Ik heb hem op de gang gezet, die kleine lawaaimaker van mij. Na een week doorslapen werd ik telkens weer wakker van Linus’ geluidjes die hij tijdens de nacht maakt. Gorgelen, luid ademen, zuchten, eih eih eih. Elk uur werd ik wakker. Aangezien zijn kamer nog niet af is (work in progress) ruimde ik onze hal op en daar slaapt hij nu. Sinds deze week weer zo’n 8 uur aan een stuk. Het lijkt cru zo’n kindje van 7 weken apart zetten, maar het is voor ons beider goed. En ik zweer het, de wereld ziet er ineens veel scherper uit als je na 6 weken onderbroken nachten weer eens 7 uur aan een stuk slaapt. Veel scherper.
Het zonnecrèmeseizoen is weer aangebroken. Ik begrijp niet zo goed waarom deze zonnecrème in Zeeman 3,99 euro kost en dezelfde fles in de Carrefour 17,98 euro kost. Kan er mij dat iemand uitleggen? Is de Zeemanfles minderwaardig?
Ik zat op mijn terras met mijn mannen. Ilja – George en Linus. Het heeft niet lang geduurd, Linus was jaloers. Even later vond ik George verrompeld terug. Hij had als autobaan gefungeerd. Het mag niet zijn, George en ik.
Van mijn schoolvriendinnen kreeg ik deze popup-tent. Ze kwam goed van pas in onze winderige maar warme achtertuin. Het ding stelt zich heel eenvoudig op, een beetje vastplakken hier, een beetje toeritsen daar….maar om het terug samen te krijgen in het bijhorende tasje…das een ander paar mouwen!
Ik vermoed dat het zal eindigen met het gewoon in een grotere draagtas te steken. Want telkens zo’n frustratie, dat is het mij niet waard.
Er werd vorig weekend ook serieus in den hof geploeterd. Met een kind dat op de hal moet slapen zou je denken: doe toch gewoon eerst verder aan die kamer. Maar alles heeft hier zijn redenen. En het zonnetje scheen.
De tuin begint stilletjes aan klaar te geraken voor de zomer.
Aan het lichaam zomerklaar maken wordt gewerkt. Ik ben al redelijk blij hoe het er momenteel uitziet, deels ook omdat ik dacht dat ik nog steeds in zwangerschapskledij ging rondlopen deze zomer. Maar het kan altijd beter en het lopen doet mij deugd.
Ilja en zijn nichtje verjaren beiden op 16 juni. Dat vroeg om een uitstapje richting Plopsaland. Het was zijn eerste ontmoeting met Gert Verhulst en de zijnen, voorheen kozen wij altijd voor Bellewaerde omdat het veel dichter is voor ons en hij tot voor kort nog steeds middagdutjes deed (hij zou er nog doen, zijn batterijen zijn nog steeds soms plat tegen de middag). Op woensdagnamiddag gaan bleek een goeie zet, de wachttijden waren miniem en het weer zat mee. De bijna-4-jarige kleuter was onbevreesd, ging op elke rollercoaster waar hij met zijn sandalenvoetjes in mocht stappen en vond het allemaal geweldig amusant. Missie geslaagd.
Ik vond ook een goed product om ovenplaten mee te reinigen. U ziet het, mijn leven is één en al spanning en sensatie de laatste tijd.
Ongelooflijk, in het consultatiebureau van K&G staat nog een ouderwetse radiocassettespeler. Hij ziet eruit alsof ze er nog dagelijks cassettes van Knuffelrock in afspelen. Wij (alléé, toch de dertigers), kregen zo’n ding voor onze communie, al was de mijne al één met een cd-speler. Deze is misschien wel een iets ouder model…
Ik werd “goedgekeurd” bij de dokter, dus was het eindelijk weer looptijd. Ik koos ervoor om weer helemaal met start to run te herbeginnen. Het voelde enorm goed, wel onder het loopniveau dat ik aankan, maar ik wil rustig herstarten. Er kwamen gelukkig geen dansende ingewanden aan te pas.
Ilja wordt binnen anderhalve week 4 jaar. Op mijn rustige dinsdag (de dag na de kraamhulpdag) prutste ik een kroon in elkaar. Eens ik eraan begin kan ik moeilijk stoppen.
We vierden de verjaardag van een vriendin. Het was mijn eerste vriendinnen-uitje, dus een sangria past wel in dit verhaal. Ilja is een beetje gek op die twee dames. Toen ze op kraambezoek waren geweest wist hij achteraf te zeggen “dat ze een mooi hoofdje hebben”. Tjah, ik heb dan ook alleen maar mooie vriendinnen!
