Naar Engeland? Mo gow!

Jimmy de krantenboer zei dat hij nog maar weinig “Engeland” als antwoord had gekregen op de vraag die hij waarschijnlijk dagelijks stelt.  Zijn vrouw bevestigde het zelfs, niemand blijkt naar Engeland te gaan deze zomer.  We hebben het gemerkt.  Waar je op vakantie onvermijdelijk West-Vlaams hoort klateren bij de waterval die je bezoekt bleken wij altijd de weinigen met het stuur links en de geterroriseerde passagier rechts (“Djeezes, die auto’s komen hier recht op mij af!”).  Maar kijk, de afwezigen hebben ongelijk.  Ik ben altijd al fan geweest van het gestructureerde Londen, de taal en geweldige Britse uitspraken “cheers mate!”  maar nu ik de natuur van het land heb mogen ervaren ben ik verknocht.  “Je kan juist zien dat het niet regent!” riep ik mijn lief toe terwijl hij op booking.com dit huisje reserveerde voor ons.  Alsof hij er ooit iets aan zou kunnen doen dat het regent.  En heeft het geregend?  Minder dan in België alleszins.  Slechts één halve dag hadden we echt onze regenjas nodig.  Ik kon er mee leven.  Zeker als ik nu nogmaals naar de foto’s kijk en zie dat het echt een mooie reis was.  Kijk gerust eens mee anders?

De vakantiewoning kon niet meer in Engelse stijl zijn dan ik hem wou.  Elk detail, elk extra deurtje “Mind Your Head” , tot de theepot in de vitrinekast toe.

Een tuin vol bloemenpracht waar de kinderen eindeloos ontdekkingen deden en ze samen met de dieren in het middelpunt van de belangstelling stonden.

IMG_9839

IMG_9606 Elke ochtend en avond mochten we de lammetjes een flesje gaan geven.  Too cute toch?

Op film klink ik toch echt wel dwaas vind ik.  In het echt misschien ook, wie zal het mij komen zeggen? 😉

IMG_20170714_144108

Uiteraard stemden wij onze vakantie af op onze kinderen.  Haldon Forest Park is hiervoor perfect met een uitgestippelde Gruffalospotters-route.   De liefde voor het vreemde bosmonster was dan ook extreem aan het einde van de tocht.

IMG_9720

In Cornwall bezochten we het Kasteel van Tintagel.  In een volgende blogpost kun je lezen waarom wij dit als koppel later nog eens op ons tweetjes gaan herdoen, maar het was alvast iets dat mij zal bijblijven.

IMG_9726

IMG_9758IMG_9774

De steile helling opklimmen wordt beloond met een wafel, zo zijn we wel.  Omkopen werkt meestal.

IMG_20170713_154128

De natuur in Engeland heeft me verrast.  Dartmoor National Park is echt wel de moeite en ik vond  vijf dagen eigenlijk te kort om het te ontdekken.

 

IMG_20170713_153758

Kilometers ver kijken, zonder één gebouw in het vizier, met wilde paarden en ongeïnteresseerde schapen die je de weg blokkeren.  Oostenrijk was drie jaar geleden mooi, maar dit was toch ook ècht wel de moeite.

IMG_20170714_133529IMG_20170716_124251IMG_20170714_081016

en wij?  Wij waren versleten.

IMG_20170712_142626

Net als zij soms.

IMG_9851

Hun totjes zoals ze op deze foto staan, zo ken ik hen.

Hoe wij als koppel de reis ervoeren, daar schrijf ik later deze week wel nog eens over.  Jolly on now!

 

Over zwaaien en koken

Zondag 10u15: na een langdurig aankleedritueel vertrekken ze.  De drie mannen van mijn leven gaan barbecueën bij oma en opa, ondertussen maak ik me klaar om te gaan werken.  Terwijl de wagen de oprit afdraait vormt de oudste zoon met zijn vingers een hartje naar me.  Dries-Mertens-gewijs.  Ik hart hem terug want dit is te lief.   Na al die jaren went het wel, maar het blijft soms pijn doen om hen te zien vertrekken.  Ik duw nog vlug hun zomerhoedjes en zonnebrillen door het raam van de wagen en roep een luide “love you!!” naar alle drie.  De laaiende airco overheerst mijn stem.

Gisterenavond lachte ik luidop in bed met  “Gelukkig heeft je moeder twee oren” van Wouter Deprez.

