Door-de-weekjes

 

wpid-img-20150521-wa000422.jpg.jpeg

Ongelooflijk, in het consultatiebureau van K&G staat nog een ouderwetse radiocassettespeler.  Hij ziet eruit alsof ze er nog dagelijks cassettes van Knuffelrock in afspelen.  Wij (alléé, toch de dertigers), kregen zo’n ding voor onze communie, al was de mijne al één met een cd-speler.  Deze is misschien wel een iets ouder model…

wpid-img_20150603_0841382.jpg.jpeg

Ik werd “goedgekeurd” bij de dokter, dus was het eindelijk weer looptijd.  Ik koos ervoor om weer helemaal met start to run te herbeginnen.  Het voelde enorm goed, wel onder het loopniveau dat ik aankan, maar ik wil rustig herstarten.  Er kwamen gelukkig geen dansende ingewanden aan te pas.

wpid-img-20150602-wa00042.jpg.jpeg

Ilja wordt binnen anderhalve week 4 jaar.  Op mijn rustige dinsdag (de dag na de kraamhulpdag) prutste ik een kroon in elkaar.  Eens ik eraan begin kan ik moeilijk stoppen.

wpid-20150603_1916022.jpg.jpeg

We vierden de verjaardag van een vriendin.  Het was mijn eerste vriendinnen-uitje, dus een sangria past wel in dit verhaal.  Ilja is een beetje gek op die twee dames.  Toen ze op kraambezoek waren geweest wist hij achteraf te zeggen “dat ze een mooi hoofdje hebben”.  Tjah, ik heb dan ook alleen maar mooie vriendinnen!

wpid-20150603_1916082.jpg.jpeg

Als verjaardagsgeschenk werd er gekrast.  En gewonnen.  Niet voldoende om de sangria’s te betalen, maar het was toch al mooi!

wpid-img-20150604-wa00072.jpg.jpeg

Gisteren kocht ik nieuwe “sandalen”.  Een lelijk woord.  Ik heb vreselijke voeten. Alles wat verkeerd kan zijn aan voeten, is er bij mij verkeerd aan. Kromme tenen, geulen tussen mijn tenen, eelt, likdoorns, brede voeten waardoor ik niet in smalle schoentjes kan, laat staan pumps of van die mooie dingen.  Dus ik moet voor mijn comfort kiezen.  Deze zagen er nog enigszins een beetje vrouwelijk uit.  Iets vrouwelijker dan de standaard Birkenstock waar ik mee rondloop.  Mijn kleine teentje is ook extreem klein, dus als ik een schoentje kies waar een riempje over de tenen loopt ziet het eruit alsof ik maar vier tenen heb.  Jawel, ook de mevrouw in de winkel kon niet anders dan mij gelijk geven en raadde het af.  Ik hou van eerlijke verkoopsters.

wpid-20150604_2015412.jpg.jpeg

En er is een nieuwe huisgenoot gearriveerd gisteren.  Ik ben er weer in geslaagd om een eigenaardige kat te vinden.  Zie die lijn over haar hoofdje lopen, je zou het erom moeten doen, het zou niet lukken.  Ik moest een nachtje slapen over de naam maar ze werd deze ochtend “Schanulleke” gedoopt.  Voorlopig verstopt ze zich in de garage, gisteren kon ik ze even pakken maar daarna frutte ze meteen weer weg naar haar oude plekje.  Komt wel goed zeker?

Den droad

Ik steek even het wijfTV-alarm aan, onderstaande post is wederom te vrouwelijk om een gevarieerd publiek aan te spreken.  Just saying.

Flashback naar 20 juni 2011, mijn laatste dag in de materniteit na de bevalling van Ilja.  De gynaecoloog vroedvrouw vroeg me bij mijn vertrek of ik ervoor koos om mijn hechtingen te laten verwijderen.  Of maakte ik liever een afspraak bij de dokter om dat te laten doen?  Hell, alles wat ik kan achterlaten laat ik liever achter.  Dus stapte ik -blij met mijn praktische keuze om niet meer naar de dokter te moeten tjoolen- binnen in het kamertje waar die dingen verwijderd gingen worden.  “U voelt het eventjes” zei ze op zijn Hollands, want het was blijkbaar een Hollandse vroedvrouw, dit louter ter info want wij praten niet in termen van “u voelt het eventjes”, wij zeggen “tkud e bitje zjer doen”.  Misschien was het dan toch beter geweest dat iemand mij zei “tkud e bitje zjer doen” want tien seconden later tierde ik de gang samen.  Als dat “eventjes voelen is”, dan weet ik niet wat die vrouw zou bedoelen met “dit doet eventjes pijn”.  Misschien dat ze dat zegt als je een kind perst?

Soit.

