Liese

Page 45 of 117

augustus 6, 2018

Verlof: ontspannend?

“Goed! Goed goed goed!” Dat zal zeker mijn antwoord zijn als je me vraagt hoe het verlof is geweest. Ik lieg ook niet als ik dat antwoord geef. Want het was ook goed. Een kleurrijke reis naar De Dordogne waar we interessante plekjes bezochten maar ook tijd namen om te luieren en te zwemmen. Om op plaatselijke marktjes te kuieren en ons daar te laten verleiden door verse macarons.

Enkele uitstapjes naar zee en onder andere Sea Life Center.

Ilja genoot met zijn papa van de Star Wars-expositie en ik trok met Linus naar Plopsaland waar hij compleet verknocht is geraakt aan Samson en Gert. Zo wreed dat ik dagelijks onderstaand filmpje moet laten spelen of op zijn minst “Samson Is A DJ” op spotify moet opzoeken.

Gisteren sloten we af met een aperitiefje op een kindvriendelijk plekje en frietjes van de frituur. Toch ben ik niet volledig uitgerust. Integendeel eigenlijk, ik durf het bijna niet te schrijven maar ik ben moe. Op de perfecte sociale media zie ik gezinnen met kleine kindjes het vliegtuig nemen en naar de andere kant van de wereld trekken alsof ze even om vers brood gaan. Broertjes en zusjes, knuffelend bij prachtige zonsondergangen.

Rationeel weet ik perfect dat dit snippets zijn. Ik post daar (en hier) ook geen foto’s waarop ijsjes worden gemorst en jongetjes met een stuk speelgoed op elkaars kop kloppen. Gelukkig zijn er ook mensen die het zeggen zoals het is, zelfs op het immer perfecte IG. Maar wat Babs op haar profiel postte vat heel goed samen hoe ik me ook voel. De voorbije drie weken heb ik me heel vaak hopeloos en leeggezogen gevoeld. Vooral de automomenten wogen door en grotere uitstappen waren soms een echte beproeving. Een kwetterende peuter die graag zijn gelijk krijgt en een 7-jarige die het -terecht- niet altijd verdraagt dat zijn broer hem de les spelt. Maar ook buiten de wagen kon Linus er serieus weg mee om elke situatie naar zijn hand te zetten. Vorig jaar had hij er al straf van en toen hoopte ik dat het in 2018 beter zou gaan. Ijdele hoop, zo bleek. Bij zowat elke stap die we zetten moest hij weten waarom we dit deden, er ging een hoop energie in het constant uitleggen van de reden van situaties. Zijn “neen!!” is deze zomer veranderd in “Ik hou niet van…!” (vul aan met “zee”, “wandelen”, “pinguïns”, “speeltuin”, “alles”). Er is geen dag voorbij gegaan waarop ik niet met mijn ogen draaide naar mijn echtgenoot, dagelijks verloor ik één of meerdere keren mijn geduld. En neen, daar ben ik helemaal niet trots op.

Zijn er dan geen mooie momenten geweest? Maar natuurlijk wel, het is gewoon zalig om niets te moeten en de kindjes mee te slepen op nieuwe avonturen, zalig maar in mijn geval enorm vermoeiend. Toch voel ik enige schroom om hier te schrijven hoe ik het verlof heb ervaren want ik merk weinig van zo’n verhalen op andere blogs hoewel ik veel ouders ook hoor sakkeren over ruzies en zagende kindjes. Dus ik weet ergens wel dat het bij anderen ook -al dan niet in mindere mate- zo is maar het wordt niet altijd getoond.

Dagje Plop met mama: slechts twee driftbuien wat voelde als een verademing.

Het was rustiger maar toch voelde ons gezin niet compleet toen Ilja een week op kamp was. Linus kan ook enorm lief zijn en zijn schattige kopje zou ik soms gewoon in mijn broekzak willen stoppen omdat hij me zo vaak kan doen smelten. Tegelijk is hij soms een duiveltje-in-een-doosje en zowat elke dag moeten we hier zijn driftbuien trotseren.

58c7f19c-5d67-4a40-903a-872c97b57c3d-1 — Samen een taakje uitvoeren, dat lukt wonderbaarlijk goed.

Ik kon wel ontspannen door tijdig een wandeling te doen of een ochtendloopje in te plannen.

