over blogdaten en patatjes eten

Open en toe.  Zo bewegen de meeste weken hier.  Het gaat zo snel dat ik soms vergeet dat we al bijna eind mei zijn!  Eind mei?? When did that happen?

Vorige week vrijdag had ik een date.  Niet met mijn echtgenoot, maar met 6 flashy ladies waar je ook kan gaan meelezen indien je dat wenst.

img_20160520_223900.jpgimg_20160513_203233.jpgimg_20160520_224006.jpg

Valerie (rechts op de foto), Kelly, Josie (links op de foto)  Sylvie, Tiny en Renilde (gelukkig zijn we nog met twee die niet op een ie of y eindigen, of we konden een team oprichten) vergezelden me naar Mr. Spaghetti in Roeselare.  Voor mij was er teveel keuze aan spaghetti.  Firstworldproblems, I know.  Maar desalniettemin was het er enorm lekker.  En wat een geweldig mooi interieur.  Als afsluiter een koffie met M&M’s.  Als we dan toch voor de calorieën gaan, gaan we er meteen goed voor!

img_20160517_100924.jpg

Creepy hoe klein mijn pupillen zijn op deze foto!

 

Er verdween een stuk haar deze week.  En mijn grijsjes werden weer bedekt.  Serieus, ik moet om de 7 à 8 weken naar de kapper.  Nu kreeg ik te horen dat ze 6 weken in ziekteverlof gaat.  Ik durfde de reden niet te vragen, misschien wou ze dat ook wel niet vertellen.  Ik kon niet meteen een afspraak vastleggen voor haar terugkeer omdat mijn uurrooster voor de zomervakantie nog niet klaar is.  Ik ga dus mijn haar voor de eerste keer zelf moeten kleuren.  Mijn kapster was er niet gerust in, ik heb nogal lang gelaagd haar en ze raadde me aan om zeker niet te donker te pakken.  Als ik deze zomer ineens van de radar verdwijn (ok, bad choice of words misschien), ’t is omdat mijn haar ineens paars uitslaat!

Het gebeurt dat ik een loper tegenkom als ik ’s morgens om 6u naar mijn werk saffel om de vroegen te doen.  Ik denk dan dikwijls bij mezelf: “Ik loop graag, maar dat zou ik nu toch niet doen hoor!” maar deze week kon ik niet meer slapen om 5u30.  Klaarwakker zocht ik mijn loopkleren, het was een zalige ochtend, ideale temperatuur om te lopen, geen zuchtje wind.  Die 9 km deden mij echt deugd.

Er was deze week ook niet veel werk met mijn weekmenu.  Er werden heerlijke nieuwe patatjes gescoord bij de groenteboer. De aardappel links resulteerde in een maaltijd voor 3 personen. Gigantisch!  Weinig werk voor een heerlijk resultaat.  Pascale Naessens is er misschien niet voor, maar zo’n nieuw patatje in de pan gebakken, dat is toch op en top lentegevoel vind ik!

img_20160521_090400.jpg

En vanmorgen vond ik de prachtige Annelore terug in de bijlage van de weekendkrant!  Zou jij durven denken dat ze zo’n stoere tattoo heeft op haar rug?  Ferm!

Hairy Scary

  • op elke trede van de trap na drie dagen niet stofzuigen
  • op mijn kussensloop, elke ochtend en elke avond
  • op mijn trui
  • in Linus’ kraagje, zowat elke keer als we geshnuggled hebben
  • in de boekentas van Ilja als ik de orders van de juf zoek
  • op mijn jas
  • in de brooddoos van mijn echtgenoot nadat ik liefdevol zijn boterhammetjes heb gemaakt (I know, perfect housewife….me…)
  • in Linus’ pamper bij het verschoningsmoment
  • op mijn schoenen
  • in het badwater van Ilja, in het badwater van Linus, in mijn eigen badwater
  • in de lavabo telkens ik de haarborstel durf boven halen
  • in de spinnenwebben die aan mijn autospiegel hangen wpid-wp-1442119470171.jpeg

