Page 50 of 117

Geplaatst op

Kanye wijsheden

“They say: people in your life are seasons and anything that happens is for a reason”.  Kanye zingt het zo mooi, maar is het ook zo?  Mensen komen en mensen gaan, soms is er zelfs geen reden voor, een koppel besluit uit elkaar te gaan en zo verlies je iemand.  Misschien strandt een vriendschap al dan niet gewenst.  Samaja klaagt al eens dat haar sociale leven te rustig is, maar toen ik in de levensfase zat waarin zij zich bevindt hadden wij ook zo’n periode.  Iedereen leek zich terug te trekken in hun nieuwe cocon met een partner en eventueel kinderen.  Nu de kinderen iets ouder zijn gaat het vlotter om eens af te spreken of een babysit te vragen met als gevolg dat de weekends dichtslibben met sociale engagementen.  Soms breekt het koud zweet me al uit bij een uitnodiging om ergens te gaan eten, naar een toneel te komen kijken of deel te nemen aan één of andere quiz.  Ik kan moeilijk “neen” zeggen en moet mezelf hier echt in trainen, aan de andere kant haal ik energie uit die afspraken.  Mijn kinderen beginnen ook hun deel van de sociale boterham op te eten: chiro, leesclub, logopedie.  Toch heb ik regelmatig het gevoel dat het voor iedereen drukdrukdruk moet zijn.  Alsof “druk” gelijk staat aan “geslaagd”, in contrast hoor ik toch ook regelmatig: geen tijd om te relaxen, onvoldoende me-time, onvoldoende quality-time met het gezin.   En daar komt het “neen” zeggen: we zijn zelf verantwoordelijk voor het bewaken van die grens want hoe meer je buitenkomt, hoe meer je buitenkomt.  Dat klinkt raar, maar een sociaal leven houdt zichzelf in stand.  “Geen tijd” is relatief, je kunt altijd tijd maken als je dat graag wil.  Dat neemt niet weg dat het geen pijn doet om vriendschappen te zien stranden, ik heb soms echt vriendschapsverdriet. Als ik mensen ineens niet meer zie zonder aanwijsbare reden, als de zin om tijd te maken voor elkaar ver te zoeken is.  Maar misschien zeggen zij ook wel eens meer “neen” of zijn mensen enorm begaan met het sociale leven dat opgroeiende kinderen met zich meebrengt.

Soms doorstaat de vriendschap de seizoenen niet en dwarrelt ze uiteen door de droogte van de zomer, het vallen van het blad of de wakte van de sneeuw.   En dat is het leven, met of zonder reden.

Geplaatst op

De vallende kerstballenboom

5 januari, ik begin al helemaal niet meer te nieuwjaarswensen als ik mensen voor het eerst zie in het nieuwe jaar, my bad, ik vergeet dat altijd.  Ik ben er eigenlijk al uit.  In feite ben ik er nooit in geweest.  Tijdens de jaarovergang lag ik zalig te ronken want oudejaarsavond vierden we rustig bij ons thuis: een aflevering van het vierde seizoen van Peaky Blinders en in slaap dommelen halfweg de tweede aflevering.   Het woelige jaar afsluiten en fris opstaan in een nieuw jaar.  Zal het anders worden dit jaar?  Wie zal het zeggen?  Ik alvast niet.  Aan goede voornemens doe ik uiteraard niet mee, want als je iets wil veranderen dan moet je niet wachten tot een specifieke datum, je doet het best direct denk ik.  “Vermageren” en “minder piekeren” staan waarschijnlijk bij de meeste mensen op 1.   Maar….gelijk wanneer je eraan begint, veranderingen doorvoeren waar je het nodig vindt moeten we toejuichen!  Olei dus voor wie wel volle bak aan iets begonnen is!!

Het kerstverlof was een afwisseling van veel eten, werken en losse dagen verlof.  Het programma van de oudste zoon zat zo danig vol met kerstfeestjes, playdates en logeerpartijtjes dat ik hem in de eerste week bijna niet zag.  Het belangrijkste is toch dat hij zich amuseert.

Op de 24e december trokken we naar De Palingbeek waar we het rijk voor ons alleen hadden, ahja, iedereen stond waarschijnlijk tafels te dekken en in potten te roeren.  Zelf koos ik voor een kindvriendelijk menu: versgemaakte pizza’s.  Zo konden die twee rebels nog wat meehelpen fabriceren en werd er tenminste gegeten zonder discussies.  En toegegeven: het is ook gewoon gemakkelijk.  Wat pizzabodems, enkele toppings en veeeeel kaas.

