-Loeiende sirene aan- : babypraat alert!  (Deze melding is vooral voor mezelf eigenlijk).  De kans dat ik nooit een dochter zal hebben is bestaande en als teken van echte moederliefde heeft hij hier goed op ingespeeld (good busy jongen, een leuk moederdagcadeau…steek jij het nog eens door aan je vader dat het 13 mei is?  Je mag ook gewoon ‘de tweede zondag van mei’ zeggen anders).  Deze week heeft hij voor een schoondochtertje gezorgd voor me.  Hij was het waarschijnlijk beu om alleen te slapen, na 10 maanden vrijgezellenbestaan is hij vorige week blijven slapen bij een meisje.  Ja goed, hij heeft me niet verwittigd en ik zag het niet afkomen maar ik vermoed dat zoiets een volgende stap in loslaten heet?  Ik begrijp ook dat bij zijn moeder slapen ineens niet meer hip genoeg is, en mama niet meer de enige vrouw in zijn leven is….Hij wou haar naam nog niet noemen maar het is ook nog een beetje te vroeg, misschien was het maar een one-time-thing…je kent dat misschien…Toch vond hij haar mooi genoeg om deze week zichzelf los te wrikken uit zijn slaapzak en over zijn bedje te klauteren om bij haar te gaan liggen.  Ik weet nog steeds niet wat mij het meest verontrust: het feit dat hij bij haar is gaan slapen of het feit dat hij over zijn bed kan klauteren….anyway…”je kind is altijd voor en het kan altijd meer dan je zelf denkt dat het kan” was toch wel een understatement in deze context.  Loopt hij al stiekem rond misschien zonder dat we het zien?  Zoals Andy uit Little Britain uit zijn rolwagen kruipt achter de rug van Lou, haalt hij dan stiekem de brievenbus leeg terwijl ik mijn patatjes aan het schillen ben?  Gaat hij achter mijn rug gewoon in de planten gaan plassen als hij die irritante pamper weer beu is.  Het valt wel eens uit te testen zo’n stiekem kind….als ik nu eens een volle wasmand bij hem zou zetten, zou de was dan geplooid zijn als een kwartier niet kijk?  Of als ik een aantal euro laat rondslingeren, gaat hij het dan voor me beleggen (of uitgeven in het slechtste geval)?

 

Het is nog maar eens bewezen dat straffen en belonen (in mijn geval: doodsbedreigingen) wel degelijk een pedagogische kunst is:

 

Goed zo kippetjes, goed gedaan, bravo!  Een “vind ik leuk” op junder snavelbook! (en ja: ik ga dat ei nog afkuisen voor ik het in de frigo leg!)

Ondertussen wacht ik weer vol spanning op Rodriguez de postbode.  Je zou denken dat dat een Spanjaard is of een Mexicaan…maar hij ziet er eigenlijk gewoon als een gewone postbode uit.  Hij zegt ook geen “Ola” als je de deur opent, hij zegt gewoon “Pakketje!”  Dat moet toch een leuke job zijn, zo pakketjes aan de deur leveren.  Het is toch altijd geestig om een pakje te krijgen via de post en ik vermoed dat veel mensen glimlachen en “oeeeh” zeggen als ze het in hun handen krijgen.   Als ik al op voorhand weet wat erin zit is de meeste fun al eraf.  Maar als dat niet het geval is vind ik het toch wel een blij moment.  Eerst de afzender bekijken…en als ik nog niet kan raden wat er dan inzit begint de spanning helemaal op te lopen.  Snak snak snak aan de verpakking.  Meestal zitten er dan nog van die spanlintjes rond die steeds zo vreselijk irritant rondspringen als je ze in de vuilbak wil proppen.  In dit geval weet ik al wat ik morgen ga krijgen: Of Monsters And Men.  Toch kijk ik er naar uit.  Geluk zit in een klein pakje.

Verder wil ik juichen voor radijsjes!  Twee busseltjes van deze rode lekkernijen moesten er deze voormiddag aan geloven.  Dat mijn tong zowat in brand stond kon me niet deren, op moesten ze, op!  Cheerio voor radijzen!  En voor Rodriguez met zijn pakjes!

