Liese

Page 44 of 118

november 29, 2018november 29, 2018

Introvert

Dinsdag: Om 6u44 word ik voor het eerst wakker. Ik voel het door elke vezel in mijn ontwakende lijf: the mind says “no”. Ik hijs mezelf uit bed, ergens wel blij dat ik iets langer geslapen heb dan anders, aan de andere kant is de tijd die ik elke dag nodig heb om te ontwaken en me mentaal te wapenen tegen de dag heel erg beperkt nu.

Ik hoor Linus zingen in zijn bedje. De kinderen zijn geconditioneerd: ze moeten in bed blijven tot 7u15, bij Linus is dat een konijntjeswekkersysteem, Ilja leest zijn klokradio zelf af. Tot nu toe aanvaarden ze dit nog heel plichtsbewust. Terwijl de koffie doordruppelt besef ik dat het mijn loopochtend is en ik me dus niet hoef te haasten om me tijdig klaar te maken. Ik kan de kinderen gewoon in mijn looptenue naar school brengen, lopen vraagt niet alleen tijd, het geeft er ook wat klaarblijkelijk. Alles komt hard binnen vandaag en naarmate de ochtend verstrijkt wordt het er niet beter op. Een mes dat blijft doortikken terwijl het balanceert op een bord, Linus die met zijn pantoffels een stampritme ontdekt op zijn verhoogde stoel, Ilja die een drumsolo houdt op confituurpotjes. De drang om weg te lopen van al dat lawaai is sterk aanwezig. Ik voel me schuldig bij die gedachte, de kinderen merken niets en kwekken erop los. Over het mooie stuk speelgoed dat ze kregen van de sint bij oma het voorbije weekend. Linus komt me verschillende keren een tweekoppige draak tonen en ook Ilja is enorm enthousiast, ik forceer mezelf om tijdens de drukte even bij hen te zitten en te luisteren naar hun verhaal. Hoe de deur sluit in het playmobil rotsje en dat de tweekoppige draak een rode tong heeft. Ik benoem hoe fantastisch het allemaal is en denk tegelijk dat ik niet gemaakt ben voor het moederschap. Ze ruimen wonderwel vlug hun gerief mooi op als ik roep dat het tijd is om naar school te vertrekken.

De kleinste wil zijn nieuwe handschoenen niet aantrekken, ik pick mijn battles. Zijn volumeknop staat gigantisch hoog maar zijn knoddige smoeltje maakt het overvloedige geluid goed. Ik glimlach om zijn onschuld. Ze vragen of ik hen aan de poort van de school wil afzetten zodat ze niet hoeven te stappen van de parking van Aldi zoals ik dagelijks doe. Het wandelen houdt de conversatie en de binding met mijn kinderen echter levendig. Ik ga er niet op in, want ik ben nog geen seconde een luisterend oor voor hen geweest deze ochtend. Terwijl we oprijden begint Ilja te jammeren dat hij zijn handschoenen niet meeheeft. Ik probeer te redden wat te redden valt maar ook in Linus’ boekentas zit geen extra paar en het klokje in de wagen is onverbiddelijk als ik aan omkeren denk. Ik knuffel hem extra hard en droog zijn tranen terwijl ik de mijne inslik. “Het wordt vast niet zo koud vandaag” lieg ik. Het is een dooddoener van formaat, en ik voel me weeral schuldig, maar even later zie ik hem toch glimlachen als hij een vriendje aan de overkant van de straat ziet. Als ik hem door de poort zie lopen terwijl ik Linus een afscheidskus geef draait hij zich ineens om en komt terug om Linus’ handje te pakken. “Kom maar mee met mij”.

De hele looproute tracht ik mijn emoties onder controle te houden, probeer ik dit alles te kaderen. Mijn introverte kant heeft het soms ècht moeilijk om samen te wonen met drie andere mensen. Dan wil ik simpelweg diep onder mijn deken duiken of iedereen op mute zetten. En zeker in periodes zoals de laatste twee weken waarbij alles dubbel zo hard binnenkomt. Periodes waarin een simpele opmerking dagen kan doorbomen in mijn hersenen. Dagen waarop de dingdongende deurbel me in de keuken doet verstoppen omdat ik geen zin heb om mensen te zien. Dagen waarin ik een gemiste oproep met opzet vergeet. Ik ben overprikkeld en niet te genieten en daardoor voel ik me constant vreselijk schuldig tegenover de mensen die het dichtste bij me zijn. En dat heeft niets te maken met dingen loslaten. Dat heeft niets te maken met alles perfect willen doen, ik ben totaal niet zo ingesteld. Rust, regelmaat en beweging zijn niet alleen voor kleine kinderen belangrijk, duidelijk ook voor introverte moeders. Maar dat neemt niet weg dat ik mezelf enorm egocentrisch vind. Dat ik me een slechte moeder en een nog slechtere echtgenote voel. Ook al weet ik rationeel wel dat ik mijn kinderen alle liefde geef die ze nodig hebben, emotioneel is dit momenteel uit balans. Maar alles passeert, deze periode ook. Alleen hopelijk binnenkort.

november 24, 2018

Wat ik niet kocht op Black Friday

Je weet het of je weet het niet: ik ben de soldenqueen. Om de één of andere reden vind ik altijd alles in de solden.

