We kunnen elkaar hier nogal eens op stang jagen.  Aangezien we beiden vatbaar zijn voor catchy liedjes  “Ah, ‘tis kabouter Plop op TV.  De kabouterkermis staat weer in het bos!  Olei!” of “Wickie De Viking, hey hey Wickie, Wickie Wickie Hey!”  Fucking Viking.  Het is niet eens een mooi tekenfilmpje.  We hoorden het gisteren nog nascanderen door de babyfoon.  Aan de andere kant kan ik ook cranky worden als er voor de tweede keer Foo Fighters gedraaid wordt op stubru en mijn lief mij daar nog eens op wijst.  Geen Foo Fighters-liefhebber ik.  Als enige op de wereld.  Ik weet het.  Sommige nummers heb je beter ook helemaal niet in je hoofd, zoals Wuthering Heights van Kate Bush.  Niemand kan zoiets zingen zoals het hoort, echt niemand.  Het is zelfs in de auto niet gepermitteerd om dit mee te zingen, ik vermoed dat het sterretje in mijn voorruit vlugger zou doorbarsten dan gedacht.  Ik versta er ook totaal de tekst niet van “it’s true, it’s me, oh katy, oh come home now” of zoiets.

Over sterretjes in de voorruit, ik zag de meneer in de autokeuring deze morgen daar eens over wrijven, dacht bij mezelf. . .”shit, dat komt hier niet goed”.  Hij dacht hetzelfde toen hij mijn auto niet eens kon starten.  Ik moest hem zelf uitleggen dat hij de embrayage moest induwen alvorens op de startknop te duwen.  Bleek die kerel geen West-Vlaming te zijn en moest ik dan zelf gaan nadenken over het mooie woord voor embrayage.  “De koppeling ingeduwd houden!” riep ik naar de beschaamde autotechnieker.  Een beetje leedvermaak borrelde op.  En een beetje compassie ook.  Dat heet dan weer medelijden in het schoon Vlaams.  Ohja, en Poetin was daar nergens te bespeuren deze keer. . .

Hij was er al de volle twee weken voor we vertrokken over bezig.  In feite waren dat dezelfde twee weken nadat we het tripje boekten want er was eigenlijk geen budget meer over na de moordaanslag op onze bankrekening.  Soit ons huis is toch verbouwd geraakt (had ik dat eigenlijk al vermeld? 😉 ) en we zijn toch eventjes op vakantie geweest.  De rodelbaan dus, daarover was mijn lief lief al meerdere keren nostalgisch over aan het vertellen geweest “Jammer, het is pas voor kinderen vanaf 4 jaar, maar ok, dan kunnen wij er toch eens op gaan hé!?” Wij? “Jij” zul je bedoelen.  Ik bekeek het eens van ver op het moment zelf en zette me met ijs en zoon op een bankje nabij.  “Ik heb toch een toegangskaartje voor jou gekocht hoor, misschien verander je nog van gedacht.”  En inderdaad, toen hij een beetje twijfelend zei dat het helemaal niet zo erg was besloot ik maar om het ook eens te proberen.  De eigenaar shushishashatte het één en ander toen ik in het bakje kroop, een kabel werd aangesloten en hup, ik werd weggetrokken de rail op.  Er stond “go” en “stop” op de enige stang die zich in het veel te krappe rodelbakje bevond.  Wreed moeilijk kon dat dus niet zijn?  Toch?  Het duurde even voor ik de heuvel op was, so far so good, het bleek nog aangenaam met een beetje wind en de zon op je smoel.  Boven schoot de kabel los en maakte de rodelbaan een bocht om daarna de heuvel af te gaan.  “Gaan” als in altijd maar rapper en rapper en rapper.  Zo rap dat ik de borden die ik passeerde met moeite kon interpreteren.  “Bremsen” las ik.  Bremsen?  En maar gaan, en gaan en mijn haar wapperde even hard als het tempo van mijn hartslag want dat bakje daverde extreem.  En dat stond toch maar op een heel fijne rail, zo genre de monorail in Bellewaerde vroeger.  Wat als dat rodelding er ineens af schoot?  Waar zou ik landen?  En in welke staat zou ik nog zijn na de crash?  Bremsen zei het bord wederom, eindelijk kon ik lezen wat er helemaal onderaan stond: “Brake”.  Verdammt!  Zeg dat dan!  Blijkbaar had ik een beetje te weinig geremd om het leuk te houden want ik was al twee bremsenborden gepasseerd zonder te gehoorzamen.  Het laatste stuk was ik de überbremser.  Ik was de saaiste rodelbaanchauffeur ever , diegene die bij de minste bocht begon te remmen.  Druk bremsend en foeterend kwam ik beneden toe waar mijn niet zo lief lief in de camera sprak “mama weet niet dat het eigenlijk veel erger is dan ik had gezegd”.  Arschloch!

