Page 2 of 5

Wanted: hipster met kennis van zaken

Thuis ben ik de planner van dienst.  De agenda bijhouden is mijn dada.  Dat houdt in:

  • mijn uurrooster (vroegen, laten, nachten, dagdienst, avonddienst, weekenddienst,…)
  • zijn uurrooster (vroege afspraken, dagdiensten, avonddiensten, opleidingen die uitlopen tot ’s avonds laat, klantenevenemententoestanden)
  • het crècherooster van Linus (halve dag, volle dag, niet gaan),
  • het opvangrooster van Ilja (naschoolse, voorschoolse of allebei of niet)
  • wie wanneer onze kinderen opvangt
  • verenigings- en hobbyleven (vergaderingen gezinsbond, kookles, mountainbiketochten, repetitie)
  • sociaal leven
  • eigen leven

Zoals ik reeds aanhaalde hoor ik niet thuis bij de hipsters.  Je mag mij gerust een beetje van den ouden stempel noemen, jawel, ik ben zo’n madame die nog naar cd’s luistert en zo’n dikke hoes met van die insteekflapjes laat liggen in de auto.  Ook op het gebied van plannen hou ik vast aan mijn ritueeltjes, met andere woorden: ik gebruik een papieren agenda.  Ene van de Boekenvoordeel van 3,99 euro.  Ik koop al jaren dezelfde agenda, enkel het kleurtje verandert, kwestie van toch eens los te gehen (dit jaar koos ik voor blauw) (serieus, ik zou het moeten op een ander lezen ik denk: “get a life”, maar dat heb ik, hence de drukke agenda).  In mijn agenda is er door de jaren ook een soort systeem ontstaan: mijn uren staan in het midden, afspraken staan genoteerd bovenaan (voormiddag), halfweg (namiddag) of onderaan (’s avonds), ze worden steevast in een vierkant gezet zodat ze zouden opvallen.  Komt er nog een tweede afspraak in dat kot, dan omcirkel ik die zodat ik het verschil goed zou opmerken.

img_20160202_212345.jpg
De ster kreeg ik van mijn kerstruilbuddy!  Schoontje hé

 

De laatste tijd loopt het jammergenoeg wel eens spaak.  De agenda’s van mij en mijn vlam zijn al eens minder goed op elkaar afgestemd.  Zo kwam het al voor dat er afspraken gemaakt werden die dubbelliepen met andere avondafspraken of uurroosters werden verkeerd overgeschreven.  Vandaag was het weer van dat.  Een collega vroeg om te wisselen, ik gaf vorige week aan dat ik kon werken in haar plaats, blijkt er iets verkeerd in de agenda overgeschreven waardoor ik toch niet kan werken voor haar.  Ambetant!  In verschillende opzichten, want dan is het ineens brandjes blussen.

Hoewel ik nog steeds enorm houd van een papieren agenda met een harde kaft en het nodige gekrabbel erin (enkel IK schrijf in mijn agenda, Pieter schrijft lelijk en vermassacreert zo mijn kotje van die dag) ga ik toch moeten overstag gaan voor een elektronische agenda.  Ik ben dus op zoek naar een goeie tip hierrond want hey, ik luister nog naar cd’s, remember, ik ben eigenlijk absoluut niet goed in apps en van die toestanden, komt daar bij dat ik aan dikke-vinger-syndroom lijd en ook nog eens in staat ben om een gsm met mijn kaak af te duwen.  Dus, de voorwaarden waaraan de agenda moet voldoen:

  • ze moet te synchroniseren zijn tussen mijn iPad, mijn huawei-android-smartphone, mijn lief zijn iPad, zijn iPhone van zijn werk en zijn samsung voor privé.
  • al die afspraken die ik hierboven opgaf moeten erin kunnen op een overzichtelijke manier en we moeten er alletwee in kunnen werken.
  • het moet eenvoudig zijn, as I said:  ik ben echt niet goed in die dingen
  • het mag tegen betaling zijn maar geen stukken van mensen (al denk ik niet dat een app zo duur kan zijn??)
  • dat ding mag niet de hele tijd reclame en meldingen en van die toestanden geven
  • het zou handig zijn als je er notities op aparte blaadjes kan bijdoen zoals bvb het weekmenu ofzoiets.