Reverse…

Je weet het of je weet het niet: ik shop allèèn solden. Ik shop weinig tot nooit in de nieuwe collectie tenzij er echt iets dringend is (lees: op één week tijd verslijt een zoon drie broeken of er staat ineens water in zijn schoenen). Gelukkig heb ik dan nog altijd mijn Gezinsbondkaart waarmee ik automatisch budget spaar.

Anyway. Gisteren moest ik een “vroege” werken. Om 5u15 zat ik reeds beneden de koffie op te gieten terwijl ik door Instagram aan het scrollen was…..I know….maar je doet het ook hé!? Mijn ontwakende brein begon te beseffen: Ah, Black Friday. (Mijn ochtendbrein werkt meer fragmentarisch, er komen niet veel extra woorden aan te pas). Het was ook niet moeilijk om er naast te kijken, de aanbiedingen vlogen me rond de koffiebonen. Vorige week bestelde ik in de webshop van Hema reeds twee sets hoeslakens waarbij ik er praktisch één gratis had gekregen door allerhande kortingen. Ze gaven er -50% op het tweede set en dan kwam er nog eens -15% SINTkorting bij. Ik voelde me goed, iets wat ik ècht nodig had gevonden in solden. #dekinderhandisgauwgevuld!

Ik surfte tussen koffie en badkamer eventjes op de site van Kipling die me hun stevige handtassen aan -50% opdrongen. Aantrekkelijke kleuren, stevig materiaal, veel nieuwe items. Een zalige site om door te scrollen. Deze twee tassen sprongen er voor mij direct uit:

Oh! Zwart en wit vind ik zo’n mooie combinatie. En alles aan -50%, my lucky day! Ik vulde mijn cart met de rechtertas en kwijlde op de linker reistas. Toen de betaling niet wilde vlotten via mijn smartphone besloot ik de hele boel af te sluiten en me klaar te maken voor het werk. Ik ging ’s avonds wel afwerken.

Bij thuiskomst vrijdagavond wou ik de mening van de echtgenoot vragen over de tas maar ik vond ze niet direct terug en ik liet het weer rusten om ze uiteindelijk toch niet te bestellen. Ik heb geen nieuwe tas nodig. Het is altijd fijn om er één te kopen en te gebruiken, maar ècht nodig (zoals de lakens de vorige week): neen. Financieel moeten we ook niet zot doen, we staken de laatste tijd veel centen in ons huis en gingen in 2018 twee keer op reis. Money well spent. De voorbije zomer lieten we onze dakgoten vernieuwen en plaatsten spots in de oversteken, een dure verbouwing waar we eventjes moesten voor sparen. Het jaar ervoor investeerden we in spouwmuurisolatie en legden de oprit aan. En ik typ erop terwijl ik het vergeet: mijn nieuwe laptop! Al die nieuwigheden, daar typ ik dagdagelijks op, van die stralende lichtjes aan de gevel, daar heb ik elke avond mijn deugd van. Maar dat voelt niet echt als een aankoop, ik kan mijn natuursteentrap aan de voordeur niet over mijn schouder hangen. Het dure vliegenraam aan de achterdeur kan ik niet aantrekken als ik een avondje uit ga. Het is een ander soort goed gevoel, daarom niet minderwaardig.

Eens ècht sparen voor iets, er weken verlangend naar uitkijken om het uiteindelijk te kopen, dat doe ik bijna nooit. Terwijl ik het mijn kinderen wel aanleer. Alles is altijd voorhanden, meestal in solden want dat heb je nu bijna het hele jaar door, toch? Soldenshoppen en nieuwe collectieshoppen, het blijft ook verschillend aanvoelen vind ik. Alsof die dingen die niet uit de solden kopen me net iets meer waard zijn, hoe stom het ook klinkt.

Kopen jullie vooral solden of kom je steevast met nieuwe collectie thuis?

Ohja, Tiny schreef er ook een interessant stukje over.

november 17, 2018

Versier me maar met schone schijn.

Ooit tijdens een gesprek met een ex-collega vertelde ze me over een vriendin die bezeten was van de rallymicrobe: “Zij is daar helemaal befreakt van!”. In de context van haar verhaal was heel duidelijk wat ze met dat “befreakt” bedoelde en sindsdien zou ik het ook wel eens durven gebruiken. Ik heb niet echt idolen, geen mensen of dingen die ik consequent ga volgen en adoreren. Toch kan ik bij momenten ook helemaal befreakt zijn van iets, het zijn opflakkeringen van respect en bewondering. Het komt zo snel als het weer gaat. Het kan over overleden artiesten gaan of iemand die begeesterend kan spreken. Over een liedje of een film of whatsoever…en dan gaat het op repeat, repeat, repeat.