Als verjaardagsgeschenk werd er gekrast. En gewonnen. Niet voldoende om de sangria’s te betalen, maar het was toch al mooi!
Gisteren kocht ik nieuwe “sandalen”. Een lelijk woord. Ik heb vreselijke voeten. Alles wat verkeerd kan zijn aan voeten, is er bij mij verkeerd aan. Kromme tenen, geulen tussen mijn tenen, eelt, likdoorns, brede voeten waardoor ik niet in smalle schoentjes kan, laat staan pumps of van die mooie dingen. Dus ik moet voor mijn comfort kiezen. Deze zagen er nog enigszins een beetje vrouwelijk uit. Iets vrouwelijker dan de standaard Birkenstock waar ik mee rondloop. Mijn kleine teentje is ook extreem klein, dus als ik een schoentje kies waar een riempje over de tenen loopt ziet het eruit alsof ik maar vier tenen heb. Jawel, ook de mevrouw in de winkel kon niet anders dan mij gelijk geven en raadde het af. Ik hou van eerlijke verkoopsters.
En er is een nieuwe huisgenoot gearriveerd gisteren. Ik ben er weer in geslaagd om een eigenaardige kat te vinden. Zie die lijn over haar hoofdje lopen, je zou het erom moeten doen, het zou niet lukken. Ik moest een nachtje slapen over de naam maar ze werd deze ochtend “Schanulleke” gedoopt. Voorlopig verstopt ze zich in de garage, gisteren kon ik ze even pakken maar daarna frutte ze meteen weer weg naar haar oude plekje. Komt wel goed zeker?
Ik steek even het wijfTV-alarm aan, onderstaande post is wederom te vrouwelijk om een gevarieerd publiek aan te spreken. Just saying.
Flashback naar 20 juni 2011, mijn laatste dag in de materniteit na de bevalling van Ilja. De gynaecoloog vroedvrouw vroeg me bij mijn vertrek of ik ervoor koos om mijn hechtingen te laten verwijderen. Of maakte ik liever een afspraak bij de dokter om dat te laten doen? Hell, alles wat ik kan achterlaten laat ik liever achter. Dus stapte ik -blij met mijn praktische keuze om niet meer naar de dokter te moeten tjoolen- binnen in het kamertje waar die dingen verwijderd gingen worden. “U voelt het eventjes” zei ze op zijn Hollands, want het was blijkbaar een Hollandse vroedvrouw, dit louter ter info want wij praten niet in termen van “u voelt het eventjes”, wij zeggen “tkud e bitje zjer doen”. Misschien was het dan toch beter geweest dat iemand mij zei “tkud e bitje zjer doen” want tien seconden later tierde ik de gang samen. Als dat “eventjes voelen is”, dan weet ik niet wat die vrouw zou bedoelen met “dit doet eventjes pijn”. Misschien dat ze dat zegt als je een kind perst?
Soit.
27 april 2015. Na mijn tweede bevalling werd mij uiteraard opnieuw de vraag gesteld:”wou ik mijn draadjes laten verwijderen of koos ik ervoor om te wachten?”. Naar dat moment had ik tegenop gezien. Vier jaar waren niet voldoende om te doen vergeten hoeveel pijn ik de vorige keer had gehad en ik moest mij echt slepen naar datzelfde martelkamertje. Als ik weet dat ik pijn zal hebben bij een behandeling dan lijkt het alsof ik ter plekke ga doodvallen. Ik stel het mij altijd veel erger voor dan het is, zodat ik achteraf kan zeggen “hoh, het viel precies nog mee!”. De assistente vroeg of haar stagiair erbij mocht zijn. Ik wist het precies niet zo goed. Er was iets aan die jongen (want dat was het nog, een jongen) dat mij tegenzat. Was het zijn verveelde blik, was het zijn jonge uiterlijk. Ik had net iets teveel mijn benen moeten openen voor Jan en Alleman dat ik dat echt niet meer zag zitten. Sorry stagiair, normaal gezien vind ik dat niet erg, maar deze keer zat mijn humeur al onder nul wegens de pijnlijke vooruitzichten. Het wordt dan ook steeds erger en erger met mij, als ik weet dat ik ga pijn hebben dan bouwt die stress zich altijd maar meer en meer op. Tegen dat het dan zover is ben ik al aan het zweten en kan ik al bijna geen woord meer uitbrengen van de zenuwen. De assistente had drie draadjes te verwijderen (met een kind dat 4,410 kg woog schijnt dit nog mee te vallen). In een wip was ze klaar. Deze keer werd er niet getierd, alleen even genepen met de ogen. Opgelucht verliet ik de kamer, dat dit het laatste onderzoekje was op de materniteit zal er ook wel toe gedaan hebben. De stagiair stond in de gang te wachten, ik wou me nog verontschuldigen maar hij stond -leunend en met één voet tegen de muur – te smartphonen, van mijn opgeluchte gezicht kon hij niet meegenieten.