IMG_20170620_074129_961

Hij schrijft het zo kort en bondig maar met deze zes lijntjes typeert hij die en vele andere ochtenden in ons huis.  De herkenbaarheid kaatste in mijn gezicht.  Ik wou dat ik zo mooi de dingen kon neerschrijven.   De momenten vastgrijpen in tekst.  Een woordenkooksel net voldoende laten borrelen tot het een sprankelend, perfect-op-punt-gekruide zinnenmassa vormt.  Roerend zodat het niet aanbakt.  Even later de dansende zinnen uitscheppen op een blad, een scherm, de bovenkant van mijn rechterhand.

Ja, koken is een kunst.

mijn eindejaarswensen

Ik doe niet echt aan voornemens voor het nieuwe jaar, als ik iets wil veranderen dan zal dat wel gebeuren al dan niet met de jaarwisseling.  Ik maak wel graag mijn wensen over aan anderen en uiteraard mag ik de bloggers en de lezers niet vergeten want zonder hen zou het hier maar een duffe boel zijn denk ik.

Voor 2017 wens ik de meelezende bloggers veel schrijfinspiratie, de lurkers veel meeleesplezier en de reageerders: merci voor alle reacties in 2016!  Als er nog tips zijn om het blogjaar 2017 mee te vullen: be my guest!  Wie weet maak ik er wel iets van!

En verder wens ik voor iedereen in 2017:

dat de plannen die je maakt voor de komende periode een goede vooruitgang mogen maken…

dat je je werk graag doet en dat dit zo mag blijven…

dat de gordels van de kinderstoel in één keer mogen dichtgaan…

dat uw lief uw pyjama meebrengt naar beneden…

dat het juiste liedje op het juiste moment komt…

dat de regen pas valt als je net thuis bent van het lopen…

dat uw kinderen hun apenmanieren vooral thuis uithalen en niet op een ander…

dat je niet ziek hoeft te worden, en als dat toch moet, dat het dan maar een hoestje of een klein keelontstekingske moet zijn en niets heel ernstig…

dat de knobbels in de schoenlinten van uw loopschoenen reeds open zijn als je ze uit de kast haalt…

dat de boeken die je leest je meeslepen en er geen geworstel voor aan te pas moet komen…

dat het niet op het behang is als de kinderen al eens buiten de lijnen kleuren…

dat de mensen rond je het ook goed hebben…

en uiteraard: dat je het zelf goed hebt, dat je je goed in je vel mag voelen en content kan zijn met de dingen die je hebt en reeds bereikte.  Want onder je eigen vel, daar start het allemaal …

img_20161230_091134.jpg

foto genomen op het laatste looptoertje van 2016 deze ochtend

 

“omdat we er ons best geen kl…eurpotloden van aantrekken!”-Eva Mouton-

De kerstperiode en de aanstormende nieuwjaarsdagen zijn een ideale periode om terug te blikken op wat allemaal passeerde in het voorbije jaar.  Ik kan het gewoon niet bijhouden.  Wij en iedereen rond me zitten altijd volle bak in de veranderingen.  Het voorbije jaar was van het meest “warrige” soort, in die zin dat ik gewoon moeite heb om te focussen op wat er nu eigenlijk niet is veranderd.  Ik weet één ding: het zat eivol fijne ontmoetingen, ik leerde veel nieuwe mensen kennen en daardoor bruiste ik van energie.  Ik blijf goed voor mezelf zorgen omdat ik zelf aan de basis lig van mijn eigen goed gevoel.  In 2017 wil ik graag verder bollen en ik weet nu al dat het wederom een jaar zal worden vol veranderingen, dat is het gewoonweg elk jaar.  But change is mostly a good thing.  Ik was toen al tevreden en ik ben het nog steeds.

Er zullen altijd mensen zijn die het negatieve in de dingen zien, die over alles hun gal zullen spugen en gefret en gezaag is van alle tijden.  “Neuters gonna neut” zoals Eva het zo mooi zegt.  Dat is zo, ik leg mij daar graag bij neer.  Het is de beste quote die ik in tijden las.

img_20161225_095452_818.jpg

Merry Christmas!

 

 

600 X mijn heart outgeshout

Momenteel schrijf ik mijn 600ste post op deze blog.  Sinds deze zomer bestaat hij 5 jaar.   De eerste van mijn hand die het zo lang uithoudt, de voorgaande stierven allen een eenzame dood ergens in cyberspace.  Het allereerste postje getiteld “Pampermonstertje” gaat over….het moederschap (redelijk doorzichtig met zo’n titel mo gow)….Ilja was toen 4 weken oud en ik vond eindelijk wat tijd om over deze nieuwe wending in mijn leven te schrijven.  Ik deed het puur voor mezelf, maakte de berichten nergens kenbaar en niemand wist van mijn schrijfsels, het was goed om warm te lopen.  Het is pas later dat ik echt actief ben beginnen blogs lezen, reageren bij anderen en sociale media erbij betrekken.  (Ik vermoed dat LJ de eerste blogster was die ik consequent begon te lezen.)