Spiegel van Tourist LeMc

bron: YouTube.com

“Versier me maar met schone schijn, ik wil zo graag die man in de spiegel zijn.” Sommige zinnen schieten rechtstreeks door mijn maag. Als Tourist LeMc dit zelf geschreven heeft dan wint hij mijn grootste befreakt-medaille deze maand. De rauwe stem van Raymond van het Groenewoud daarbij maakt het helemaal af. Twee jaar geleden zag ik Tourist optreden op een festival dat werd ondersteund door een gebarentolk. De medaille ging toen naar de tolk die alle teksten van Tourist LeMc moest vertalen. Ik vermoed dat die dame ’s avonds uitgeteld in de zetel zal gelegen hebben, doe het maar eens aan het tempo dat hij zingt!

Queen en in het bijzonder Freddie Mercury

bron: YouTube.com

Maar alléé, waar jij nu mee afkomt. Geen idee, maar kijk eens naar Freddie Mercury. Zijn gesten, zijn stem, die muziek! Kon ik ooit terugkeren in de tijd: ik ging naar een concert van Queen! De film die momenteel in de bioscoop speelt schijnt de moeite te zijn, eens zien of ik die misschien kan meepikken al is het een magere troost.

Haruki Murakami

Het is niet de eerste keer dat ik over Haruki doorboom denk ik. Maar hij kan iets. Hij kan een verhaal naar het absurde sturen en mij volledig meekrijgen. Als een boek te fluffy of onwaarschijnlijk wordt haak ik meestal af, maar bij Murakami doe ik dat nie (padaboem!). Ik had “De Moord Op Commendatore” al een tijdje liggen in mijn leesstapeltje omdat ik me altijd wat moet oppeppen om aan één van zijn boeken te beginnen. Ik weet, bij het omdraaien van de eerste pagina ben ik weg voor een heel eind. Duizend pagina’s verder vraag ik me af waarom ik er niet eerder ben aan begonnen.

Ontspullen

Niet dat ik een grote volger ben van Marie Kondo maar ik zou wel eens een criseke krijgen en wat materiaal het huis uitgooien of te koop zetten. Toch heb ik nog altijd veel te veel spullen en ik vervang de laatste tijd wel eens iets. Ik geef ook consequent mijn boeken nog altijd weg. Gelezen staat gelijk aan: op naar de volgende! Niettemin blijven er zich soms stapeltjes vormen, vooral dan met tijdschriften die ik moet doornemen in het kader van een opdracht voor mijn opleiding. Ik blijf trouwens tot in den treure wachten op het resultaat van mijn eerste examen, deze week gingen de schriften die ik volschreef met samenvattingen toch in de papierbak. Als ik het examen moet herdoen ga ik het toch moeten opnieuw schrijven, dus bewaren heeft weinig zin. Het begint wat aan me te knagen.

Tim Burton

Dinsdag ga ik naar de expo in C-Mine Genk, het was even zoeken om nog een vrije moment te vinden maar het werd ineens dringend want de expo verhuist eind november. Toch wel curieus of ik er The Pin Cushion Queen ergens ga tegenkomen. Nog tips om in Genk iets lekker te eten op mijn ééntje?

Uit: The Melancholy Death of Oyster Boy & other stories

november 12, 2018november 12, 2018

Een kast vol troost

Als het op mijn koffie aankomt heb ik verschillende voorkeuren. Liefst niet te superstraf, een zachte smaak en uiteraard voldoende aroma om de hele buurt uit hun nest te krijgen. Toch hou ik er ook wel van om ’s morgens vroeg op te staan en mijn koffietje te drinken in alle rust. Gedurende de laatste jaren heb ik een redelijk arsenaal aan koffietassen aangelegd. Er is één tas die ik niet gebruik en dat is de smurfentas van Linus maar anders beschik ik over een Greenday-tas, een “eerst een teusje kaffie”-tas, douwe egberts-tassen, een alpaca-tas (momenteel mijn favorietje) kortom: aan tassen geen gebrek hier. Ook op het werk probeer ik altijd uit een hoge tas te drinken. Het heeft iets te maken met stevigheid en een betere greep. Sinds jaar en dag mag je mij “moosjer” noemen, West-Vlaams voor: “iemand die het moeilijk heeft om niet te morsen”. En als het op mijn koffietas aankomt dan ben ik net als Moto Moto uit Madagaskar: “I like ‘em big, I like ‘em chunky”.