1 juni 2015. Gisteren dus. Zes weken na de bevalling ging ik terug naar de gynaecoloog voor mijn postnatale onderzoek. Zwanger en pas bevallen is het al helemaal geen issue meer om telkens uw broek af te steken voor de gynaecoloog, de vroedvrouw, de assistente, de stagiaire van dit, de stagiair van dat. In de materniteit zou je bijna voor de poetsvrouw je broek afdoen. Je doet het gewoon zonder nog bij na te denken. Maar zes weken zijn voldoende om weer een schaamtegevoel te krijgen. Net nu al dat getoon eindelijk voorbij lijkt mag je er weer aan beginnen. Gelukkig ken ik mijn dokter al jaren. Toch was het gisteren weer even vreemd. Na zijn onderzoek werd allerlei alaam bovengehaald. En toen maakte ik de slechtste keuze van die avond: ik vroeg wat hij van plan was. “Niets ernstig, gewoon even de draadjes verwijderen”. “DE WAT? Daar zitten toch geen draadjes meer?” Ik moet er geen tekening bij maken, er was enige paniek te voelen daar met de beentjes wijd open. “Ja toch wel hoor, inwendig zitten er nog enkele draadjes, doet geen pijn hoor…” U-huh! Geen pijn? We kennen dat al. Geen pijn. Drie kleine kreetjes later was het klusje geklaard. Hij toonde trots zijn veroveringen, geklemd tussen die venijnige schaar van hem. “Dat zijn hele dikke draden daar binnenin, dat moest er nog uit, maar ik heb ze!”. Ik wenste hem nog net geen proficiat. Toen ik van de tafel kwam moet ik lijkbleek geweest zijn, het zweet liep over mijn rug, hij vreesde even dat ik strike ging gaan. Hij niet alleen, zo voelde het ook even.
Met een voorschrift voor extra vitaminepillen (“Want zo’n fysieke reactie op zo’n klein onderzoekje, je zit waarschijnlijk met een tekort meiske”), draadloos en verder goedgekeurd ging ik naar buiten. Het werd nog maar eens bevestigd: het is nu echt gedaan met kinderen kopen!
Ik schrok mij een accident deze ochtend. Ok, rond 3u was ik even wakker geworden om te merken dat hij nog sliep, rond 4u wederom hetzelfde verhaal (damn you biologische klok) en ineens was het 5u48 en bleek dat kleine monstertje nog steeds in een diepe slaap.
Zeven uren en half na zijn laatste voeding!
-engelengeschal-
HALLELUJA!
Het duurde uiteindelijk nog tot 6u30 tegen dat hij een klein beetje begon te wikkelen. Ik kan alleen maar blij zijn en hopen dat het morgen weer zo is!
Terwijl ik op meneer zijn honger wachtte las ik verder. Er zijn veel dingen die ik niet meer doe, maar lezen blijft. Dit boek leest enorm vlot. Ik denk er net aan dat ik zeker ook nog eens in de bib moet geraken deze week omdat “Vele hemels boven de zevende” daar voor mij klaarligt.
Ik drink koffie tijdens het douchen nowadays. Je kunt nooit genoeg koffie hebben. Dat zouden ze op een koffiemok moeten zetten voor mij.
Tijdens het voorbije weekend kroop ik nog eens in bad. De voedingsnekpijn (gewoonweg pijn door constant in dezelfde richting naar Linus te kijken tijdens het drinken) ging voorbij en er was tijd om mijn haar eens onder handen te nemen. Het heeft niet veel geholpen, enkel een kappersbezoek zal mijn coupe weer kunnen redden.
De mevrouw van kraamhulp kwam vandaag 4 uur langs. Ze heeft gestreken.
En eten gemaakt! Dat -samen met de spaghettisaus die ik zondag kreeg als kraamkost (nogmaals merci An-So!) en een levering van Hello Fresh morgenavond- en ik ben weer gecovered voor de hele week.
En verder: ons Plopsaland-uitje voor komende zondag hebben we verzet. We vermoeden dat er zondag, met zo’n mooi weer, een bom aan volk zal zijn, dat in combinatie met het kustverkeer. Toch ben ik enorm nieuwsgierig, het zal de eerste keer zijn dat Ilja er naartoe gaat, Linus gaat een middagje naar oma zodat we ons volledig op de oudste en zijn nichtje kunnen focussen. Ik vraag me af of ik nog een studio100-nummer ga kunnen verdragen achteraf :-D.