27 april 2015.  Na mijn tweede bevalling werd mij uiteraard opnieuw de vraag gesteld:”wou ik mijn draadjes laten verwijderen of koos ik ervoor om te wachten?”.  Naar dat moment had ik tegenop gezien.  Vier jaar waren niet voldoende om te doen vergeten hoeveel pijn ik de vorige keer had gehad en ik moest mij echt slepen naar datzelfde martelkamertje.  Als ik weet dat ik pijn zal hebben bij een behandeling dan lijkt het alsof ik ter plekke ga doodvallen.  Ik stel het mij altijd veel erger voor dan het is, zodat ik achteraf kan zeggen “hoh, het viel precies nog mee!”.  De assistente vroeg of haar stagiair erbij mocht zijn.  Ik wist het precies niet zo goed.  Er was iets aan die jongen (want dat was het nog, een jongen) dat mij tegenzat.  Was het zijn verveelde blik, was het zijn jonge uiterlijk.  Ik had net iets teveel mijn benen moeten openen voor Jan en Alleman dat ik dat echt niet meer zag zitten.  Sorry stagiair, normaal gezien vind ik dat niet erg, maar deze keer zat mijn humeur al onder nul wegens de pijnlijke vooruitzichten.  Het wordt dan ook steeds erger en erger met mij, als ik weet dat ik ga pijn hebben dan bouwt die stress zich altijd maar meer en meer op.  Tegen dat het dan zover is ben ik al aan het zweten en kan ik al bijna geen woord meer uitbrengen van de zenuwen.  De assistente had drie draadjes te verwijderen (met een kind dat 4,410 kg woog schijnt dit nog mee te vallen).  In een wip was ze klaar.  Deze keer werd er niet getierd, alleen even genepen met de ogen.  Opgelucht verliet ik de kamer, dat dit het laatste onderzoekje was op de materniteit zal er ook wel toe gedaan hebben.  De stagiair stond in de gang te wachten, ik wou me nog verontschuldigen maar hij stond -leunend en met één voet tegen de muur – te smartphonen, van mijn opgeluchte gezicht kon hij niet meegenieten.

1 juni 2015.  Gisteren dus.  Zes weken na de bevalling ging ik terug naar de gynaecoloog voor mijn postnatale onderzoek.  Zwanger en pas bevallen is het al helemaal geen issue meer om telkens uw broek af te steken voor de gynaecoloog, de vroedvrouw, de assistente, de stagiaire van dit, de stagiair van dat.  In de materniteit zou je bijna voor de poetsvrouw je broek afdoen.  Je doet het gewoon zonder nog bij na te denken.  Maar zes weken zijn voldoende om weer een schaamtegevoel te krijgen.  Net nu al dat getoon eindelijk voorbij lijkt mag je er weer aan beginnen.  Gelukkig ken ik mijn dokter al jaren.  Toch was het gisteren weer even vreemd.  Na zijn onderzoek werd allerlei alaam bovengehaald.  En toen maakte ik de slechtste keuze van die avond: ik vroeg wat hij van plan was.  “Niets ernstig, gewoon even de draadjes verwijderen”.  “DE WAT?  Daar zitten toch geen draadjes meer?” Ik moet er geen tekening bij maken, er was enige paniek te voelen daar met de beentjes wijd open. “Ja toch wel hoor, inwendig zitten er nog enkele draadjes, doet geen pijn hoor…” U-huh!  Geen pijn?  We kennen dat al.  Geen pijn.  Drie kleine kreetjes later was het klusje geklaard.  Hij toonde trots zijn veroveringen, geklemd tussen die venijnige schaar van hem.  “Dat zijn hele dikke draden daar binnenin, dat moest er nog uit, maar ik heb ze!”. Ik wenste hem nog net geen proficiat.  Toen ik van de tafel kwam moet ik lijkbleek geweest zijn, het zweet liep over mijn rug, hij vreesde even dat ik strike ging gaan.  Hij niet alleen, zo voelde het ook even.

Met een voorschrift voor extra vitaminepillen (“Want zo’n fysieke reactie op zo’n klein onderzoekje, je zit waarschijnlijk met een tekort meiske”), draadloos en verder goedgekeurd ging ik naar buiten.  Het werd nog maar eens bevestigd: het is nu echt gedaan met kinderen kopen!

Door-de-weekjes #3

Binnenkort organiseren we een familiefeestje voor de geboorte.  Niet echt een babyborrel, meer een familieborrel.  Dat maakt het uitnodigen echt veel minder moeilijk.  Je hoeft geen lijn te trekken van “wie nodig ik uit en wie valt uit de boot”, iedereen die op de één of de andere manier familie is aan Linus is uitgenodigd.  Linus kreeg alvast een geweldig knappe outfit cadeau van onze overbuurvrouw, en voor mijn oudste zoon ging ik gisteren shoppen bij JBC.  Het was een berekende gok, JBC is nog graag open op een feestdag.  Het moest passen dat ze ook nog eens solden plus extra kortingen deden tijdens het hemelvaartweekend.  Sinds enkele maanden laat ik hem kleren passen voordat ik ze koop.  Best dat ik het deze keer ook deed, want de maat waarvan ik dacht dat hij ze droeg bleek te klein te zijn.  Niettemin vond ik 4 stuks voor iets van een 40 euro, ik deed 62 euro profijt en Ilja staat alvast helemaal in het nieuw.  Ik hoef er geen tekening bij te maken dat ik -de soldenfreak- weer helemaal in mijn nopjes was met al die korting.