Overal.  Haar.  Niet te doen.  Het is -volgens mijn kapster- volstrekt normaal om postnataal haar te verliezen en enkele maanden na mijn eerste bevalling schreef ik al een gelijkaardige post, maar hell zeg.  Ik geloof niet in vitaminekuren maar nadat ik zowat dagelijks drie tot vijf volle handen haar in de vuilbak deponeerde ben ik twee maanden geleden toch gestart met Priorin.  Baat het niet dan schaadt het niet, dacht ik.  Maar voor hetzelfde geld doet dat dagelijkse bruine pilletje helemaal niets en herstelt mijn haar zich vanzelf.  Ik ben alleszins nog niet kaal, al voelt het wel raar om een fijner staartje te hebben.  En elke keer ik een berg haar tesamen veeg moet ik inwendig toch een klein beetje wenen en gaan er panikerende, dreigende stemmetjes in mijn hoofd van “Dat is hier niet normaal hoor.  Wanneer gaat dat stoppen?  Je gaat kaal worden.  Dit komt niet goed.  Binnenkort mag je om een pruik gaan!” en dan kijk ik in de spiegel en zie ik…dat het voorlopig nog steeds goed meevalt met dat haar van mij.  Als ik maar eens bij de kapper zou geraken om die grijsjes weg te kleuren…

Mijn laatste week…

Aijh, het zit er bijna op voor mij.  Maandag ga ik er weer tegenaan.  Ik bracht de laatste week echter niet truntend door.

Maandag

aka de dag dat ik 33 werd.  We aten uiteraard spaghetti ’s avonds, op mijn verjaardag kies ik mijn lievelingsgerecht.  Vooraf gegaan door een Gin&Tonic.  Althans, dat was de bedoeling, mijn lief had echter het verkeerde Tonicwater gekocht.  Een glas witte wijn dan maar.  En een chipekeChipekes zijn altijd een goed idee.

Dinsdag

wpid-wp-1440686062852.jpeg

Op Verbeelding las ik een recept voor een simpel maar smakelijk gerechtje.  Mijn zoon was er helemaal verknocht aan, ik moest schermen voor de portie die ik voor zijn vader aan de kant hield of hij smulde die ook op.

In de namiddag had ik een afspraak bij Kind en Gezin.  Achteraf zag Linus er zo uit:

wpid-wp-1440742496682.jpeg

Ik ben niet teerhartig maar als ik een plakkertje zie op die babybilletjes…oh!

’s Avonds ging mijn lief naar een vergadering.  Het regende katten en honden.  Toen patatje en kleine pudding in bed zaten speelde ik mediacentertje.  Moest ik het bij een ander zien, ik lachte ze vierkant uit.  Met de laptop op schoot, de iPad in de buurt, mijn gsm ergens onder mij en de televisie aan.  Zo zit ik in de zetel als hij er niet bij is.  Ik lees blogs, ik scroll instagram, kijk “Vind je lief” op de tv en ik whatsapp met wie tijd heeft.  Het is een getuut alom, maar ik vul graag mijn avond zo.  Al hou ik het romantisch en steek ik er een kaarsje bij aan.

wpid-wp-1440686292313.jpeg

…een rommelmarktbuit trouwens…

Woensdag

Na mijn mama-Ilja-dagje van vorige week werd het ook tijd om de grootste man in mijn leven eens voor mij alleen te hebben.  We trokken onder ons tweetjes naar Sluis waar we startten met een Gin&Tonic (subiet krijg ik nog een alcoholprobleem) in een plekje waar het vooral heel gezellig zitten is.

wpid-wp-1440777131385.jpeg

Het lijkt alsof ik een wreedaardig litteken op mijn voorhoofd heb lopen…

De scampi’s smaakten voortreffelijk en na het shoppen keerden we gewoon daar terug voor onze koffie.  Ik was er de vorige keer al helemaal verliefd op geworden en nu wakkerde de vlam alweer aan: hun servies!  Oogverblindend.  Had ik nog geen man, ik trouwde met dat servies.