Dat moet toch wel bestaan hé?  In hipsterland?

Hipster of niet, welke agenda gebruiken jullie?

 

Jummy in the tummy

Veel mensen weten het al, sommigen misschien nog niet: ik kan enorm veel eten.  Als ik ooit in hongersnood kom dan pas heb ik een probleem.  Neen, dan heb jij een probleem als je dan met mij moet omgaan!  Je zal me dan ook zelden betrappen op het maken van te weinig eten.  Eten ga je!  Mijn diepvries vult zichzelf ook regelmatig met overschotjes, meestal heb ik een volledige maaltijd teveel gemaakt, soms is dat heel bewust ook.  De voorbije dagen hadden we een lang weekendje “verlof” gepakt.  Het originele plan om mijn broer op te zoeken in Amsterdam werd afgevoerd, laat ons zeggen door een samenloop van omstandigheden: slechte communicatie, foute timing en tekort aan tijd om iets te regelen.

We namen wel twee losse dagen verlof op om samen erop uit te trekken terwijl Ilja en Linus op school/de crèche waren.  Van mijn vriendin (die dringend moet beginnen bloggen, btw) kreeg ik voor de geboorte van Linus een bongobon “Lunch voor twee”.  Mijn lief eet geen vis en door de korte tijdspanne moesten we in West-Vlaanderen blijven (ik wou graag om 15u aan de schoolpoort staan) dus de keuze was vlug gemaakt op een brasserie in Kortrijk.  Daar kregen we (in de prijs van de bongo) een cava, een witloofsoep die overheerlijk smaakte, hesperolletjes (’t was witloofdag geloof ik) en een koffie.  De koffie werd gespiked: een mellowcake, een koekje en een boterbiscuit.  Het zijn de details die het hem doen vind ik, maar zo’n speciallekes bij de koffie zorgen ervoor dat ik terugkeer naar een plekje.  We deden nog een paar winkels, zalig, zo eens zonder kleuter die vanalles vraagt en zonder wandelwagen die overal aan blijft haperen.  Trouwens, mijn echtgenoot gaat graag winkelen, althans, als hij iets voor zichzelf kan vinden, dat maakt het wachten aan mijn pashokje iets draaglijker.

img_20151130_143543.jpg
neen, dit is geen zwart-wit-foto…we hadden het niet zo goed getroffen met het weer vandaag

Vandaag stelde ik mijn grote maag weer tevreden in Gent deze keer.  Bij “De Kastart” at ik de overheerlijke spaghetti van het huis.  Ik koos voor een medium, met het idee van: heb ik te weinig, dan eet ik nog een dessert (mmm *speekseloverschot* dessertje).  Maar hell, mijn maag -die al serieus aan het grommen was na een relaxerende sauna/hamman – was ploempvol.  Je moet er wel niet gaan voor de gezelligheid, mijn lief en ik zaten zowat op elkaar om te eten en we waren binnen en buiten in 25 minuten, maar dat er extreem gesmuld werd, dat mag je wel geloven.

img_20151130_114010.jpg
deze lonkten extreem daar in de sauna en de jacuzzi , maar ik heb ze wijselijk niet aangeraakt

Ohja, ik flanste ook kraamkost in elkaar het voorbije weekend.  Vriendjes kregen een baby, dat verdient wat verwennerij.  Toch gezellig, zo ergens toekomen, samen eten en dan weer alles netjes achterlaten.

img_20151129_180951.jpg
dit eindigde als vegetarische lasagne

en: ik ben eindelijk, als laatste van alle bloggers op aarde, aan de slag gegaan om zelf granola te maken.  Ik at het voor het eerst in Bar Bidon tijdens de Danone blogbrunch en sindsdien wou ik het gewoon blijven eten, maar het kwam er maar niet van.  En eigenlijk, het is te simpel voor woorden.  Ik pikte het hier.   I’m so hipster now, granola maken en door Gent tjoolen en al.  Nu nog een manbun op mijn lief zijn achterhoofd en 5 euro betalen voor een pinterest-schuim-hartjes-koffie en we zijn way too cool!

img_20151130_181251.jpg
en verdikke zeg: in één keer gelukt!

