Na de dood van Frankie vorige zomer waren we onderling heel resoluut tegen elkaar: “Geen katten meer”. Niet het feit dat ze onze vliegenramen kapot krabben en niet meer welkom zijn in de zithoek sinds we een nieuwe zetel hebben, maar vooral omdat het best confronterend is dat er reeds drie huiskatten de verpletterdood kregen voor onze deur. “Maar jullie wonen toch rustig?”….ja, in theorie. Maar in de praktijk wordt er goed doorgevlamd in onze straat en daar waren onze katten altijd iets te traag voor.

Marbel was onze eerste huiskat. Die hadden we een 7-tal jaar. Marbel verhuisde mee uit ons vorige huis naar hier en was de eerste bewoner. Ze woonde hier al tijdens de verbouwingen en wist dus al goed haar weg toen we na vijf maanden haar vervoegden.

Ze was ooit meegegaan op een wandeling met ons en haar weg kwijt geraakt. Zeven weken later kreeg ik ineens telefoon van een vriendin van me dat ze bij haar in de tuin zat. Best feeling ever toen ik haar terug in mijn armen had!

Je zou denken dat ik na haar dood geen zo’n speciale kat meer zou vinden, maar niets is minder waar. Ook onze volgende kat Schanulleke was een bont gekleurd beestje. Ook deze rakker had in de winter lange haren en in de zomer een korte coupe.

We probeerden het nog een keer dan met een kitten die we Chester noemden. (Hij kwam bij ons net toen de zanger van Linkin Park zelfmoord pleegde). Chester was na dag 1 ineen spoorloos en had volgens ons een way out gevonden waar we geen rekening mee gehouden hadden….

Daarna kwam Chewbacca. Schattig maar vol kattekwaad. (As they should dus)

Jammer maar helaas, slechts drie maanden later bleek Chewwie ook too sweet for the street.

Enter: Frankie!

Frankie ruïneerde de vliegenramen en hij was niet zo lief voor de druksten onder ons. Dus Linus moest er dikwijls aan geloven. De wervelwind die Linus nu eenmaal is, die werd door Frankie niet goed verdragen. Het was haat-liefde tussen hen. Vooral liefde vanuit Linus en haat vanuit Frankie want hij werd meer dan eens zonder reden gekrabd.

En toch willen de jongens nog altijd een nieuwe kat. En blame it on the covid maar ik mis soms ook een kat rond ons huis. Met zo’n schattig kopje. Mijn hart zegt “ja” maar mijn verstand zegt “neen”. Komt daarbij dat er geen katten in de zetel mogen en dat nogal moeilijk is als je ze graag knuffelt zoals ik. Al die keren dat ik mijn echtgenoot met de schop de straat moest opzenden, dat waren ook niet bepaald toptijden.

Dus ja voor kattenliefde, neen voor kattenmiserie.

Bestaat er niet zoiets als “share-a-cat”?

Normaal moest ik werken vandaag maar door mijn isolatie kan dat uiteraard niet. Mijn echtgenoot wist me gisteren te zeggen dat ik het moeilijk kan aanvaarden dat ik ziek ben, dat me dat niet gaat. Ik voel het virus door mij razen en ik weet dat werken momenteel fysiek niet zou lukken. Ik ging gisteren met de jongens hun kamers opruimen nadat ze daar gekampeerd hadden tijdens hun besmettingen maar na een uur goed doordoen moest ik gaan liggen. Hoge hartslag en ineens perte totale. Overdaan.

Dus ik moet het wel aanvaarden want ik voel het in mijn lijf dat ik ziek ben. Maar de gedachte dat er een virus huizeniert in mij, daar kan ik niet goed mee om. Een stekelig beestje dat hapt aan mijn energie. Op de momenten dat ik denk dat het beter gaat kan ik mezelf onvoldoende aanvoelen en intomen om te voorkomen dat ik me overdoe. Ik kan moeilijk om met het feit dat ik mijn eigen lichaam niet kan inschatten.