De cijfers liegen er niet om -al zijn die natuurlijk ook maar heel gewoon-:

2011: 26 berichten gepubliceerd, 520 bezichtigingen, 0 commentaren (in dat jaar, achteraf zijn er wel nog bijgekomen)

2016: 77 berichten gepubliceerd (tot nu toe), 48 857 bezichtigingen, 1686 commentaren

Ik ben een kleine vis in de grote blogzee. Ik volg bloggers die pas een goed jaar bezig zijn en die overal een nulletje meer achter kunnen zetten, maar het is goed zo.  Ik wil eigenlijk helemaal geen grote vis zijn.  Anderen doen het veel beter en mooier, maar ze investeren er dan ook veel meer tijd in.   Mijn postjes staan in 1-2-3 online.  Gewoon mijn ding doen, kribbelen over de verschillende lijnen in mijn en ons leven.  Eigenlijk is er geen echte rode draad in deze blog te vinden.  Hoewel ik veel over mijn kinderen schrijf wil ik ook geen mama-blogger zijn, niet dat daar ooit iets mis mee is -haal uw voeten al maar uit de stijgbeugels- maar ik voel me helemaal niet zo.  Ook in het dagelijkse leven ben ik geen “mama-mama”.  Opnieuw: daar is niets mis mee.  Alles is relatief en vergankelijk.  Wat echt telt is wat er zich voor het scherm afspeelt.  En dat daar nu en dan eens een fijn verhaaltje uitvloeit is in mijn bloggersbestaan een voordeel.

Zelf volg ik een 100-tal bloggers.  Er zijn mensen die van hun stoel vallen als ik dat vertel “100? Wanneer lees jij dat allemaal?” Ik lees die niet allemaal consequent maar ik ga toch regelmatig eens neuzen en al dan niet reageren.  Ik kom op blogs waar niemand reageert, ik kom op blogs waar 100 reacties standaard zijn.  Als het maar vlot wegleest.  Veel mensen reageren bij mij “dat het zo herkenbaar is”.  De laatste week werd ik drie keer aangesproken dat ze meelezen terwijl ik dat niet wist.  Dat doet wel raar soms maar aan de andere kant: er lezen veel mensen mee die ik niet ken.

Dus… ik ga nog eventjes door als dat mag.  Het bloggen bracht me al regelmatig op onbetreden paden en bij aangename mensen.  Merci daarvoor.

Geluk zit in een klein notitieboekje

  • In de ene winkel horen dat iets totaal uit de mode is en “ze eens langsachter zal moeten gaan kijken of ze er nog hebben!”  (duidelijk geen fashionqueen ik!)  en in de andere winkel een volledig rek vinden – inclusief je eigen maat!
  • Dat gevoel dat je hebt, als je iets in je vuilnisbak gooit, en je hoeft niet te proppen.  Het valt gewoon netjes in het vuilnisbakzakje zonder meer. Extra credits als je nog een “tonk” hoort bij een superlege vuilbak.
  • Het moment dat je de afwasmachine gaat ledigen.  Je denkt “ik begin er gewoon aan”.  En wat blijkt?  Op de één of andere bizarre manier had je dat al gedaan.  Waarschijnlijk terwijl je met je hoofd ergens anders zat.  Of bestaat dat parallel universe toch?
  • Het eind van de maand, je opent je online banking en klikt met een verwrongen gezicht richting zichtrekening.  En hey, het valt precies nog goed mee deze maand.  Extra credits voor onverwachte stortingen.
  • Een zakje zoeken in je Marie-Kondo-zakken-zak.  Te groot, te klein, te plastic, te papier, te mooi om weg te geven….en dan uiteindelijk: een perfect zakje vinden.  Qua maat, qua uitvoering.  Perfect.  img_20160614_080850.jpg
  • Een beetje moeten rushen om op tijd je kinderen te kunnen ophalen in hun opvang.  Beslissen om een langere route te nemen om zo een heikel kruispunt te vermijden en onderweg beseffen dat je de juiste keuze hebt gemaakt.  Mooi, rustig kunnen doorsjeezen en netjes op tijd arriveren.
  • In een vers notitieboekje beginnen.  In dit geval het notitieboekje tot een hoger niveau tillen en effectief met een Bullet Journal starten.  Thuiskomen nadat je een andere papierlover tegenkwam tussen de rekken bij Hema, dat verhaal doen en dan niet uitgelachen worden door je echtgenoot.  Want eigenlijk heb je nog maar eens een boekje gekocht.  img_20160623_134720.jpg
  • ’s Avonds nog een kuisuitspatting krijgen en beginnen poetsen.  De volgende ochtend beneden komen op blote voeten en zien dat het nog heel eventjes proper is.  Dat je lekker kan doorwandelen zonder dat er een stukje boterham aan je hiel plakt, je hoeft geen dinosaurus te ontwijken en er wentelt geen babykousje onder de chauffage.  Ja, dat uurtje is goud waard.