 

De week van gratis, gewonnen en graag gekregen

Vorige week kreeg ik een foto via whatsapp van mijn lief.  Niets spectaculair, we sturen wel meer (al dan niet domme) foto’s naar elkaar door.  Deze keer was het echter zijn mooie hoofd met een minstens even mooie zonnebril erop.  “Cadeautje gekregen van de baas!” Allright!  Leuk!  Stiekem dacht ik al: “Hmm, misschien staat hij mij wel?”  Dat bevestigt mijn status van “afschooier”, die werd in het leven geroepen door mijn broer en wordt in stand gehouden door mijn echtgenoot.  (ter info: hij stond me niet….bummer)

Maar dat was blijkbaar de start van een extreme week.  Via instagram kwam ik in contact met Lieve die me een pakketje gaf van Danone

IMG_7839

Meer hierover in een apart postje later!

Via Erika won ik een playmobilsetje

IMG_7848

(no smartphone included, haha, jammer, dat zou ik nochtans ook kunnen gebruiken :-D)

Ik ben van het maak-het-jezelf-gemakkelijk-type en doe Collect en Go.  Soms krijg je dan eens iets gratis (een staaltje van iets, een reclameken van iets anders).  Deze keer was het echter één van de betere collect en go’s met extraatjes zoals:

IMG_7843

een rol Oreo’s.  Toegegeven, ik moest het papiertje terug uit de vuilnisbak halen toen ik besefte dat ik mijn gratis dingen aan het fotograferen was, het rolletje hield het namelijk geen 12u uit bij ons boefbeerkes.

2015-08-02 14.27.44

Een doos ijsjes van het merk Boni, hell yeah, die zijn lekker!  Niet te doen!  En ik vermoed dat ze niet te kostelijk zijn (ik dacht 2,40 ofzo voor 4, cava nog, zeker voor die smaak!)

IMG_7846

Nog meer yoghurt, ook bij Collect en Go.  Van de concurrent van Danone denk ik.  Mijn koelkast stond ineens vol met allerlei lekkere dingen.

2015-08-01 14.32.03

We kregen ook de kans om een geweldig trouwfeest bij te wonen, ééntje waarbij de kinderen gewoon mochten meekomen en er kinderanimatie was voorzien.  Eéntje dat zich ’s middags voordeed zodat we lekker allemaal buiten konden aperitieven en eten.  Eéntje dat voor ons een echt leuk uitje was ook al reden we er anderhalf uur voor.  Het was het meer dan waard!

wpid-wp-1438602882930.jpeg

Bij het vertrek was er nog een kleine attentie voor de gasten.  “Fijn dat je er was”, neen Joren en Joke: “Fijn dat we er bij mochten zijn!”

En het weekend kon al niet meer stuk met de cursus waar ik al in geuren en kleuren over blogde.

Yezzz, it’s a “Whoop Whoop”-week!

zondag reclamedag

Op zondag….

wpid-wp-1435481573014.jpeg

…wordt er tot 10u in pyjama gespeeld (alléékom, 10u30)…

wpid-wp-1435481420122.jpeg

…leg ik de verse lakens op die ik kocht voor 9,99 euro in de action deze week…inclusief matrasovertrek en kussensloop….een batje noemen we dat hier…

wpid-wp-1435481473605.jpeg

…wentelen er ballonnen in onze achtertuin (althans, de tuin van de buren, ook een beetje onze achtertuin dus)…

wpid-wp-1435481597162.jpeg

…verkak ik de weekendkruiswoordpuzzel.  Uiteindelijk blijkt het verborgen woord “software” te zijn…

wpid-wp-1435481656676.jpeg

…zijn er hooooorrrrrnnnssss….

