Page 70 of 117

De week van gratis, gewonnen en graag gekregen

Vorige week kreeg ik een foto via whatsapp van mijn lief.  Niets spectaculair, we sturen wel meer (al dan niet domme) foto’s naar elkaar door.  Deze keer was het echter zijn mooie hoofd met een minstens even mooie zonnebril erop.  “Cadeautje gekregen van de baas!” Allright!  Leuk!  Stiekem dacht ik al: “Hmm, misschien staat hij mij wel?”  Dat bevestigt mijn status van “afschooier”, die werd in het leven geroepen door mijn broer en wordt in stand gehouden door mijn echtgenoot.  (ter info: hij stond me niet….bummer)

Maar dat was blijkbaar de start van een extreme week.  Via instagram kwam ik in contact met Lieve die me een pakketje gaf van Danone

IMG_7839

Meer hierover in een apart postje later!

Via Erika won ik een playmobilsetje

IMG_7848

(no smartphone included, haha, jammer, dat zou ik nochtans ook kunnen gebruiken :-D)

Ik ben van het maak-het-jezelf-gemakkelijk-type en doe Collect en Go.  Soms krijg je dan eens iets gratis (een staaltje van iets, een reclameken van iets anders).  Deze keer was het echter één van de betere collect en go’s met extraatjes zoals:

IMG_7843

een rol Oreo’s.  Toegegeven, ik moest het papiertje terug uit de vuilnisbak halen toen ik besefte dat ik mijn gratis dingen aan het fotograferen was, het rolletje hield het namelijk geen 12u uit bij ons boefbeerkes.

2015-08-02 14.27.44

Een doos ijsjes van het merk Boni, hell yeah, die zijn lekker!  Niet te doen!  En ik vermoed dat ze niet te kostelijk zijn (ik dacht 2,40 ofzo voor 4, cava nog, zeker voor die smaak!)

IMG_7846

Nog meer yoghurt, ook bij Collect en Go.  Van de concurrent van Danone denk ik.  Mijn koelkast stond ineens vol met allerlei lekkere dingen.

2015-08-01 14.32.03

We kregen ook de kans om een geweldig trouwfeest bij te wonen, ééntje waarbij de kinderen gewoon mochten meekomen en er kinderanimatie was voorzien.  Eéntje dat zich ’s middags voordeed zodat we lekker allemaal buiten konden aperitieven en eten.  Eéntje dat voor ons een echt leuk uitje was ook al reden we er anderhalf uur voor.  Het was het meer dan waard!

wpid-wp-1438602882930.jpeg

Bij het vertrek was er nog een kleine attentie voor de gasten.  “Fijn dat je er was”, neen Joren en Joke: “Fijn dat we er bij mochten zijn!”

En het weekend kon al niet meer stuk met de cursus waar ik al in geuren en kleuren over blogde.

Yezzz, it’s a “Whoop Whoop”-week!

Mest!

wpid-20150802_174003.jpg

Dankzij mijn heel erg gemeende comment op de blogpost van Kathleen ben ik samen met mijn vriendin/collega winnares van een geweldige give-away namelijk: Meststoffen Voor Je Blog, een online cursus om je blog te laten groeien en bloeien.  Yes!  Ik had de proefles reeds gedownload en was al een tijdje aan het nadenken om mijn blog een beetje meer in the picture te krijgen, misschien nog meer leuke dingen eruit te halen.  Bij deze is dat echt een supertof en ultrawelkom cadeau!  Ik ben al het hele weekend zo content als een puppy met een chew toy.  Iedere keer als ik eraan denk gaat het even van “hell yeah!” in mijn hoofd en ik doe er ook zo’n imaginair dansken bij (in mijn hoofd kan ik ook ultragoed dansen, Beyonce, step a side!).  Hopelijk kan ik er iets mee bereiken.  Om te kunnen deelnemen aan de discussies tussen de deelnemers maakte ik alvast een Facebook-account voor deze blog aan.  Dat lijkt me trouwens ook al een stap in de goeie richting om meer volk deze kant op te trekken.  Het gebeurt wel regelmatig dat iemand me vraagt “of ik nog altijd blog?” grotendeels omdat ze die niet meer kunnen volgen via Facebook.  Ik heb het namelijk weggegooid zo’n kleine 3 jaar geleden.  Mèt reden!  Het gezeur, de duizenden wedstrijden, het gestoef, dat werd me echt teveel, ik heb het mij dan ook nog geen seconde beklaagd.  Sommige van mijn voormalige fb-vrienden volgen me nu via e-mail maar een groot deel is weggebleven van de blog wegens “nergens meer te vinden” In die drie jaar is er blijkbaar al heel wat veranderd op Facebook, al voldoende om te beginnen zuchten, enigszins van frustratie want ik moest altijd maar dingen invullen die ik niet wou prijsgeven. (overslaan, overslaan, overslaan)  Ik kies er ook bewust voor om de app niet te downloaden, de batterij van mijn gsm begeeft het nu al soms tegen 18u!  Dus……alvast tijdelijk….en misschien blijft het wel: de facebookpagina van Shoutyourheartout is nu HIER te vinden!