wpid-20150515_0654352.jpg.jpeg

Zelf paste ik ook enkele stukken, ik kan ook wel een beetje nieuwe kleren gebruiken.  Dat stond al vast voor de aanslag op mijn lichaam, veel stuks hebben ofwel gaatjes of zijn versleten van het vele wassen.  Ik ben ook van plan om mij iets minder casual te gaan kleden, iets met 33 worden denk ik.  In JBC paste ik alvast een zwarte jumpsuit.  Ik was al een tijdje nieuwsgierig naar hoe zoiets mij zou staan en vroeg daarbij de mening van de verkoopster.  Niet alleen waren de broekspijpen veel te lang (maat XL is nochtans mijn maat met mijn 1m78), de dame in kwestie vond het helemaal niet geslaagd.  “Dat is het niet hoor meisje” zei ze beslist.  “Je bovenlichaam wordt verkort en je heupen worden in de verf gezet”.  Toen ze het zei kon ik haar alleen maar gelijk geven, het flatteerde niet.  Ondertussen wacht ik ook een bestelling bij Zalando af met een andere jumpsuit, eens zien wat dat geeft.

En vandaag -net nadat ik in de Studio100winkel JBC de kassa spijsde- lees ik dit in de krant:

wpid-20150515_0641262.jpg.jpeg

Het heeft lang geduurd voor ik mij een mening over Louis Talpe kon vormen.  De meeste vrouwen vinden hem een hunk eerste klasse.  Ik heb het nooit echt geweten.  Ik zag hem in Mega Mindy, in De Ridder en nu volg ik ook Spitsbroers.  Het is sinds zijn prestatie in Spitsbroers dat ik hem leer appreciëren.  He had to grow on me.  Toch neemt het niet weg dat hij “een muile om op te kloppen” heeft.  Ik wed dat hij met die grijns veel barfights heeft ontlokt, en als het geen barfights waren, dan misschien wel catfights.  Want ok, ik ben er eindelijk uit: het is een knappe man.  Een grote man ook, en laat dat nu net iets zijn dat ik heel aantrekkelijk vind – hence the husband!

Ik volg niet alleen Spitsbroers, ook Mijn Pop-Up-Restaurant staat weer op mijn digicorder.  Dinsdag en donderdag!  Ik heb geen voorkeur voor een restaurant, maar het koppel that we loved to hate is er reeds uit.  De Thomas met zijn Alexia.  Die kerel – daar ergerden wij ons dood aan, maar sinds ze eruit zijn is het iets minder amusant, want realityTV kijken is net iets leuker als je je een beetje kan ergeren vind ik.

814060db01d3cfe4218787619936028f

Van Liselotte word ik echter heel gelukkig.  Haar droge humor, haar présence, de manier waarop ze zich uit moeilijke situaties lult, machtige vrouw!

Ook de geheime recensenten van deze week waren hilarisch

wpid-20150515_0656212.jpg.jpeg“De Boxy’s”.  Alsof ze één persoon zijn die zich heeft opgesplitst.  Symbiotische relaties, ze bestaan.  Tweelingen die tot op het einde van hun dagen dezelfde kleren dragen….ook dat bestaat blijkbaar nog.

of bolerootjes! Om alles bovenaan nog eens extra in de verf te zetten!

Ik ben zo niet het type dat heel veel om mode en mooie kleren geeft.  Ik probeer netjes voor de dag te komen, maar je moet ook niet teveel franjes en fietjefak aan mij verwachten.  Een jeans, een top en een trui voldoen om te werken en als ik uitga dan draag ik graag een kleedje met een paar botjes.  Ik kan ook geen geld uitgeven aan kleren, als ik al eens iets geweldig prachtig vind dan kost het een halve maandloon en neen, dat heb ik er niet voor over of dat kom ik niet eens over om het uit te geven.  Misschien zou het helemaal anders zijn moest ik geld als slijk verdienen en alles kon kopen wat ik wou, maar hey, het is zo niet en so be it.  Na een vruchteloze zwangerschapskledij-shoppingtrip in Gent had ik de moed even verloren.  Als ik dan al iets vond in een winkel dan was het ofwel 70 euro voor een topje ofwel een goedkope tent.  Een goedkope geruite tent.  Of een goedkope geruite tent met een opening om borstvoeding te geven.  Of het moest zeker duidelijk voor een zwangere vrouw zijn want er staan uiteraard babyvoetjes op of van die domme teksten zoals “mommy to be”.  Ja hallo zeg, sorry als jij dat graag ziet, maar ik vind dat affreus.  Het is niet omdat ik frontaal verdik dat ik daarom geen gewone vrouw meer ben.  Er hangen ook altijd overdadig veel linten aan zwangerschapskledij.  Om de tent extra goed dicht te snoeren vermoed ik.  De voorbije week toen ik mijn dagelijkse stofzuigbeurt deed was er zo’n lintje van een drogend kledingstuk in mijn dyson gedraaid.  Resultaat: helemaal uitgerokken toen ik het uit de stofzuigerkop moest sleuren.  Uiteindelijk vond ik in Prémaman deze week nog enkele leuke topjes en kon ik nog een jeans en een zwarte broek (Noppies en Esprit Maternity) op de kop tikken in een uitverkoop.  Jawel, ik heb vriendinnen en schoonzussen die hun zwangerschapskledij aan mij hebben geleend.  Maar een broek moet echt goed passen, want iets ambetanter dan een zwangerschapsbroek is een zwangerschapsbroek die te groot is.  Die van je kont slobbert en waar je de hele tijd moet lopen aan sleuren om hem goed te krijgen.  Ook een zwangerschapsbroek die je niet over je knieën krijgt is niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen.  Na de bevalling en de bijhorende maanden waarin het dragen van een gewone broek een illusie is gaat heel deze zwangerschapskledijboel de brandstapel op.  Of iets minder drastisch misschien: op kapaza.  Of misschien moet je dan maar heel vlug zwanger worden en kun je het allemaal van mij erven in ruil voor een oppasbeurt.