wpid-wp-1440686834721.jpeg

Het was iets verderop te koop in een winkeltje. Alleen jammer dat het ook oogverblindend duur was. (’t Zou een kostelijk huwelijk zijn)

Na mijn verjaardag heb ik besloten om het komende jaar meer kaartjes te versturen.  Ik sloeg meteen mijn voorraad in bij Hema.  Met een zwak voor notitieboekjes kon ik het weer niet laten om er ééntje mee te doen.  Kun je eigenlijk ooit genoeg notitieboekjes hebben?

wpid-wp-1440687357191.jpeg

Donderdag

Las ik ’s morgens in de krant eindelijk goed nieuws: Christophe komt terug. -haaahhhh-zucht van verlichting- Ik erger me de laatste tijd enorm aan Studio Brussel!  Er wordt vaak irritante of ronduit slechte muziek gedraaid en de presentatie op de ochtendshow doet me meer aan De Grote Chiro-show denken. Toch kan ik nog steeds heel blij zijn om de zoet gevoisde stem van Christophe “Lambi Bambi”.

wpid-wp-1440686445905.jpeg

Toch één van de betere presentatoren op de radio. Was ik al niet getrouwd…ja…je weet het wel.

Volgens de gazet zijn er ook al 1000 mensen ingeschreven voor de Ieper Trail op 18 oktober.

wpid-wp-1440687044095.jpeg

Linus had een wenvoormiddag in de crèche en Ilja ging ook naar de opvang.  Voor het eerst was ik een voormiddag alleen thuis en kinderloos.  Het was mighty silent in huis en ik profiteerde ervan om te gaan lopen.

wpid-wp-1440687476238.jpeg

als ik bij die Ieper Trail nog enigszins toonbaar over de meet wil komen kan ik maar beter een beetje trainen. Wie komt supporteren?

Vrijdag

Vandaag was ik alweer een halve dag kinderloos.  Ik profiteerde er deze keer van om te gaan shoppen.  Eens zonder buggy of zonder kleuter aan de hand, het deed vreemd om in mijn wagen te stappen zonder dat ik eerst twee andere gordels moet vastklikken (of ’t is te zeggen: één vastklikken en één checken of hij vastzit).  Ik had nog een bon van Berca, wat bleek…daar is niet zoveel te vinden dat op iets trekt.  De juf van Ilja had gevraagd om ouderwetse turnpantoffels te kopen.

Meer oldskool dan dit geraakt het niet zeker?

Meer oldskool dan dit geraakt het niet zeker?

Ilja kwam na 16u thuis met deze badge op zijn trui:

wpid-wp-1440773829611.jpeg

Linus stelt het goed in de crèche, hij kwam ook goedgezind thuis.  Als ik hem even later op de mat laat spelen zie ik hem ineens dit doen:

wpid-wp-1440776039275.jpeg

…van ruglig naar buiklig draaien…say what? Ik schrok mij een accident dat hij dit al kan.  Bij nader checken op het wijze internet blijkt dat heel normaal te zijn voor zijn leeftijd.  Ik ben gewoon vergeten hoe dat allemaal gaat en wanneer het gebeurt!

En deze avond sluit ik nog af met een uitje met mijn vriendin die volgende week ook weer aan de slag mag!

Door-de-weekjes

 

wpid-img-20150521-wa000422.jpg.jpeg

Ongelooflijk, in het consultatiebureau van K&G staat nog een ouderwetse radiocassettespeler.  Hij ziet eruit alsof ze er nog dagelijks cassettes van Knuffelrock in afspelen.  Wij (alléé, toch de dertigers), kregen zo’n ding voor onze communie, al was de mijne al één met een cd-speler.  Deze is misschien wel een iets ouder model…

wpid-img_20150603_0841382.jpg.jpeg

Ik werd “goedgekeurd” bij de dokter, dus was het eindelijk weer looptijd.  Ik koos ervoor om weer helemaal met start to run te herbeginnen.  Het voelde enorm goed, wel onder het loopniveau dat ik aankan, maar ik wil rustig herstarten.  Er kwamen gelukkig geen dansende ingewanden aan te pas.