Dat wordt vaak gevraagd, al dan niet in gesprekken, vaak via sms of whatsapp. By the way: Whatsapp, zo’n handige app! Ik kom weer een jaar achter op dat gebied, maar hey, het heeft me al veel leuke gesprekken opgeleverd, zeker als je je tijd soms moet verdelen over een hele hoop andere dingen is zo’n chatapp echt handig.
Tjah, het bloggen is dikwijls pas het laatste op de agenda, ik had niet anders verwacht met zo’n kleine mustiekat in huis, maar toch zou ik wel graag meer schrijven, en indien mogelijk: aan één stuk door want dat is vooral de moeilijkste opgave in heel dit gebeuren. De inspiratie is er wel, ook al verdwijnt ze even snel als ze opkomt (leve Evernote om dat allemaal een beetje kanaliseren, nog zo’n app die ik de laatste maanden niet meer zou kunnen wegdenken!)
Zo wil ik al een hele tijd een postje schrijven over hoe ik het nu echt stel met Linus thuis of over hoe ik daarnet een meneer zag met een complete adidastraining en ik dat precies so nineties vond. Of over het organiseren van twee verjaardagsfeestjes en een familieborrel. Of over hoeveel “pressongskes” er aan babykleren zitten. Ook over het feit dat ik -nadat zoveel lezers het mij aanraadden- toch voor kraamhulp gekozen heb en er binnenkort iemand zal passeren daarvoor. Of over hoe ik maandag hopelijk groen licht krijg van de gynaecoloog om weer te gaan lopen. Of over hoe wij het als koppel stellen met twee kinderen. Over Linus. Over Ilja. Over de vele kraambezoekjes die ik reeds kreeg. Over hoe Linus is geboren op de verjaardag van zijn peter. Over hoe ik zo blij ben met de keuze van de meter en de peter. Ik zou wel willen schrijven over hoe ik geniet van het lezen van andere blogs en hoe feedly (app nummer drie die ik niet meer zou kunnen missen) mij up-to-date houdt. Over onze vakantie die we dan toch geboekt hebben. Over de zin in een massage door een echte masseur (of masseuse, ’t is allemaal goed). Over het aardbeienseizoen en het feit dat ik veel te weinig foto’s trek van mijn jongste zoon. Er bestaat zelfs nog geen gezinsfoto. Over hoe warrig mijn hoofd de laatste weken is en hoe zich dat uit in dingen zoals “heb ik dat kind nu wel een pamper aangedaan?” of hoe je vergeet te eten. Ik zou ook kunnen bloggen over hoe ik reeds alle zwangerschapskilo’s kwijt ben en hoe blij ik daarover ben. Desalniettemin blijf ik de bezitter van een mummytummy. Of over het feit dat ik mijn gewone kleren weer leer appreciëren nu ik ze maanden niet meer heb kunnen aandoen. Over mijn nieuwe kokerrok die ik van mijn mama kreeg.
Ja, er is inspiratie genoeg. Maar voor nu hou ik het op een fotootje:
De dokter bij K&G trok het in twijfel toen ik zei dat hij al lacht…
Van Chrissebie kreeg ik een LiebsterAward. Het is de bedoeling om de vragen die ze stelt te beantwoorden en nieuwe mensen te taggen en die tegelijkertijd ook met 11 vragen te bestoken. Althans, dat denk ik toch en ik ga het zo doen. Bedankt Christa!
1) Tegen wie zou je eens goed je gedacht willen zeggen, zonder angst voor de gevolgen.
Tegen iedereen die zijn eigen gedacht opdringt, zich onverstoord moeit of onbeschofte vragen stelt. Tegen iedereen die oordeelt zonder nadenken.
2) Welke band mag wel eens een huisconcert geven bij jou thuis?
Oh dEUS, weest welkom in mijn nederig stulpje. I’ll make you cookies!
3) Met welke bekende Vlaming wil je bij pot en pint een diepgaand gesprek houden
Ewel, dat vind ik een moeilijke. Een diepgaand gesprek is voor mij dezer dagen niet echt een optie. Ik mag al blij zijn als ik een casual gesprek kan gaande houden, het slaaptekort moet zich toch ergens uiten. Dus ik ga heel oppervlakkig moeten kiezen tussen beauty en beauty. Kurt Rogiers en Louis Talpe. Want als ik dan toch tijd moet maken voor een man die niet de mijne is dan wil ik wel dat hij er zo goed uitziet als die van mij. Doe maar Louis Talpe, zoals ik eerder schreef: de beauty is er, maar zijn er ook brains?