Niettemin ben ik niet rouwig dat ik straks terug aan het werk kan en de kindjes deze week weer een gevarieerder programma hebben met kinderopvang afgewisseld met vriendjesdagen en thuis lummelen. En zie ik ze nog even graag? Uiteraard. Ga ik ze deze zomer nog achter het behang willen plakken? Ongetwijfeld.

Moeten jullie ook terug aan het werk of hebben jullie nog het verlof te goed?

augustus 3, 2018augustus 3, 2018

Ik geef nederig toe…

Het is pas sinds een tweetal jaar dat ik ze ben gaan herwaarderen. Ooit had ik er zelfs een lichte degout van om naar zee te trekken als het warm is. Ik kon maar niet begrijpen waarom mensen zolang in de wagen zitten om naar zee te komen op een warme zomerdag. Tot we vorige week ondervonden dat het ècht wel frisser is aan zee. Woensdagnamiddag was het er een aangename 23 graden, het water gezellig warm. En de kinderen: die vinden het fantastisch. Ook al was Linus vorige week niet echt aanspreekbaar op zijn bergsken, dat had in feite meer te maken met zijn humeur dan met de situatie.

De blogpost die ik in 2015 schreef kan ik nu dus nederig beginnen weerleggen.

Parking/file

De laatste twee weken gingen we drie keer naar Nieuwpoort. Voor ons is dat -binnendoor- een goeie 25 minuten rijden. Er is een ondergrondse parking “Promenade” waar telkens nog voldoende parkeerplekken waren. Als we naar zee gaan is het nooit een hele dag maar slechts enkele uurtjes. Voor een kleine drie uur betaalden we 4 euro, een dagtarief is er blijkbaar 18 euro. Voor dat geld kun je misschien ook het openbaar vervoer nemen, maar ik betaal het graag en ondergronds is het lekker koel. File hebben we nooit gezien omdat we telkens op minder drukke uren vertrokken.

Drukte op het strand

Woensdag was de drukste van de drie keren dat we gingen. Toch zetten we ons vlotjes neer zonder dat we op iemand zijn schoot moesten kruipen.

Je ogen uitkijken

In de drukte moet je inderdaad ogen op je gat hebben. Gelukkig zijn wij geen zonnekloppers en doen we gewoon mee met de kinderen als er water moet aangevoerd worden voor een zandkasteel of als een put niet diep genoeg geraakt met de schopjes die we meebrachten.

Rood verbranden en een zandstralenpeeling.

Sinds ik iets andere zonnecrèmes aankoop heb ik minder problemen met een plakkende huid en zand die erin gaat plakken. Ik ben een echte zonnecrèmefreak en smeer gewoon dagdagelijks een goeie laag, zeker als het kwik boven de 25 graden gaat. Sowieso lig ik nooit te bakken en te braden en mij te draaien als een kipje aan het spit. Toch word ik heel vlug rood, vooral op mijn borst. Mijn benen daarentegen die blijven immer wit. #teamwittekitten

Zand in je ijsje

Hmja, ons ijsje aten we nog nooit op het strand. Zo bekeerd zijn we nog niet. Sommigen kunnen dat heel gracieus zonder een spatje -of een volledige bal- te druppen, wij niet.

Zwemmen in de zee, dat is voor mij echter nog een brug te ver, ik kan me niet over de beesterij zetten die ik soms zie dwarrelen in het water. Kwallen, krabben, kleine visjes. Ik moet mijn voeten kunnen blijven zien! Vanaf er iets kriebelt aan mijn enkels ben ik ook zo vlug mogelijk uit het sop!

Ik ben als het ware overgegaan van de weinig enthousiaste Benjamien Barker naar de jolige Mrs Lovett uit Sweeney Todd.

Je ziet, het kan verkeren. Ik ben zelfs al zo ver dat ik met de gedachte speel om volgende zomer nog een midweekje zee te boeken. Misschien kan ik dan hier een foto posten van mezelf, in het water, zwemmend like a boss?