wpid-img-20150602-wa00042.jpg.jpeg

Ilja wordt binnen anderhalve week 4 jaar.  Op mijn rustige dinsdag (de dag na de kraamhulpdag) prutste ik een kroon in elkaar.  Eens ik eraan begin kan ik moeilijk stoppen.

wpid-20150603_1916022.jpg.jpeg

We vierden de verjaardag van een vriendin.  Het was mijn eerste vriendinnen-uitje, dus een sangria past wel in dit verhaal.  Ilja is een beetje gek op die twee dames.  Toen ze op kraambezoek waren geweest wist hij achteraf te zeggen “dat ze een mooi hoofdje hebben”.  Tjah, ik heb dan ook alleen maar mooie vriendinnen!

wpid-20150603_1916082.jpg.jpeg

Als verjaardagsgeschenk werd er gekrast.  En gewonnen.  Niet voldoende om de sangria’s te betalen, maar het was toch al mooi!

wpid-img-20150604-wa00072.jpg.jpeg

Gisteren kocht ik nieuwe “sandalen”.  Een lelijk woord.  Ik heb vreselijke voeten. Alles wat verkeerd kan zijn aan voeten, is er bij mij verkeerd aan. Kromme tenen, geulen tussen mijn tenen, eelt, likdoorns, brede voeten waardoor ik niet in smalle schoentjes kan, laat staan pumps of van die mooie dingen.  Dus ik moet voor mijn comfort kiezen.  Deze zagen er nog enigszins een beetje vrouwelijk uit.  Iets vrouwelijker dan de standaard Birkenstock waar ik mee rondloop.  Mijn kleine teentje is ook extreem klein, dus als ik een schoentje kies waar een riempje over de tenen loopt ziet het eruit alsof ik maar vier tenen heb.  Jawel, ook de mevrouw in de winkel kon niet anders dan mij gelijk geven en raadde het af.  Ik hou van eerlijke verkoopsters.

wpid-20150604_2015412.jpg.jpeg

En er is een nieuwe huisgenoot gearriveerd gisteren.  Ik ben er weer in geslaagd om een eigenaardige kat te vinden.  Zie die lijn over haar hoofdje lopen, je zou het erom moeten doen, het zou niet lukken.  Ik moest een nachtje slapen over de naam maar ze werd deze ochtend “Schanulleke” gedoopt.  Voorlopig verstopt ze zich in de garage, gisteren kon ik ze even pakken maar daarna frutte ze meteen weer weg naar haar oude plekje.  Komt wel goed zeker?

Den droad

Ik steek even het wijfTV-alarm aan, onderstaande post is wederom te vrouwelijk om een gevarieerd publiek aan te spreken.  Just saying.

Flashback naar 20 juni 2011, mijn laatste dag in de materniteit na de bevalling van Ilja.  De gynaecoloog vroedvrouw vroeg me bij mijn vertrek of ik ervoor koos om mijn hechtingen te laten verwijderen.  Of maakte ik liever een afspraak bij de dokter om dat te laten doen?  Hell, alles wat ik kan achterlaten laat ik liever achter.  Dus stapte ik -blij met mijn praktische keuze om niet meer naar de dokter te moeten tjoolen- binnen in het kamertje waar die dingen verwijderd gingen worden.  “U voelt het eventjes” zei ze op zijn Hollands, want het was blijkbaar een Hollandse vroedvrouw, dit louter ter info want wij praten niet in termen van “u voelt het eventjes”, wij zeggen “tkud e bitje zjer doen”.  Misschien was het dan toch beter geweest dat iemand mij zei “tkud e bitje zjer doen” want tien seconden later tierde ik de gang samen.  Als dat “eventjes voelen is”, dan weet ik niet wat die vrouw zou bedoelen met “dit doet eventjes pijn”.  Misschien dat ze dat zegt als je een kind perst?