100 dagen Linuslove

WAT? Honderd dagen al?  Hoe zotvlug gaat die tijd?  Especially when you’re having fun.  Want fun is het wel, met Linus erbij.  Ik zeg altijd tegen mensen die vragen of de baby-periode lastig is: “ja, vooral de eerste zes weken zijn zwaar, daarna zou het altijd maar moeten beteren”. (Als ze mij niets vragen dan zeg ik niets, ik ben anti-mamamaffia die aanstaande ouders graag de kast op krijgt.)  Velen zullen mij tegenspreken, zeker diegenen waarbij hun kindje graag wakker is ’s nachts.  Maar ook deze keer ging mijn zes-weken-theorie op, ik ben dan ook gezegend met een kind dat al op week 5 begon door te slapen en dat is hij blijven doen tot op de dag van vandaag (niet jinxen, subiet schruwelt hij deze nacht het hele huis samen).  Aan de start van zijn vierde levensmaand kan ik alleen maar zeggen: het wordt alsmaar leuker en het gaat altijd beter en beter.  Ik leer hem elke dag een beetje beter kennen, want zo’n klein wezentje, dat moet je -net als een volwassene die je voor het eerst ontmoet- leren aanvoelen.

2015-06-24 09.12.00

Hij lacht enorm veel en vlug, maar als hij weent heeft dat -net als bij veel baby’s-haha!- een reden.  Het hongerbleitingske, dat wil je liever niet meemaken, met onze hoge plafonds kan het nogal weergalmen hier, dan is de brulaap in hem wakker gemaakt.  Beware of the beurelmonkey!  En beurelen kan hij, vooral als het niet direct komt.  Het is ook aan hem te zien dat hij graag eet, met zijn drie maanden weegt hij 7,580 kg en meet hij 66,5 cm.  De grootte van een zesmaander dus.  We moeten misschien ook niet vergeten dat hij er al 2 weken oud uitzag bij zijn geboorte.  Dat was niet niks, die 4,410kg en 53,5 cm.

2015-06-27 09.51.58

Het is zalig, die kleine pudding in huis.  Ik had nooit gedacht dat ik weer zo intens van die babyperiode ging kunnen genieten, maar het tegendeel is waar.  Zijn kleine lijfje tegen het mijne voelen, de lachjes en het gestamp van contentement.  Zijn ontdekkingstocht op de speelmat waarbij hij (“yes gelukt!”) supertrots een speelgoedje kan overmeesteren.  Hoe hij zijn vuistjes enorm intrigerend vindt (“Huh? Dat hangt hier aan mij?  Doet het ook iets?“).  De manier waarop hij in je ogen kan staren als je hem op je schouder legt (auch, dingeling mijn hart breekt keer op keer!).  Die schouder is ook zijn favoriete plekje om kwakjes melk op achter te laten.  Je moet het ergens doen hé.

2015-06-02 10.21.03

De mamamaffia had me ook laten weten dat een tweede kindje veel vlotter gaat en je je veel minder zorgen maakt.  Ze hadden -voor een keer- gelijk.  Het lijkt een veel minder grote aanpassing dan met Ilja indertijd.  Uiteraard is het veel drukker, maar dan vooral op praktisch gebied, qua verdeling van de aandacht valt dat precies heel goed mee.  Wat het binnen een maand zal geven dat valt af te wachten.  Dan is het tijd om terug in de echte wereld te stappen, met een upgrade van mijn taken op het werk dan nog.  Alles op zijn tijd, ik blijf er voorlopig rustig onder.  Dat is gelijk gebleven.

2015-07-28 18.46.46

over blogs en bloggers (ja misschien wel over jou!)

