Shout your heart out

“Brechtje het nieuwsgierige spechtje” wordt gegijzeld door Marbel.  Zo gaat dat hier niet vooruit gaan hé!  Ik had haar al een rol beloofd in het verhaal en nu doet ze niets liever dan poseren.  Alsof ik niet weet hoe ze eruit ziet! 🙂

Zalig!  Dat uurtje tussen 7 en 8 ’s morgens op een vrije dag.  Als iedereen nog slaapt thuis…tasje koffie, op het gemak wakker worden.  Ook Marbel de poes weet wel wanneer het shnuggletime is voor haar…Gisteren kreeg Brechtje voor het eerst vorm.  Kleine schetsjes weliswaar, een beetje foefelen.

Vandaag is het even bekomen van  kerstavond en kerstdag.  Die twee dagen zullen mijn speklaagje wel geen goed gedaan hebben.  Gelukkig heb ik de voorbije weken een beetje op mijn voeding gelet, dit werd gisteren en eergisteren volledig teniet gedaan door al dat gesmoefel.  Het ligt aan de Aldi.  Ik ging op kerstavond rond 16u een schotel afhalen.  Ik groette mijn vent salut met de boodschap “ik ga de hel van de Aldi trotseren, I’ll see you back” toen ik daar echter toekwam was de Aldi totaal zen.  Het was er rustiger dan een standaard woensdagvoormiddag.  En er was nog vanalles te scoren!  Iedereen was de hel al gepasseerd blijkbaar.  Dat resulteerde in “meer tijd hebben om naar de hapjes te kijken” tot “in minder tijd door de kassa passeren” en dus “meer in de oven/de maag steken” Gelukkig is er koffie, die kalmeert alles vandaag…

Kwaad…en ook een beetje beschaamd. Zo voelde ik mij daarnet. Door ellenlang thuis te zijn ben ik kind aan huis in de bibliotheek van Ieper. Zalig om daar rond te tjoolen. Op het gemak boeken kiezen, tijd nemen om ook effectief de achterkant van het boek te lezen en niet enkel te “judge-en by the cover”. Maar ook de dvd-series die ik al verorberd heb zijn niet te schatten. Ik denk dat we elk seizoen van 1 tot 6 van Grey’s Anatomy geleend hebben, nu ben ik verslingerd aan Cold Feet en volgens de computer hebben ze ook Modern Family uitgeleend aan iemand: hopelijk ben ik de volgende! Maar december was druk, veranderen van werk, een baby met meer regelmatige slaapuurtjes, lange dagen werken etc etc, dus mijn seizoen Leverage en enkele boeken waren een beetje laattijdig ingediend…en nu komt het kwade gedeelte: 13,50 euro boete astublieft! ZUUR!! En dan komt er een beetje schaamte…ik ben niet lief geweest voor de bibliotheek…veel te lang gewacht en het online verlengen is eigelijk echt geen moeite…sorry bib…misschien gebeurt het nog, maar ik ga het proberen te vermijden…gelieve mij niet meer te bestempelen als “geblokkeerde lener”…ik kan er moeilijk mee om…

Deze wil je toch enkel en alleen om “I want to break free” bij te zingen?

En omdat hij er megacool uitziet natuurlijk!

“Super, we maken vandaag verse aardappelkroketjes” zei mijn favoriete tv-kok vrolijk.  Alright dachten we, dat ziet er goed uit.  Zijn kroketjes kwamen heel grappig tevoorschijn uit de krokettenmachine en toen waren we verkocht.  Wij doen dat deze week ook!  “Machtig, mijn ma heeft zo’n krokettenmachine, machtig! Ze gebruikt het niet meer” zei ik nog al grappend tegen mijn wederhelft.  “Ma koopt haar kroketten in plaats van er tijd in te steken om ze zelf te maken”.  En dan was het moment suprème aangebroken van het draaien van de kroketten.  De aardappelworsten waren inderdaad supergrappig.  Minder leuk was het om er effectief kroketjes van te maken.  De aardappelpuree bleek veel te smeuïg waardoor we de volgende stappen “rol de kroketjes in de bloem” helemaal niet konden uitvoeren.    En nu Jeroen?  Tegen de zin van Jeroen Meus moest ik ze toch een nachtje in de frigo bewaren.  Wat hij echter niet vermeldde bij zijn supergemakkelijk gerechtje is het onding van een machine uitwassen.  Aardappelen: dat koekt dus overal in hé!  Het duurde langer om de krokettenmachine uit te wassen dan het maken van de kroketten.  Uiteindelijk, na lang zoeken en zuchten is het toch gelukt om kroketten te maken.  En eerlijk gezegd…zoveel beter dan de diepvriesexemplaren die we noodgedwongen moesten eten de dag ervoor waren ze niet….