wpid-img_20150627_201737.jpg

…vind ik nog overal zandkorrels van ons lastminute-zee-uitstapje naar Nieuwpoort gisterenavond…

wpid-wp-1435482077106.jpeg

…draag ik stiekem mijn lief zijn pantoffels terwijl hij gaan mountainbiken is…

Valfolder1

…is er tijd voor reclame.  Voor het nieuwe boek van mijn broer dat in het najaar uitkomt.  Meer daarover als de tijd rijp is…(maar zet maar reeds op uw verlanglijstje…:-) )

Och!  Een nominatie!  Van Thomas Pannenkoek dan nog!  Ik heb er heel de nacht van wakker gelegen, zo’n belangrijke taak die op mijn schouders rust!  Het koud zweet staat er nog van op mijn rug!  Hoe werkt de nominatie?

1, Show het logo van de Award
2. Uit jouw waardering naar de blogger toe die jou heeft genomineerd
3. Deel 7 feitjes over jezelf
4. Nomineer 15 bloggers die je bewondert en link naar hun site
5. Contacteer de 15 gekozen bloggers en laat ze weten dat ze zijn genomineerd!

Thomas Pannenkoek.  De naam voorspelt weinig serieux.  De blog staat dan ook regelmatig vol met gezwans en gezever.  Maar toch blijf ik er graag komen lezen, Thomas kan de schwung erin blijven houden door plezier en serieux toch goed op elkaar af te stemmen, een mooie balans van de alledaagse dingen in het leven.  Hij houdt trouw vast aan de photochallenge, ik vermoed dat Thomas helemaal niet graag een wedstrijdje verliest en daardoor alles op alles zet om van zijn aanvaarde challenges ook ultragoed zijn werk te maken.  Brugge is een goeie schrijver rijk, ééntje die we graag nog lang willen lezen!

7 feitjes over mezelf, laat ons zeggen dat er wel wat gestoef in zit, maar dat mag wel eens hé, het moeten niet altijd mijn domme trekken zijn!

* mijn naam is niet echt Liese….eerder een langere versie ervan.  Mijn achternaam komt echter wel veel voor in liedjes.

en neen, het is niet “Monkey” 🙂

* ik krijg veel complimenten over mijn tiramisu, sommige mensen vroegen zelfs of ik hem wou klaarmaken als ze op bezoek kwamen, bij nader inzien blijkt het heel lang geleden dat ik er nog eens maakte.

* ik hou er niet van om bij de kapper aan de spoelbak te liggen.  De meeste mensen vinden het zalig om hun haar gewassen te worden, ik lig er vooral ongemakkelijk, met pijn aan de nek en mijn benen slaan precies alle kanten uit.  Het staren naar het plafond duurt steeds veel te lang en ik schrik altijd als ze aan mijn hoofd komt.  Neen, daar is niets ontspannend aan bij mij.

* ik ben verslingerd aan spaghetti.  Ik zou het dagelijks kunnen eten.  Als ik bij mensen thuis ga en ze verontschuldigend zeggen “Het is maar een simpele spaghetti hoor”, dan maakt mijn hart al een sprongetje!  Yes!  Maar als ik iets ga eten op restaurant (allééja, of in een bistro ofzoiets), dan kies ik bitter weinig voor spaghetti omdat ik het altijd een ontgoocheling vind.  Wie mij in de westhoek een goeie spaghetti kan aanraden, be my guest!

* Met ijs kun je mij niet verleiden.  Ik eet het wel, maar zelfs in de zomer zou ik nog durven kiezen voor een warme appeltaart.