Echte zee-tips kun je trouwens lezen bij Heidi!

juli 31, 2018

De Linusweek

Exact een week geleden vertrok Ilja op Chirokamp voor 7 dagen. Het klinkt enorm lang om zo voor de eerste keer weg te zijn….en dat is het ook! We waren wel al langer van elkaar gescheiden maar toen zaten we in een wereldstad en ging de tijd razendsnel voorbij. Nu we gewoon thuis onze verlofdagen spenderen was het toch een beetje aftellen tot de aankomst van de trein vanmiddag. Linus had dus een hele week zijn ouders fulltime voor zichzelf. Q-time zouden ze zeggen in een caption op Instagram!

Dinsdag

Nadat we Ilja uitzwaaiden gingen we bij David en Renilde chillen. Linus was eerst weigerachtig om in het zwembad te springen maar dat keerde vlug toen zijn papa ook besloot om een plonsje te wagen.

Woensdag

Woensdag hadden we een belangrijke taak: de kamppost versturen. Onderweg naar de brievenbus kon onze taterval zijn hartje ophalen. Als er één ding is dat ik de voorbije week meer dan eens heb beseft: dat kind zwijgt geen minuut. “’t Is een reveille die afloopt” zouden we hier zeggen. Hij begint als zijn ogen open zijn tot hij ze weer dicht doet. Gelukkig houdt hij ’s middags nog een siësta zodat hij (EN WIJ) tot rust kunnen komen.

Daarna nog even op bezoek bij mijn vriendin waar “hij niet mee binnen wou”. Tot hij de kindjes hun telegeleide auto mocht besturen. “Gaan we nog eens bij Mauro op bezoek?” kwebbelde hij op de terugweg. Tuurlijk schatje.

Donderdag

Smelten in dat weer. Smelten tot er niks meer overblijft. Linus had een afspraak met oma terwijl wij een date-day hadden. We trokken naar Sluis waar we in ons favoriete plekje gingen lunchen en bijpraten. Want praten, dat kwam er nog niet echt van tijdens het verlof. Enkele losse boodschappen doen, beetje keuvelen, beetje slenteren. Meer moet dat niet zijn.

En een ijsje eten zonder dat je eerst 11 keer een mondje moet afvegen en je met je plakhanden uiteindelijk 8 beklisterde servetjes ergens tracht te liquideren.

Vrijdag

De early bird catches the worm dachten we. Vanaf Tatergatje wakker was sprongen we in de wagen naar zee. In Nieuwpoort was het ’s morgens nog lekker fris. Het kleintje had echter niet zo goed geslapen en het duurde even voor hij in the mood kwam. (“Ik hou niet van de zee!”).

Het werd razendsnel pokkeheet en tegen dat het goed 11u was waren we al op de terugweg naar huis. De dagjestoeristen zwaaiden niet naar ons als we ze kruisten. We lieten nochtans een parkeerplekje vrij voor hen.

In de vooravond kregen we regen! We dansten net niet. ’s Avonds was er familiebezoek waar ik tijdens de aperitief bijna een hartstilstand kreeg toen mijn gsm overging. Op het scherm kwam de naam van de leider van Ilja. Wat er toen in die milliseconde in mij omging kan ik bijna niet beschrijven. “Dood” “verongelukt” “ziekenhuis” en “spoed” waren zeker van de partij in de moes waarin mijn hersenen veranderden op dat moment. Bleek dat ze nergens oma’s adres konden vinden om een kaartje te versturen. Ik gaf net niet over.

Zaterdag

Zaterdag gingen we naar Bellewaerde. Althans dat was het plan. Toen we met ons abonnement eindelijk aan de beurt waren om binnen te gaan bleek het een nocturnedag te zijn. Op die dagen is ons abonnement niet geldig “tenzij we 20 euro bijbetaalden”. I think not! Dus verkasten we naar de markt in Ieper voor verse aardbeien en een “doning” (Donut) want het bleitsalvo op de terugweg van Bellewaerde was eigenlijk een beetje terecht en een doning maakt veel goed.

Tijdens siëstatijd deed ik wat voorbereidingen voor het avondmaal en genoot Chewbacca van de rust want ook hij krijgt het soms hard te verduren met die kleine ruskabus in huis. En neen, in feite mag hij niet op tafel liggen. Tjah.

In mijn BuJo enkele flarden, misschien voor op de blog. Wordt vervolgd.

’s Avonds kwamen er vrienden eten en showde Linus vol trots de borstels in de garage. Hij heeft een eigenaardige fascinatie voor poetsen. Geen idee waar hij dat oppikt.