Eindelijk! Een dagje samen met Pieter en Ilja, we hadden de hele middag samen vrij…tijd dus om voor het eerst te gaan zwemmen met Ilja. We praatten er nu al zo lang van, maar het paste nooit! Of ik moet werken, of hij moet werken, of hij is van wacht, of Ilja slaapt, of Ilja is ziek, of er is iets anders gepland….maar gisteren niet. Een zwempamper, een badcape, babyzeep, ons zwemgerief, een grote zak om alles in te proppen. Nog even vlug bellen naar het zwembad om te informeren naar de aanwezigheid van een verzorgingskussen in de gezinscabine….en dan…het zwembad is gesloten tot 22 december! Verdikke hé! Dan maar een uitgebreid badje gegeven. In de badkamer deze keer. De laatste keer kon ik mijn keuken dweilen met het water dat hij uit zijn badje stampte. Volgende week, goeie keer?

Ik ben een kinderverhaal aan het prepareren voor Ilja. De tekst is al bijna klaar, nu de tekeningen nog. De ideeën zitten in mijn hoofd maar ik vind de tijd niet om te tekenen. Het verhaal van “Brechtje, het nieuwsgierige spechtje” zou toch pas moeten klaar zijn voor hij een jaar of 4 is, dus ik heb nog even tijd. Momenteel vraagt het kleine spechtje thuis nogal wat tijd zodat er van tekenen niet veel in huis komt maar ik kijk er naar uit om mij eraan te zetten!

Nu mijn babe en ik volle bak aan de slag zijn op het werk is het eindelijk alsof alles weer zijn gewone gangetje gaat. Ik doe terug mijn oorspronkelijke job en hij zit tot over zijn oren in het werk. Zo genieten we des te meer van thuiskomen bij onze kleine mustie. Het begint echt aan te voelen als een gezin. Wij drietjes! Zijn jasje hangt bij onze jassen aan de kapstok. Zijn kleren liggen ’s avonds klaar naast de onze. Wie durft te zeggen dat huisje-tuintje-kindje een saai gedoe is!?

“En doe maar dat sneetje wildpaté dat daar klaarligt” zei ik tegen Romina in de Renmans.  Tot ik thuiskwam en het op de boterham smeerde: JUKKIE!  Ik gaf het topchefs-gewijs door aan mijn wederhelft wiens gezicht ook meteen in een pijnlijke grimas vertrok. “Etje! Dat is wildpaté zeker?  Haas of fazant of wat dan ook”  oh my god!  Ik koop nooit zo’n dingen, waar zat ik met mijn gedachten.  Ik eet nooit wild omdat ik de gedachte aan een triestig hertje of een wegschietende haas altijd zo zielig vind.  Ook de jagers op zich vind ik degoutant, maar nu is nog eens zo dat ik het niet lust!  Resultaat: één happy kat thuis!

Ik haal me waarschijnlijk een “oh my god”-zucht op de hals van elke IT-er als ik zeg dat ik nog steeds werk met windows 2000. Volgend jaar 12 jaar oud! Nochtans heeft mijn laptop windows vista, iets waar ik al helemaal niet mee kan werken. Tijdens mijn opleiding kon de IT-coördinator/leerkracht geen weg met dit programma omdat hij na 2000 was afgestudeerd! Hij was er ook heilig van overtuigd dat hij ouder was dan iedereen waaraan hij les gaf…euh…jaja hoor….Ondertussen blijf ik verdertokkelen met 2000 en vista. Soms is het even zoeken waar bestanden zich bevinden, vooral dingen die ik download blijken soms ver te zoeken maar het lukt…opt gemakske…achter in den tijd…