* Iemand kan mij omverblazen met kennis of kunde.  Een handige technieker die dingen kan herstellen, een ict-man die een computer kan fixen of iemand die gewoonweg heel veel weet.  Daar kan ik danig onder de indruk van zijn, zeker als die mensen het als vanzelfsprekend vinden dat ze iets kunnen of kennen.  Ik pik er echter wel heel vlug de blazers uit, diegenen die het etaleren om te etaleren.

* Ik kan relatief goed voorspellen welke koppels er bij elkaar gaan blijven en wie er uiteen zal gaan.  Van sommige koppels ben ik echter wel onder de indruk als ze uiteen gaan, ahja, ik had het niet kunnen voorspellen.

Zo, het nomineren ga ik overslaan omdat ik toch altijd mijn goesting doe.  Maar bedankt Thomas voor de mooie kans en blijf schrijven!

 

Currently #kweeniehoeveelenbenteluiomtezoeken

Blij: met de vroegtijdige verjaardagscadeaus gekregen van mijn geliefden

wpid-dsc_1351.jpg

Opgelucht: over het feit dat we na een jaar peertjes eindelijk lampen hebben.  Mèt lampekappen en al hé.

wpid-dsc_1352.jpg wpid-dsc_1353.jpg

 wpid-dsc_1355.jpg   wpid-dsc_1352.jpg

Getroost: want dat jaar zonder lampekappen is nog kort, in ons vorige huis hebben we drie jaar gewoond en er zijn gewoonweg nooit lampekappen geweest!

Geïntrigeerd: de Ikea in Rijsel blijkt veel dichter dan ik dacht.  Een goeie zaak voor mijn leven in het algemeen. Ik hou namelijk van Ikea.  Ik ben stiekem verliefd op Ikea.  Ik ben ervan overtuigd dat de liefde wederzijds is, want Ikea blijft precies items uitvinden die me aanspreken.  Een slechte zaak voor mijn portemonnee echter.  Een zeer slechte zaak voor mijn portemonnee.

Boos: over de dood, die fucker blijft maar toeslaan hier in de buurt.

Tevreden: over het voorbije verlof.  Elke dag werd superleuk in gevuld, teveel om op te sommen.

Geupdate: met veel vrienden de laatste twee weken.  Want daar dient verlof voor.  Ik heb er dan nog een deel niet gezien ook…komt in orde hoor.

Verbaasd: over het feit dat onze zoon dagelijks tot 8u slaapt en ’s middags alweer doodmoe aan zijn middagdutje begint.

Verontrust: over hoe dat in het komende schooljaar zal evolueren.  Kan hij in het eerste kleuter nog steeds zoveel middagen naar huis komen om te slapen?

Bescheten: keihard zwaaien naar een bekende die te voet bij je wagen passeert, zien dat die keihard terugzwaait en dan bedenken dat het iemand anders is.  Of was hij het nu wel?  Hij leek mij wel te kennen, maar was hij het eigenlijk?  En waarom zwaaide hij dan keihard terug?  Of was hij achteraf ook aan het denken “wie was dat in feite?”  Frederick!  ’t Is tegen jou!

Benieuwd: naar het diner in Publiek Gent.  En of 32 worden pijn zal doen deze nacht.  Als je als Gentenaar een luide schreeuw hoort rond middernacht: het is gebeurd, mijn nieuwe jaar is aangebroken.

Besteld: het blogboek van Lilith.  Want als blogger kan ik zeker extra tips gebruiken om het hier iets aangenamer te maken.  Tips van lezers zijn ook altijd welkom hoor.  Ik ben nog zo koppig niet.

Oostenrijk!

Gisteren arriveerden we thuis na een rit van 1250 km.  We leven ondertussen in de herinnering van de Oostenrijkse bergen, een prachtige herinnering, dat kan ik wel zeggen.  Ik was er nog nooit geweest in zo’n bergenland en menig avonturiers zullen mij uitlachen als ze dit lezen, maar die natuur kletst mij in het gezicht.  Bergen zo hoog als je maar kan kijken, watervallen, een uitzicht picture perfect.  Een beetje beelden misschien:

IMG_6761

De enige foto waar je het lief op kunt bewonderen.  Hij houdt er niet van om op de blog te verschijnen, nochtans a sight for sore eyes.