Zondag

Zondag was wederom een eet-dag. Deze keer ging ik voor Low Carb want de uberlowcarber van blogland schoof bij ons aan. Het was even het hoofd breken over een “presentabel” gerecht maar deze courgettelasagne was wonderbaarlijk goed geslaagd. Na het eten bezochten we De Palingbeeldjes en de speeltuin met de kinderen. Linus moest uiteraard tonen dat hij de baas is van De Westhoek.

6712fca8-9bd5-4ad2-bf58-8cf4600079ff — foto door Nina Vinckx

Maandag

We hadden beloofd om terug te keren naar Bellewaerde en dat deden we op maandagochtend. Het was er ook veel kalmer waardoor we een mooi tochtje tussen de dieren konden maken. Ik wachtte al een aantal keer af tot er weinig volk bij De Boomerang was zodat ik de attractie kon doen zonder dat de kinderen al te lang moesten staan wachten. Maandag bleek er met moeite tien man te staan waardoor het eindelijk mogelijk was!

Ik ben altijd al hevige fan geweest van wilde attracties. Hoe hoger hoe liever. Maar de laatste jaren denk ik toch wel regelmatig eens “waarom toch?” als ik eraan begin. Toen ik van De Boomerang kwam was ik duizelig en hees van het tieren. Niettemin wacht ik af tot mijn zonen oud genoeg zijn om mij te vergezellen op die dingen! Such fun! Ik was 9 jaar toen ik voor het eerst op De Boomerang ging in Bellewaerde, nog even geduld dus.

En ’s avonds was het weer vriendentijd. Ondanks een plensbui op het moment dat we ons neerzetten voor de aperitief werd het toch een mooie avond met prachtige schaapjeswolken. I love it!!

De kinderen vonden elkaar in het huishoudelijk werk.

Dinsdag

Vandaag kwam de oudste rakker terug thuis. Met de post kwam deze ochtend nog een liefdevol kaartje toe:

Smelt!

Versleten, hees, content en mollejonkzwart.

Chapeau voor de CHIRO-leiding om voor zo’n geweldige week te zorgen. Nu uitrusten en straks de geur van zijn valies bestrijden.

juli 27, 2018juli 27, 2018

Acht keer op Instagram

Haaah Instagram. Je krijgt er al eens TMI, toch blijft het voor mij een bron van inspiratie. Uiteraard moet je door de filters en de geposeerde bikinifoto’s heen kijken. Ik frons ook wel eens als ik BV’s zie klagen over een blubberbuikje of als ze weer eens tonen hoeveel yoga-poses ze kunnen volhouden. Er komen honderden gevulde healthy borden voorbij, eerlijk gezegd: soms ziet het er niet altijd even smakelijk uit vind ik. Toch heeft de app mij al heel wat opgeleverd. Eergisteren nog zat ik bij IG-vrienden Renilde en David in de tuin en vorige week zaterdag kwamen Delphine en haar man bij ons langs op reis. Via de locatiebepaling hadden we gezien dat we dicht bij elkaar zaten, en of we nu in West-Vlaanderen een uur rijden om af te spreken of we doen het in de Dordogne. Kan evengoed toch?

Gelijk hoe volg ik niet enkel de accounts van vrienden. Ik duw ook regelmatig op de zoekfunctie waar men suggesties doet voor mij. In eerste instantie komen daar vooral kattenfilmpjes op omdat ik het niet kan laten om die af te spelen. Cuteness overload! Maar volgende acht accounts zijn kattenvrij (al zit er wel iets vleermuisachtigs in)

A lady in London.

Deze dame houdt op haar IG-account enkele beelden bij als triggers voor haar blog. Doordat ik al tientallen (alléé, een honderdtal) blogs volg beperk ik me enkel tot IG waar ik telkens verlekker op haar foto’s van Londen. Na New York mijn favoriete citytrip. Jawel, Londen werd dit jaar van de troon verstoten.

Ann-Sophie Huybrechts

Ann-Sophie is een fashionista met ballen aan haar lijf. Een echte vrouw die telkens weet te verbazen met kleurrijke kledij, veel zon en interessante stories. Ze beheert ook de blog met de spitsvondige naam: My Name Is Blonde al is deze momenteel “under construction”. Heb je ook “passion for fashion” ga dan zeker eens bij haar kijken!