Volledig van de kaart wakker worden, niet weten waar je bent het eerste moment…alleen thuis.  En dat in een huis waar we momenteel met 5 wonen, het is het eerste moment een beetje besuisd. Druilerig, een beetje draaierig, is het echt al bijna 15u30 oeps! En nu, vlug douchen, alle werkzweet en middagdutjesplak eraf wassen.   Dat is het effect van een middagslaapje na een nachtdienst.  Typen op een laptop die de mijne niet is, constant hertypen en wissen, letters vliegen in het rond.  G–dver wat is me dat hier, letter blijf op de grond!  De donkere wolken passeren naast de grote ramen, hier en daar een druppel soms kletterend, soms tranend.  Binnen een uurtje terug aan de slag, morgenvoormiddag eindigt mijn werkdag, oudejaar met vrienden en ohja, een cadeautje…blij dat ik nog eens volk zal zien, het worden drukke weken.  Hopelijk kunnen we in 2013 na de bouwwerf van een prachtig huis spreken…en dat gerijm…dat is nu toch precies een beetje lame…prettig eindejaar…ik ben nu met mijn tekstje….hehe

De gesprekken die hier werden gevoerd de laatste dagen:

Ik: “Ik heb eigenaardige dromen de laatste tijd”

Hij:”Aangezien je me niet onder mijn voeten geeft zal het wel niet over mij gaan”

 

Nadat hij een peuk verorberde op een kruiptocht:

Ik: ”Je ruikt naar sigaretten”

Ilja:”wakakdakada”

 

Ik, helemaal verwonderd:”Die drummer van Green Day is nogal vermagerd zeg”.

WTF?  Who cares!?

 

Ik, wijzend naar een plaatje in een boekje:”Kijk Ilja, een zebra”

…vlug rond mij kijken of iemand het gehoord heeft….

daarna fluisterend: “Excuseer: een nijlpaard”

 

Ilja:”Wiediediewiedie”  schouders ophalend  “Diediewiewiwie”

 

Ik:”Geef eens een zoentje aan Mama”

Smuk

Ik:”Haha, er hangt een kladder snot aan mijn bovenlip”

Ja hallo, dat ging je ook niet zeggen twee jaar geleden dat ik dat ooit grappig zou vinden.

 

 

Peggy’tje, het gaat er precies niet zo geweldig goed mee.  Haar kam hangt al twee dagen plat en ze is niet in haar gewone doen.  Had ik niet ergens gehoord dat kippen met een platte kam zich niet zo goed voelen?  Ze verschuilt zich ook onder haar boog.  Als ik naderbij kom doet ze niet haar normale springtegendendraad-moves.  Normaal springt ze omhoog, klampt zich vast met haar poten aan de draad terwijl ze tegelijk met haar vleugels slaat.  Ik schrik me altijd kapot als ze dat doet, ook al weet ik dat het zal gebeuren.  Ze heeft ook geen kippenmanieren, eerder ik-heb-teveel-gedronken-gisterenavond-en-ben-er-nog-altijd-niet-goed-van-manieren.  Peggy woont hier al langer dan wij.  Toen we het huis kochten zat ze hier als een koningin te rijk in een kiekenplein dat de helft van de tuin in beslag nam.  Ze werd Peggy genoemd naar Peggy uit “Thuis”.  Nu lijkt ze ziek.  Of oud misschien?  Hoe oud ze juist is, ik zou het niet weten.  Wij hebben ze al drie jaar en half.  Zou dat oud zijn voor een kip?  Als ik denk dat één van mijn kippen zich niet zo fit voelt dan denk ik meteen:”wat als ze doodgaat?” Wat doe je met een dode kip?  Begraven?  Hoe kun je een kip begraven zonder dat de kat of de buurtkatten het dier weer opgraven?  Opeten is al zeker niet aan de orde.  Niet alleen omdat ze misschien een ziekte heeft, maar ook omdat ze ons huisdier is.  Ik zie niet iemand direct hondenbillen eten, dus mijn eigen kip ga ik zeker niet opeten.  Laat ons hopen dat ze morgen weer genezen is.  Dan hoef ik die doemgedachten niet voor werkelijk te houden.

Vive la fête, Geppetto & The Whales, Joost Noyelle de gebuur verdikke.  Marcel en zijn villa staan al 3 weken op de grote markt in Ieper en ik ben er nog geen één keer geraakt.  Ik moet zelfs met schaamrood op de wangen toegeven dat ik zelfs nog geen één keer gekeken heb.  Ik heb het huis wel al zien staan tijdens een comiskesrushke in Ieper.  Niet mijn normale doen, want ik vind Villa Vanthilt wel een leuk zomerprogramma.  De laatste tijd hoor ik hier en daar wel eens “hij laat niemand uitspreken” rommelen.  Straks eens de opname met onze “buurman” in de villa bekijken.  Wat ik wel doe op dat uur van de avond als ik niet op het werk ben?  Maffen in de zetel terwijl we naar seizoen 1 van The Killing kijken. ’t Is te zeggen, hij kijkt, ik maf.  Ik sta al twee afleveringen achter.  Maar mijn bloed is goed, prachtig rood bloed!