Na nieuwjaar trokken we met ons vier nog een dagje naar Gent waar we met mijn broer het Gravensteen bezochten en uiteraard het reuzenrad uittestten.

IMG_20180102_141113.jpg

“Ben een beetje bang” piepte hij.  En toen ging hij met zijn neus tegen het glazen deurtje zitten om naar beneden te kijken.  Brrr!

Ik verliet mijn broer zijn appartement met een nieuwe lading leesvoer.  Ik zal tijdelijk niet meer in de bibliotheek verschijnen vrees ik…

IMG_20180105_124134.jpg

De komende weekends zijn gevuld met bezoekjes van vrienden, een heuse shitty dinner  (de bloggerseditie) en het afbreken van mijn semi-dode kerstboom.  Want kijk, zo’n echte boom is geweldig.  Voor een maand.  Daarna is hij gewoon triestig.  Elke dag komen de kinderen kerstballen brengen die er gewoon zijn uitgevallen van dodigheid.

IMG_20180105_125137.jpg

Doen jullie van goeie voornemens of niet? En valt jullie kerstboom ook in mul zoals bij mij?

 

Geplaatst op

Een warm nest.

Ik aanschouw mezelf niet als een influencer (brr het woord alleen al).  Mijn blogje is totaal niet professioneel, ik gebruik teveel West-Vlaamse slang en ik kan niet verkopen.  Sinds ik mijn contactpagina heb aangemaakt krijg ik toch wel al eens een voorstel van PR-bureau’s.  Het eerste voorstel was iets rond kuisproducten.  “Misschien past dit wel bij jouw blog?” euhh….ik denk dat ik in mijn vorige instagram-profiel zelfs letterlijk geschreven heb dat ik the worst housewife ever was.  Dus ik paste.  In het begin van de maand werd ik gecontacteerd door Eline die de marketing verzorgt voor Bedsupply.  Iedereen kan beddengoed gebruiken denk ik.  Jij kan het gebruiken, ik kan het gebruiken, mijn kinderen al zeker.  (Hey, het is niet omdat ik geen geweldige huisvrouw ben dat ik mijn bedden niet ververs).  Per half jaar hebben we hier ook wel een kotsmarathon waarbij een extra set lakens goed van pas komt!

Diezelfde week had ik twee laatavonddiensten.  De bewoner die de week daarvoor bij ons werd opgenomen tukte ik in onder de dekens.  Hij moest het stellen met dekens van de voorziening.  Een steriel wit laken en een gewoon bruin deken.  Misschien moest ik maar eens ergens een kleurig fleecedeken voor hem meebrengen dacht ik nog,  want dat er weinig budgettaire mogelijkheden waren werd ons al vlug duidelijk gemaakt bij zijn opname.  Bij het woelen en keren diezelfde week waarbij gedachten alle richtingen uitschoten bedacht ik me dat mijn kinderen en wijzelf helemaal niets tekort komen, als ik een laken wil kan ik het gewoon gaan kopen.  Ik mailde terug naar Eline van Bedsupply dat ik in eerste instantie niet op hun voorstel ging ingaan maar dat ik het wel wou doen als ik lakens mocht schenken aan de bewoner op mijn werk.  Ze mailde mij redelijk snel en enthousiast terug.  Mijn collega had nog een donsdeken en een overtrek op overschot en met de hulp van Etrias (de Bedsupply webshop) kon ik nog twee kleurrijke lakens kiezen voor onze nieuwe bewoner op het werk.  Zo kan hij voor een heel eind weg en is zijn kamer al heel wat opgefleurd.

Een warm nest creëren in een internaat is niet altijd evident maar nu zijn we toch al een klein stapje vooruit.  Eline en Bedsupply, bedankt om hierbij te helpen!

’t Zijn schoontjes hé?!

 

 

 

Geplaatst op

De 7 meest gestelde vragen over mijn Fitbit.

Sinds de zomer van 2016 draag ik een Fitbit.  Sommige mensen vinden dat een dwaas ding en vragen zich af of dat eigenlijk enig nut heeft.  Het ziet er ook lelijk uit volgens anderen.  En daar moet ik ze wel een beetje gelijk in geven, het ziet er eigenlijk niet echt aanlokkelijk uit.  Mensen maken ook allerlei gezichtsuitdrukkingen als ze onderstaande vragen stellen:

IMG_20171227_123915.jpg

Voel je dat niet de hele tijd nijpen rond je arm? (*verwrongen blik op mijn arm*)

Gelukkig hoef ik de vergelijking met een enkelband nog niet te maken maar ik moet er soms wel eens aan denken.  Ik hoop alleen dat een enkelband niet zo comfortabel zit anders zouden sommige voorwaarden wel eens geschonden worden denk ik.  Want hij ziet er misschien niet zo mooi uit, goed aanvoelen doet hij dan weer wel.  Ik voel hem eigenlijk helemaal niet, dus stoort hij me ook niet.  Enkel als ik me klaarmaak voor een cocktailparty denk ik wel eens: hmm dat past precies niet bij mijn outfit.  Oh wacht.  Ik ga niet naar cocktailparty’s #problemsolved!