Screenshot met toestemming van Ann-Sophie Huybrechts

Hello Miss May

Kleur, kleur, kleur! What’s not to love!? Deze Australische komt telkens origineel uit de hoek met bloemen, pateekes en prachtige reisbeelden.

I have this thing with floors

Omdat er zoveel mooie vloeren zijn. En omdat we ze niet genoeg kunnen bejubelen!

screenshot met toestemming van de accountbeheerder

De vloeren komen via allerlei kanalen binnen bij de account dus tag @ihavethisthingwithfloors als je ooit over een prachtige tegel danst.

Batdadblake

Een vader die zich als batdad verkleedt en hilarische filmpjes post van zijn gezin in ware Batmanstyle. Mijn soort humor.

Silvie Bonne

Deze Brugse woont momenteel in New York (Long Island). Behalve de hele tijd jaloers kwijlen op de uitzichten ben ik ook altijd zwaar onder de indruk van haar New York-foto’s. Het is dan ook een stad met vele kanten die ze prachtig in beeld weet te brengen. Onderstaande foto is de laatste in een reeks van 100 beelden in 100 dagen New York. Check zeker ook haar blog!

Processed with VSCO with t1 preset — copyright Silvie Bonne

Kortaf

“ik ben belachelijk maar gij zijt bewenelijk”. “Ik ken u van nergens”. Geen idee of de persoon achter het account mannelijk of vrouwelijk is maar dat maakt niet uit, het is iemand die het spel van de taal serieus goed onder de knie heeft.

Planet Prudence

Ik hou van accounts die het leven brengen zoals het is. Bij Planet Prudence wordt dit dan nog eens hilarische tekeningen gegoten. Verwacht je maar aan wat feminisme en voldoende selflove met een kwinkslag!

juli 18, 2018

Feeding Nemo

Ik vraag me af waarom ik het zo moeilijk vind om niets te doen. Ligt het aan de tijdsgeest waarin we leven? Altijd bezig, altijd bereikbaar of indien dit niet zo is: ons verontschuldigen hiervoor? Weet je dat ik alleen maar mijn gsm afzet als ik op een begrafenis ben. Jammer genoeg is me dit pijnlijk duidelijk geworden het voorbije jaar, ik ging naar negen begrafenissen. Nu ik erbij stilsta is dat eigenlijk spectaculair veel. Godverdju. Soms is het toegestaan om te vloeken vind ik (al geef ik toe dat ik dit regelmatiger doe dan een ander). Zelfs nu we op reis zijn vind ik het moeilijk om gewoon in de hangmat te liggen tijdens Linus zijn siësta. Ik moet er een foto van instagrammen. Ik moet er een nietszeggende Flair in lezen waarin mijn zomerhoroscoop het belangrijkste van heel het boekje zou moeten zijn -althans de cover. Het enige geluid dat ik hoor is het malende grazen van de koeien in de wei naast ons huisje en de duizenden cicaden waarvan ik dacht dat ze enkel ’s avonds hun typische geluid produceerden. Met een alert schoolkind mee op reis moet ik al eens iets “wikipedia-en” zoals “waarom maken zij zo’n geluid?” Dingen waar ik nooit meer bij stilsta worden ineens clevere vragen en sorry, ik moet het antwoord soms schuldig blijven. Wat ik dan wel weer wist is dat krekels hun vleugels tegen elkaar wrijven om het typische krekelgeluid te maken. Gelukkig nog iets onthouden van de biologieles.

Freaky enough zegt die horoscoop in dat boekske bijna letterlijk wat ik hier heb neergeschreven en start ik in september inderdaad een nieuwe opleiding….

Ik probeer om meer go-with-the-flow te zijn op reis en om het veelvuldige plannen en organiseren een beetje los te laten. Geen weekmenu, geen bullet journal. Ik hou het weerbericht wel in de gaten en probeer er een beetje op in te spelen. Geen stadje bezoeken in een tropische 30 graden want dat voelt al vlug veel warmer in zo’n omgeving maar straks de rivier opzoeken om voor wat afkoeling te zorgen. Ik besef wel dat ik ervaren word in het reizen met kleine kinderen. Altijd een snack en water bij, geen vier-uurtje geven als we nog het ijssalon moeten passeren. Allemaal kleine dingetjes al vergat ik vandaag wel mijn emmertjes en schopjes mee te nemen naar de rivier en konden we gelukkig iets lenen van andere vakantiegangers.