 

wpid-wp-1438332954005.jpeg

Zit ik vanmorgen op mijn gemak mijn koffietje te drinken, prut nog in mijn ogen, met mijn gazet bij de hand, en daar passeert hij: de dagelijkse selfie.  Ik denk bij mezelf “Tiens, die ken ik…” maar als ik haar naam lees zegt het mij eventjes niets.  Mijn frank viel echter vlug dat het Flavie en haar man was.  Het is niet dat ik haar echt ken.  In feite helemaal niet, toch volg ik haar leven en wist ik haar te herkennen in de krant.  Instagram en wordpress zijn twee vormen van sociale media die ervoor zorgen dat ik -naast mijn eigen leven- ook nog een blogleven heb.  Mijn lief zegt soms “maar alléé, wie is dat nu?” Maar 7 maanden thuisblijven geeft me wel meer “speling” om te bloggen en blogs te lezen.  Zo zijn er heel wat bloggers waar ik het reilen en zeilen van volg.  Na de blogbrunch in maart kan ik ook op veel van die bloggers een gezicht plakken.  Als ik achteraf bedenk dat er nog veel meer van hen waren op die brunch zou ik het eigenlijk wel nog eens willen overdoen om ook de anderen te leren kennen, het was een superinitiatief.  Zo ben ik nieuwsgierig naar Flavie, maar ook naar Josie en Renilde.  Ik zie bij haar foto’s passeren van plekken waar ik ook soms kom.  Christa blijkt afkomstig te zijn van mijn streek, in tegenstelling tot Miss Carrie die uit het Antwerpse komt.  Ik vond het jammer voor Marlies dat het regende op haar trouwdag, ook al ken ik haar helemaal niet, ik voelde met haar mee.  De foto’s van Haaike doen me soms duizelen, ze woont zo mooi daar tussen die bergen.  Ook LJ volg ik al heel lang.  Niet alleen Mr. Brubeck maar sinds kort ook zijn vrouw Mrs Brubeck zijn bloggers die ik graag lees, en Thomas doet me steeds lachen met zijn gekkigheden.  Falderie heb ik jammergenoeg gemist op de blogbrunch en sinds kort volg ik ook heel graag Annelore met haar groot ménage en Annelyse die ik benijd voor haar gedrevenheid in het sporten. Ook de grotere blogs geven me vaak inspiratie en een glimlach van herkenning op het gezicht: Sofinesse, Tales From The Crib, Lobke, Erika Van Tielen….Er zijn ook steeds vaste commenters zoals Kirby, Inge en Sabrina, iets wat ik heel erg apprecieer, bedankt!  Jawel, er zijn er echt nog massa’s meer, sorry als ik jou er niet bij gezet heb.  Ik volg 86 blogs, het is niet omdat ik niet overal reageer dat ik niet meelees.  Heb je tips om mijn eigen blog te verbeteren of wil je wel eens dat ik over een bepaald thema mijn eigen hersenspinsels spuw dan hoor/lees ik het graag.  Ik doe het in eerste instantie nog steeds voor mezelf maar het feit dat hier mensen komen lezen en reageren is zeker een grote boost om verder te doen. Het besef is er wel -eens ik terug aan het werk ga- dat het bloggen misschien op een lager pitje zal komen te staan.  Maar intussentijd doe ik lekker door.  Het is hier gezellig in blogland.  You should join us!

Join-Us

 * hypnotiserende ogen-modus aan *

“Waar jij ook gaat, ik zal er zijn”

Ohja, ik heb mijn cd’s geroefeld.  Er zijn er een dertigtal in de vuilbak beland (kopieën van cd’s die ik in feite niet meer wil horen).  Een ander deel stak ik bij de dvd’s voor de kringloopwinkel.  Voor de rest heb ik toch wel veel gehouden.  Marie zou het moeten zien….  Ik ben ook zo’n persoon die echt nog cd’s gebruikt.  Iemand probeerde mij laatst van Spotify te overtuigen maar ik vind het gewoon al een opdracht om regelmatig mijn cd-collectie aan te spreken.  Meestal staat de radio hier op Studio Brussel al mis ik Christophe Lambrecht zo keihard (wanneer komt die terug??).  Als er bezoek komt dan leg ik vaak een achtergrondcd op, meestal iets rustig (Elbow, dEUS of Norah Jones).  Bij het roefelmomentje kwamen er heel wat herinneringen terug naar boven.  De tijd dat Skunk Anansie hier volle bak door mijn cd-speler waaide (14 jaar oud was ik toen) of mijn collectie van Coldplay die ik door de jaren verzamelde (veel te lang geleden dat ik nog geluisterd heb).  En dan waren er mijn cd’s van Sois Belle.  Wie?  Sois Belle, een groepje uit onze streek met geweldige muziek, als ik er dan echt een genre op zou moeten plakken zou ik zeggen: folk met een vleugje kleinkunst.  We gingen indertijd -toen ze nog optraden- heel vaak kijken en altijd weer was het een feestje, ook al is niet al hun muziek aan de wilde kant.

