van de bovenste plekken: een computer die niet werkt, of meerbepaald het internet.  Dan denk je rustig iets op te zoeken of eens op het gemak je facebook te checken zonder dat kinderhandjes vanonder je bureau ineens op de mousepad komen slaan of kabels beginnen uit te trekken, en dan marcheert het niet.  Ik word daar ongecontroleerd geagiteerd van.  En het wordt met de seconde steeds erger en erger.  Elke pop-up die ervoor zorgt dat het probleem niet voorbij gaat, die wordt uitgescholden tot hij nerveus klikkend verdwijnt.  Mijn laptop heeft ook al enige dienstjaren (6 jaar, bomvol foto’s, een diploma op bereikt en ondertussen al aan blogbericht 200) dus dat ding werkt ook al niet meer naar behoren.  Mijn cursor verandert dan in zo’n blauw draaiend cirkeltje, het cirkeltje van de ergernis noem ik het.  De laptop zelf begint dan ook zo’n irritant nadenkend geluidje te maken. Volgens mijn babe ligt dat aan het feit dat ik hem er niet op laat prutsen om het goed te krijgen “dat staat vol brol, laat mij eens doen”, maar ik vind het niet leuk als iemand anders aan mijn laptop zit.  Die is van mij, een beetje in stof, een beetje lomp en volgepropt met allerhande programma’s die ik maar één keer gebruikt heb.  Dus als het ding niet werkt voor de zoveelste keer moet ik sterk de neiging onderdrukken om hem met een daverende knal tegen de muur te gooien.  Ik moet er gewoon van wegstappen, rustig in en uit ademen, denken “het is niet erg, het komt altijd goed, geef het tijd”, het tijd geven zoals ik mezelf beveel, en dan komt het goed.  Maar tijd. . . daar bedoel ik echt tijd mee.  En pop-ups.  En blauwe ergerniscirkeltjes.  En nadenk-krrrrrr-krrrrrr-geluiden.

Geplaatst op

I shake my little tush on the catwalk

Het was weer een gepratel in mijn kop deze week:

  • Dat het precies lang geleden is dat ik nog onder blokkende studenten op weg naar hun examen heb gezeten.  Vooral de zin “ziejt zittten” is dan blijkbaar populair als ze hun medestudenten tegenkomen in de trein.  Waarop de andere dan moet antwoorden “pfff, ik ken er niets van”.  Tsss strebers, en dan 16 op 20 halen zeker!
  • Dat het een beetje een vreemde situatie is als je een bad moet gaan testen in een showroom “zet u daar maar een keer in hoor mevrouw” met mijn botten en mijn leren vest aan.  Surtout met een verkoopster naast u “en hoe voelt dat aan?”  Eigenaardig mevrouw, vooral eigenaardig moet ik zeggen. 
  • Dat ik na een HALF jaar zoeken eindelijk een jeansbroek gevonden heb!  In de solden dan nog ook!  Halleluja!  En hij voelde zo goed aan, ik had goesting om hem aan te doen om te gaan slapen.  Ik heb er ook stiekem een zoentje op gegeven in het pashokje van contentement.  Hoe zou je zelf zijn, na een half jaar zoeken.  Ok, zo misschien niet, maar laat mij toch gewoon doen.
  • Dat ik de indruk heb dat de solden precies niet zo overdadig zijn als andere jaren.  Niet één keer kwam ik zo’n geweldig paars bolleke van –70% tegen.  Zo ééntje waarbij je gaat grijnzen van de winst die je gaat maken.  Wel stoute verkopers die niet-solden artikelen tussen de solden artikelen hangen.  Mo nie me min wi!
  • Dat Ann Van Elsen precies heel erg veel in de boekskes komt.  Is het niet met een echtgenoot die teveel uitgaat, het is met een lief dat een glazen oog heeft.  Of ben ik aan het verwarren met Louiske uit Thuis? En ja, ik lees de boekskes.
  • Dat het gepruts met gele klevertjes van de mutualiteit toch echt wel niet meer van dezen tijd is.  Eerst de volle pot betalen bij de dokter, dan krampachtig het groene briefje bijhouden, prutsen met een geel klevertje, rondcrossen om uw groen briefje met uw geel klevertje in de witte brievenbus te droppen.  Twee dagen later krijg je dan gewoon de overschot terug.  Kan er dat eigenlijk niemand vereenvoudigen?  Quickie misschien?  Of is hij geen voorstander meer van teveel papierverspilling?
  • Dat er één übersong/oorwurm is die zo nu en dan eens gedraaid wordt op de radio om hem dan onherroepelijk de hele avond in je hoofd te blijven meezingen:    
                  En?  Al in je hoofd? 
Geplaatst op

RE: uitschrijving

“Beste klant, 

We hebben uw e-mail goed ontvangen en stellen alles in het werk om u binnen de 24 uur een antwoord te bezorgen (weekend en feestdagen niet meegerekend). 

Ook indien wij meer tijd nodig hebben om bijkomende opzoekingen te doen sturen wij u een bericht. In dit geval ontvangt u binnen 8 dagen (weekend en feestdagen niet meegerekend) een definitief antwoord van ons. 