Als de hoofdpijn toeslaat en zoals nu, hoe ik op een stil moment hoor dat mijn hartslag door mijn oren bonkt doordat alles vastzit, dan kan ik niet ontkennen dat mijn lichaam even hard spreekt als mijn hoofd.

Ik steek zoveel tijd in het leren kennen en herkennen van mijn eigen patronen, van mijn gedachten en mijn waarden. Continu probeer ik uit te zoeken hoe ik in het leven sta en daar verder in wil gaan. Ik zit bij momenten zo hard in mijn hoofd dat ik soms vergeet dat ik ook een lichaam heb.

Contact tracing. Weeral. Want ik had ze vorige week al 25 minuten aan de telefoon gehad na de eerste positieve test hier. Ik gaf aan dat ik me niet zo goed voelde en dat ik hoopte dat het weer geen 25 minuten ging duren, ze zei dat ze het kort ging houden.

Vooral de laatste vragen waren bijzonder lachwekkend: “Bent u de laatste twee dagen naar feestjes geweest?” Of ook: “Wanneer had u voor het laatst contact met uw echtgenoot?”…..euh vanmorgen? “Is er toevallig geen buur binnengekomen om een kopje suiker te lenen?”…nee toevallig geen gigantische taartenbak deze week neen.

25 minuten later was het gedaan.

“Ah, het is niet gelukt om het korter te houden mevrouw, sorry”. ’t Is niks jongske.

Als er iets was wat ik wou vermijden dan is het wel een tweede coronabesmetting. Toen de jongens vorige week thuiszaten, ééntje in isolatie en ééntje niet is het blijkbaar niet gelukt om buiten schot te blijven. Na vier dagen testte ook Ilja positief en terwijl Linus alweer naar school mocht begon ik gisteren symptomen te krijgen die wezen op Covid. Snotterige niesbuien en een hoofd dat open en toe slaat. Een pcr-test bracht het verdict positief en dus moet ik ook een hele week in mijn kot blijven. Momenteel voel ik me niet te best maar het is draaglijk.

Of ik klaar ben voor de tweede ronde? Ben je daar ooit klaar voor eigenlijk? De besmetting in februari vorig jaar was alleszins geen pretje en de voorbije periode was sowieso al pittig, ik had het liever niet gehad. Dus neen. (De tips die ik in februari blijkbaar opschreef zou ik beter weer volgen al moet ik deze keer niet voor de kinderen zorgen overdag).

In de tweede speciale aflevering van No Questions Asked ga ik deze keer praten met Sofie.  Ze belandde in een burn-out na de eerste lockdown.    “Mijn burn-out is geen cadeau geweest, ik wil het niet meer meemaken en ik wens het niemand toe.  Ik heb veel geleerd over mezelf maar ik had dat liever op een andere manier geleerd, zonder die fysieke crash”.   In deze aflevering vertelt ze haar verhaal en ook hoe ze haar vriendschappen tijdens deze periode heeft ervaren.

“Mijn vrienden zagen mijn burn-out aankomen, maar ik bleef altijd doorgaan voor de anderen.”

De aflevering beluisteren kan via Spotify of als je op onderstaande link klikt:

Op de blog van Sofie kun je haar verhaal ook lezen:

Fiekefatjerietjes

Vanmorgen trok ik het deurtje dicht van het tiny house waar ik twee dagen alleen verbleef. Er stond me een dauwtrip te wachten.

Het is pas als je alleen bent met je gedachten dat je voelt hoe vol je hoofd echt is.  Maar het is ook pas als je de kans krijgt om langdurig alleen te zijn dat je beseft hoe leeg het kan aanvoelen.  Ik heb het altijd moeilijk gehad met het feit dat mijn inspiratie niet met een vingerknip komt. 