wpid-20150108_0941292.jpg.jpeg

Niettemin ben ik heel blij met mijn 26-wekenbuikje en het stampende kereltje binnenin. 

 

Life is what happens when you’re busy making man-te-paarden.

Het leven is aan de rechtshandigen.  Het zit in de kleine details.  Een opdruk op een balpen, enkel juist te lezen als je er rechts mee schrijft, soep eten aan tafel op een familiefeest – gegarandeerd gebots en gemors – of de koffiemachine vullen met water.  Mijn echtgenoot had er mij al op gewezen, dat hij het zo moeilijk vindt om daar treffelijk water in te gieten.  Hij is namelijk ook een linksepoot, een southpaw.  Ik geloofde hem niet omdat ik met mijn rechterhand water in giet.  Maar effectief: het “vulgat” aan de rechterkant is breder dan aan de linkerkant!

wpid-20141102_0702562.jpg.jpeg

Ok, je moet je hoofd een beetje naar rechts draaien om het op te merken, het heeft een jaar geduurd eer we het doorhadden maar dit is een klassiek geval van linksenhandigendiscriminatie!  Waar kan ik klacht indienen?

Verder ben ik ok hoor.  Fijn weekend gehad waarbij we superleuke spulletjes gescoord hebben:

wpid-20141102_1743312.jpg.jpeg

Poppenkastpoppen!  Ze werden te koop gezet op een garageverkoop maar gelukkig niet verkocht zodat wij ze konden overnemen.  De linkse met zijn helm is Victor .  Ik moest even nadenken alvorens ik begreep waarover Ilja het had maar ok, bij benadering, hij gelijkt er wel een beetje op.  Smartiepants.

 

wpid-20141102_0752112.jpg.jpeg

En zo’n stickerpretboek.  Maar jong toch, gelukkig dat dat kind daarmee is.  Dat ik dat nog nooit eerder met hem heb gedaan.  Such fun! zou de moeder van Miranda zeggen.

wpid-20141101_1706482.jpg.jpeg

 

Kinderen die teveel met poppenkastpoppen en met stickerboeken spelen durven al eens vreemde slaapposes in te nemen in de auto.

wpid-20141101_1227152.jpg.jpeg

Ik bakte man-te-paarden.  Ok, de opmerking die nu in uw hoofd opkomt is volledig terecht.  Er is weinig man-te-paard aan.  Ik had enorme miserie met mijn deeg, na talloze kneedpogingen bleef dat ding maar plakken aan alles waar het maar aan plakken kon.  Ik weet niet wat ik verkeerd heb gedaan, misschien de verkeerde hoeveboter (Dixmuda) gebruikt?  Of is Dixmuda helemaal geen hoeveboter?  Er staan toch koeien op de verpakking, je zou denken… how.  Soit, het werden deegkletsen-te-bakplaat in de plaats maar de smaak leed er alleszins niet onder.  Delicious!

wpid-img_20141103_1442292.jpg.jpeg

En er werd ook chocoladepudding gemaakt.  Ook deze is erin geslaagd om te mislukken.  Wat is er nu moeilijk aan pudding maken zou je denken?  Ewel, ik geef je honderd procent gelijk.  Ik weet niet waar het is foutgelopen, maar die pudding bleef slap waardoor het in feite veredelde chocomelk werd.  Het smaakte ook, al moest je het wel drinken.  Achteraf gooide ik van colère mijn potje op de grond.  Het glas lag – niet gezeverd – over de hele living en zelfs tot in de keuken verspreid.  Van mikken gesproken.  We spreken over 13 tegels van 60X60 cm, tel zelf maar hoe lang de living is maar bij elk raam waren er glasscherven te vinden.  Such fun!

 

’t Is in de sjakosj!

Bij de zoektocht naar een extra portefeuille voor op het werk belandde ik in mijn “sjakosjenbak”.  Er was een tijd waarin ik regelmatig nieuwe handtassen kocht, de tijd dat er precies altijd geld over was.  Lang geleden.  Niet dat ik mezelf nu een nieuwe handtas moet ontzeggen, maar mijn smaak is er een beetje duurder op geworden wat de frequentie van de aankopen verlaagt.  Een portefeuille heb ik er niet in gevonden maar het werd wel even een trip down memory lane:

IMG_6545

De fluffy koekiemonstersjakosj.  Gekocht op het folkfestival in Dranouter, van in de tijd dat het nog FOLKfestival was.  Er kan enkel geld en een identiteitskaart (de vorige grotere versie) in die mond, niet dat ik het de laatste jaren nog geprobeerd heb, ik hou hem bij uit nostalgische redenen.