Beweeg je daardoor meer? (*geïnteresseerde blik*)

Ik kan je verzekeren, de eerste weken dat ik mijn Fitbit droeg was ik betikketakt om de hele tijd te loeren naar het aantal stappen dat ik had gezet.  Na anderhalf jaar ga ik nog altijd bewust meer gaan wandelen en er bestaat geen dag zonder Fitbit.  Zelfs kleine wandelingetjes registreer ik.  Alle beetjes helpen om een gewoonte aan te kweken.  Door mijn Fitbit weet ik dat ik met wandelen meer bereik dan op mijn vaste loopmomenten.  (Wreed vind ik dat.)

Screenshot_2017-12-27-12-34-13.png

Draag je dat dagelijks? (*verontwaardigde blik*)

Ja hoor, ik draag hem constant, dag en nacht.  Hij registreert ook mijn slaappatroon redelijk accuraat, enkel om hem op te laden en in de douche doe ik hem uit.  Als ik ’s nachts bij Linus moet gaan kijken is het ook een handig lichtje (zie het onderstaande slaappatroon -geeuw-)

Screenshot_2017-12-27-12-26-34.png

Is dat niet gewoon een hebbeding dat je beu wordt na een tijdje? (*meewarige blik*).

Ik blog er misschien niet meer zoveel over maar ik ben nog altijd een consequente loper (enkel de laatste weken door omstandigheden is het er weinig van gekomen).  Telkens ik mijn toertje start track ik mijn afstand en zie ik binnen welke hartzone ik gelopen heb.  Hij geeft mooi weer hoeveel kilometers en hoeveel minuten ik liep.  Gezien ik niet train voor wedstrijden of mezelf geen grote doelen stel doe ik altijd rustig door en blijf ik registreren.  Moest ik wel willen zou ik kunnen specifieke trainingsschema’s volgen.  Er zit ook een functie op waarbij je ademhalingsoefeningen kunt doen.  Ik gebruik hem ook gewoon als horloge.

Hoeveel stappen zet je zo per dag?  Toch geen 10 000? (*verwonderde blik*)

Er zijn slechte dagen waar ik met moeite 8000 stappen haal maar die zijn minder aanwezig, meestal haal ik zonder moeite meer dan 10 000 stappen.  Hij begint enthousiast te trillen als ik dat behaal dus dat is telkens weer een mini-feestje aan mijn pols.

Screenshot_2017-12-27-12-24-08.png

 

En hoeveel kost dat? (*overtuigde blik*)

De mijne is een Fitbit Charge 2 en kostte (denk ik, ik weet het niet meer zeker) 150 euro.

Ik zie dat bandje niet graag. (*cocktailpartyganger/fashionista-blik*)

Dan bestel je gewoon een ander kleur.  Je moet er wel een frankske voor over hebben want ik moest 29,99 euro voor het zwarte bandje neertellen.  Komt erbij dat je niet te kieskeurig mag zijn want superveel kleuren bestaan er niet.  Vermoedelijk kun je wel ergens op één of andere onofficiële site andere bandjes bestellen.  Ik heb nog de courage niet gehad om dat eens uit te zoeken, maar misschien kan iemand in de comments me wel tips geven hierrond?

IMG_20170629_194827_320.jpg

(lees ook meer hier)

Draag jij zoiets en krijg je daar ook veel vragen en eigenaardige blikken over?

Geplaatst op

De boeken van 2017

 

Altijd aan het lezen ik.  Uit de bibliotheek,  geleende boeken, uit de boekenhandel, dwarsliggers, dikke klompen of boekjes van maar vijftig pagina’s.  Lezen, lezen, lezen, en altijd één of twee boeken door elkaar.

Je zou denken dat ik in een jaar aan veel meer boeken zou komen maar het voorbije jaar was er ook één van in slaap vallen met mijn boek in mijn handen, soms las ik maar enkele pagina’s per dag.  Soms een boek per week.

De top 3 van de beste boeken die ik in 2017 las:

  1. Stefan Brijs: De Engelenmaker
  2. David Pefko: Daar komen de vliegen
  3. Zita Theunynck: Het wordt spectaculair.  Beloofd.