 

 

“Ben je zaterdag vrij?  Ik kom je oppikken om samen iets te doen.”  Ik wist even niet wat gezegd, had hij nu net mijn agenda bepaald?  Vreemd genoeg kon ik alleen “ok” zeggen want ik had net beseft dat hij best wel ok wàs die kerel die ik net voor de eerste keer zag.  Geen domme spelletjes, rechtdoor en rechtuit, het was vernieuwend en het werkte.  Drie dagen later kon de coldplaysingle Major Minus reeds geschreven worden “I’ve got one eye on the road and one on you!” het resulteerde in een-bijna-aanrijding met de wagen die voor hem reed, maar het is goed gekomen.  Reeds “verschoeperd” van de warme voorjaarszon sprak hij de woorden “kom, ik heb goesting om u van een duin te smijten” Super, met duinsmijterij kun je mij zeker verleiden.  Ondertussen zijn we 6 jaar, drie opleidingen, drie verhuizingen, een huwelijk en een kind verder en nog steeds leren we elkaar kennen en aanvoelen.  Het blijft een avontuur met jou Pieter. We roepen al eens, we gieren van het lachen, we vallen soms eens zonder adem, maar het is steeds de max, als een rollercoaster met rustpunten en ups en downs.  En je weet hoeveel ik van rollercoasters hou…!

 

 

Ok, Geoffrey, Peggy en Scofield, is dat nu zo moeilijk?  Je gaat dat kotje binnen, je zet u in dat bakje en je duwt een paar keer.  Vorig jaar deden jullie niet anders, om ter meest eieren leggen.  Ze lagen over het hele kippenplein.  Dit jaar hebben jullie één week een efforke gedaan en nu is het telkens een ontgoocheling als ik jullie hokje hoopvol open doe.  Gastjes, voor wat hoort wat hé.  Ik kom elke dag lekker graan geven, er is altijd vers water en regelmatig mogen jullie delen in de restjes van de tafel.  Gisteren zelfs extra gekookte aardappeltjes en dan nog een kluts gekookte spaghetti erbij ook.  Op de koop toe gooit de buurman nog regelmatig sla en andere gezonde groentjes over en nog is er geen resultaat te bemerken.  Die mens verwacht ook regelmatig een eitje hoor.  En komt daar nog eens bij dat ik een nieuw kookboek heb met allerlei lekkere bakgerechtjes, maar je gaat me toch niet zeggen dat ik mijn eieren ga moeten gaan kopen hé??  Dus, kom, doe jullie huiswerk en een beetje rap.  Of geen chicken run deze avond op TV.

Een toilet, een gladde broekzak en een gsm die erinsteekt…dat was één van mijn mindere ideeën de laatste weken.  Ik was nog niet goed begonnen met mijn riem te openen of ik hoorde al “djoensj”, zo rap of tellen haalde ik het ding terug uit het water en probeerde ik de schade te beperken.  Tegelijk stond ik te trappelen, want een keer dat je beslist om naar toilet te gaan is het moeilijk om het tij te keren vind ik.  Een beetje paniek, maar soit, gebeurd is gebeurd.  En met den één al eens rapper dan met den ander zeker?  Toen ik na een uur het toestel zag knipperen en er een plas water onder het scherm verscheen wist ik dat mijn 10 maanden oude toestel naar de vaantjes was (waar zouden de vaantjes trouwens liggen?).  Gelukkig had ik indertijd wel een goed idee en spendeerde ik zo weinig mogelijk geld aan die gsm waardoor het verlies binnen de perken bleef.

Deze morgen ging ik dan maar een nieuw toestel gaan zoeken.  Eéntje met zo weinig mogelijk gedoe erop, een camera, bluetooth èn een gemakkelijk toetsenbord.  Ik vond dit redelijk eenvoudige wensen maar eenvoudigheid is blijkbaar niet zo gemakkelijk te vinden.  Het moet allemaal met patatie en patata erop zijn en touchscreens zijn voor mij alleszins geen sinecure, ik word een beetje zenuwachtig als ik iets verkeerd aanduw (en ik heb altijd het gevoel dat mijn vingers te dik zijn voor zo’n ding).  Ik hoop dat ik er deze keer langer mee doe, en voor mijn oude toestel kreeg ik zowaar nog 0,50 cent als ik het ingaf.  Schone affaire (en schoon was hij inderdaad na zijn zwemtochtje).