Marit van de webshop “Yoursurprise” contacteerde me enige tijd geleden om een eventuele samenwerking op pootjes te zetten. Ze zijn gespecialiseerd in gepersonaliseerde cadeaus en er werd gevraagd of ik zin had om hun webshop te testen. Mijn eerste idee was simpel: “Nee”. Mijn kasten puilen uit met materiaal. Ook al hou ik enorm van gigantische koffietassen, ik ben redelijk zuinig als het op samenwerkingen aankomt. Maar dan werden de uurroosters voor het eindejaar opgemaakt en terwijl ik daarmee bezig was besefte ik: er zijn weer een aantal mensen bij ons die nergens naartoe gaan om te feesten. Ik sprak met Marit af dat ik voor onze bewoners op het werk een gepersonaliseerde tas kon bestellen. Het vervangt het familiebezoek niet, onder geen voorwaarde. Als je constant met tien mensen moet samenleven in een internaat, met dagelijks een andere begeleider die er ook nog eens zijn eigen stijl op nahoudt, dan is het wel fijn om iets te hebben dat volledig van jou is. Dus een gepersonaliseerde tas leek me wel een tof cadeautje.

Het bestellen ging supersnel. In no time had ik 12 tassen met hun naam erop besteld. Het hielp dat ik net een fotoshoot had gedaan voor de muurkaders op het werk en de foto’s gewoon ter beschikking had. Ik koos voor “tas met foto” want sommige bewoners kunnen niet lezen, dan is het extra duidelijk welke tas van hen is als ze de tafel dekken. Twee dagen later werd alles netjes geleverd, perfect verpakt in bubbeltjespapier (er waren er hier twee content, en stiekem heb ik uiteraard ook zitten ploffen aan die dingen).

cadeautje!

Er was wat verwarring ontstaan tussen de Nederlandse Marit en uw West-Vlaamse blogschrijfster (ik denk dat ze ook vreemd zal opkijken als ze zal lezen over “moosjer“). Zo sprak ik in mijn mailverkeer over “tas” terwijl zij het over “mok” had. Maar een tas is bij ons om koffie uit te drinken, volgens Marit was dat iets waar je je boodschappen in stopt. Dat noemen wij in De Westhoek dan weer een “meuzel” of een “kabas”. Soit. Gouden hartjes en bedankt aan Marit en Yoursurprise voor deze samenwerking. Er worden binnenkort 12 mensen gelukkig gemaakt met een eigen tas op mijn werk. yoursuprise2

Ga zeker eens kijken op Yoursurprise , ze hebben er ook heel wat andere items die je kan personaliseren, altijd een tof geschenk met de feestdagen!

Deze post kwam online in samenwerking met Yoursurprise.nl. De tekst en de mening is echter van mezelf en onbevooroordeeld.

november 10, 2018november 10, 2018

Zondagskind

Gisteren werd ik bijna gebeten door een keeshond toen ik aan het lopen was. De eigenares had hem aan de leiband, maar hij besloot dat ik bad news was en ging in de aanval, ze kon hem maar net op tijd wegtrekken. Aan de andere kant van de vijver werd ik bespuwd door ganzen. Men zag mij daar echt niet graag komen met mijn fluojasje bij Zillebeke Vijver. Ik heb geluk gehad, zo’n attaque van keeshonden of ganzen lijkt me nu niet bepaald iets om op je “been there, done that”-lijstje te kunnen zetten.

“Wat ben ik soms toch een zondagskind!” las ik enkele maanden geleden op de blog van Bert. Hoewel ik de term nooit gebruik weet ik perfect wat ze betekent. Ik ben het namelijk zelf! De keren dat ik kan zeggen “amaai, ik heb chance gehad” of de keren dat iemand mij blindelings hielp bij een moeilijke situatie. Ik kan daar anders wel een lijstje van maken.

Deze week nog: ik parkeerde me in de ondergrondse parking onder het station in Brugge. Nadat ik me in één van die nauwe gaatjes had gewrongen en mijn gerief aan het samenscharten was om te vertrekken bleek ik mijn portefeuille op de keukentafel vergeten! Maar geen vrees! Ik had nog een briefje van 20 en wat kleingeld in mijn jaszak zitten. Voldoende dus om mijn parkeerkost te betalen en zelfs nog iets te kopen. Ik trappel naar mijn afspraak. Als ik mijn parkeerticketje in mijn gsm wil stoppen – ahja, want ik had geen portefeuille- zie ik staan “enkel betaling via bancontact – visa – mastercard”. Aih, dat was minder vlinder. Na mijn afspraak keerde ik terug naar het/de* parkeerautomaat, misschien had het kaartje ongelijk. Haha, want dat gebeurt toch zo’n dingen? Dat zo’n kaartje geen gelijk heeft. Tot ik bij de/het* betaalautomaat kwam en het kaartje 100% gelijk had: enkel met een betaalkaart te betalen. Ik sprak een stationschef aan en hij bevestigde, hij zei ook dat daar nu en dan wel eens iemand staat met dat probleem. Hallo NMBS, 2018 is calling! Is het geen tijd om nog een andere optie aan te bieden? Na tien minuutjes trappel- en denkwerk ter plekke en een telefoontje naar de echtgenoot die op dat moment moeilijk te bereiken was, kijk ik ineens op. Er komt parmantig een collega voorbij die met zijn bankkaart in zijn hand naar die automaat gaat. Ik zit aan de andere kant van de provincie met een probleem en dan kom ik een collega tegen. De rest is geschiedenis. Chansaard ikke. (*ik weet nooit of ik het DE automaat of HET automaat is).