Soit.

27 april 2015.  Na mijn tweede bevalling werd mij uiteraard opnieuw de vraag gesteld:”wou ik mijn draadjes laten verwijderen of koos ik ervoor om te wachten?”.  Naar dat moment had ik tegenop gezien.  Vier jaar waren niet voldoende om te doen vergeten hoeveel pijn ik de vorige keer had gehad en ik moest mij echt slepen naar datzelfde martelkamertje.  Als ik weet dat ik pijn zal hebben bij een behandeling dan lijkt het alsof ik ter plekke ga doodvallen.  Ik stel het mij altijd veel erger voor dan het is, zodat ik achteraf kan zeggen “hoh, het viel precies nog mee!”.  De assistente vroeg of haar stagiair erbij mocht zijn.  Ik wist het precies niet zo goed.  Er was iets aan die jongen (want dat was het nog, een jongen) dat mij tegenzat.  Was het zijn verveelde blik, was het zijn jonge uiterlijk.  Ik had net iets teveel mijn benen moeten openen voor Jan en Alleman dat ik dat echt niet meer zag zitten.  Sorry stagiair, normaal gezien vind ik dat niet erg, maar deze keer zat mijn humeur al onder nul wegens de pijnlijke vooruitzichten.  Het wordt dan ook steeds erger en erger met mij, als ik weet dat ik ga pijn hebben dan bouwt die stress zich altijd maar meer en meer op.  Tegen dat het dan zover is ben ik al aan het zweten en kan ik al bijna geen woord meer uitbrengen van de zenuwen.  De assistente had drie draadjes te verwijderen (met een kind dat 4,410 kg woog schijnt dit nog mee te vallen).  In een wip was ze klaar.  Deze keer werd er niet getierd, alleen even genepen met de ogen.  Opgelucht verliet ik de kamer, dat dit het laatste onderzoekje was op de materniteit zal er ook wel toe gedaan hebben.  De stagiair stond in de gang te wachten, ik wou me nog verontschuldigen maar hij stond -leunend en met één voet tegen de muur – te smartphonen, van mijn opgeluchte gezicht kon hij niet meegenieten.

1 juni 2015.  Gisteren dus.  Zes weken na de bevalling ging ik terug naar de gynaecoloog voor mijn postnatale onderzoek.  Zwanger en pas bevallen is het al helemaal geen issue meer om telkens uw broek af te steken voor de gynaecoloog, de vroedvrouw, de assistente, de stagiaire van dit, de stagiair van dat.  In de materniteit zou je bijna voor de poetsvrouw je broek afdoen.  Je doet het gewoon zonder nog bij na te denken.  Maar zes weken zijn voldoende om weer een schaamtegevoel te krijgen.  Net nu al dat getoon eindelijk voorbij lijkt mag je er weer aan beginnen.  Gelukkig ken ik mijn dokter al jaren.  Toch was het gisteren weer even vreemd.  Na zijn onderzoek werd allerlei alaam bovengehaald.  En toen maakte ik de slechtste keuze van die avond: ik vroeg wat hij van plan was.  “Niets ernstig, gewoon even de draadjes verwijderen”.  “DE WAT?  Daar zitten toch geen draadjes meer?” Ik moet er geen tekening bij maken, er was enige paniek te voelen daar met de beentjes wijd open. “Ja toch wel hoor, inwendig zitten er nog enkele draadjes, doet geen pijn hoor…” U-huh!  Geen pijn?  We kennen dat al.  Geen pijn.  Drie kleine kreetjes later was het klusje geklaard.  Hij toonde trots zijn veroveringen, geklemd tussen die venijnige schaar van hem.  “Dat zijn hele dikke draden daar binnenin, dat moest er nog uit, maar ik heb ze!”. Ik wenste hem nog net geen proficiat.  Toen ik van de tafel kwam moet ik lijkbleek geweest zijn, het zweet liep over mijn rug, hij vreesde even dat ik strike ging gaan.  Hij niet alleen, zo voelde het ook even.