Het boek waar ik me heel weinig van herinner: “De Afwezigen” van Lieke Kézér, het moet zijn dat ik het toch goed vond anders had ik het niet uitgelezen.  Het leven is namelijk te kort om een slecht boek te blijven lezen.  Met die mentaliteit gooide ik ook enkele boeken na een aantal hoofdstukken aan de kant.

Het meest besproken boek moet toch wel: “Een klein leven” zijn.  Wat kan ik erover zeggen: ik vond het mooi, heel mooi.  Maar dat was het dan ook.  Ik heb niet -zoals ik bij sommige anderen las- dagen achteraf nog zitten denken aan de personages.  Bij “Daar komen de vliegen” voelde ik veel meer betrokkenheid bij de personages en dat liet een wrang gevoel na.  Just the way I like it!

In 2018 kijk ik uit naar: “Het labyrint der geesten” van Carlos Ruiz Zafon.  (Als mijn broer het niet vergeet mee te brengen tijdens de kerstdagen! wink wink) en ik pik hier en daar wel boekentips op van jullie!?  Toch?

Veel leesplezier in 2018!

Geplaatst op

…if I had a little money….

Vliegt het geld er bij jullie ook soms uit zonder dat je ziet waar het naartoe dwarrelt?  “Ahja Liese, niet moeilijk, jullie hebben toch een trip naar New York geboekt?” ahja, aandachtige wijsneuslezer, inderdaad.  Omdat we dat voor eerst in jaren eindelijk eens kunnen doen en niet onbelangrijk: kunnen betalen.

Vijf jaar geleden verbouwden we een huis van 40 jaar oud.  Uit die financiële verbouwingsput klommen we enkele jaren met weinig overschotjes omhoog en nog steeds kruipen er veel centjes in ons huis waar nog altijd werk aan is.  Dat zal altijd zo zijn.  Met twee opgroeiende kinderen zal het leven er niet goedkoper op worden.  Ook al leert de oudste nog maar juist zinnetjes lezen, ik begin nu al te denken aan hoe zwaar de nodige zakken geld zullen wegen om mijn twee pagadders through college te krijgen.  Eerlijk gezegd begin ik soms wel eens te zweten bij die gedachte.

Wij vinden nochtans dat wij goed opletten met onze centjes, ik zeg niet dat we elke euro in twee bijten, we leven graag.  Toch denk ik dat wij bewuster met ons geld bezig zijn dan sommige andere mensen rond ons.  Tegelijkertijd denk ik heel regelmatig: “hoe is het mogelijk dat we zo weinig kunnen sparen?”.  Sinds ik iets voorzieniger ben geworden inzake onze grote facturen kan ik dit jaar echt zeggen dat we voor het eerst in tijden de vele belastingen niet met ons belastingvoordeel hoeven te betalen.  En dat doet deugd.  Daar moest ik het hele jaar wel veel over nadenken en budgetteren maar het brengt toch op.  Ik las voor het eerst over YNAB op verschillende blogs en ik begreep het  basissysteem.  Je budgetteert op voorhand je grotere facturen en zet geld “in potjes” om deze te kunnen betalen als ze in de bus vallen.  Je doet dit niet enkele weken voor ze binnenvallen maar systematisch zodat je niet voor verrassingen komt te staan.  Bij uitbreiding leer je om in alles voorzienig te zijn en te budgetteren, tot je wekelijkse exemplaar van Dag Allemaal toe.  Toen ik de trialversie van het effectieve YNAB-programma opstartte werd ik echter een beetje overwhelmed.  Zoveel hokjes, balkjes en eigenaardige Engelse termen, ik werd er zenuwachtig van.  Iets in de trend van: “Euuh, waar moet ik beginnen?” en “Jesus Christ, ik ben gewoon dom”.  Kalimero voor duust.  Na enkele pogingen schoof ik de laptop door aan mijn echtgenoot die ook wel eens budget wilde voor een nieuwe tattoo.  Hoewel hij nog meer verstand heeft van computerprogramma’s moest ook hij na enkele deftige pogingen opgeven wegens “pfff ingewikkeld”.  En YNAB werd verstoten.

Dat Kelly van Tales From The Crib (moet ik ècht nog linken naar deze blog eigenlijk?) al jaren laaiend is over YNAB was mij niet ontgaan.  Dat ze effectief een cursus ging schrijven om met YNAB te (leren) werken kwam op het juiste moment  En dat ze me dan nog eens vroeg om de cursus uit te testen, wat kan ik zeggen behalve: alles viel op zijn plaats.  Dus op mijn vrije dag ging ik aan de slag met laptop en budgetschriftje  (uiteraard heb ik voor mijn budget een schriftje.  You Need A Schriftje) en liet ik de cursus “YNAB voor beginners” over mij stromen.