IMG_6548

De Belgische sjakosj.  Deze is al zo oud als de straat maar het aapje hangt er nog steeds aan.  Ze heet Nathalie.

IMG_6550

 

IMG_6549

Wederom Kipling.  De modellen en de bedrukking zijn niet meer van dezen tijd, maar ze zijn onverwoestbaar en je kunt ze wassen in de machine, iets wat voor handtassen echt wel een voordeel is.  Vooral de binnenkant kan wel al eens besmeurd geraken (denk aan: bananen zonder bananendoos).

IMG_6551

De ik-heb-goesting-in-Hawaï-sjakosj.  Ook Roxy is eerder een sportief merk, maar qua kwaliteit kan het in competitie gaan met Kipling, al zal Kipling nog steeds winnen denk ik. Ik gebruik nog steeds mijn Kipling-valies van toen ik die 12 jaar geleden wekelijks weg en weer sleurde naar mijn kot.  Toen waren het nog betere tijden, op kot.  Nu haal ik ze boven bij nachtdiensten.

IMG_6555

Deze eastpak-heuptas is zo jaren 2000.  Het ding hing elke zomer mee op citytrip en staat dus garant voor vakantie.  Gabriël Rios zette ooit zijn handtekening op de achterkant.  Direct honderden euro’s waard….phahah!

IMG_6553

De laatste jaren sleep ik vooral niet meer aan handtassen op evenementen.  Klein en compact is de boodschap op een festival, een optreden of een feestje waar ik nergens ga kunnen neerzitten.

IMG_6552

De so-not-me-handtas.  Wit, eigenaardige vorm en blinkend leer.  Maar ze kwam enkele keren handig in combinatie met een kleedje op een trouw of een receptie èn er kan heel veel in.  Mijn lief placeerde er al meerder keren zijn portefeuille, sleutels en gsm in.

IMG_6557

Centre Pompidou.  Gekocht in Athene voor 10 euro.  Menig sjakosjemakende medemens denkt nu “phuh, zoiets maak ik in een uurtje!”.

IMG_6558

De meest gebruikte van de hele hoop.  Al ben ik niet content van de kwaliteit van SkunkFunk.

IMG_6556

De trouwsjakosj.  Met een auberginekleurig trouwkleed kun je al eens een kleurtje in je handtas steken.  En veel envelopkes, hihi.

IMG_6544

De hele berg.  Veel lelijke goedkope brol.  Maar ik kan er niet van scheiden, een handtas waar nog niets aan is, dat mag je toch niet weggooien?

IMG_6560

De huidige handtas.  Ik kreeg ze vorig jaar van mijn mama voor mijn verjaardag en ik gebruik ze al het hele jaar.  Ik streef ernaar om maar één sjakosj “in de running” te hebben omdat ik anders teveel dingen vergeet bij het oversteken van al het materiaal.  Zo kan ik het mij bijvoorbeeld niet permitteren om de sleutels van mijn werk niet mee te hebben als ik om 6u15 alleen op dienst kom.

IMG_6559

Zo’n sjakosje-bekijk-uurtje kan al iets opleveren.  Wie niet voorzien is tijdens haar tijd van de maand, kom maar af, maandverbanden genoeg!

IMG_6542

En vijf euro!  Yey!  Kan ik lekker nog een pak maandverbanden mee gaan kopen!

 

Mirror mirror on the wall, tell me mirror what is wrong?

Eva schreef er deze week ook al over: rolmodellen.  Letterlijk misschien, ons model met een extra rolletje.  Ik ga er niet onnozel over doen, ik heb zelf een rolletjesmodel.  Ik ben 1m78 en weeg 77kg.  Ondanks het lopen en het opletten wat ik eet blijf ik overschotjes hebben.  Volgens “de boekjes” komt het bikini-seizoen eraan.  Wel, ik heb nog nooit een bikini gedragen.  Ik bezit geen bikini.  Ik ga steevast voor een gesloten badpak, en dan nog alleen maar in het zwembad, er zou geen haar op mijn hoofd eraan denken om elders zoiets te dragen.  Ooit hoorde ik een knappe, ultragespierde dame zeggen dat ze schrik had om zich in bikini te vertonen omdat ze 5 striemetjes op haar heupen heeft.  Serieus, het waren er 5, ze heeft ze getoond.  Ik wou haar mijn buik tonen om haar een hart onder de striem te steken maar ik was te laf.  Mijn lichaam werd getekend door mijn zwangerschap, daar is geen ontkennen aan.  (Net als de vroedvrouw die de verloskamer binnenkwam en luidruchtig riep “amaai, uw kleine heeft ook nogal zijn handtekening op uw buik achtergelaten, great, just what i need, vreemd dat je tussen al die pijn en dat zweten zo’n dingen toch nog onthoudt)  In Flair “my body and me” zie ik dames met mijn lengte die 20 kg minder wegen, ze blijken ook over complexen te beschikken.  Ken ik eigenlijk iemand die geen complex heeft over zijn of haar lichaamsbouw?  Ik hou van de gedachte “love your body” en zoals de natuur het je gegeven heeft of hoe het in de tijd is geëvolueerd, ik wil die gedachte ook met me mee dragen.  Maar als ik eerlijk ben tegenover mezelf dan wil ik magerder zijn.  Ik wil geen rolletjes zien over mijn broek, ik wil geen bommaslips dragen.  Als ik kleren ga shoppen wil ik alles kunnen passen.  Ook lage taille broeken en nauwe T-shirts.  Ik wil niet achteraan het rek moeten zoeken of ze maat 42 nog in de winkel hebben, toch is het zo.  Ik heb er mij deels bij neergelegd, maar een deel van mij wil toch steeds slank zijn, ook al zegt mijn lief me dat ik sexy ben, het is het spiegelbeeld dat mijn waarheid spreekt.