Met een voorschrift voor extra vitaminepillen (“Want zo’n fysieke reactie op zo’n klein onderzoekje, je zit waarschijnlijk met een tekort meiske”), draadloos en verder goedgekeurd ging ik naar buiten.  Het werd nog maar eens bevestigd: het is nu echt gedaan met kinderen kopen!

Door-de-weekjes #3

Binnenkort organiseren we een familiefeestje voor de geboorte.  Niet echt een babyborrel, meer een familieborrel.  Dat maakt het uitnodigen echt veel minder moeilijk.  Je hoeft geen lijn te trekken van “wie nodig ik uit en wie valt uit de boot”, iedereen die op de één of de andere manier familie is aan Linus is uitgenodigd.  Linus kreeg alvast een geweldig knappe outfit cadeau van onze overbuurvrouw, en voor mijn oudste zoon ging ik gisteren shoppen bij JBC.  Het was een berekende gok, JBC is nog graag open op een feestdag.  Het moest passen dat ze ook nog eens solden plus extra kortingen deden tijdens het hemelvaartweekend.  Sinds enkele maanden laat ik hem kleren passen voordat ik ze koop.  Best dat ik het deze keer ook deed, want de maat waarvan ik dacht dat hij ze droeg bleek te klein te zijn.  Niettemin vond ik 4 stuks voor iets van een 40 euro, ik deed 62 euro profijt en Ilja staat alvast helemaal in het nieuw.  Ik hoef er geen tekening bij te maken dat ik -de soldenfreak- weer helemaal in mijn nopjes was met al die korting.

wpid-20150515_0654352.jpg.jpeg

Zelf paste ik ook enkele stukken, ik kan ook wel een beetje nieuwe kleren gebruiken.  Dat stond al vast voor de aanslag op mijn lichaam, veel stuks hebben ofwel gaatjes of zijn versleten van het vele wassen.  Ik ben ook van plan om mij iets minder casual te gaan kleden, iets met 33 worden denk ik.  In JBC paste ik alvast een zwarte jumpsuit.  Ik was al een tijdje nieuwsgierig naar hoe zoiets mij zou staan en vroeg daarbij de mening van de verkoopster.  Niet alleen waren de broekspijpen veel te lang (maat XL is nochtans mijn maat met mijn 1m78), de dame in kwestie vond het helemaal niet geslaagd.  “Dat is het niet hoor meisje” zei ze beslist.  “Je bovenlichaam wordt verkort en je heupen worden in de verf gezet”.  Toen ze het zei kon ik haar alleen maar gelijk geven, het flatteerde niet.  Ondertussen wacht ik ook een bestelling bij Zalando af met een andere jumpsuit, eens zien wat dat geeft.

En vandaag -net nadat ik in de Studio100winkel JBC de kassa spijsde- lees ik dit in de krant:

wpid-20150515_0641262.jpg.jpeg

Het heeft lang geduurd voor ik mij een mening over Louis Talpe kon vormen.  De meeste vrouwen vinden hem een hunk eerste klasse.  Ik heb het nooit echt geweten.  Ik zag hem in Mega Mindy, in De Ridder en nu volg ik ook Spitsbroers.  Het is sinds zijn prestatie in Spitsbroers dat ik hem leer appreciëren.  He had to grow on me.  Toch neemt het niet weg dat hij “een muile om op te kloppen” heeft.  Ik wed dat hij met die grijns veel barfights heeft ontlokt, en als het geen barfights waren, dan misschien wel catfights.  Want ok, ik ben er eindelijk uit: het is een knappe man.  Een grote man ook, en laat dat nu net iets zijn dat ik heel aantrekkelijk vind – hence the husband!

