De relatie met mijn oudste zoon is een beetje troubled de laatste tijd. Als ik er even bij stilsta vind ik heel vlug wel enkele redenen…
- De impact van de titel “Grote Broer”
De laatste weken van mijn zwangerschap waren eerder zwaar (d-uh) waardoor ik minder aanwezig was voor hem. Mentaal was ik mij aan het voorbereiden op de komst van Linus en fysiek lag ik vooral murw in de zetel. Als ik wel meeging op uitstap dan slofte ik achter hen aan. Na de bevalling moesten we uiteraard het nieuwe broertje leren kennen. Hoewel hij heel erg goed zijn best doet om een flinke grote broer te zijn mag ik niet vergeten dat hij een gewone kleuter is, in volle bloei. Dat verloopt met ups en downs.
- De grote vakantie duurt echt wel lang!
Tijdens de grote vakantie vlogen de eerste 5 weken voorbij met allerhande uitstapjes en vriendjes die langskwamen, een reis en een aantal keer naar oma en opa. Vanaf week 6 ging het iets minder vlot. Het speelgoed lijkt een beetje uitgespeeld, mama is een beetje aan het slabakken op het gebied van entertainment en Linus vraagt uiteraard ook aandacht.
Eéntje waarbij Ilja veel aandacht vraagt (en waar hij recht op heeft!) maar niet altijd op de juiste manier. Waarbij hij de wetten probeert te stellen en eist dat ik die volg. Een periode waarbij ik “mean mommy” moet zijn omdat elk onderdeeltje van zijn handelen wel iets inhoudt “dat niet mag” of “dat anders moet”. Je leest het goed, de voorbije week was het niet zo gezellig hier.
- De middagdut en al dan niet de gevolgen ervan.
Ilja is een kind dat veel slaap nodig heeft. Al altijd geweest. Zijn slaapstructuur en voldoende uurtjes in bed zorgen ervoor dat hij goed functioneert. Tijdens het schooljaar probeer ik hem op een vrije of weekenddag een middagdutje te laten doen. Dat heeft zijn voor- en nadelen. Hij kan er beter tegen. Als er ’s avonds bezoek komt (zoals gisteren tot 21u) kan hij lekker buiten blijven spelen met de andere kinderen. Het nadeel is: eens hij aan het middagdutten is moet ik hem wakker maken of hij zou slapen tot 16u en zo zijn nachtritme in de war sturen. Het wakker maken is geen pretje. Een ochtendhumeur heeft hij niet, maar een middaghumeur daarentegen…Het beste is: meteen na de middagdut vertrekken naar iets leuks (uitstap, oma of opa, you name it). Maar als dat niet van toepassing is, dan kan het zeker een half uur duren eer hij enigszins aanspreekbaar is. Doet hij geen middagdutje dan overbrugt hij vlotjes de namiddag maar tegen 18u is hij perte totale. Dan is het enige dat nog werkt: eten, pyjama aantrekken (“Jij moet het doen! Ik kan dat niet!”), opruimen (“Jij moet helpen!”), tv of iPad kijken en beddebak in.
Zoals ik schreef: hij wil de wetten stellen. Alles lijkt op zijn voorwaarden te moeten gebeuren. Ik merk dat hij gewoon heel graag een stukje controle heeft en ik ben bereid hem dat te geven, als hij zelf niet te ver gaat. Maak dat maar eens duidelijk aan een 4-jarige. Ik ben bereid tot onderhandeling, maar waar ik niet toe bereid ben is mijn dagschema aan zijn eisen aan te passen (“ik wil nu naar oma”) of mijn principes teveel overboord gooien (“mag ik een ijsje?”). Hij mag wel eens een ijsje (zo’n mean mommy ben ik nu ook weer niet), maar niet om 9u ’s ochtends of niet als hij al koekjes of frisdrank heeft gehad. Het is een constant schipperen tussen meegaan met en ingaan tegen. Mezelf en mijn principes in vraag stellen. Waar trek ik de lijn?
Het helpt om hem zelf te laten kiezen tussen twee paar schoenen dan om te zeggen dat hij dàt paar moet aantrekken. Ook bij andere “aankondigingen” probeer ik hem de keuze te bieden “Ga jij eerst eten of gaan we je eerst wassen?” Soms kiest hij zijn eigen derde keuze “ik ga eerst spelen”, maar ondertussen weet ik ook hierop te anticiperen. “Eerst eten, dan wassen en dan spelen?” of “Eerst wassen, dan eten en dan spelen?” Drie opties is misschien wat veel, maar hij lijkt het wel te snappen.
Het helpt om heel samenzweerderig een compromis te maken: “doe jij maar je broek en je t-shirt aan, en dan gaat mama super helpen met je trui hoor!”
We hebben een dikke-duimen-kaart voor de avonden dat hij vlot gaat slapen zonder te roepen (“Ik heb dorst!” “Ik moet pipi doen!”). Duimpjes verzamelen = beloning! Ik doe niet aan omgekeerde duimen.
Een time-timer (ik heb hem als app) is een grote hulp. “Nog vijf minuutjes spelen en dan doen we dit of dat”.
Ook een weekkalender is een goede houvast. Ik probeer hierop te visualiseren wat er op welke dag gebeurt. Op de dagen dat ik wil dat hij een middagdutje doet teken ik een bedje. (ja, sommigen -ik kijk naar niemand 😉 – noemen het beroepsmisvorming, maar het werkt en als het werkt gebruik ik het!)
Dat de vakantie misschien lang ging zijn, dat was een correcte veronderstelling. Ik herinner mij nog heel goed de paasvakantie en die was maar twee weken. Daarom schreef ik hem in om een dagje in de week naar de opvang te gaan. Andere mensen zien, andere activiteiten, geen mean mommy in de buurt. Dat helpt (voor beide partijen, dat geef ik grif toe)
En deze week deden we ook het omgekeerde daarvan: een Ilja-mama-dagje. Ik voelde dat de negatieve spiraal heel erg naar beneden draaide en zijn weg niet meer naar boven vond. Ik schakelde oma-lief in om een dagje op Linus te passen en smeedde samen met Ilja een plan om papa te bezoeken tijdens zijn middagpauze op het werk.
Samen frietjes smoefelen op papa’s werk en zo de waarom-vragen eens aan de papa over te laten (“wie is die meneer?” “wat is dat: een collega?”)
Daarna trokken we naar Bellewaerde waar we op elke attractie zaten waar we zin in hadden. Het was miezerig weer, maar dat kon ons niet deren. Boomstammetjes, there we were! We lieten ons zelfs fotograferen met zo’n stomme parkiet op onze schouder.
In de 4D-cinema hielden we elkaars handje vast.
Hoewel de dag niet volledig zonder akkefietjes verliep kon ik toch spreken over een geweldig moeder-zoon-moment. Zo super dat ik die dwaze parkieten-foto kocht. Serieus je moet die parkiet zijn totje eens goed bekijken.
Als moeder doe ik ook maar wat. Kinderen komen met een handleiding en soms slaat die eens over in het chinees. Gelukkig heb ik een echtgenoot met goeie vertaling skills en een schouder breed genoeg om even op te leunen. Achteraf is die misschien wel even nat van het bleitingske maar kunnen we er weer tegen.
Shout your heart out 