Ik schrijf, ik maak opnames, ik trek foto’s en ik fabriceer al eens een rijmpje.  Toch vind ik mezelf niet creatief. Zeker het laatste jaar moet ik echt veel meer moeite doen om iets op papier te krijgen of om een gedachte te kunnen vormen tot iets bestaands.   Daar had ik het begin december ook over in het postje “Content contentement”.  Ik doe graag aan introspectie maar ik kan niet altijd benoemen wat ik daar zoek, laat staan vind.  En dat is confronterend. 

Ik ben geen hypersensitief persoon waardoor wàt bij mij binnenkomt, soms door een dikke filter moet breken tot ik er iets kan mee aanvangen.  Het is moeilijk te omschrijven maar ik probeer het toch.  Er is bij mij altijd een gezonde jaloezie geweest op creatieve mensen.  Tekenaars, film- en muziekmakers, auteurs of fotografen.  Veelal denk ik: “Hoe komen ze erop?”.  Misschien is er bij hen ook enorm veel trial and error aan te pas gekomen want je ziet meestal alleen maar het eindresultaat.

Wat ik deel is ook nooit perfect maar dat hoeft voor mij niet.  Foto’s bewerk ik niet behalve misschien een beetje bijknippen hier of daar, ik ga er wel prat op om altijd eigen foto’s te gebruiken. De podcast wordt bijvoorbeeld opgenomen met een hele simpele microfoon en gemonteerd met een programma dat ik gratis heb gedownload.  Ik maak geen professionele podcasts waar op verschillende locaties wordt opgenomen of waar interviews met experts worden in verwerkt. Dat wil ik ook niet.  Eigenlijk is de podcast wat ik ervan wou maken: één gesprek tussen twee mensen.  Het kan natuurlijk veel professioneler, maar dat kan het altijd, ik bezit de kennis noch de tijd om mij erin te verdiepen. Als ik eerder gepubliceerde rijmpjes herlees voel ik altijd wel waar ik het nog anders had kunnen aanpakken en na het publiceren van deze blogpost zal ik er gegarandeerd nog een fout in vinden.

Twee dagen integraal alleen zijn deed me goed maar ik besef ook wel dat ik die connectie met anderen nodig heb. Inspiratie vind ik in het dagdagelijkse en daar hoort “de andere” bij.

Waar ben jij gezond jaloers op?

De wind snijdt de rand van mijn oorschelpen als met een vers gewet scheermes.  Het lukt nog juist zonder muts want de zon breekt door de wolken en zorgt voor een warme gloed onder mijn wimpers.  Hoe lang is het geleden dat ik nog wolkenfiguren herkende? 

Een happy hippo snuift de wolkenlucht op en ik zie ook eventjes een welgezind dinohoofdje ontpoppen. 

Ik neem mijn smartphone erbij, met handschoenen aan lukt het klikken minder goed maar ineens voel ik het: dit is veel te lang geleden.  Nutteloze wolkenfoto’s nemen van de silver lining die de zon brengt op wandelmiddagen.  Dit is wat ik doe.  Ik neem foto’s van wat mij opvalt, ik mijmer, ik vendel.  Ik nam veel te weinig echte rust de laatste maanden, dat gevoel duwt tussen mijn wenkbrauwen in de fronslijn die mijn gezicht tekent.  

Misschien komen er nog zware weken aan maar vandaag en morgen ligt de focus op mezelf.  Ik wil twee dagen niet nodig zijn.  Twee dagen onbeperkt mijmeren.  Twee dagen ongestoord schrijven waar ik zin in heb, eindeloos wandelen en compleet mijn goesting doen. 

Daarna ben ik weer van iedereen.  Maar nu even enkel van mij.