 

Meer moet dat niet zijn #6

We genoten de voorbije week van een Centerparcsvakantie in Duitsland. Het is niet de eerste keer dat we zoiets doen.  Na Ilja’s eerste verjaardag gingen we naar Les Trois Forêts in Frankrijk, toen konden we nog vlotjes buiten het seizoen gaan.  Dat zouden we in feite nog steeds kunnen doen al weet ik het niet zo goed, Ilja van school weghouden om op reis te gaan….het voelt niet goed, ook al is het nog maar de kleuterklas….ik weet het niet.  Of ben ik veel te braaf?

Negen bevindingen over een Centerparcsvakantie met baby en kleuter:

1)  Er is een verschil tussen een VIP cottage en een Comfort cottage.  Niet alleen in de prijs, maar ook in de grootte.  Doordat ons vorig verblijf buiten het seizoen was konden we een VIP nemen voor een lagere prijs dan een Comfort in de zomervakantie.  Het zijn in feite firstworldissues maar een VIP houdt in: sauna en bubbelbad in je huisje, aparte inloopdouche, grote ruimtes, open haard, dvdspeler, kortom: alles een beetje te luxueus en toch wel onnodig, maar wel aangenamer.  Comfort houdt in: alles wat je nodig hebt, maar in basisuitvoering, kleinere oppervlaktes, bad/douche in één, enkel televisie waardoor wij onze serietjes op de laptop bekijken.  Tenzij je graag naar de Duits-gedubde versie van The Big Bang Theory (“Der Grossen Knal Theorie“??) kijkt.  Vielleicht nicht!

2)  We kozen een cottage voor 4 personen.  Een tip: neem geen cottage voor 4 personen als je hier met 4 volwassenen comfortabel wil verblijven tenzij je het niet erg vindt om elkaar constant voor de voeten te lopen.  Met twee tieners (als ze dan überhaupt nog zullen willen meegaan met papa en mama) zouden wij hier geen plaats genoeg hebben vrees ik. Pieter en ik passen met moeite samen in de zetel.  En ja, we zijn 1,90 m (hij) en 1,78m (ik), maar ik vermoed dat wij niet de enigen zijn met die lengte.  Als je net als ons met een kleuter en een baby komt is hier wel voldoende ruimte (en eens dichtkruipen in de zetel, ik zeg daar geen neen tegen).  Wat ik dan weer niet zou doen is hier putje zomer komen met een kind dat kruipt of pas kan lopen.  Aan het einde van ons terras (dat niet is afgezet) gaat het gewoon berg naar beneden tussen de bomen.  Mijn kleuter van 4 begrijpt al dat hij zichzelf kan bezeren, was hij twee of drie jaar jonger dan mocht ik hem van tussen de struiken beneden plukken.  In de winter zou het echter wel nog te doen zijn, want binnen in het huisje is alles enorm kindvriendelijk.  Er staat standaard een kinderbedje, een park, een kinderstoel en een traphekje in de cottage. En bovenal: het is superproper.

3)  Als je je verlof zelf kan kiezen (die luxe hebben wij wel), ga dan ofwel buiten het seizoen ofwel in de eerste week van juli.  Het is hier allesbehalve druk, er is wel volk maar het is aangenaam, duidelijk nog geen hoogseizoen.  Het plan was eerst om pas volgende week te komen, maar dan schoot de prijs van ons verblijf meteen met een derde de hoogte in, de meneer aan de trampolinebungeedingen wist ook te zeggen dat het seizoen in Centerparcs pas echt start vanaf 15 juli.

unnamed (2)

“euhahahaheuahahaueeeuahahaha”

Zalig om je kind zo te horen giechelen!

unnamed (4)

Ook baby’s houden van trampolines blijkbaar. (En stop maar met bellen naar de sociale dienst van de politie: er was niemand op aan het springen!)