“Mama neem eens een keer een foto van mij!” “Goed maar dan moet je wel eens lachen hé?!”

Niettemin geniet ik van een verlaagd tempo waarin wat hangmat-tijd (weliswaar met feedly of een tijdschrift) wordt afgewisseld met UNO spelen tegen de oudste zoon. Hoe hij zich verkneukelt als hij van me kan winnen is goud waard. De verwachtingen zijn niet zo hooggespannen. Is het omdat mijn wanderlust reeds een geweldige boost kreeg in New York en ik nog even kan teren hierop? Wie zal het zeggen?

Onze enige bezorgdheid momenteel is dat de vis voldoende water moet krijgen. Kon het leven altijd maar zo simpel zijn.

juli 11, 2018juli 11, 2018

Hasta la vista!

Aankondigen dat ik de komende weken minder zal bloggen kan mogelijk een omgekeerd effect hebben. Just sayin’!

Maar ik ga de komende weken wel degelijk minder bloggen. ’t Is congé en die twee rakkers komen elke tien minuten iets vragen. Letterlijk. Mijn short attention spam in combinatie met het uitdelen van vochtige doekjes en bekers water. Valiezen maken en solden shoppen omdat ze blijkbaar uit hun kleren zijn gegroeid. Kinderen die elkaar om de tien minuten het haar net niet uit de kop trekken. Het komt er niet van om een deftige blogpost op te stellen.

But….

I’ll be back.

When they are in bed!

juli 6, 2018

Hoe zou het nu met Frans zijn?

Ik kan niet langs die weg passeren zonder aan Frans te denken. Door de aandoening van Frans moest Ilja bijna zonder ouders en broertje verder leven. Het klinkt misschien dramatisch maar het was dankzij de alertheid van mijn echtgenoot dat we er nu alledrie nog zijn. Op een frisse middag in maart 2015 reden Pieter en ik terug van een bezoek aan onze ouders/schoonouders. Het naderde 16u en we gingen Ilja oppikken op school. Mijn dikke buik zat me al danig in de weg, met nog enkele weken te gaan was ik dan al goed rond. Terwijl we aan het keuvelen zijn zie ik ineens iets dat niet in mijn systeem paste. Er kwam een witte mercedes met zijn neus in onze richting. Op ons vak. De seconde die erop volgde besefte ik “shit, deze auto rijdt recht op ons af”. Mijn man reageerde instinctief en kon perfect overdraaien zonder iemand op het linker rijvak te raken. Hij parkeerde onze wagen netjes in de graskant aan de overkant van de weg. Terwijl hij dit allemaal deed was ik nog altijd aan het denken dat de wagen ons frontaal ging raken. De wagen vlamde de weg af en belandde in de gracht. Geschrokken maar ongedeerd gingen we vliegensvlug kijken om bij aankomst te zien dat de meneer -gelukkig- een gordel droeg. Hij schokte, beefde en draaide met zijn ogen. Het was meteen duidelijk dat hij een epilepsie-aanval had van het type grand mal. De ambulance en de politie werden verwittigd. De chauffeur die vlak na ons reed kon hem gelukkig ook ontwijken en was ook ongedeerd. Bij de contactgegevens in zijn portefeuille zat een overzicht van de medicatie die hij nam, vele namen waren mij bekend vanop het werk. We bleven bij hem, letten erop dat hij niet blauw werd en dat hij bleef ademen. Meer konden we niet doen, de wagen lag scheef in de gracht, de meneer zat dan ook vast in zijn auto. De aanval bleef nog even doorgaan maar verminderde in kracht, een teken dat het gauw voorbij ging zijn. Bij aankomst van de ambulance verlieten we de plaats van het ongeval en zetten onze weg verder. Linus stampte erop los in mijn buik. Eén ding is zeker: had ik die dag aan het stuur gezeten dan kon ik het nu waarschijnlijk niet navertellen.

juli 1, 2018

Waarom ik mijn boekenkast weggeef en daar wonderbaarlijk weinig pijn bij voel.