Gewisseld

“Afgewisseld” in principe. Want zo hebben wij drie ellenlange weken kerstverlof overbrugd, met twee namiddagen noodopvang in week 1 en twee dagen gewone kinderopvang in week 3 maar tegelijk met bitter weinig qualitytime als gezin. Het deed eventjes terugdenken aan lockdown 1 waarin we onze diensten zoveel mogelijk op elkaar afstemden. In het krokusverlof nemen we wèl enkele dagen verlof samen.

Geslapen

Teveel, te weinig en op de meeste onmogelijke uren. Mijn ritme is wat verstoord, het ging een tijdje goed waarbij ik netjes om 22u ging slapen en om 6u opstond. Maar de laatste tijd val ik om 21u 20u in slaap in de zetel en ben ik om 4 u klaarwakker zoals vandaag. Het is nu 5u23 en ik ben al een uur beneden. Een slechte slaaphygiëne noemen ze dat zeker? Het valt ook op dat het slechter gaat als ik alcohol drink de avond voordien. Nog zo’n ouderdomskwaaltje ofwa??

Geboekt

De husbando zit in zijn blokperiode en ik trek er alleen op uit deze week. Voor het eerst met twee overnachtingen. Het was even spannend toen er geruchten rondgingen dat de scholen misschien nog niet gingen openen maar ik kan met een gerust hart vertrekken. Wat ik ga doen? Twee dagen mijn asociale zelf zijn. Sounds nice right? 😉

Gepodcast

Ik maakte kwetsbare opnames met twee dappere gasten. Die moeilijke gesprekken opnemen, dat was voor mij één van de redenen waarom ik er in eerste instantie mee begonnen ben. Ik haal zelf zoveel uit die verhalen waarin mensen een kleine inkijk geven in hun ziel. Ook de nagesprekken zijn minstens even waardevol, want na de opname volgt soms de ontlading en worden uitspraken nog nader verklaard.

Gelezen

“Prachtige wereld waar ben je?” van Sally Rooney. Die was ik met eindejaar aan het lezen waardoor hij op het lijstje van 2021 stond maar ik deed er blijkbaar langer over dan ik had gedacht om hem uit te lezen. Sally Rooney kan een bepaalde sfeer scheppen en de drie boeken die ik van haar las gaan over bijzondere vriendschappen, een thema dat me uiteraard sterk interesseert. Toch miste ik iets deze keer. Het boek is niet onder mijn vel gekropen.

Momenteel kun je “Normal People” volgen op Canvas, gebaseerd op één van haar boeken. De serie ging goed van start maar ik moet me er nu door slepen, ik twijfel zelfs of ik ze ga afkijken.

Gekeken

Downton Abbey. Jawel, ik ben één van de enigen in de wereld die nog nooit een aflevering had gezien van deze iconische serie. Ondertussen heb ik seizoen 1 uitgekeken en ik wil meer van de verschillende gezichtsuitdrukkingen van de butler Mister Carson! De stand van zijn wenkbrauwen zou een serie op zichzelf kunnen zijn.

Gewalk&talked

Ma echt, veeeel te weinig. Rotweer in combinatie met de schoolvakantie waren de oorzaken. De voorlaatste van 2021 was met Bert en de allerlaatste op oudejaarsdag met mijn gezin aan zee voor ik ’s avonds ging werken. De eerste van het nieuwe jaar deed ik met Robin. Sowieso is mijn idee om elke dag te wandelen door diezelfde redenen ook letterlijk in het water gevallen maar ik ben mild voor mezelf, ik leg me hierbij geen verplichtingen op. Het biedt sturing als je weet dat je nog niet gewandeld hebt die dag om er alsnog op uit te trekken bij een overschotje van tijd.

(Ben ik echt de enige in de zaal die nog nooit een aflevering van Downton Abbey had gezien?)