Er is ook het verhaal “van twee keer mijn gsm verliezen in twee weken tijd”. Twee keer door op het dak van mijn auto te laten liggen, twee keer gevonden door iemand, twee keer gevonden door een EERLIJK iemand. Twee keer zonder dat er iets aan was. Twee keer chansaard ikke.

Niet te vergeten: die keer dat ik een dikke zigeuner zijn ass gekicked heb. Daar was ik niet echt een zondagskind maar eerder een onbevreesd razend kind dat enorm veel chance heeft gehad. Dat zou ik NOOIT meer doen en ik zou het niemand aanraden om mij na te doen.

Ohja, en het examen twee weken geleden. Alsof examens nog niet stresserend genoeg zijn bleek ik het blanco ingediend te hebben. Wat? Blanco? Je had toch geblokt voor duust? Ja, maar bij een meerkeuzevragen-examen is het blijkbaar de bedoeling dat je eigenhandig nog eens al je antwoorden gaat invullen op een overzichtsblad dat er helemaal achteraan bij zit. Examendummy ikke. Ik zag dat blad en ik dacht “dat is voor de docent, daar kom ik best niet aan”. Tot ik ’s avonds in mijn auto ineens besefte “oei, stond daar niet op dat voorblad dat ik nog iets moest invullen op één of andere matrix?” en mijn frank veel te laat viel dat ik wel degelijk dat blad had moeten invullen. En dat ik in feite mijn examen blanco had ingediend. En dat het vrijdagavond was en dat examen al duust lang weg was in één of andere grote examenhoop. En dat het herfstvakantie was. En dat ik dus misschien wel met een probleem zat. Ik mailde direct naar de docent met mijn probleem op vrijdagavond waarop hij me op zondag terugmailde dat het inderdaad een probleem was omdat hij niet ging mogen vergeten dat na de vakantie in orde te brengen. Maandag na het verlof kon ik de school nog verwittigen en kwam het uiteindelijk toch helemaal in orde. Chansaard. Ikke.

Nu nog het resultaat afwachten en hopen dat de zondagsvibe even blijft aanslepen!

november 1, 2018

Ons huis…

Waar mijn stapels badhanddoeken soms omvallen in de kast. Ik moet me soms inhouden om de was niet achter mijn echtgenoot zijn gat opnieuw te plooien, hij houdt er namelijk een andere plooitechniek op na. (Get a grip woman, het zijn maar handdoeken!)

Waar gitaarklanken de laatste maand weerklinken. Soms eens een bas, soms eens een klassieke gitaar.

Waar pannenkoekplantjes zich uitbreiden en mijn bloementafeltje wordt geattaqueerd door dinosaurussen. #dinovember

img_7383-1

Waar het internet (niet altijd) blij was om mij te hebben en er dus nogal gevloekt werd omdat ik net tijd had ingepland om te werken aan een schooltaak.

Waar Tommy de huiskip blijft ontsnappen en komt koekeloeren door het keukenraam.

Waar we soms uit trekken met vriendjes, naar het reuzenrad en het Ypermuseum!

oktober 27, 2018

The good enough mother

“There is a crack in everything, that’s how the light gets in” zong wijlen Leonard Cohen.

Misschien had hij het niet over perfectionisme maar dat versta ik er wel onder. Over perfectionisme kan ik uren doorbomen. Het komt er altijd op neer dat ik er keihard tegen ben. “Hoe kun je nu tegen perfectionisme zijn?” het zou een mogelijke repliek zijn want iets zo goed mogelijk proberen te doen, daar is toch niets mis mee? Misschien is het duidelijker als ik schrijf dat ik niets tegen ambitie en toewijding heb. Ik vind het zalig als mensen zich smijten in een project, een tekst, een muziekgroep. Dat ze veel van zichzelf geven in hun passie of hun levenswijze of zelfs in hun werk. Ik vind het ook niet meer dan normaal dat je je werk naar behoren doet en er de kantjes niet vanaf loopt. Het is een ander verhaal als je jezelf naar waarde begint te schatten op basis van je prestaties of het oordeel dat anderen over je vormen. Als je jezelf zo’n druk oplegt dat het je nekt. Het moet perfect of ik faal! Ik moet slagen of ik ben een loser. Niet promoveren is geen optie! Iedereen moet mij tof en gezellig vinden of ik moet veranderen tot het zo is! Maar waarom? Is een perfecte tekst belangrijker dan het genoegen vinden in ze te schrijven? Zal je pas gelukkig zijn als je die promotie hebt? Kan je eigenlijk wel voor iedereen goed doen? “Waarom moet dat?” hoorde ik tijdens de tweede podcastaflevering van het tweede seizoen van Werk En Leven. “Wie zegt er dat?” Ja wie eigenlijk? “De mensen”? Welke mensen? Waar zitten die mensen?