In de cursus neemt Kelly bijna letterlijk je hand en toont je wat je effectief moet doen en waarom dat nodig is.  De cursus richt zich op het (onder)houden van een budget maar het belangrijkste: hoe het computerprogramma YNAB werkt, waarop het zich baseert en hoe je het naar je hand zet.  Kort gezegd: ze geeft je tips en tricks om de verschillende onderdelen van het programma te gebruiken.  Dingen waar ik telkens op vast liep of die ik simpelweg niet begreep worden uitgelegd op een naturelle, duidelijke manier.  Je moet er niet eens een computerkenner voor zijn, want dat ben ik zelf ook niet.  Ze biedt ondersteuning door video, tekst en fotomateriaal.  Als je de cursus volgt kun je ook in de besloten “YNAB voor beginners”-facebookgroep extra informatie en hulp inwinnen.  Ik was reeds overtuigd van het systeem YNAB maar door de cursus te volgen begrijp ik nu ook het effectieve computerprogramma.  Vanaf 1 januari sla ik dan ook met een verse zak geld aan het budgetteren.

Via de blog van Kelly kun je heel wat informatie verkrijgen over het programma YNAB en de online cursus “YNAB voor beginners”.  De wachtlijst voor de cursus is echter afgesloten nu.  Aaah…jammer.  Voor de mensen die zich registreerden op die wachtlijst is er een korting op de cursus.  Wie het programma na de proefversie (30 dagen) ook effectief aankoopt krijgt ook een korting als je dat via “YNAB voor beginners” doet.  Ik testte en keurde de cursus goed.  De cursus is zijn investering waard, ik wed zelfs dat je je lesgeld terugwint als je consequent met YNAB aan de slag gaat.  En voor wie nog niet overtuigd is: ik mag ook een kortingscode meegeven.  (yey, ik mag eens iets weggeven *zwaait met haar veel te grote handjes weg en weer*)

Wie via deze link de cursus van Kelly aankoopt en de kortingscode SHOUT10 ingeeft krijgt 10% korting op het aankoopbedrag.  En jawel, eerlijk is eerlijk, dit is een affiliate link.  Een wuk?  Dat betekent dat ik iets kleins krijg als je dit doet via mijn blog. (en dat kan ik weer gaan budgetteren, thihi).  Maar dat verandert niets aan het oordeel dat ik vel over de cursus.  En dat oordeel is heel simpel: zonder de cursus snapte ik het programma niet, met de cursus wel.  Voila.

 

Geplaatst op

Neen, dat was niet zoals we hadden afgesproken.

Binnenkort sluiten we jou af, 2017.  Hoe ouder ik word, hoe vlugger de jaarwisselingen elkaar opvolgen.  En 2017, mag ik je zeggen hoe ik je ervaren heb? Voor ons was je lief.  Je spaarde ons van ziekte, werkloosheid en burn-out dit jaar.  Bedankt daarvoor.  Je bracht ons mooie momenten met ons gezin, met vrienden en familie.  Nieuwe uitdagingen, waarvoor dank, nogmaals.  Mag ik je ook vertellen hoe je onze naasten behandeld hebt?  Of ben je bang voor mijn antwoord?  Want het was ronduit gortig, 2017.  Voor teveel van mijn vrienden en familieleden.   Je was niet lief voor veel mensen rond ons, wat zeg ik, je was uitermate wreed.  Hun gezin, hun relaties, hun gezondheid.  Bij veel mensen die ik graag zie moest je op een smerige, laffe manier hakken en pakken.  De vele berichtjes van “Gaat het?” “We denken aan jullie”, kaartjes met innige deelneming, veel sterkte.  Ik kan ze niet meer op één hand tellen.  Neen 2017, dat hadden we niet afgesproken.  We spreken altijd af “dit jaar mag het een rustig jaar zijn” en nooit gebeurt dat.  Maar jij spande de kroon met je gemene trekken.  Toen relaties stuk liepen, gebroken gezinnen ontstonden.  Toen ziekte, ongeluk en depressie zich verspreidde.  Toen onschuldige mensen stierven en de begrafenissen zich maar blijven opvolgen.  Neen.  Je was niet lief, 2017.  Hoe goed het ook bij ons gaat, het ongeluk van de anderen straalt op ons af.  Ik probeer altijd een positief persoon te zijn maar jij 2017, jij bent het jaar geweest dat deze karaktertrek serieus op de proef heeft gesteld.  Strontjaar.

Geplaatst op

Do you often ask “why?”