Met vriendelijke groeten,”

 

Zo’n antwoord.  En dat voor een online aanvraag om ons van de postlijst van 3 Suisses te halen.  Hoeveel mensen moeten hiervoor in het werk gesteld worden misschien?  Ik vraag me af of dit in de volgende mail zal staan:

 

“Beste klant,

Jean-Louis die normaal voor de mailing lijst van de post kijkt, die is ziek.  Dus An ging het van hem overnemen.  Ze was het echter niet zeker of ze dat wel mocht doen van hem.  Dus ze heeft naar zijn huis gebeld, maar Jean-Louis was er niet mee gediend aangezien hij net had overgegeven omdat hij de plaag heeft.  Hij snakte naar haar dat ze hem niet moest storen, dat hij slingerziek was.  Dus legde ze vlug de telefoon in en probeerde ze haar plan te trekken.  Ze vroeg het aan Francois die naast Jean-Louis op de bureau zit.  “Mag ik die mensen hier van die postlijst schrappen?”  Francois stak zijn handen in de lucht en trok zijn wenkbrauwen op “Tjah. . . zo’n dingen. . . dat moet je niet aan mij vragen, ik behandel enkel de internet-affaires, niet de affaires met de post.”  An werd er een beetje gedemotiveerd van.  Subiet haalde ze die mensen hier van de mailing lijst van 3 Suisses terwijl ze niet zeker wist of het wel mocht.  Bij deze, An weet niet of het mag, ze zal het vragen aan Jean-Louis als hij terugkomt uit ziekteverlof, hopelijk heeft hij al gedaan met overgeven want ze is van plan om binnenkort haar nieuwe outfit eens aan te trekken.  Dus als we dan nog meer tijd nodig hebben voor de bijkomende opzoekingen zult u een nieuw bericht ontvangen. (weekend en feestdagen niet meegerekend want dan zitten we in onze luie zetel of zijn we ziek van uit te gaan).

Met vriendelijke groeten,

 

(Het moet er zeker bij vermeld worden dat de inspiratiebron Kangoeroecorrespondentie is (zie linksboven))

Geplaatst op

Ik heb namelijk altijd gelijk

Je hoeft ons niet goed te kennen of hier veel te komen neuzen om te weten dat wij niet spectaculair doen.  Wij doen geen exclusieve party’s, wij kennen geen BV’s en wij reizen enkel als we een frankske overkomen, wat dit jaar zeker niet het geval zal zijn.  Costa del gazon noemen ze dat.  Als er al een gazon zal liggen naast ons huis.  Een vloer ligt er alvast niet meer.  Die werd gisteren gemolesteerd door een bende vrienden met berekrachten.  En materiaal.  Materiaal dat ik weinig tot nooit gebruik.  Ik ken er ook de naam niet van, als ik iets wil gebruiken dan beschrijf ik het: “die lange platten om onder de plinten te rammen”.  “Aaah de beitel”  “jaja, die” om dan blij te zijn dat ik krijg wat ik bedoelde.  Overdag kappen, beitelen en vooral geweldig leuk drilboren.  Het drilboren is gewoon zo tof omdat het zo’n bevredigend gevoel van vooruitgang geeft.  Je ziet de stukken gewoon in het rond vliegen.  Overdag stof eten, ’s avonds douchen en het vuil letterlijk van je af zien stromen om dan daarna echt te gaan eten in het geweldige VOLTA.  En nu het toch een beetje spectaculaire “kijk eens waar ik ben geweest- gedeelte”.  Niet alleen word je bij het binnenkomen overrompeld door een fantastisch gebouw, tegelijk krijg je ook een instant ik-wil-hier-blijven- gevoel, mede door de ontvangst waar menig Mijn Restaurant-gastvrouw nog een voorbeeld mag aan nemen.  De stukken chape, de zware tegels, het baksteensnot, het is ineens allemaal ver weg als je bediend wordt in zo’n omgeving.  En over het eten kan ik alleen maar zeggen: gewoon gaan, proeven en bevestigen dat het geweldig lekker is!  Ik heb gelijk, je zult wel zien–>ik heb gelijk!

Geplaatst op

Lesley-Ann misschien?

“Hoe heet jouw pop?” vroeg ik aan het vijfjarige dochtertje van mijn schoonzus op Nieuwjaar.

“Iske”

Ik wou de pret niet bederven maar ik begreep haar niet zo goed

“Ah Lieske, mooie naam”

“Neeneen, Iske”

“Wietske?”

“neeeee, Iske”

“rare naam”

So far being the nice adult.