Ik ben een lazy housewife.  Er bestaat ergens zo’n club denk ik, ik zou meteen lid mogen worden, ik vraag me zelfs af waarom ik nog niet gecontacteerd ben door hen.  Ik ben jullie modellid gasten!  Ik hou me liever bezig met banaliteiten dan het stof weg te nemen.  Als ik een vrije dag heb is dat om uit te gaan, niet om de grote kuis te doen.  Maar ik benijd wel de mensen die het kunnen opbrengen om een weekschema te maken omtrent het onderhouden van de woning.  Met een flexibel uurrooster als het mijne is dat al bijna onmogelijk en vind je hier en daar wel eens een hoopelke stof.  En als het te erg wordt doe ik wel eens een efforke en wordt de hele boel opgeblonken.  Natuurlijk heb ik dan eer aan mijn werk omdat het verschil voor en na zo danig groot is dat je er moeilijk naast kunt kijken.  En neen, ik ga mij niet verantwoorden.  Het komt niet omdat ik een klein kindje in huis heb, het komt ook niet omdat ik ga werken en geen tijd over vind en mijn man is alleszins geen leegaard.  Neen, ik heb er wel degelijk de tijd voor, mijn kind slaapt nog massa’s veel overdag en Pieter is een grote hulp.  Ik doe het gewoon niet graag en ik vind teveel andere dingen om me mee bezig te houden, zoals op Groupon de deals bekijken.

En het is weer van dat hé: “koop deze deal en bespaar zoveel of zoveel procent”.  Aangezien mijn stofzuiger zijn beste tijd heeft gehad (hij heeft eigenlijk nooit echt een goede tijd gehad, maar soit), zag ik een aanbieding voor de robotstofzuiger van Vileda.  Het duitse filmpje dat erbij hoort doe ik hieronder cadeau:

Voor de gemakkelijkheid heb ik hem Dirk genoemd.  Dirk ziet er wel aanlokkelijk uit, ik vraag me alleen een paar dingen af:

•  waar slaapt Dirk? Heeft hij een speciaal kotje nodig?
• moet hij veel voeding krijgen?
• Staat hij uit zichzelf op of moet ik hem wekken?
• Is hij zindelijk?  Verliest hij al eens een haartje of een kattewietje?
• Mag ik Dirk alleen thuis laten werken of breekt hij de hele boel af als hij merkt dat hij al klaar is na een half uur (zo groot is het hier nu ook weer niet)
• Zal hij wel passen in ons gezin?  Zo’n Dirk erbij…je weet maar nooit hé!?
• Moet ik hem strelen?
• Heeft hij positieve bevestiging nodig?

Het valt te overwegen, zo’n Dirk.

Mieters! Hoezee! Pow! Kaboem!  In stripverhalen worden vaak zo’n grappige geluidsuitspraken afgebeeld.  Als ik van de trap glijd zegt het geen “kaboem” hoor, trust me, I know, want ik ben er deze week afgegleden.  Het zei eerder “godverdomme” en “fak, dat doet zeer”.  Het deed ook zeer.  Gelukkig heb ik alle andere beentjes van mijn kont kunnen gebruiken om de val te breken en bleef mijn stoutbeen ongedeerd.  Ondertussen is de pijn al lang verdwenen maar de eigenaardige blauwe plekken die ik elders opgelopen had de vorige week beginnen nu pas weg te trekken.  Na lang peinzen en testen waar ik bleef haperen met mijn dijen om zo’n blauwe plekken erop te krijgen, is het voor 90% zeker dat Ilja eigenlijk de dader is.  Hij blijkt het heel leuk te vinden om met zijn voetjes net daar te staan en zo recht te kruipen tegen mij.  En 9 kilo mustiepaté, dat veroorzaakt al eens een plekske.  Een mooie bruin/groene plek ondertussen.  Tjah, dat, of al de rest die ik opgelopen heb door me ergens tegen te stoten…