Sois_Belle

Niet alleen de muziek is supergoed, ook de teksten.   Jammer genoeg vind ik nergens een sample van hun muziek op internet.  Zelfs hun officiële website lijkt opgedoekt.  Too bad, sommige muziek dient gewoon om gedeeld te worden!

De hopeloze huisvrouwenshow

De mentaliteitsverandering die Marie Kondo met haar boek en haar tips wil bereiken is nog niet helemaal tot mij doorgedrongen vrees ik.  Ik had me al lang verzoend met het feit dat ik niet de perfecte huisvrouw ben maar dat neemt niet weg dat het huishouden moet gebeuren -al dan niet perfect-.  Toch verzucht ik wel eens.  Waarom kan ik eigenlijk niet de perfecte huisvrouw zijn?  Ben ik de enige waarbij de keuken er na het ontbijt zo uit ziet?

wpid-20150725_093950.jpg

Een doos met vers fruit van gisteren, nog niet uitgepakt.  De broodsnijmachine van deze morgen, nog niet opgeruimd.  Een bloempotje dat eigenlijk in het compostvat moet, nog niet in het compostvat geraakt.  Een fles evian die eigenlijk bij de babyvoeding moet staan, ergens halfweg blijven staan.  Een krant, een tuutje en een sterilisator die aan het uitdrogen is.  Een plastic zak met verse wortelen die nog in de frigo moeten geraken.  Vuile papflessen die nodig in de afwasmachine moeten, maar die zit uiteraard nog vol met propere afwas.

Alles moet altijd “nog terug op zijn juiste plaats geraken”.  Daar blijkt het schoentje altijd te wringen.  Marie zegt: “Berg alles na gebruik terug op op de juiste plaats”.  Het zou mij geen kwartier kosten om de keuken op te ruimen:

wpid-20150725_102116.jpg

Toch veel aangenamer om op te kijken dit? Ik zucht, ik geef Marie gelijk en geniet nog even van mijn opgeruimde keuken alvorens ik hem weer vol gooi.

PLOG #5

In “Make it, share it, blog it” werd het ploggen aangehaald.  Bij nader checken bleek het al van 6 december geleden!  En hupla!  We zijn vertrokken.  De plog van zondag 19 juli 2015:

wpid-wp-1437332658921.jpeg

Het is 7u28 als we alle vier samen wakker worden.  Het voordeel aan kinderen die lang slapen (en konijntjeswekkers die opgevolgd worden): je kan zelf al eens langer slapen.  Het nadeel aan lang slapen: je kunt niet op je gemak wakker worden.  Onderweg naar het toilet duw ik de koffie aan,

wpid-wp-1437332716395.jpeg

ligt deze rakker al naar mij te zwaaien….(of althans zo lijkt het toch),

wpid-wp-1437332786340.jpeg

is spiderman ook al opgestaan,

wpid-wp-1437332842029.jpeg

en roept Shanulleke van: “ewel en ik?”

wpid-wp-1437332613675.jpeg

Twintig minuten later, als iedereen zijn boterham, zijn melk en zijn kattenbrokken heeft gekregen, is het eindelijk tijd voor mijn koffie….

wpid-wp-1437332527337.jpeg

Na het ontbijt -als Pieter vertrokken is op zijn mountainbikeritje- start ik met het bakken van twee taarten.  Er is deze middag nog een laattijdig feestje voor Ilja’s verjaardag.  (de koffietas blijft in de buurt, ik heb veel te weinig gehad, veel te weinig zeg ik u!)

wpid-wp-1437367082093.jpeg

Tussenin check ik mijn mails.  Heb ik echt 65 mails?  Ba neen, ik vergat mijn spam en reclamemails enkele dagen uit te kuisen.

wpid-wp-1437332473278.jpeg

10u: Linus zijn nekplooi wordt uitgemest.  Wat hij daarin allemaal verzamelt, je wil het niet weten!  Hij is ook enorm voor het “vuistje” de laatste dagen.  Vuistjes eten, vuistjes staren, vuistjes uitsteken.