Al geruime tijd volg ik Gretchen Rubins’ podcasts en ik ben nu ook haar boeken beginnen lezen.  Je mag me wel een beetje befreakt noemen momenteel.  Is het nu geen ideaal weer om met een boek in de zetel te kruipen?  Ze beschrijft zichzelf als “A writer who studies happiness, good habits en human nature”.   Gretchen bespreekt verschillende thema’s in de podcast en veel van die onderwerpen worden ook aangehaald als voorbeeld in haar boeken.  Podcast en boek steunen dan ook goed op elkaar.  Ik sta nog 100 afleveringen achter van de podcast “Happier”, aan ongeveer 35 minuten per podcast heb ik er dus nog enkele maanden werk om alles te beluisteren.

Ondertussen hoorde ik hen al verschillende keren over The Four Tendencies spreken.  In het boek “Better Than Before” (Nederlandse vertaling: Steeds beter)  worden “De Vier Neigingen” (dat klinkt voor geen meter in het Nederlands) reeds aangehaald.  Gretchen Rubin beweert dat iedereen kan onderverdeeld worden in vier types mensen:  Obligers (Plichtsgetrouwen), Upholders (Volhouders), Rebels (Rebellen) en Questioners (Vragers).  Ze baseert zich op hoe mensen omgaan met verwachtingen.  De verwachtingen die je aan jezelf stelt en hoe je omgaat met de verwachtingen die anderen aan je stellen. (Inner expectations en outer expectations, het bekt toch allemaal mooier in het Engels).  the four tendencies

bron: pinterest Gretchen Rubin

Misschien klinkt het voor jullie wel als huis-tuin-keuken-psychologie (of verwar ik dat woord met iets anders?), maar ik vind het in feite wel heel interessant.  Niet alleen geeft ze mee hoe de verschillende “neigingen” zich manifesteren, ze geeft ook tips mee om om te gaan met mensen binnen hun specifieke “neiging” (“neiging” vind ik trouwens iets fout klinken hebben).

Hoe kan ik een Rebel overtuigen om toch iets te doen?  Waarom wil deze persoon alsmaar meer informatie?  Ik maak altijd voornemens maar na enkele maanden hou ik me er niet meer aan.  

Je kunt uiteraard ook een vragenlijst invullen en zien wat jouw tendency is.  De mijne is “Questioner”.  Gezien mijn vorige post lijkt me dat  op het eerste zicht eigenlijk niet zo raar maar in het boek haalt ze verschillende aspecten aan die hier en daar wel voor mij typerend zijn:

  • “Vragers zetten vraagtekens bij elke verwachting en ze reageren er slechts op als ze besluiten dat het zinvol is”
  • “Vragers verzetten zich tegen regels om de regels”
  • “Vragers nemen graag weloverwogen beslissingen en daar willen ze hun eigen conclusies uit trekken”
  • “Als ze besluiten dat een verwachting terecht is zullen ze die volgen, zo niet, dan doen ze het niet”.
  • “Vragers hebben nooit genoeg informatie”
  • Ze komen in twee “smaken” (nog zo’n foute vertaling): sommige Vragers neigen meer naar Volhouders en andere naar Rebellen.
  • Als een Vrager gelooft dat een bepaalde gewoonte de moeite waard is, dan houdt hij zich daaraan, maar alleen als hij ervan overtuigd is dat het zin heeft.

Vooral dat laatste is iets wat heel sterk op mij van toepassing is.  In “Better Than Before” gaat het ook voornamelijk over hoe je gewoontes kan veranderen.  Meestal wil ik geen gewoontes veranderen.  Ik hou van mijn gewoontes, ze maken me tot wie ik nu ben.  Als ik dan toch ooit een nieuwe gewoonte wil installeren dan merk ik vanzelf wel als het iets is dat ik zinvol vind of niet.  Heel simpel: als ik het blijf doen dan is het voor mij zinvol.  Valt het weg of slabakt het, dan komt het erop neer dat ik het in mijn onderbewustzijn niet zinvol vind.  Heb ik dan geen slechte gewoontes waar ik vanaf wil?  Bwahja.  Vroeger was ik een nagelbijter.  Dat resulteerde in stompjes en zwakke nagels die gewoon overplooiden.  Toen ik begin dit jaar op mijn tanden viel kon ik ineens niet meer nagelbijten en dan leerde ik het automatisch af.  Ik vind mooie gelakte nagels prachtig op een ander maar nu ik zelf langere nagels heb doe ik dat nog steeds niet, het is gewoon niet iets dat bij mij past.  Als ik zelf de ervaring heb dat iets goed is, is het voor mij al voldoende om het vol te houden.  Na het flauwvallen-verhaal besloot ik dat ik mijn lichaam beter moest verzorgen en dat bleef ik doen omdat ik er de resultaten van zag en voelde.  Zelfs de dokter bevestigde recent dat mijn longcapaciteit er sterk op verbeterd is doordat ik regelmatig ga lopen.  Ik voelde dat ik genoot van het ontmoeten van gelijkgestemde zielen via de blog of instagram dus ging ik naar instameets of sprak ik af met verschillende andere bloggers.  Ik merkte dat ik me beter in mijn vel voelde als ik ’s morgens fruit at in plaats van brood dus eet ik al heel het jaar fruit als ontbijt.  Het systeem van de Bullet Journal: er wordt soms honend over gedaan (soms lovend ook), maar voor mij werkt het en dat is ok.  Ik hoef geen verantwoording af te leggen tegenover andere mensen over wat ik wel of niet doe.