Tijdens een drankje deze week met mijn fantastische vriendin (die ik veel te weinig zie en waar we zeker werk van gaan maken om het te onderhouden maar het is toch niet evident als je elk een menage hebt en neen het is geen excuus want het was wel weer leuk en ja het is al twaalf  jaar geleden dat we in Gent op kot zaten en verdikke ‘tis lang geleden besef je het ook? Zou het pitashietje nog leven trouwens daar hebben we het nog niet over gehad!? ) ging het over de vasten (heilige nonnekes als wij) en verslavingen.  En neen, ik heb geen verslavingen als ik erbij stilsta….”Ook niet aan koffie?”  Miljaar ja, ik ben verslaafd aan koffie.  Gezien ik mijn tas meeneem naar de badkamer zodat ik kan drinken voor en na het douchen bewijst nog maar eens dat het zo is.  I love the smell of goeie dampende coffee in the morning, het is het enige waarmee je mij ’s morgens aandachtig kunt krijgen.  Als ik een vrije dag heb maak ik zelfs een extra grote kan zodat ik zeker de hele voormiddag sipjes kan nemen.  Mijn tas moet ook extra groot zijn. (en het is altijd een content moment als ik merk dat alle tassen uit de afwasmachine komen en ik de keuze heb uit verschillende lievelingstassen, hoe noemen ze dat, de kinderhand is gauw gevuld?).  Neen, ik drink niet graag uit zo’n sikkeneurig tasje, koffie hoort in een tas met ballen!  Om mezelf goed te praten, ik vul ze maar tot de helft, want van die lauwe drek tegen de bodem, dat vliegt meteen de gootsteen in.  En het perfecte koffiekoekje is toch echt wel een madeleintje….mmmmadeleintjes…(en niet van die schelpvormige hé, ah neen, dedie krijg je niet in je koffie gedopt als je een beetje onhandig bent zoals ik!)

De Story is net voldoende light entertainment om een inslaapnacht door te komen, maar gisteren was Top Gear al enigszins verknald doordat diezelfde Story verklapte dat Matt LeBlanc de eerste eindigde in the Star in a Reasonably-Priced Car.  Damn you Story, de fun is er toch vanaf als je al weet dat Jeremy Clarkson hem helemaal bovenaan zal zetten in de rating.  Soit…de NASCAR race was minstens even amusant.  Lijkt me wel geweldig, gewoon het gaspedaal induwen en boenk boenk boenk, iedereen die in je weg rijdt een tikje geven en voorbij steken.  Nu weet ik weer waarom ik van Mario Kart hou.  Net als van bokswedstrijden op TV, ik weet het, het is fake, maar als er een tand uitvliegt en bloed rondspettert ben ik al content.  Denk nu niet dat ik mij amuseer met tijdens het autorijden in iemands’ gat te gaan hangen of bokshandschoenen bewaar voor als ik aan de rode lichten eindig bij één die me geërgerd heeft.  Ik probeer het zo netjes mogelijk te houden, liefst met de radio vulle tutte en zoveel mogelijk op de juiste snelheid, maar de meeste nieuwe verwijtwoorden ontstaan wel tijdens het autorijden.  ’t Is groen!  Gie CAVIA!

Enkele weken geleden vertelde Pieter tijdens een weekendontbijtgesprek dat hij graag gecremeerd wil worden als hij dood is.  Nog iets dat ik over hem weet ondertussen.  Als hij maar niet denkt dat zijn as hier op de schouw (die we niet hebben) komt te staan.  Ik ben nog in staat om hem omver te gooien. “Oeps, sorry keptje, ‘kzal u terug samenvegen”

Zelf vind ik niks aan crematie, ik ben bang van vuur en wil dat na mijn dood ook nog zijn.  Al  spreekt de hel wel tot de verbeelding, meer dan de hemel, daar lijkt iedereen een wit kleed te dragen…en das ook alleen maar om plekken op te maken in mijn geval.

Het moet juist passen dat ik op een andere blog (bedankt LJ) las over orgaandonatie.  En de lieve schrijfster heeft me meteen overhaald.  Ik ga er mijn werk van maken (als ik dood ben uiteraard, nu zou ik graag nog mijn ingewanden gebruiken).  Een formulier opstellen waarin ik verklaar dat mijn organen gedoneerd mogen worden is blijkbaar in no time gedaan  (ik wed dat ik op die ‘in no time’ nog ga terugkomen, maar soit).   Al weet ik niet goed hoe dat weghalen van die organen eigenlijk gaat en wie dat dan zal doen.  Toen ik tijdens mijn zwangerschap surfte naar navelstrengdonatie bleek enkel Leuven hiervan werk te maken…maar whatever eigenlijk, als ik dood ben moeten ze zelf maar uitzoeken wat ze moeten aanvangen met mijn binnenwerk.  Al gooien ze het in de pan voor een bende kannibalen, als iemand er baat bij heeft: haal maar uit dan!  En smakelijk in het laatste geval.