Mijn pop heette vroeger Mieke.  En ze had korte krullenkop genre Annie.  Als je haar neerlegde gingen haar ogen dicht.  Het is op dat moment al dat kleine meisjes de illusie krijgen dat baby’s allemaal doen wat we zeggen.  Je legt dat neer en dat slaapt.  Je haalt dat op en dat is wakker.  Ging het maar zo vlot.  Misschien moeten ze poppen maken die de hele nacht schreien.  Tot zover tienerzwangerschappen.  Poppen de dag van vandaag kunnen ook al echt plassen, en ze doen dat meteen op het potje.  Nooit eens een accidentje in de broek of op de vloer.  Poppen zijn divine.  Later had ik een pop wiens haar kon groeien als je haar arm omhoog hield.  Om het terug te doen krimpen moest je haar arm terug op en neer krikken genre hefboomsysteem.  Dat maakte toen zo’n vreemd geluid alsof je een band verwisselt.  (Iets wat het voorbije jaar nogal schering en inslag was ten huize Liese.)  Die pop, die trouwens zo triestig naamloos was, was indertijd nogal indrukwekkend, maar na een tijdje werd het een beetje saai “krrrrrrrrrrrrrrr” –> haar groeit, even later hefbomen “krrr krrr krrr” –> haar krimpt terug in.  Toch zou ik ze wel nog eens willen terugvinden al is het maar omdat niemand mij gelooft als ik over de  haargroeiende pop van twintig jaar geleden spreek.  En om haar alsnog een naam te geven.

Geplaatst op

twitter shmitter

Twitter mailde gisteren.  Ze doen dat regelmatig eens want ze willen mij als vriendin houden.  “Of ik mijn login en paswoord wel nog wist?”  Bajaak gij Twitter, ik weet dat nog, ik heb alleen geen goesting om nog in te loggen.  Het probleem is niet mijn wachtwoord onthouden, het probleem is Twitter zelf.  Ik snap er geen jota van.  Google leert me net dat de jota een letter in het Griekse alfabet is, want ik wist ook niet wat een jota was.  Dan kun je er al zeker geen jota van begrijpen veronderstel ik.  Tot daar.  Twitter en ik, die relatie zal niet werken vrees ik.  Er is onvoldoende voeding om de relatie te onderhouden, te weinig wederkerig respect.  Je ziet het, zij mailen mij, ik mail niet eens terug.  Dat zegt genoeg.  Met de smartphone is het al even erg.  Ik wed dat er van alle soorten geweldig amusante doedingetjes op zitten maar ik gebruik daar niets van.  Ik heb nog maar één app gedownload –> instagram.  Ik gebruik die dan ook bitter weinig.  Wie van mij regelmatig een smsje krijgt zal waarschijnlijk ook wel merken dat mijn vingers toch wel te dik zijn voor zo’n touchscreen.  Daarnet smste ik “Geb jij die uren gepot in het balonmetje” gelukkig wist mijn wederhelft wat ik daarmee bedoelde want altijd maar opnieuw dat wissen en hertypen, je zou er een jota van worden.

Geplaatst op

Vettig nieuwjaar!

Dat is altijd hetzelfde na zo’n schransdagen.  Eten, smoefelen, smikkelen overal rond, massa’s hapjes, desserts, heerlijke koude schotel, koekjes, ferrero rocher en van die dingen, een beetje zoals ik mij de hemel voorstel.  Als ik dan ’s avonds thuiskom van zo’n doendige dag zoals gisteren dan heb ik….honger.  Goesting op frietjes, vettigheid, hoe vettiger hoe prettiger.  Alsof mijn lijf roept: “meer eten, nog, de maag kan niet vol genoeg zijn, profiteren, het is ’t moment!”.  Schotel mij dan een bord vettige spaghetti of een kleintje met een viandel voor en ik speel dat zonder moeite en met veel smaak nog naar binnen.  Toch is het weer voorbij, het ongegeneerd bladerdeeghappen, geschenkjes glinsterend bewonderen en blij zijn om mensen na lange tijd terug te zien.  Tot de volgende kwestie, maar eerst even de broeksriem letterlijk toesnoeren.  Graag in hetzelfde gaatje, al zal dat een illusie zijn na december.

Geplaatst op

hey, ik kan ook dichten hoor…varkentje! snuit!

Volledig van de kaart wakker worden, niet weten waar je bent het eerste moment…alleen thuis.  En dat in een huis waar we momenteel met 5 wonen, het is het eerste moment een beetje besuisd. Druilerig, een beetje draaierig, is het echt al bijna 15u30 oeps! En nu, vlug douchen, alle werkzweet en middagdutjesplak eraf wassen.   Dat is het effect van een middagslaapje na een nachtdienst.  Typen op een laptop die de mijne niet is, constant hertypen en wissen, letters vliegen in het rond.  G–dver wat is me dat hier, letter blijf op de grond!  De donkere wolken passeren naast de grote ramen, hier en daar een druppel soms kletterend, soms tranend.  Binnen een uurtje terug aan de slag, morgenvoormiddag eindigt mijn werkdag, oudejaar met vrienden en ohja, een cadeautje…blij dat ik nog eens volk zal zien, het worden drukke weken.  Hopelijk kunnen we in 2013 na de bouwwerf van een prachtig huis spreken…en dat gerijm…dat is nu toch precies een beetje lame…prettig eindejaar…ik ben nu met mijn tekstje….hehe