wpid-wp-1437367051915.jpeg

11u: Als hij proper gewassen en gekleed is spuwt hij op mijn schouder.  Aah, the joy of being a mother!  Gelukkig ben ik nog steeds in mijn slaap t-shirt.

wpid-wp-1437332316521.jpeg

Als Pieter thuiskomt -veel later dan voorzien wegens een platte band- vertrek ik op mijn loopje.  Ik zit aan de iets “zwaardere” lessen (vier keer 8 minuten lopen) maar het gaat nog steeds goed.  En het blijft deugd doen.  Na het afspoelen van bakhitte, babyspuug en loopzweet zie ik er om 13u zo uit:

wpid-wp-1437366990834.jpeg

Ilja moest verplicht een middagdutje doen van me zodat hij het feestje van deze namiddag/avond kan overbruggen.  Linus houdt voor het eerst een ultralange middagdut van bijna drie uren.  Als hij anders drie kwartier aan een stuk slaapt overdag dan mogen we al blij zijn.  Het is even heel rustig in huis met twee slapende kindjes al is dat relatief met tafels die nog moeten gedekt worden, bordjes uitzoeken, stoelen rondzoeken.  Mijn lief ligt achteraf nog een half uur deadbeat in de zetel nadat hij de Kemmelberg getrotseerd heeft.  Well done schat.

15u30: Als de gasten zijn aangekomen snijden we de bananentaart en de flantaart aan.

wpid-wp-1437329978061.jpeg

Op mijn commando wordt alles opgesmuld en het is tijd om enkele foto’s te nemen terwijl we in de zon met de kinderen bezig zijn.  (Gelukkig sloeg het druilerige weer in de namiddag om, want met 7 volwassenen en 6 kinderen in de living….phoew!)

Elk verjaardagsfeestje poseert Ilja met zijn meter en peter.  Dit jaar is de foto het geweldig geslaagd, al zeg ik het zelf!

IMG_7715

Schanulleke aanschouwt het van op een veilige afstand: haar tuinhuisdeurgat.

IMG_7732

Even later heeft ze het gejinxed…gedaan met de rust als de kinderen ontdekken waar ze verblijft.

IMG_7742

Brandweerman Sam is in de buurt.  Gelukkig maar want de barbecue wordt aangestoken.

IMG_7745

Ilja’s zonnebril van op de markt zit hem als gegoten….u-hum…

IMG_7738

Als de taartjes op zijn, de worstjes verorberd en de huishoudelijke ravage aangepakt is gaat de oudste gaan slapen, moe maar content.  Linus ligt al sinds 19u30 te ronken, ook voor hem was het een dagje met veel indrukken.

wpid-wp-1437333836172.jpeg

We poefen ons om 21u in de zetel samen met de zangers van Glee.  Die serietip las ik hier, al ben ik het niet meer zeker, ik lees zoveel blogs de laatste tijd.

wpid-wp-1437366873762.jpeg

Om 22u30 doe ik mijn boek en mijn ogen dicht.  Zo’n dagen zou je in bokaaltjes moeten kunnen bewaren, zo kun je achteraf nog eens de sfeer opsnuiven.

Liese geeft weg #1

book-netherlandsJa.  ’t Is Marie haar schuld.  Nadat ik drie maanden op de wachtlijst stond voor het boek “Opgeruimd” van Marie Kondo kon ik er eindelijk de voorbije week in beginnen snuisteren.  De methode op zich is geen geheim: doe weg wat je niet meer nodig hebt en wat je wel nog nodig hebt geef je een plaats om het op te bergen.  Marie (ik noem haar Marie, ze is mijn vriendin geworden ondertussen) zegt dat je niet mag vasthouden aan de dingen en ze moet laten gaan.  In feite is het waar.  Zo ruimde ik de categorie “mysterieuze snoeren” op.  Het feit alleen al dat ze er een deeltje van haar boek aan wijdt zegt al genoeg.  Er zijn echt mensen die veel te veel mysterieuze snoeren hebben liggen.  Ik ben er één van en ik wed jij ook.  Ondertussen mag je de “ben” vervangen door “was”.  Ik vulde een plastic zak van de Renmans met “spooksnoeren”.  Snoeren waarvan ik niet meer wist waarvoor ze dienden of waarvan het originele apparaat waar het moet aan verbonden worden verdwenen blijkt te zijn.  Zo kwam ik 8 paar oortjes tegen.  Oortjes van Nokia, oortjes van Sony, oortjes van apple, oortjes van ik weet niet meer wat.  Enkel de goeie oortjes werden bewaard.  Eén paar dus.  De rest ging genadeloos in de Renmanszak, samen met nog een hoop andere brol uit de schuiven.  Daarnet pakte ik de dvd’s aan.  Alle dvd’s die we dubbel hebben of waarvan we zeker zijn dat we ze nooit meer gaan bekijken gaan de deur uit.  Als jullie ze niet willen, dan gaan ze naar de kringloopwinkel.  Weggooien vind ik nu net een stap te ver met een stapel dvd’s.  Dus bij deze geef ik weg:

wpid-wp-1437157106991.jpegAlles wat hier op de foto staat is “te krijgen”.  De echte Marie Kondo-fans zullen denken “ah neen hé”.  De anderen zullen misschien zeggen “gow zeg, doe je dat weg?” ewel, voor die anderen: ja, ik doe dat weg.  Geef gewoon een seintje in de comments of via mail als je mij persoonlijk kent en/of over mijn emailadres beschikt.  Binnenkort: de CD’s!  To be continued!

(en ja, ik weet dat Marie ook zegt dat je een ander niet mag opzadelen met je rommel, maar ik kan het maar vragen hé, ik duw het niet in uw pollekes…)

Meer moet dat niet zijn #6

We genoten de voorbije week van een Centerparcsvakantie in Duitsland. Het is niet de eerste keer dat we zoiets doen.  Na Ilja’s eerste verjaardag gingen we naar Les Trois Forêts in Frankrijk, toen konden we nog vlotjes buiten het seizoen gaan.  Dat zouden we in feite nog steeds kunnen doen al weet ik het niet zo goed, Ilja van school weghouden om op reis te gaan….het voelt niet goed, ook al is het nog maar de kleuterklas….ik weet het niet.  Of ben ik veel te braaf?

Negen bevindingen over een Centerparcsvakantie met baby en kleuter:

1)  Er is een verschil tussen een VIP cottage en een Comfort cottage.  Niet alleen in de prijs, maar ook in de grootte.  Doordat ons vorig verblijf buiten het seizoen was konden we een VIP nemen voor een lagere prijs dan een Comfort in de zomervakantie.  Het zijn in feite firstworldissues maar een VIP houdt in: sauna en bubbelbad in je huisje, aparte inloopdouche, grote ruimtes, open haard, dvdspeler, kortom: alles een beetje te luxueus en toch wel onnodig, maar wel aangenamer.  Comfort houdt in: alles wat je nodig hebt, maar in basisuitvoering, kleinere oppervlaktes, bad/douche in één, enkel televisie waardoor wij onze serietjes op de laptop bekijken.  Tenzij je graag naar de Duits-gedubde versie van The Big Bang Theory (“Der Grossen Knal Theorie“??) kijkt.  Vielleicht nicht!

2)  We kozen een cottage voor 4 personen.  Een tip: neem geen cottage voor 4 personen als je hier met 4 volwassenen comfortabel wil verblijven tenzij je het niet erg vindt om elkaar constant voor de voeten te lopen.  Met twee tieners (als ze dan überhaupt nog zullen willen meegaan met papa en mama) zouden wij hier geen plaats genoeg hebben vrees ik. Pieter en ik passen met moeite samen in de zetel.  En ja, we zijn 1,90 m (hij) en 1,78m (ik), maar ik vermoed dat wij niet de enigen zijn met die lengte.  Als je net als ons met een kleuter en een baby komt is hier wel voldoende ruimte (en eens dichtkruipen in de zetel, ik zeg daar geen neen tegen).  Wat ik dan weer niet zou doen is hier putje zomer komen met een kind dat kruipt of pas kan lopen.  Aan het einde van ons terras (dat niet is afgezet) gaat het gewoon berg naar beneden tussen de bomen.  Mijn kleuter van 4 begrijpt al dat hij zichzelf kan bezeren, was hij twee of drie jaar jonger dan mocht ik hem van tussen de struiken beneden plukken.  In de winter zou het echter wel nog te doen zijn, want binnen in het huisje is alles enorm kindvriendelijk.  Er staat standaard een kinderbedje, een park, een kinderstoel en een traphekje in de cottage. En bovenal: het is superproper.