 

I go dancing if you like!

wpid-img_20140426_134121.jpg

Ok, paaseieren vergeten in de wagen bij 21 graden buiten, het was één van mijn minder goeie moves de voorbije week.  Ik had ze al opgegeven, maar mijn schoonmoeder wist er wel raad mee, zoals ze met zoveel raad weet, ik kon er chocomousse mee maken.  Leek me een strak plan.  En haalbaar, want wat kan er fout lopen bij chocomousse?  Je kunt naar de winkel gaan om de andere ingrediënten: de room, de eieren en de bloemsuiker.  Je kunt thuiskomen en zien dat je enkel eieren en suiker meehebt.  Daarna kun je het hele chocomousse-idee opbergen en niets maken.  Dat kan er ongeveer fout lopen met een chocomousseplan.  Veel meer dan pretenderen dat ik chocomousse ging maken heb ik niet gedaan vandaag.  Het is tammigheid na het uitgaan van gisteren en te weinig te slapen na datzelfde uitgaan, ik voel me zelfs te miezerig om eventuele steken over “oud worden” te weerleggen, gewoon omdat het eigenlijk ook echt wel de leeftijd is.  Verloren zaterdagen noemen ze dat zeker?  Maar het was een fijne vrijdagavond, dus een dag verloren, een avond gewonnen.  Mèt een geweldig optreden van Garcia Goodbye, zeker checken deze band, ze spelen waarschijnlijk binnenkort wel eens ergens in je buurt:

 

En de zanger is Tommy, die niet wist wat een muzikaal pak was. Muziek kent hij echter wel.

En al de rest verzinkt vandaag helemaal in het niets.

wpid-dsc_1106.jpg

Het niets weegt vandaag 104 gram.

Lazy Easter Blogging

Ik las bij Kristien het volgende vragenlijstje en aangezien ik van nature lui ben komt mij dat ferm goed uit.   Een tasje koffie en een paasei erbij, here we go:

1. Laat je de deuren van je kledingkast open of doe je die netjes dicht?

Ik heb geen kleerkast, het is eerder een onafgewerkte dressing en alles ligt open en bloot, wat uiteraard supergemakkelijk is want er is voldoende ruimte voor alles en meer dan voldoende overzicht.  Ik laat wel alle andere deuren open, mijn lief wordt er horendol van.  Als ik kook staat zowat elke keukenkast open en als ik in huis aan het trappelen ben kan ik door elk deurgat zonder telkens een klink te moeten gebruiken.  Ik noem dat efficiënt werken.

2. Neem je shampoo en andere spullen mee van de hotelkamer?

Neen, maar balpennen en notitieblokjes moeten er dikwijls aan geloven.  Om de één of andere reden heb ik altijd een balpen tekort en altijd notitieblaadjes nodig.  Ik wijt het aan mijn afkeer voor apps die zo’n dingen zouden moeten vervangen.

3. Slaap je met je dekbed ingestopt of hangt deze los?

Alles los man, alles los!

4. Heb je ooit een verkeersbord gestolen?
Nee. Maar wel eens kerstballen uit een kerstboom die dichtbij mijn kot stond.  Ze hangen nog steeds ieder jaar in mijn boom.

5. Gebruik je graag post its?  
Post its zijn toch gewoon de max?  Wie heeft er nu ooit iets tegen post its?

6. Spaar je Airmiles en zo ja, heb je ze ooit wel eens gebruikt? 
Ik weet niet hoe zoiets werkt, dus neen en neen.

7. Word je liever aangevallen door een beer of door een zwerm bijen? 
Een beer.  Echt, direct, kom maar af.  I’ve got it covered!

8. Heb je sproeten?  
Neen, maar wel rimpels.

9. Lach je als je door hebt dat iemand een foto van je maakt?
Ik moet mijn bitchy resting face in eer houden.

10. Waar kan je je kapot aan ergeren bij anderen?
Max uit mijn popup restaurant Antwerpen, zo’n attitude, die krijgt mij zo tegen het plafond van ergernis.