In het boek staat ook:”Vragers wachten niet tot 1 januari om een goed voornemen op te starten, als ze het nuttig vinden doen ze het meteen”.  Ook dit is heel herkenbaar.  Ik doe niet aan “goede voornemens” of “een maand lang niet drinken of geen vlees eten”.  Als ik vind dat ik teveel alcohol drink, dan drink ik gewoon minder alcohol.  Als ik veggie wil eten, dan koop ik geen vlees.  Als ik iets wil veranderen, dan verander ik het.

en jij? Heb jij een stok achter de deur nodig?  Doe je aan goede voornemen?  Deed je die quiz?  Zo ja, wat is jouw “tendency”?

Geplaatst op

Dingen die ik niet begrijp #2

…kasseien.  Ja.  Ze zijn mooi.  Maar dat is toch echt het enige positieve aan kasseistroken?  In de winter spiegelglad en de rest van het jaar luidruchtig.  Als je erover rijdt worden je maagsappen gecentrifugeerd.  Veelal stap ik met een podcast een toertje door Boezinge centrum als ik een half uurtje wacht terwijl Ilja logopedie krijgt en elke week opnieuw denk ik: “Zwijgt vorte kasseien, ik begrijp niets van het gepratel in mijn oortjes!”

IMG_20171205_190722.jpg

…waarom veel latten een gaatje hebben aan het uiteinde.  Is het om ze ergens te kunnen ophangen?  Geen enkel gaatje in een lat is groot genoeg om over een haakje of kapstokje te hangen.  Is het een verluchtingsgat?  Is het een kijkgat?  Wie o wie weet het antwoord?

…waarom het gat om te tanken in de auto bij de ene auto aan de passagierskant zit en bij de andere auto aan de kant van de bestuurder.  Telkens weer moet ik denken “waar zit mijn tankgat?” omdat we natuurlijk van elke soort één hebben bij ons thuis.

IMG_20171205_191929.jpg

…waarom bepaalde tankstations gewoonweg ’s nachts niet open zijn.  Zo passeerde ik laatst met een vriendin bij een tankstation om 23u en dat bleek gewoonweg gesloten te zijn.  Ik was zo dom om mijn “range” te laten openstaan toen ik verder reed en die bleek ineens op “23km” te staan.  Met nog een 12-tal kilometer te gaan tot bij het volgende tankstation was dat precies toch op het nippertje.  En ik moet zeggen:  never again want stranden ergens langs the middle of nowhere zonder naft, dat lijkt me toch niet echt een avontuur dat je wil beleven.  Of moet ik leren om een beetje meer on the wild side te leven?

…hoe ik nog altijd onder de indruk kan zijn van De Menenpoort.  Ze slagen er altijd in om iets speciaals te doen en altijd weer opnieuw ben ik onder de voet van de schoonheid.

IMG_20171205_185652.jpg

…waar al mijn geld naartoe vliegt.  Serieus, deze maand schrijf ik gewoonweg alles op en binnenkort denk ik serieus na over  het YNAB-programma.  Het is simpelweg niet te doen.  Vandaag trouwens 94 euro gespendeerd.  Op één dag.  Slik.

 

 

Geplaatst op

Maar met “veel liefde” ben ik ook al content hoor!

Jaloezie is mij vreemd.  Zeker als het om materiaal of gadgets gaat begrijp ik niet waarom ik afgunstig zou zijn van iemand.  Ik kan wel heel hard denken van: “Hmm, dat zou ik wel kunnen gebruiken”.  Uiteraard bevind ik me in een bevoorrechte positie want ik hoef het brood niet uit mijn mond te sparen als ik eens iets voor mezelf of mijn geliefden wil kopen.  Handig.  Maar ik ben geen big spender, als het over mezelf gaat zit ik regelmatig op mijn geld.  Gelukkig ben ik vlug content, dus waarmee kun je mij plezieren?  Met veel en ook met weinig.  Sinds ik een Bullet Journal hanteer hou ik voor het eerst echt een wishlist bij.  Die wordt wel nu en dan eens bijgewerkt want ik kijk ook uit naar de items die erop staan of ik ze niet ergens in promo spot.  Ik ben namelijk de soldenqueen.  You name it: I bought it on sale.  Maar met de kerstperiode voor de deur komt de vraag wel eens:  Wat wil je nu ècht?