3)  Als je je verlof zelf kan kiezen (die luxe hebben wij wel), ga dan ofwel buiten het seizoen ofwel in de eerste week van juli.  Het is hier allesbehalve druk, er is wel volk maar het is aangenaam, duidelijk nog geen hoogseizoen.  Het plan was eerst om pas volgende week te komen, maar dan schoot de prijs van ons verblijf meteen met een derde de hoogte in, de meneer aan de trampolinebungeedingen wist ook te zeggen dat het seizoen in Centerparcs pas echt start vanaf 15 juli.

unnamed (2)

“euhahahaheuahahaueeeuahahaha”

Zalig om je kind zo te horen giechelen!

unnamed (4)

Ook baby’s houden van trampolines blijkbaar. (En stop maar met bellen naar de sociale dienst van de politie: er was niemand op aan het springen!)

4)  Een huisje in Centerparcs is gerieflijk.  Je vindt er alles wat je nodig hebt om de week door te komen.  Unlike Oostenrijk vorig jaar, daar moest ik het met één kookpot zien te rooien. Wat je echter niet hebt hier: basisvoedingsmiddelen en klein “gebruiksgerief”.  Je moet alles zelf voorzien: kruiden, afwasproduct, product voor de vaatwasser, koffiefilters, wasspelden, keukenhanddoeken en schotelvodden.  Zelfs zakjes voor in de vuilnisbakjes zijn er niet.  Gelukkig was ik daar sinds de vorige Centerparcstrip op voorzien, want zo gaan shoppen om een zout-en pepervatje en pedaalemmerzakjes, daar hou ik me liever niet mee bezig op vakantie.

5)  Je kunt extra gerieflijkheid ook kopen, al weten ze wel de prijs.  Een lakenset (inderdaad, er zijn geen lakens inbegrepen in de huurprijs) kost je 7,25 euro per bed.  Een kinderdekbedpakket kost je 9,95 euro.  Ik nam mijn eigen lakens mee maar nam dan wel de wifi-kaart voor het hele verblijf (25 euro).  It’s all about priorities!  (Tegelijkertijd las ik in Flow een artikel over een periode internet-vrij leven, het klonk zalig maar ik ben er momenteel niet klaar voor).

6)  Centerparcs is een zwemparadijs voor elke leeftijd.  Ja, ook voor baby’s.  Linus hield wel van het water, ik heb toch wel eens gecheckt bij de pediater of zo’n klein manneke al in een zwembad mocht, het is ok, als ik hem op tijd afdroog en omdat hij reeds zijn eerste “stekjes” had gekregen…Het zwembad is ook gerieflijk voor baby’s.  Er staan overal rond parken waar je ze in kan “parkeren” en verzorgingstafels.  Er zijn familiekleedkamers met ook daarin zo’n park en een verzorgingstafel.  Alleen jammer dat er geen slot op die deur zat waardoor wij ons nogal vlug omkleedden, maar met een kleuter en een baby is het ook niet echt de bedoeling om te staan lummelen in je zwembroek.

wpid-wp-1436332295318.jpeg

Linus viel na het zwemmen prompt in slaap in één van de vele babyparken.

wpid-wp-1436332466800.jpeg

Terwijl Ilja zich rot amuseert op één van de glijbanen.

7)  In de Aqua Mundo (het zwemparadijs) is iedereen welkom.  Je voelt je er meteen op je gemak als je rond je kijkt.  Iedereen heeft er: of putjes in de dijen, of striemen, veloverschotjes of is voldoende voorzien van poten en oren.  Mijn postnatale lichaam was al die anderen dankbaar om er uit te zien net als ik!

8)  Als het enigszins mogelijk is om je cottage te kiezen (ik denk dat dat onder “betalen voor gerieflijkheid kan staan”), kies er dan één dichtbij “the dome” (neen, dat is niet de discotheek maar het centrum waar alle activiteiten zich afspelen).  In Les Trois Forêts was de ligging niet ideaal.  Zo moesten we zeker 20 minuten stappen naar het zwembad/de winkel/restaurants/kinderboerderij.  Met een kind dat toen nog een voor- en namiddagdutje deed was dit telkens een hele trot.  Deze keer echter is alles goed bereikbaar zonder dat we puffend en blazend moeten toekomen, of een extra wandeltijd moeten incalculeren.  Of als je daar toekomt en je zwembadkaart blijkt vergeten te zijn, dan is dat geen ramp.  Niet dat dat gebeurt, want daar zorgt mijn echtgenoot wijselijk voor.  Ik denk dat hij mij al een beetje kent. (update: er werd wel eens een zwemzak vergeten…)