Mijn perfectionisme heb ik eigenhandig de mond gesnoerd na een moeilijke periode. Sindsdien is mijn slinger helemaal de andere kant op gevlogen, of hoe zeg je dat? Doe dingen die je graag doet, niet omdat “de mensen” verwachten dat je dat ze doet. Mijn studie doe ik zuiver voor mezelf, niet voor iemand anders. Ik deed gisteren mijn eerste examen. Terwijl ik tijdens mijn vorige opleiding niet voor minder dan 75% ging ga ik nu gewoon al blij zijn dat ik geslaagd ben voor het vak. Uiteraard zou ik met een 15 op 20 enorm content zijn en ik ga gigantisch ontgoocheld zijn met een buis. Ik heb hard gewerkt en wil daar uiteraard resultaat van zien. Tegelijk besef ik ook dat werken-studeren-een gezin draaiende houden een uitdaging is en dat ik mijn barrs moet loweren. Dus geslaagd is geweldig, gebuisd is slikken en opnieuw proberen! Het kan niet allemaal perfect zijn. Ik weet dat ik niet vrij ben van burnout of depressie ook al lijk ik soms wel eendenpluimen te hebben. Niemand is daar vrij van. Ik ben er wel alert voor en kies ook regelmatig keihard voor mezelf zonder me daar een spatje schuldig over te voelen. Tijd inlassen om te bewegen, te schrijven en te lezen, ook al is de wasmand propvol. Koffie drinken met vriendinnen terwijl mijn man de kindjes eens rond voert, moet toch kunnen? Ik doe mijn best, en dat is goed genoeg.

oktober 23, 2018

Gezinsbond: een goed idee?

Ik had het er al een tijdje geleden over: bij mijn bezoek de voorbije zomer aan Het Museum Aan De Ijzer kreeg ik 4 euro spaarkorting op mijn Gezinsbond spaarkaart. Mijn echtgenoot die de week ervoor naar de Star Wars Expositie was geweest met Ilja kreeg ook 4 euro spaarkorting. Als bestuurslid binnen mijn lokale Gezinsbond krijg ik soms wel eens de vraag wat de voordelen nu zijn van zo’n kaart. Je moet er tenslotte wel 40 euro voor betalen om ze te verkrijgen en tegelijk lid te worden van Gezinsbond. Is dat niet veel eigenlijk?

Als lid van Gezinsbond moet je vooral aandachtig zijn bij het winkelen. Heel veel winkels bieden spaarkorting aan. Jaarlijks krijg je een bonnenboekje waarin je nogmaals kortingsbonnen krijgt voor verschillende winkels in de streek, de schoenenwinkels en opticiens zijn goed vertegenwoordigd. Het boekje wordt per regio opgemaakt maar ook sommige winkelketens bieden in hun vestiging spaarkorting aan. Die spaarkorting kan aardig aantikken als je je kaart consequent gebruikt. Ik maak anders eens een overzichtje van mijn eigen spaarkorting in het voorbije jaar (dus van oktober 2017 naar oktober 2018)

Aankoop schoenen bij Brantano: totale spaarkorting doorheen het jaar: 40,38 euro (deze wordt ook altijd gecumuleerd met solden).
Dienstencheques bij Daoust Dienstencheques: 9 euro korting per maand als de poetshulp 12 uur per maand komt. Dat komt op één uur gratis poetshulp per maand (concreet is het 0,75 euro spaarkorting per cheque).
Standaard Boekhandel: 5,66 euro
Museum Aan De Ijzer: 4 euro
Star Wars Expositie: 4 euro

In Sea Life Center kregen we op vertoon van onze Gezinsbond kaart 40% korting, dat kwam neer op ongeveer 20 euro korting. Ook in Bokrijk krijg je veel korting. De gigantische lijst met de ledenvoordelen kun je vinden op de site van Gezinsbond.

Maar niet alleen voor de ledenvoordelen ben ik lid van Gezinsbond. Gezinsbond strijdt ook voor de rechten van gezinnen in de maatschappij, hekelt standpunten van de overheid waar gezinnen de dupe van zijn of doet voorstellen ter verbetering van de positie van het gezin! In het maandelijkse infoboekje krijg je regelmatig nieuwe aanbiedingen en ook artikels waarin de standpunten van Gezinsbond ten voordele van de gezinnen worden uitgelegd en onderbouwd.