Het was in december 2013 dat ik ze voor het eerst opmerkte. Ik zat van tijd tot tijd naast meme’s bed, het ging absoluut niet goed met haar. Met 95 jaar op haar levensteller moesten we natuurlijk heel dankbaar zijn dat ze nog in haar huis kon verzorgd worden. Toch beseften we dat het einde naderde. De stoel naast het bed gaf zicht op een fantastische kast. Zo’n meme-kast met glas-in-lood. Na enkele maanden waken, bezoeken en blijven slapen ging het steeds beter met haar. Ze schartelde er op miraculeuze manier door en kon zelfs nog in haar huis blijven. Verbijsterd maar content konden we nog van vier mooie jaren samen genieten. Begin dit jaar stierf mijn meme op de gezegende leeftijd van 100 jaar. Hoe pijnlijk dat ook was, het voelde toch ook natuurlijk aan, haar lichaam gaf aan dat het tijd was om te gaan en daar konden we ons alleen maar bij neerleggen.

Nu haar huis verkocht en leeggemaakt is kwam de fantastische kast mijn kant uit. Ik vond ze niet compatibel met de simpele zwarte Billy-boekenkast in mijn living en besloot om de Billy weg te doen. Ik had mijn boekenkast al langer dan mijn echtgenoot en die laatste dacht dat ik er nooit van ging kunnen scheiden. Er stonden niet zo heel veel boeken in maar degene die erin stonden waren wel allemaal bronnen van plezier. Menig mensen bleven erbij haperen om de ruggen te lezen, het gaf een teken van verbondenheid als iemand anders zijn eigen smaak herkende. Er werd wel eens een boek uitgeleend maar alleen maar aan mensen die ik er echt mee vertrouwde. De kinderen hadden hun eigen schap. Ik probeer de boekenmicrobe door te geven aan mijn zonen en merk dat vooral Linus deze heeft opgepikt, al is het boekje met “de beste Jantje-moppen” hier ook een topper momenteel. Ik vind het dan ook spectaculair om te zien hoe mijn oudste zoon in één schooljaar leerde lezen en zonder verpinken een belachelijk flauwe mop voorleest aan mij. All credits to Juf Nancy.

Met het verdwijnen van de Billy ontstond er een praktisch probleem: veel te veel boeken, veel te weinig plaats. Ik heb er niet lang over nagedacht: alle fictie-boeken moesten weg. Ik maakte een heel kleine selectie: de Harry Potter-reeks, de Roald Dahls en enkele jeugdboeken bleven. Uiteraard kregen alle kinderboeken en ook de boeken van mijn broer een plekje in de nieuwe kast. De boeken van mijn echtgenoot (non-fictie over de oorlog en politiezaken) dat laat ik aan hem over. De rest ging op mijn instagram: te geef. In de commentaren kun je lezen wat al weg is, de andere boeken kan ik nog steeds weggeven aan wie ze interesse heeft. Wat overblijft doe ik naar de kringloopwinkel of de bibliotheek voor de geefkast.

Ik had gedacht dat het mij pijn ging doen om mijn boekenkast af te breken en naar het recyclagepark te brengen maar het voelt eigenlijk als een verlichting. Tijd voor een nieuwe kast, met minder boeken. Het voelt zelfs genoeglijk om de boeken een nieuwe bestemming te geven, iemand anders kan er plezier aan beleven, ze hebben hun tijd bij mij gehad. Marie Kondo zou zeggen: “Bedank de boeken en laat ze los”.

En voor dit pareltje wil ik veel los laten!

juni 26, 2018

2015 – 2018

Tijdens één van de weinige gesprekken die ik met mijn echtgenoot de voorbije weken voerde (ik denk dat wij dringend eens samen weg moeten gaan) kwam het vanmorgen op een herinnering aan drie jaar geleden. Hoe heel die periode in een waas ons is voorbij gegaan. Het was een eigenaardige periode die nooit meer terugkeert. We namen grote beslissingen na een twijfelperiode. Op verschillende gebieden werd een nieuwe start genomen. Ik kijk wel eens terug in mijn blogarchief op bepaalde datums maar ook in de foto’s op mijn computer staan bakken herinneringen geparkeerd.