Het is precies wel de periode van dekentjes en afstandsbedieningen vind ik. Ik voel dat ik meer vegeteer in de zetel en minder schrijf. Maar tegelijk ben ik ook wel bezig met een langer stuk waar ik dagelijks een stukje aan brei. De TV is ook een afleiding momenteel. Soms scroll ik door Netflix en Streamz of ik zet iets op uit de VRTnu-app. We hebben geen digitale televisie maar dat mis ik eigenlijk niet. Wat ik de laatste weken ben beginnen volgen?

Undercover (VRTnu)

Ik zie vooral Frank Lammers graag spelen als Ferry Bouman. Tom Waes is is een allrounder (hij komt straks nog eens terug in dit lijstje), hij kan precies alles, al zou ik hem wel graag eens in een meer kwetsbare rol willen zien. Iets waar hij wat minder vuisten en meer emotie voor moet tonen.

And Just Like That (Streamz)

Een vervolg op mijn favoriete reeks Sex And The City. Ik denk dat ik SATC -zonder overdrijven- 8 keer heb uit gekeken. Ik kan volledige dialogen meelippen. Niet kijken naar “And Just Like That” was gewoonweg geen optie. Grote fan van Che Diaz in de nieuwe reeks!

Dexter New Blood (Streamz)

Ze smijten ermee, met de vervolgreeksen. Ook Dexter komt na zoveel jaren ineens terug. En ik weet weer exact waarom we al die vorige seizoenen nagelbijtend aan het scherm zaten gekluisterd. Dexter probeert zijn zoon Harrison te begrijpen en ergens hoopt hij om zijn inwendige “dark passenger” met zijn zoon te kunnen delen. Bloed, messen en interne dialogen. Aantrekkelijke combo!

De Kraak (Streamz)

Een jonge gast raakt betrokken bij een criminele bende die een bankoverval plant. Gene Bervoets speelt de demonische bendeleider maar zet daarbij ook zijn softspots in de kijker. Ik vind het altijd aangenamer als de acteurs minder bekend zijn en Tijmen Govaerts vervult zijn rol als genius/boy-next-door met glans!

Girls (Streamz)

Girls heeft zo danig veel seizoenen en het gaat eigenlijk bijna nergens noemenswaardig over. Toch kan het mij vreemd genoeg wel boeien aangezien ik ondertussen aan het zesde seizoen ben begonnen. De imposante Adam Driver steelt de show. Hij is een mysterieus figuur met een hoog teddybeergehalte en tegelijkertijd zou je hem kletsen verkopen omdat hij zo irritant is.

Het Huis (VRTnu)

De laatste reeks vind ik iets minder diepgaand dan de voorbije seizoenen. Ofwel begint het format wat af te zwakken. Ik snap ook niet goed waarom ze daar zo’n fysieke test moeten doen eigenlijk, dat brengt geen meerwaarde in het verhaal. Vooral genoten van de aflevering met Aster Nzeyimana.

Reizen Waes Nederland (VRTnu)

Zoals ik al zei: weer Tom Waes. Deze keer als reisleider/people person. Ik vraag me af wat we allemaal over Nederland gaan te weten komen. De aflevering waarin ze op botsauto’s door Groningen vlammen vond ik alvast heel geslaagd.

Normal People (VRTnu – Canvas)

Sally Rooney schreef één van mijn favoriete boeken “Gesprekken met vrienden”. Ik ben momenteel bezig in haar laatste boek maar ook “Normale Mensen” heb ik gelezen. Ik voel wel hoe ze de sfeer van het boek overbrengen op het scherm en de kritieken zijn alleszins al lovend. Curieus naar de volgende afleveringen!

Binnenkort:

Afterlife 3 (Netflix)

In januari komt het derde deel van Afterlife uit. Ricky Gervais, comedian, acteur en beledigend persoon tout court maakte met de eerste twee reeksen adembenemende televisie. Wie Afterlife nog niet heeft gezien raad ik aan om dit nu zo snel mogelijk te gaan doen. Ge moest al bezig zijn!

Waar ben jij naar aan het kijken? En beste wensen hé, en damme nog lange meugn meugn!