Ik volg niet alleen Spitsbroers, ook Mijn Pop-Up-Restaurant staat weer op mijn digicorder.  Dinsdag en donderdag!  Ik heb geen voorkeur voor een restaurant, maar het koppel that we loved to hate is er reeds uit.  De Thomas met zijn Alexia.  Die kerel – daar ergerden wij ons dood aan, maar sinds ze eruit zijn is het iets minder amusant, want realityTV kijken is net iets leuker als je je een beetje kan ergeren vind ik.

814060db01d3cfe4218787619936028f

Van Liselotte word ik echter heel gelukkig.  Haar droge humor, haar présence, de manier waarop ze zich uit moeilijke situaties lult, machtige vrouw!

Ook de geheime recensenten van deze week waren hilarisch

wpid-20150515_0656212.jpg.jpeg“De Boxy’s”.  Alsof ze één persoon zijn die zich heeft opgesplitst.  Symbiotische relaties, ze bestaan.  Tweelingen die tot op het einde van hun dagen dezelfde kleren dragen….ook dat bestaat blijkbaar nog.

of bolerootjes! Om alles bovenaan nog eens extra in de verf te zetten!

Ik ben zo niet het type dat heel veel om mode en mooie kleren geeft.  Ik probeer netjes voor de dag te komen, maar je moet ook niet teveel franjes en fietjefak aan mij verwachten.  Een jeans, een top en een trui voldoen om te werken en als ik uitga dan draag ik graag een kleedje met een paar botjes.  Ik kan ook geen geld uitgeven aan kleren, als ik al eens iets geweldig prachtig vind dan kost het een halve maandloon en neen, dat heb ik er niet voor over of dat kom ik niet eens over om het uit te geven.  Misschien zou het helemaal anders zijn moest ik geld als slijk verdienen en alles kon kopen wat ik wou, maar hey, het is zo niet en so be it.  Na een vruchteloze zwangerschapskledij-shoppingtrip in Gent had ik de moed even verloren.  Als ik dan al iets vond in een winkel dan was het ofwel 70 euro voor een topje ofwel een goedkope tent.  Een goedkope geruite tent.  Of een goedkope geruite tent met een opening om borstvoeding te geven.  Of het moest zeker duidelijk voor een zwangere vrouw zijn want er staan uiteraard babyvoetjes op of van die domme teksten zoals “mommy to be”.  Ja hallo zeg, sorry als jij dat graag ziet, maar ik vind dat affreus.  Het is niet omdat ik frontaal verdik dat ik daarom geen gewone vrouw meer ben.  Er hangen ook altijd overdadig veel linten aan zwangerschapskledij.  Om de tent extra goed dicht te snoeren vermoed ik.  De voorbije week toen ik mijn dagelijkse stofzuigbeurt deed was er zo’n lintje van een drogend kledingstuk in mijn dyson gedraaid.  Resultaat: helemaal uitgerokken toen ik het uit de stofzuigerkop moest sleuren.  Uiteindelijk vond ik in Prémaman deze week nog enkele leuke topjes en kon ik nog een jeans en een zwarte broek (Noppies en Esprit Maternity) op de kop tikken in een uitverkoop.  Jawel, ik heb vriendinnen en schoonzussen die hun zwangerschapskledij aan mij hebben geleend.  Maar een broek moet echt goed passen, want iets ambetanter dan een zwangerschapsbroek is een zwangerschapsbroek die te groot is.  Die van je kont slobbert en waar je de hele tijd moet lopen aan sleuren om hem goed te krijgen.  Ook een zwangerschapsbroek die je niet over je knieën krijgt is niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen.  Na de bevalling en de bijhorende maanden waarin het dragen van een gewone broek een illusie is gaat heel deze zwangerschapskledijboel de brandstapel op.  Of iets minder drastisch misschien: op kapaza.  Of misschien moet je dan maar heel vlug zwanger worden en kun je het allemaal van mij erven in ruil voor een oppasbeurt.

wpid-20150108_0941292.jpg.jpeg

Niettemin ben ik heel blij met mijn 26-wekenbuikje en het stampende kereltje binnenin.