Ewel, als je naast “veel liefde” en “vrede op aarde voor iedereen” ook nog eens een andere cadeautip nodig hebt:

Parfum Dot – Marc Jacobs

wpid-dsc_1082

Parfum koop ik bitter weinig.  Ik heb een drietal parfums (waarschijnlijk al meer dan drie jaar), meestal spray ik die zelfs helemaal leeg alvorens een nieuw te kopen.  Deze Marc Jacobs staat al een hele tijd in mijn BuJo onder mijn verlanglijstje, het gebeurt dat ik een parfumerie binnenloop om nog eens te gaan ruiken of ik wel zeker ben van mijn stuk.  Parfum vind ik eigenlijk heel duur voor wat het maar is (gierig, told you so) maar toch ga ik weinig buiten er zonder.

 

 

Een jaarabonnement op Charlie Magazine

Abo-Visual-2017

De bookzines van Charlie zijn helemaal niet zo gemakkelijk te vinden.  Althans toch niet in de verre westhoek.  Ik weet een boekhandel die ze verkoopt maar ik vergeet altijd om daar te stoppen.  Dus een abonnement ware heel fijn, zeker ook omdat ik zo de online content voor abonnees kan volgen.

 

 

 

 

HP Sprocket White

9200000069127823

Dit staat echt helemaal bovenaan mijn verlanglijstje.  Ik zag dit cool ding voor het eerst op een reclame op instagram en dacht echt “waw, me want this!”.  Jawel, ik ben een sucker voor reclameboodschappen.  Het ziet er zo handig uit en hoeveel keer moet ik niet zitten uploaden naar Smartphoto om mijn foto’s geprint te zien.   En de keren dat ik denk: deze foto moet ik ooit eens geven aan die of die persoon als ik ze nog eens tegenkom…

 

Bon Obelisk Fashion Ieper-Poperinge

De outfits uit deze winkel in Ieper en Poperinge kunnen me telkens wel bekoren.  Vooral bij de zoektocht naar een toffe trui of een speciaal kleedje kan ik daar altijd wel mijn ding vinden.  Ze doen in de solden ook altijd hele mooie acties.  You say: “Solden”, I say: “What?!”

Bon So Baggy webshop

Cadeaubon_so_baggy_smaragd_ccc0860e-c7ec-462b-8ac6-9e48997e4f49Ik ben wat secuurder geworden in het aanschaffen van mijn handtassen.  Laatst zeiden “oude” vrienden (als in: vrienden die ik al heel lang ken, we zijn even oud dus jonge dartele hindes 😉 ) “jaja, jij bent handtassenverslaafde hé.”  Maar dat is bijlange niet meer zo.  Ik koop misschien één handtas om de twee jaar, met sommige tassen doe ik langer.  Dat kan misschien ook veel klinken, maar ik betaal dan ook geen stukken van mensen.  Mijn huidige tas is er één van NICA.  Een nieuw exemplaar zou in de loop van 2018 misschien wel welkom zijn maar het is niet dringend.  Ik kan daarbij dan ook meteen een toffe webshop steunen die gerund wordt door een gedreven dame.

Bon Paperie Webshop

Processed with VSCO with hb1 preset

Ik ga daar niet gaan kijken.  Niet.  Het is vragen om miserie.  Alles wat ik reeds via reclame zag passeren deed mijn ogen twinkelen.  Kaartjes, boekjes, prutsgerief om kaartjes en boekjes mee te vullen.  Helemaal mijn ding.  Dus met een cadeaubon voor die webshop zou je mij echt blij maken.

 

 

Boek: Het labyrint der geesten – Carlos Ruiz Zafon

9200000079416406

 

Het vierde boek om het vierluik af te sluiten.  Ik genoot zo hard van “Het spel van de engel”, “De gevangene van de hemel” en “De schaduw van de wind” dat ik echt triest was toen het derde boek uit was.  Zo briljant om die boeken door elkaar te laten lopen zonder dat je iets mist als je er één niet las.

 

 

 

 

(bron foto’s: parfum, boek en HP sprocket: bol.com, bon So Baggy: So Baggy webshop, bon Paperie: Paperie Webshop,  foto Charlie: Website Charlie Magazine.