9)  En verder is het genieten.  Niet: ik-doe-de hele week-wat-ik-wil-genieten maar wel genieten van de kinderen, want uiteindelijk, als je “reist” met kinderen is het toch vooral op hun ritme dat je leeft.  Spelen, zwemmen, dierenparken bezoeken, frietjes eten, een chipje bij de televisie.

unnamed (3)Het houdt ook in: sleuren met zwemzakken, verzorgingstassen, wandelwagens of draagzakken, je constant opdelen: jij kijkt voor Ilja, ik kijk voor Linus en daarna wisselen we als jij klaar bent, maar hey, daarvoor zijn we een team.  En kinderen slapen ook wel eens, net als nu, als je op tijd opstaat kun je veel tijd voor jezelf nemen.  (En op de andere momenten is Martini altijd gepermitteerd op vakantie.)

wpid-wp-1436332146472.jpeg

’s Morgens word ik wakker met een houten huwelijk

wpid-wp-1435952518178.jpeg

Onze houten huwelijksverjaardag, ja, vandaag.  Vijf jaar geleden trouwden we op de bloedhete 9e juli.  Het zweet liep langs mijn rug naar beneden, thank god voor een kort trouwkleedje.  Ik herinner me nog dat we de nacht voordien niet hadden geslapen.  Niet van de zenuwen of zo, neen, onze achterbuurjongen vond het nodig om net die avond een tuinfeestje te houden.  En het was niet enkel de avond, neen, zijn feestje duurde tot 5u ’s morgens.  Roepen, brullen, lawaai.  Echt fantastisch.  Slapen met gesloten ramen was geen optie, het weer was zoals de 1e juli van dit jaar.  Erover dus.  Het laatste wat je nodig hebt op je trouwdag zijn zakken onder je ogen, maar wat doe je eraan?  Het huwelijk was gepland om 11u in het gemeentehuis.  Mijn afspraak bij de kapster was om 8u30.  Ik hou van mijn kapster, ze is lief, ze is rustig en ze kent me.  Maar die dag leek ze niet in haar sas.  Ze bleek een beetje vergeten hoe mijn kapsel moest zijn en maakte de eerlijke fout om mij dat ook te melden…”Hoe was dat nu ook weer dat we dat gingen doen?”, ze zei het rustig en totaal niet in paniek, ik plakte bijna tegen het plafond.  Toen ik haar een update gaf schoot het haar weer te binnen en begon ze eraan.  Maar dat duurde, en duurde, ik zag de minuten voorbij tikken en toen gebeurde er iets merkwaardig: ik, de eeuwige chillzak werd zenuwachtig.  Uiteindelijk kwam ik toch mooi op tijd terug thuis om mij nog om te kleden en mij een beetje op te maken.  Mij laten schminken deed ik niet, ik schmink mij bitter weinig, dus wou ik dat ook niet op mijn trouwdag.  Een beetje de ogen en een beetje zonnebank op de dagen voordien was voor mij al meer dan genoeg.  Twee uur later waren we gehitched.  De zon bleef schijnen, niet alleen die dag, maar ook de vijf jaar die erop volgden.  Iedereen herinnert zich onze trouwdag als “die bloedhete dag en dat pokkewarme avondfeest”.  De pumps die ik droeg moest ik na twee uur uittrekken omdat mijn voeten zo danig gezwollen waren van de hitte.  De rest van de dag liep ik op teenslippers.   ’s Middags werd er zonnecrème uitgedeeld en vergat ik bij elke tafel mijn glas.  De serveerster kon dit telkens perfect aanwijzen, pas na enkele keren had ik door dat mijn glas een andere vorm had.  Smart one!  Tio Paco kwam ’s avonds met verse tapas en maakte paella’s voor iedereen.  Het was een dag zoals ik hem opnieuw zou doen.  En die man, daar zou meteen weer voor kiezen.  In de voorbije vijf jaar is er extreem veel veranderd en telkens weer staan wij naast elkaar, soms houden we elkaars hand vast, soms is dat helemaal niet nodig.  We nemen sprongen in het diepe, we komen tot rust op onze gezamenlijke bodem.  Die bodem van ons, soms is die al eens platgestampt, soms vegen we die weer mooi egaal, maar telkens kiezen we voor hetzelfde plekje.  Met de voetjes dicht bij elkaar.

wpid-wp-1435952599871.jpeg

wpid-wp-1435952759692.jpeg

wpid-wp-1435952676789.jpeg