Binnen onze afdeling organiseren we met ons team ook regelmatig activiteiten voor de gezinnen van de gemeente. Ik denk maar aan een paaseierenraap, een sint-avond, babymassage, de tweedehandsbeurzen. We organiseren ook jaarlijks een quiz, bemannen altijd een stand op de avondmarkt op de kermis en zoveel meer… Als bestuur proberen we het programma samen te stellen zodat de verschillende leeftijdsgroepen binnen een gezin eens aan bod komen. Ook voor de gepensioneerde gezinsbondleden is er een afdeling apart genaamd GOSA.

Voor die 40 euro lidgeld krijg je dus heel wat terug, gezellige activiteiten in je gemeente en als je wat aandachtig winkelt kun je je lidgeld gewoon terugwinnen of in mijn geval: twee tot drie keer terugwinnen.

Ben je ook lid van Gezinsbond?

oktober 21, 2018

Verder dan je rode neus lang.

Er zou van mij wel kunnen gezegd worden dat ik een loner ben. Dat zou niet bepaald een verkeerde interpretatie zijn, ik zou zelfs niet beledigd zijn. Alleen zijn, dat vind ik gewoonweg ontspannend, just me and my toughts. Tegelijk kan ik voor mezelf wel zeggen dat ik een redelijk aantal vrienden en vriendinnen heb. Van slag en soorten. Er zijn vriendinnen uit de lagere school, er zijn vriendinnen uit mijn puberteit maar ook de laatste twee jaar had ik veel sociale contacten en ook daar groeiden mooie vriendschappen uit. Tijdens mijn opleiding orthopedagogie leerde ik Ann-Sophie kennen. Er zijn niet veel mensen waarvan ik kan zeggen dat ze gelijkaardig zijn aan mezelf maar Ann-Sophie durf ik wel eens mijn “sister from another mister” noemen. Het is soms freaky hoe we op dezelfde manier over de dingen denken. Ann-Sophie (in mezelf noem ik haar Franksje, ik dacht dat ik haar ook soms zo aansprak maar blijkbaar niet) is -net als ik- voorstander van het leven zoals het is. Geen schone schijn, geen fake gedoe. Nee, het leven dat is mooi, maar het kan bij momenten ook een dikke vette shitboel zijn. Ann-Sophie springt de aanstaande maand in de bres voor Rode Neuzen Dag. Ik ben geen Q-music luisteraar (Aha! Toch iets waarin we verschillen!) maar ik ken het project wel. Zelf ben ik gelijk hoe een enorme voorstander van het doorbreken van taboes rond psychische problemen. Niet alleen je lichaam moet je soigneren, je geest kan ook tegensputteren of zelfs volledig stil vallen. Er rust een taboe op hulp zoeken bij psychische problemen en WAAROM eigenlijk? Je gaat toch ook naar de dokter als je griep hebt? Je verzwijgt toch ook niet angstvallig dat je een oorontsteking hebt? Ik sprak deze ochtend met Ann-Sophie over haar actie en haar drive.

Ann-Sophie, wat ben je aan het doen ten voordele van Rode Neuzen Dag?

“Momenteel ben ik bezig met het bakken van meringues -nunnescheetn noemen wij ze- om te verkopen. Ik maak ook verse mayonaise die ik aanbied in potjes van 325gr. De bedoeling is om deze producten te verkopen en de opbrengst integraal aan Rode Neuzen Dag te schenken.”

Hoe kom je erbij om dit te doen?

“Toen Roze Neuzen Dag zijn eerste editie opstartte had ik direct een klik met deze actie. Net zoals anderen geld geven aan bvb: WWF, had ik direct zin om deze actie iets bij te dragen. Eerst kocht ik een neus, het jaar erop stortte ik een kleine gift. Dit jaar wilde ik een stapje verder gaan. Rode Neuzen Dag wil psychische problemen bij jongeren kenbaar maken en steun bieden aan projecten die jongeren helpen om psychische problemen aan te pakken. Die actie sprak me meteen aan omdat het een herinnering aan vroeger opriep. Toen ik in een minder moment tijdens mijn jeugd de behoefte voelde om op school een bepaalde leerkracht aan te spreken, ondervond ik een soort barrière die ik niet kon overbruggen. Ik heb nu zelf kinderen. Ik zou graag hebben dat mijn kind op school later die grens wel durft èn kan overgaan als het daar behoefte aan heeft. De “Overkophuizen” zijn een initiatief dat wordt gesteund door Rode Neuzen Dag en ik vind zo’n acties heel waardevol.

Waarom vind je dit zo belangrijk?