Ik ben zo ouderwets als bloemetjesslaapkleedjes.  Ik heb een papieren agenda, één van 3 euro in Boekenvoordeel, tjokvol gekrabbeld met uurroosters van mij en Pieter en Ilja’s crècherooster er nog eens bovenop om het nog moeilijker te maken.  Halve crèchedagen, volle crèchedagen, geen dagen, wachtdiensten, weekenddiensten, vrije dagen, nachtdiensten en daarnaast alle andere afspraken.  Maar op twee week-pagina’s van vandaag verwijderd is het gedaan met uurroosters dan staat er onder andere:

• Bellewaerde!  Oh ja, ik ga opnieuw de boomerang trotseren.  Bovenaan hangen tot het ding “klak” zegt en je naar beneden raast aan duust ter uur en tegelijkertijd zonder adem valt.
• BBQ’s, hier en op een ander!
• Verrassingsverjaardag!  Ooeeeeeehhhh wat zou het toch zijn?
• Trouw/Geboortefeest!
• Rock en Seine waar we eindelijk nog eens Green Day zullen zien!  I do have the time to listen to you whine!
• De Zoo! Waar er pinguins zijn, die plets plets zeggen met hun voetjes!
• Onze Dirty Thirty Party, 30 worden lijkt ineens veel aantrekkelijker!

Veel! Te! Veel! Uitroepingstekens!  En er zijn nog vier lege dagen over in de twee weken verlof die op ons afkomen!  VIER!!!

 

 

De ritjes van en naar het werk nemen dikwijls grote happen uit mijn tijd.  Niet dat ik moet klagen over weinig tijd, ik heb er voldoende.  Ongeveer 35 minuten in het doorgaan en ik geraak thuis in 30 minuten aangezien de drukte op de wegen aanzienlijk vermindert als je pas om 20u gedaan hebt (iemand die dagelijks twee uur in de file staat heeft nu het volle recht om serieus met de ogen te gaan draaien). Soit, het ging hier eigenlijk gaan over op je eentje in de auto zitten, maar ik geraak er precies niet bij.  En alleen de weg zoeken naar iets en zo’n dingen, en dat mij dat soms stress bezorgt zo naar een nieuwe plek rijden.  Zeker als ik alleen ben en dan nog eens met een tijddeadline zit.  Mappy biedt hierbij soelaas.  In mijn auto liggen dan de briefjes van mappy verspreid over de passagiersstoel, mooi met een grote nummering in de hoek.  Zo’n dingen leer je als je halfweg de autostrade op je papieren het nummer van de afrit moet zoeken en daarbij in de miserie geraakt als de verschillende blaadjes op miraculeuze manier door elkaar belanden.  Of door het feit dat al mijn andere brol erop ligt te wentelen en die bepaalde CD waar ik dan net goesting in heb daar ook ergens te vinden is.  Maar koop dan toch een gps, dwaze trien, had je dàt dan in feite niet geleerd misschien daar aan de kant van de autostrade?  En for real?  CD’s?  Van welk tijdperk ben jij zeg!  Aan sommige dingen wil ik echt geen geld spenderen, voor de ritjes die ik maar doe.  Toch ga ik hier niet staan beweren dat gpsen geen handigheden zijn.  Zeker als je 5 keer weg een weer moet rijden om een bepaald straatnaambordje te gaan zoeken, en al zeker als het aardedonker is buiten verlang je toch al eens achter een Anita die je zachtjes in je oor fluistert “keer om indien mogelijk”.  Toch stond Anita niet bovenaan op mijn “dringend aan te kopen vernuftigheden als ik eens niet weet wat doen met mijn geld”-lijstje.  Ik zou eens mijn lijstje moeten updaten (of opstarten), maar de laatste tijd is er van “niet weten wat gedaan met mijn geld” niet echt sprake vrees ik.

Maar uiteraard als je hem cadeau krijgt is dat heel mooi meegenomen en een hoop stress bestreden.  Merci wei!  Vanaf nu zijn we steeds met twee.  Anita en ik en ik en Anita.  Sista’s on the road! * handbeweging in de lucht zo met mijn vingers in een rare positie *

 

 “Geluk zit in een klein koekje” of “Elke zak een feestje” super gevonden toch?  Wie vindt zoiets uit, marketeers?  Of is dat geen correcte naam voor die mannen die in Mad Men meespelen.  Donald Draper anno 2012.   Hoe zou dat dan in zijn werk gaan, ze krijgen een product dat moet gepromoot worden en dan om ter eerst de beste slogan vinden?  Loopt dan iemand met de pluimen weg als je met z’n drieën iets leuk vindt?  En verdient iedereen dan evenveel?  Want ik kan me voorstellen dat er in zo’n teams wel leegaards zitten waar geen spatje creativiteit uitkomt.  Tuurlijk zijn er leegaards, wat denk ik eigenlijk.  Zo’n bron van frustratie, die ene gast die er altijd bijzit voor spek en bonen maar die op het einde van de maand met evenveel naar huis gaat.  Nuh, die gast of gastin zit overal, op elke werkvloer.  En ergernis daarrond zit ook overal.  Goeie slogans daarentegen…