4)  Een huisje in Centerparcs is gerieflijk.  Je vindt er alles wat je nodig hebt om de week door te komen.  Unlike Oostenrijk vorig jaar, daar moest ik het met één kookpot zien te rooien. Wat je echter niet hebt hier: basisvoedingsmiddelen en klein “gebruiksgerief”.  Je moet alles zelf voorzien: kruiden, afwasproduct, product voor de vaatwasser, koffiefilters, wasspelden, keukenhanddoeken en schotelvodden.  Zelfs zakjes voor in de vuilnisbakjes zijn er niet.  Gelukkig was ik daar sinds de vorige Centerparcstrip op voorzien, want zo gaan shoppen om een zout-en pepervatje en pedaalemmerzakjes, daar hou ik me liever niet mee bezig op vakantie.

5)  Je kunt extra gerieflijkheid ook kopen, al weten ze wel de prijs.  Een lakenset (inderdaad, er zijn geen lakens inbegrepen in de huurprijs) kost je 7,25 euro per bed.  Een kinderdekbedpakket kost je 9,95 euro.  Ik nam mijn eigen lakens mee maar nam dan wel de wifi-kaart voor het hele verblijf (25 euro).  It’s all about priorities!  (Tegelijkertijd las ik in Flow een artikel over een periode internet-vrij leven, het klonk zalig maar ik ben er momenteel niet klaar voor).

6)  Centerparcs is een zwemparadijs voor elke leeftijd.  Ja, ook voor baby’s.  Linus hield wel van het water, ik heb toch wel eens gecheckt bij de pediater of zo’n klein manneke al in een zwembad mocht, het is ok, als ik hem op tijd afdroog en omdat hij reeds zijn eerste “stekjes” had gekregen…Het zwembad is ook gerieflijk voor baby’s.  Er staan overal rond parken waar je ze in kan “parkeren” en verzorgingstafels.  Er zijn familiekleedkamers met ook daarin zo’n park en een verzorgingstafel.  Alleen jammer dat er geen slot op die deur zat waardoor wij ons nogal vlug omkleedden, maar met een kleuter en een baby is het ook niet echt de bedoeling om te staan lummelen in je zwembroek.

wpid-wp-1436332295318.jpeg

Linus viel na het zwemmen prompt in slaap in één van de vele babyparken.

wpid-wp-1436332466800.jpeg

Terwijl Ilja zich rot amuseert op één van de glijbanen.

7)  In de Aqua Mundo (het zwemparadijs) is iedereen welkom.  Je voelt je er meteen op je gemak als je rond je kijkt.  Iedereen heeft er: of putjes in de dijen, of striemen, veloverschotjes of is voldoende voorzien van poten en oren.  Mijn postnatale lichaam was al die anderen dankbaar om er uit te zien net als ik!

8)  Als het enigszins mogelijk is om je cottage te kiezen (ik denk dat dat onder “betalen voor gerieflijkheid kan staan”), kies er dan één dichtbij “the dome” (neen, dat is niet de discotheek maar het centrum waar alle activiteiten zich afspelen).  In Les Trois Forêts was de ligging niet ideaal.  Zo moesten we zeker 20 minuten stappen naar het zwembad/de winkel/restaurants/kinderboerderij.  Met een kind dat toen nog een voor- en namiddagdutje deed was dit telkens een hele trot.  Deze keer echter is alles goed bereikbaar zonder dat we puffend en blazend moeten toekomen, of een extra wandeltijd moeten incalculeren.  Of als je daar toekomt en je zwembadkaart blijkt vergeten te zijn, dan is dat geen ramp.  Niet dat dat gebeurt, want daar zorgt mijn echtgenoot wijselijk voor.  Ik denk dat hij mij al een beetje kent. (update: er werd wel eens een zwemzak vergeten…)

9)  En verder is het genieten.  Niet: ik-doe-de hele week-wat-ik-wil-genieten maar wel genieten van de kinderen, want uiteindelijk, als je “reist” met kinderen is het toch vooral op hun ritme dat je leeft.  Spelen, zwemmen, dierenparken bezoeken, frietjes eten, een chipje bij de televisie.

unnamed (3)Het houdt ook in: sleuren met zwemzakken, verzorgingstassen, wandelwagens of draagzakken, je constant opdelen: jij kijkt voor Ilja, ik kijk voor Linus en daarna wisselen we als jij klaar bent, maar hey, daarvoor zijn we een team.  En kinderen slapen ook wel eens, net als nu, als je op tijd opstaat kun je veel tijd voor jezelf nemen.  (En op de andere momenten is Martini altijd gepermitteerd op vakantie.)

wpid-wp-1436332146472.jpeg