“Ik ben er van overtuigd – als een depressie bij jongeren niet tijdig wordt behandeld – dit misschien problemen kan geven in de toekomst. Maar ook bij andere problemen moet het mogelijk zijn om als jongere hierover te kunnen ventileren. Problemen thuis, een moeilijke situatie waar men even niet weet wat gedaan, puberproblemen….etc. Hulp van jongs af kan er misschien voor zorgen dat jongeren een stevige basis vormen waarop ze hun verder leven kunnen voortbouwen. Leerkrachten kunnen hierbij helpen als eerstelijns hulpverleners ook al hebben ze niet altijd de tijd en middelen om zich hiermee bezig te houden. Jongeren moeten weten dat de school er niet enkel is om te leren en te presteren, maar ook een plek waar ze terecht kunnen bij iemand. Een effectieve doorverwijzing naar de schoolpsycholoog of een andere hulpverlener kan echt een verschil maken, ook bij kleinere problemen. Daarom vind ik het belangrijk dat het taboe rond psychische problemen bij jongeren wordt doorbroken en wil ik deze actie steunen.”

Fantastisch! Hoe kunnen we jouw actie steunen?

“Op mijn actiepagina kun je een gift doen aan Rode Neuzen Dag. Je kunt ook via mijn persoonlijke facebookpagina een bestelling plaatsen via messenger voor meringues. Ik verkoop 5 meringues in een zakje voor 3,5 euro. Wie drie zakjes bestelt krijgt er een potje verse mayonaise bij. De mayonaise is ook apart te koop, je geeft ervoor wat je wil! De opbrengst gaat integraal naar Rode Neuzen Dag.”

Ik bestelde alvast meringues en doneerde wat eitjes van onze huiskip zodat Ann-Sophie kan verder bakken. Ik zou zeggen: go check it out! De meringues zijn alvast om van te smullen!

oktober 14, 2018

Kudos

Wordt de term “Kudos” nog gebruikt in feite? Wikipedia omschrijft het alvast als volgt:

“Kudos komt van het Oudgriekse κῦδος, kudos, (roem, faam). Het geven van “kudos” aan een ander wordt gedaan om deze te waarderen. Doorgaans worden deze ‘virtuele cadeautjes’ toegekend door middel van het geven van +1 (positief) of -1 (negatief).”

Ik vind Kudos wel gezellig klinken eigenlijk. Een beetje een samentrekking van “cuddles”, “kusje” en “could do” en het heeft iets herfstachtig over zich. Je zou direct “Kudos” onder een dekentje in de zetel kunnen doen. Toch?

Toen ik gisterenvoormiddag in Torfs bij een actie twee paar laarsjes ging kopen voor de kinderen was de lok van de bokaal ballonnen nogal groot bij mijn jongste karwaat. Zonder iets te vragen nam hij er een ballon uit, waarop ik hem uiteraard aansprak en vroeg om deze terug te leggen. “NEJ!” Oh great. Een scène en drie man in de rij achter mij. Ik vroeg hem nogmaals kordaat om de ballon terug te leggen “NEEE”. Aarghhh. Mijn beurt om af te rekenen. Ik gaf wederom de boodschap om de ballon terug te leggen. “We nemen niets weg”. Uiteraard geen actie vanuit het kamp van mijn zoon. Ik nam de ballon uit zijn handjes en zette hem even apart op een zetel nabij de kassa met als boodschap “als jij niet luistert dan ga je even apart zitten”. Team Linus gaf niet op en kwam meteen terug bij mij staan vergezeld van een brede grijns. Daarop zette ik hem terug op de zetel met dezelfde boodschap terwijl ik de laarsjes naar een andere kassa moest brengen om af te rekenen. Hij begon opzichtig te wenen, scène compleet uiteraard. Ik keek niet naar de rij die zich achter mij vormde en deed rustig verder. Even later kwam hij snikkend bij me staan met zijn armpjes verontschuldigend omhoog. We konden het bijleggen en de tranen werden gedroogd. En toen deed de mevrouw aan de kassa iets waarvoor ze keihard kudos verdient. Ze keek me in de ogen en fluisterde “als ze willen, mogen ze van mij een -jeweetwel- maar jij moet het beslissen, ik wil je gezag niet ondermijnen”. Kijk, daar word ik enorm content van. Die dame had niet één keer met haar ogen gerold toen ik halfslachtig afrekende terwijl ik mijn kinderen in bedwang hield, ze had niet gezegd “maar ze mogen hoor!” terwijl ik aan Linus trachtte uit te leggen dat hij niet zomaar iets mocht nemen. Ze liet me gewoon moederen en oordeelde niet. Kudos! Wat zeg ik: dikke vette kudos met een dekentje over!

en kregen ze dan geen ballon van je? Ma be jaas… met een “asjeblieft” en een “dankuwel” en om dan toch maar voor het snoepje uit de bokaal ernaast te kiezen.