11. Tel je je stappen weleens als je aan het lopen bent? 

En jij?

12. Heb je wel eens in de stuiken geplast? 
Neen, ik denk het toch niet.


13. Ook wel eens gepoept dan? 
Ook niet neen.


14. Dans je wel eens zonder muziek? 
Ja hoor, maar je hoeft niet te komen kijken


15. Kauw je op je pen? 
Neen maar als het een bic is dan klik ik erop los.

16. Met hoeveel mensen ben je naar bed geweest deze week?
148…of misschien ook niet.

17. Heb je een één- of tweepersoonsbed? 
Tweepersoons. En het is nog te klein


18. Wat is je favoriete nummer van deze week? 
Rather be van Clean Bandit (zie mijn vorig log) 

19. Vind je het kunnen als mannen roze dragen? 
Ik heb daar niets op tegen, maar dat wil daarom niet zeggen dat het aan iets gelijkt.  Laat ons zeggen dat er heel weinig mannen zijn die daarmee wegkomen.

20. Kijk je vaak naar tekenfilms?
Buurman Buurman, Little People, De Gruffalo, Tom en Jerry, Liegebeest.  Ja dus, samen met de zoon in het half uurtje voor hij gaat slapen.

21. Wat is de slechtste film die je ooit gezien hebt? 

Geen idee

22. Waar zou je waardevolle bezittingen verstoppen als je ze zou hebben? 

Ik zou het alleszins niet op mijn blog zwieren waar ik ze zou verstoppen!


23. Wat drink je bij het avondeten?  
Water, cola zero.  Als het boterhammen zijn: warme of koude chocomelk.  Ik ben nog steeds een beetje kinds.

24. Welke saus eet je bij je kipnuggets? 
Ik eet dat nooit.  Euh…ketchup!?

25. Wat is je favoriete eten? 
Spaghetti, geen uitzondering!

26.  Welke films kan je eindeloos blijven kijken? 
Pulp Fiction (“Does Marsellus Wallace look like a bitch to you?!”)

27. Wie heb je als laatst gekust? 
Mijn zoon.  Kusjes, shnuggles en gekuddle.  We moeten ervan profiteren nu hij daar nog niet beschaamd voor is.

28. Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was? 
Haha, de padvinders, gaan die ooit op paddenzoektocht eigenlijk?  Neen, wel in de jeugdbeweging van mijn 6 jaar tot mijn 22e.

29. Zou je ooit naakt poseren in een blad? 
Neegt, echt niet.  Niemand staat te wachten op een foto van een gewone vrouw die ooit een kind heeft gebaard.  De normale dingen, dat is niet interessant. 

30. Wanneer heb je voor het laatst een brief met de hand geschreven? 
In januari, aan mijn nichtje in naam van mijn zoon weliswaar.

31. Weet je hoe je het oliepeil van je auto moet controleren? 
Ik zou ergens een stok in steken in een gat en kijken hoeveel olie eraanhangt….maar of er dan nog genoeg zou inzitten, dat zou ik niet kunnen beantwoorden.  Dus neen, maar als het rood lichtje brandt dan is het te laat.

32. Ooit een verkeersboete gehad voor overtreding van de maximum snelheid? 
Jawel, ééntje, en het was er meteen een goeike….Om mijzelf te straffen heb ik vijf sjakosjen waarop ik begoest was laten hangen in de winkel.

33. Ooit zonder benzine gestaan? 
Niet met mijn eigen auto neen.  Ik schiet al helemaal in paniek als het lichtje begint te knipperen, visioenen van auto’s duwen en met bidons naft rondlopen komen dan instant in mijn hoofd op en ik tel dan al inwendig de kilometers naar de eerste benzinepomp.

34. Wat eet je het liefste op brood? 
Kaas, en als het gepermitteerd is, een stukje Chaumes.  Jammergenoeg voel ik me al schuldig als ik na het snijden mijn handen moet gaan wassen omdat die zo danig plakken van de vettigheid van die heerlijke kaas.  Kaas, de wereld zou moeten bestaan uit kaas. 


35. Wat eet je het liefst als ontbijt? 
Hotelontbijt.  Met geroerde eitjes, geroosterd brood, spek en allerlei vetzakkerij.  Alleen jammer dat je dan altijd je tas koffie onder zo’n machine moet gaan zetten en wachten tot het ding gedaan heeft met vullen.  Ik sta altijd lichtjes te panikeren dat het zal overlopen en ik daar mijn handen zal verbranden terwijl ik krampachtig van tas tracht te wisselen.

36. Hoe laat ga je meestal naar bed? 
Meestal rond 22u, als dat er teveel vanafwijkt ben ik te moe de dag erna.  Geconditioneerd?  Moi?

37. Ben je lui? 
Het feit alleen al dat ik hier zo’n vragenlijst opzwier zegt genoeg toch?  Ik ben van nature lui maar ik kan mezelf wel motiveren om enigszins in actie te schieten als dat echt nodig is.  (Onthou vooral: als het echt nodig is).