IMG_6821

Het uitzicht uit ons appartement op een vochtige dag.  Het appartement was in typische Oostenrijkse stijl, houten vloeren, kaplampjes en bommazetels.  We kozen voor comfort door het grootste appartement van de vier te kiezen.  Ok, 6 bedden voor 3 personen was misschien een beetje te luxueus, al kan je dat van de keukenuitzet niet zeggen.  Zes borden voor zogezegd 6 personen, ik at cornflakes uit een hoog glas en ik moest halfweg het maken van spaghetti beginnen afwassen omdat ik maar één kom had.  Maar een lookpers was er wel!  Soit, verder geen commentaar op het prachtige huisje.

IMG_6813

Oostenrijk biedt veel bossen met de heerlijke typische geur.  Er waren mensen die er Schwammen gingen plukken.  Ik trok ze alleen maar met het fototoestel.  Ik zou niet weten welke paddenstoelen je mag eten en welke niet.  Het risico om te eindigen op de spoedafdeling met een etterbuilenplaag is het mij niet waard.

IMG_6854

We trokken een dag naar Slovenië waar ze hun nationale hockeyhelden op een eigen manier eren.  Blijkbaar is Anze Kopitar daar de lokale ster in het hockey en moet dit in een land met slechts 2 miljoen inwoners toch ergens zichtbaar gemaakt worden.

IMG_6862

Slovenië biedt evenveel als Oostenrijk al is het daar veel goedkoper.  Als je nog wil krempekloten kun je via een bergpas vanuit Oostenrijk naar Slovenië rijden, dan hoef je niet aan te schuiven aan de betalende bergtunnel en evenmin een wegenvignet te kopen.  Neem er wel bij dat de hoogste helling 18% is en dat er instructies staan langs de weg hoe je hem het best kan berijden.  Laat ons zeggen dat er menig keer door de lippen werd geblazen op de passagierszetel (mijn kant ter info, niets in mijn hoofd zou er ooit aan denken om zo’n bergpas zelf op te rijden, mijn echtgenoot/held deed het zonder verpinken).

IMG_6868

Will Smith zou hier zingen:”Water so clear you can see to the bottom”.  Best eigenlijk want onze zoon had per ongeluk de zonnebril van zijn vader afgesmeten in dit water, gelukkig konden we hem perfect zien liggen en dook er een lifeguard achter.

IMG_6879

Ok, de dag dat hij effectief thuiskomt in zo’n combi gaan we misschien minder lachen.

IMG_6759

“Unk?”

IMG_6770

Een rodelbahn.  Neen danku.  Na vorig jaar had ik het eventjes gehad en dit exemplaar leek nog eens zoveel hoger dan diegene in Duitsland vorige zomer.  Juist, die waar ik net niet in mijn broek had gescheisht.

P1050886

Klets!  Natuur!

P1050892

Juist, we deden een panoramawandeling “die goed begaanbaar was”.  Euhm ja, met een wandelwagen mee moet je blijkbaar kiezen voor “die goed berolbaar is”.  Hier zie je mij ploeteren tussen een hoop bosstruiken en een kind dat voorin zit te zeggen “mama, gaan we terug naar de auto?”.  Straks schatje, als we boven zijn.  In de verte zie je mijn schoonvader.  Voila, Roger, je staat er ook ne keer op.

IMG_6733

Via een nog meer misselijkmakende bergpas bezochten we een wildpark waar ze een miniatuurtreinstation hebben opgesteld.  Geweldig mooi al hou ik vooral van het woord “Murmeltier” dat voor Marmot staat.  Cutiepiediertje.

IMG_6738

De Murmeltierexpress heeft het hart van mijn zoon gestolen, ik moest hem er letterlijk van wegslepen.

Het was een fantastische reis.  Meer moet dat niet zijn!