In juni 2015….

Was ik in zwangerschapsverlof en zat ik met een twee-maandertje in huis!

Werd de ton op de koer voor het eerst een bloemen-oase…

Was er de komst van Schanulleke!

Konden ze elkaars’ haar nog niet uittrekken omdat er nog geen voldoende opstond…

Werd deze rakker vier!

In juni 2018:

Krijg ik zo’n filmpjes doorgestuurd via Whatsapp…

Blijven de bloemen een constante op de koer!

723aa887-3fd1-4113-a19e-7898d0709fc2

Verwelkomen we Chewbacca!

Vierden we deze rakker zijn zevende verjaardag!

Maken de broertjes ruzie om wie de kattenmand mag dragen…

Hoe zeggen ze dat? The days are long but the years are short. Ik ben gigantisch veel vergeten van het jaar 2015, niet alleen door het slaaptekort met de baby maar ook door de vele veranderingen dat jaar. En nu? Nu is het nog altijd fijn vertoeven op die bloemenkoer, met een andere kat en met twee ruziënde kinderen. Een update in 2021!

juni 19, 2018

Seizoenarbeiderspad

De aandachtige lezer weet dat ik dagelijks het mooie in de kleine dingen zoek èn het ook effectief vind. Hij of zij zal ook weten dat ik de laatste maanden serieus aan het podcast and walken ben, voornamelijk in De Westhoek. Als ik op mijn recupdag tijdig aan de schoolpoort wil staan moet ik namelijk iets dichter bij de deur blijven. Op 10 juni werd bij mij in de buurt “Het Seizoenarbeiderspad” ingehuldigd. Een geschiedkundige wandeling van 7,5 km doorheen de schonen Westhoek. Op zo’n 5 km van mijn deur is de start en deze middag besloot ik mijn regenjas aan te trekken en met de kaart die ik op de toeristische dienst van Langemark kreeg op pad te gaan. De wandeling is (nog?) niet toegevoegd aan het officiële wandelknooppuntennetwerk (eat that Scrabble!) maar ze is wel volledig aangeduid met bordjes.

Er wordt niet gelogen als er staat dat de meeste paden onverhard zijn. De wandeling is dan ook niet toegankelijk voor rolwagens of wandelwagens. Zelfs niet als er 4X4-wielen opzitten.

Als je deze wandeling wel met kinderen wil doen kun je hem inkorten door na het allereerste gedeelte een hoek af te snijden. Dan doe je er een kleine 5 km over.

In tegenstelling tot wat de lucht voorspelde heb ik geen regen gezien. Het was zelfs zo warm dat ik halverwege mijn trui afspeelde. Daarna moet het ergens fout gelopen zijn want ik stapte toen compleet de verkeerde richting uit, op een redelijk drukke verbindingsweg. Zo druk dat het ferm op mijn systeem begon te werken dat er constant auto’s naast mij raasden. Ik herlas de kaart en besefte dat ik ze na de truienwissel verkeerd geplooid had waardoor ik de volgorde van de tekst doorheen haalde. (jaja, hou uw vrouwen-en-kaartlezen-commentaar maar voor uzelf 😉 ) De uitleg op het kaartje was weliswaar heel duidelijk dus in combinatie met Google Maps kon ik het beperken tot een anderhalve kilometer extra.

Dagelijkse kost op West-Vlaamse wegen. Een obuske meer of minder, daar kijken wij niet meer van op.

Ik stak wel een tandje bij want de schoolbel wacht niet en ik had toen nog 5 km voor de boeg.

Omdat ik geen bordjes meer wou missen lette ik extra goed op waardoor ik niet zoveel van de omgeving in me opnam. Misschien moet ik het pad nogmaals doen, deze keer uit mijn hoofd.

Grote liefde tussen S. en D. Zouden ze nog samen zijn?

De 7,5 km-toer doe ik in 9 km, een prestatie op zich vind ik ;-).

Meer info en een kaart met de geschiedkundige uitleg over deze wandeling kun je vinden op de toeristische dienst van Langemark-Poelkapelle (zie ook de eerste foto). Of ga naar mijn “mag ik iets vragen”-pagina en stel uw vraag. Of als je hem eens wil meewandelen, roep maar, ik ken de weg (alléé, zo goed als 😉 )