38. Wat was je favoriete outfit tijdens verkleedpartijtjes toen je klein was?
Verkleedpartijtjes deden wij nooit echt maar we speelden wel van keukentje en schooltje.  En radiopresentatriesken.
 
39. Wat is je sterrenbeeld volgens de Chinese horoscoop? 
Hond: Trouw, loyaal, open, eerlijk, ijverig, direct, opmerkzaam, zorgzaam, verdraagzaam en de kampioen van het goede doel, maar ook cynisch en pessimistisch.  Ik ga niet zeggen dat Wikipedia volledig ongelijk heeft.  Surtout niet als hij zo positief is.


40. Hoeveel talen spreek je? 
Nederlands, West-Vlaams, Engels, een beetje Frans, enig brokkelDuits.


41. Heb je een abonnement op een krant of tijdschrift? 
Ja, op Het Nieuwsblad, al zie ik nooit veel de effectieve krant aangezien mijn echtgenoot hem steeds uit de brievenbus plukt om op de trein te lezen.  Ik krijg ook Het Bondgenootje van De Gezinsbond, De KVLV-krant, voor Vrouwen Met Vaart, het tijdschrift van de VAB, Weliswaar.  Mijn papierbak ligt dus maandelijks goed vol.  En de verkiezingsflyers zijn ook nog op komst.  Olei!

42. Speelde je vroeger liever met poppen of met autootjes? 
Met My Little Pony’s, G I Joe’s en Play Mobile, poppen dus.

43. Ben je eigenwijs?
Volgens mijn echtgenoot kan ik moeilijk mijn ongelijk toegeven.  Ik heb dan ook nooit ongelijk.  Net als Wikipedia, hihi

44. Dr. Phil of Oprah? 
Je bedoelt: Jambers of Goedele?

45. Heb je ooit een soap serie gevolgd? 
Jaja, ik was heel lang een grote Thuis-fan.  Nu volg ik het sinds vorig jaar niet meer.  Waarom?  Ik weet het eigenlijk niet, ineens waren we niet meer mee en dan keken we weer een tijdje niet meer en dan waren we nog minder mee en hup, nu kijken we helemaal niet meer.

46. Heb je hoogtevrees? 

Het is niet zo dat ik geen schrik heb op hoge hoogte, maar ik durf vb wel op de Dalton Terror of andere hoge toestanden.  Dus van een echte hoogtevrees kunnen we niet spreken denk ik.

47. Zing je in je auto? 
Ja vaneigens.  Iedereen toch?

48. Dans je onder de douche? 
Met mijn onhandigheid is dat niet aangeraden.

49. Dans je in je auto? 
Een occasionele dansmove kan er inderdaad wel eens bij te pas komen.

50. Heb je ooit een pistool gebruikt? 
Gebruikt niet, maar wel al bepoteld en er mee gericht.

 

Zaligen hoogdag hé!

 

The Butch!

De korte coupe, het is altijd een tricky affaire vind ik.  Of je staat ermee, of je bent een man.  Ik zie het te vaak, vrouwen met kort haar die er echt als mannen uitzien.  Welke vrouw wil er nu uitzien als een man?  Behalve natuurlijk de transgenders en de omgekeerde travestieten.  Vrouwen die er volgens mij prachtig uitzien met een korte coupe:

naamloos (4)

Eva Daeleman.  Prachtige vrouw, met een ongeziene naturel.  Alleen jammer dat Peter Van de Veire er altijd lijkt bij te zijn.

naamloos (5)

Halle Berry.  Blijkbaar ooit Bondgirl geweest.  Niet dat ik ooit van mijn leven een James Bond-film heb gezien, ik weet het niet, dat interesseert mij eigenlijk echt niet.  Alleen de muziek uit die films lijkt mij de laatste jaren wel te kunnen bekoren.

Emma-Watson_reference

Emma Watson.  Hermelien Griffel in de Harry Potter films, “hermailie” ofzoiets zeggen ze daartegen in het Engels.  Kleine meisjes werden groot.

halflang-kapsel-pony-bob1-150x150

Victoria Beckham, voor mij zal ze altijd Posh Spice zijn.  Jammer dat er geen vlees aanhangt, anders een knappe madame!

naamloos (6)

Rihanna, ze switcht meer van kapsel dan wij van onderbroek, maar ik vind een kort kopje bij haar echt supermooi.  Nu nog een beetje manieren kweken en stoppen met zich te laten afmotten door haar (ex-)lief en dan zou het concept ‘Rihanna’ geslaagd kunnen zijn.

Jammer dat niet iedere vrouw met een kort kopje er zo stralend uitziet.  Vandaag zag ik weer iemand de straat oversteken waarvan ik niet kon inschatten of het een man of een vrouw was.  Kijk, daar word ik een beetje triestig van.  Maar dat is natuurlijk mijn probleem.  Het schijnt gemakkelijk te zijn zo’n kapsel, althans als je het niet in model brengt en gewoon eruitziet als Craig David.

naamloos (7)

Ik vermoed dat Eva, RiRi, Emma, Halle en Posh er een beetje meer werk aan spenderen.  Alléé, hun stylisten dan toch.  Nu nog de man in de straat!