Meer moet dat niet zijn #4

Sommige mensen danken De Goede Heer voor alle voorspoed.  Ik geniet er gewoon van zonder m(h)eer.

wpid-dsc_1175.jpg

Op een semi-regenachtige zondagvoormiddag naar zee trekken.  Er was geen kat want het miezerde.  Dat maakte het extra gemakkelijk om mijn zee-afwijzing ongedaan te maken.  Het is redelijk goed gelukt.  Ik zou er nu niet meteen naartoe trekken op een hete dag zoals gisteren maar ik ga er zeker wel eens terug in het verlof.  Gewapend met kinderarmbandjes met telefoonnummer, een stel goeie ogen en een schopje en een emmertje.

wpid-dsc_1163.jpg

Ik schrok wel van de hoeveelheid zeedierafval.

wpid-img_20140708_160059.jpg

De pony met de pony.  We noemen hem Rod Stewart.  Need I say more?

wpid-img_20140704_083319.jpg

Het lief had veel geduim/instagramliefde nodig bij zijn laatste examen.  Nu is het nog eventjes duimen voor de uitslag al heb ik er alle vertrouwen in dat het goedkomt.

wpid-img_20140704_150611.jpg

De meme kreeg een verjaardagskaartje.  Het is wonderbaarlijk, hoe slecht het er de voorbije winter voorstond, zo goed is het nu de laatste weken.

wpid-img_20140708_101504.jpg

Mijn broer werkt voor Knack.  Bij aanschaf van een abonnement kreeg je een dolce gusto apparaat als geschenk.  Uiteraard moest ik hierna een bestelling doen op de site van Nescafé.  Want je kunt toch niet de gewone espresso daarin klaarmaken?  Zo met uw knack lezend.  Gaat toch gewoon niet.

wpid-img_20140707_171339.jpg

Het is ook mooi meegenomen dat ik zijn column kan lezen.  Blijkt de rest van het magazine ook nog mijn ding te zijn.  Drie keer prijs! (“Nokel Roderik!  Waar is Tante Tine?”)

wpid-img_20140718_060431.jpg

Marbel aan het legefakken deze ochtend.  Het was pas toen ik de foto had getrokken dat ik zag dat er vlakbij haar hoofd een dode muis lag.  Gezellig.  En zeker nadat ze al een spuugske had gedaan in onze gang na haar ochtendgroet.  Gezellig tot de tweede macht.  Ze is de hele nacht buiten en het moment dat ze binnenkomt ’s morgens braakt ze.  Kwestie van het niet op een ander te doen.

Maar verder zie ik ze graag hoor.

 

it was life the old-fashioned way

Het was hard, zo na een goeie 14 dagen volle bak werken, mijn twee mannen achterlaten op ons eerste vrij weekend in vier weken.  Maar het cactusfestival wacht niet en we haalden de qualitytime gisteren meer dan voldoende in.  Het was sinds Werchter vorig jaar (Greenday!) dat ik nog op een festivalweide stond.  Hoewel een weide, het Cactusfestival bevindt zich in het Minnewaterpark en is dan ook een superlocatie voor zo’n evenement.  Hoewel het geen groot festival is zijn alle ingrediënten er wel voor.  Vooral het publiek voor het podium is op elk festival hetzelfde.  Iedere keer als ik daar probeer te genieten van een optreden is er wel iets typisch festivals:

* Sideshowbob haar, vlak voor je uiteraard: je bent gedoemd om door een bos krullen te zoeken naar het podium.

* Het babbelende stel vrienden: ze praten hun leven voorbij vlak voor je.  Ik vraag me altijd af: wat moet je nu zo dringend de hele tijd aan elkaar vertellen tijdens een optreden?

* Het verliefde koppeltje: ze kunnen elkaar niet loslaten en er moet occasioneel een kusje gegeven worden.  Of ze staan gewoon het hele optreden te lebberen.  Dat kan ook.

* De stinkers: luide muziek is blijkbaar een vrijgeleide om in een grote massa volk lustig erop los te droppen.  Meestal biergeur.  Of gegist festivaleten.  Smakelijk.

* De dronkaard: hij zwalpt door het publiek, blijft meestal op je tenen staan zwierend met een pint zodat je zeker gedoopt wordt in de typische festivalgeur.  Negen van tien brult hij luidruchtig mee met de muziek zijn pint wild in de lucht zwaaiend.  Tegelijkertijd gooit hij zijn lichaam achteruit waardoor je ook nog eens mag duiken om een achterkopstoot te vermijden.

De bakvissenclub gone wild: geen commentaar.

Zelf had ik tijdens het geweldige Arsenal een rustig homokoppel voor me staan.  Van één van de twee was het haar perfect geknipt zoals het dezer dagen hoort, opgesneden in de nek met een lange bles vooraan.  Telkens hij een beetje meedeed met de muziek moest het haar weer goedgelegd worden.  Als ik moet kiezen tussen dit en alles wat hierboven staat dan denk ik dat ik het nog getroffen had.

Maar uiteindelijk als je ineens dit hoort:

 

dan vergeet je alles heel even rond je en is het oren open, ogen dicht en handen in de lucht.

 

Inspiratienet

Het internet blijft mijn vriend.  Regelmatig haal ik op blogs inspiratie voor een receptje.  Deze week haalde ik er tips voor het traktaat voor mijn zoons’ verjaardag de voorbije week.  Bij Sofie las ik dat kinderen regelmatig met van die kleine prutsjes thuiskomen die ze meekrijgen als traktaat voor een verjaardag in de klas.  Iemand gaf aan bij de commentaren dat ze een voorleesboek kocht voor de kinderopvang met het geld dat ze normaal zou spenderen aan die kleine cadeautjes.  Ik besloot het ook zo te doen en kocht twee voorleesboeken in De Standaard.  De juf content en iedereen heeft er iets aan in de klas.  En boeken kun je nooit genoeg hebben.  Toch?

Omdat verjaardag toch ook een beetje gelijkstaat aan “snoepdag” bakte ik nog M&M-koekjes om uit te delen in het pauzemoment.  Althans, dat was de bedoeling.  Het receptje kreeg ik van LJ, er stond nog letterlijk bij “laat ze niet te lang in de oven zitten of ze zijn te hard”.  En zo geschiedde het.  Ze waren nog mooi zacht toen ik ze eruit haalde, maar enkele minuten later beet ik er mijn tanden op stuk.  Van smaak zaten ze ok, maar ik ging het geen kindermondje aandoen, één kind met een stuk uit zijn tand is voldoende (ik spreek uiteraard over mijn eigen kind).

IMG_6457

In de categorie “oventijd inschatten” konden er nog wat punten gescoord worden.  Dat is ook aan de zwarte randen al goed duidelijk te zien.  Een uurtje later bakte ik de M&M-cupcake-versie van de koekjes.  Die waren gelukkig wel geslaagd.

 

wpid-dsc_1139.jpg

Oeps, deze doos is ondertussen al helemaal leeggesmoeffeld. 

Ik won ook iets deze week op internet!  Hoera!  Een maand geleden kocht ik nieuwe schoenen van Stones And Bones.  Er viel een prijs te winnen via de website: ofwel een nieuw paar schoenen (ik mocht zelfs op de site aangeven welke schoenen ik wou winnen en in welke maat), ofwel iets anders:

wpid-img_20140612_183556.jpg

 

Bedankt Stones And Bones, ik ben in blijde verwachting van jullie been.  Nu nog uitzoeken wat ik er allemaal mee ga kunnen doen.  Spontaan schiet dit in mijn hersenpan:

22A_Pebbles-Flintstone5

 

Oh en nogmaals bedankt internet: vanavond probeer ik dit recept van de geweldige blogmadame Astrid.  Een pastaschotel waarbij ik niet moet zoeken naar 148 verschillende ingrediënten!

wpid-img_20140617_094909.jpg

Aha! Binnenkort recensie on ze blogueeee!