4) Je wint een droomreis naar keuze, waar gaat die naartoe?
Thoh, doe mij toch maar New York. Ik wil het wel eens beleven. Samen met mijn echtgenoot. Ja die mag mee.
5) Met welke wagen wil je wel eens een proefritje doen?
Thoh, ik ben niet echt een autozot, ik zou liever een vespatoertje doen eigenlijk. Of toch. De Grave Digger van de Monstertrucks. Daarmee wil ik wel eens over een berg autowrakken rijden.
6) Je krijgt een unieke uitdaging , maar daar moet je verhuizen naar Australie, neem je de uitdaging aan?
Neen, wat moet ik daar gaan beginnen zonder iedereen rond me die ik zo graag rond me heb?
7) Wat is de favoriete inrichting voor je huis, modern, klassiek, rustiek, of alle stijlen dooreen?
Hmm, ik ben nog gek op mangohout of shishamhout voor kasten. Ik droom van een grote boerentafel en een gigantische vitrinekast om niet alleen de boeken maar ook andere fietjefak in te installeren. Momenteel is het we-hebben-geen-geld-voor-iets-anders meets Ikea.
Deze kast is helemaal mijn ding!
8) Waar zou je waanzinnig veel geld aan geven, als je de lotto zou winnen?
Aan die vitrinekast :-), mooie kleren en ik zou ieder weekend uit gaan eten en elke maand op weekend gaan. De rest op de spaarboek want wie weet waarvoor we ons geld nog allemaal gaan nodig hebben?
9) Geef je wel eens iets aan een bedelaar of een straatmuzikant?
Neen. Sorry bedelaar of straatmuzikant. Misschien eerst die lotto winnen?
10) Wat is het meest nobele wat je ooit gedaan hebt?
Ik probeer attent te zijn het hele jaar door al lukt dat niet altijd even goed hence de bedelaar en de straatmuzikant. Er springt niet meteen iets uit.
11) Wat is het eerste wat je zou proberen te redden uit een huisbrand, (echtgenoot, kinderen, hond en kat zijn al in veiligheid)
De grote zak geld op mijn slaapkamer tegelijkertijd met mijn illusies. De laptops met de foto’s van de geboortes en de fotoalbums. De bak met alle papieren van ons huis en de verzekeringen zou het tweede zijn, voor de rest zou ik maken dat ik weg ben.
Voila, I did it, ik deed er wel twee dagen over en het duurde zeker drie dagen voor ik de tag had ontdekt, maar het is gelukt.
“Flink zijn en op tijd pipi gaan doen hé!” riep ze hen nog na. Toen ze beiden hand in hand de schoolpoort binnenstapten zuchtte ze “heihhh” haar emoties voor zich uit, terwijl ze hen dromerig nakeek. Ik glimlachte van herkenning toen ik bij haar passeerde. Ook ik zette mijn oudste af om op schoolreis te gaan. Met een picknick, twee drankjes en een versnapering, want zo stond het in het briefje waarin we moesten toestemming geven om mee te gaan. De schoolreis ging 10,5 euro kosten op de schoolrekening, daarom werd er even gecheckt of het wel ok was. Uiteraard ontzie je je kind zoiets niet, maar wat als je het niet breed hebt? Wat als je twee oudere kinderen elk 15 euro moeten betalen omdat zij met de bus gaan. Wat als die 40,5 euro je budget is om eten te voorzien voor diezelfde kinderen in die week? Hoe los je dat op? Voor ons is het evident dat we dit betalen, maar ik wil me niet voorstellen dat ik die keuze moet maken. Dat ik moet nadenken over hoe we dat bedrag gaan ophoesten. Moe maar voldaan kwam hij thuis, er werd niet over geld nagedacht.
Het is algemeen geweten dat ik nooit De Beste Hobbykok Van Vlaanderen ga winnen. Moest ik ooit aan een preselectie hiervan willen meedoen dan zullen er serieus paddenstoelen uitgedeeld moeten worden aan de selectiecommissie. En met paddenstoelen bedoel ik niet de soort die je bij uw steak champignon geserveerd krijgt…
Het is algemeen geweten dat ik nooit De Perfecte Huisvrouw ga winnen. Moest (dit bestaan en) ik ooit aan selectie hiervan willen meedoen dan stel ik voor dat we het kuisproduct spiken met alcohol. Voldoende om met de dampen alleen de selectiecommissie strike te krijgen zonder al te veel moeite.
In volle kraamtijd is het gelukkig gepermitteerd om uw wankele huishouden en uw belabberde kookkunsten compleet te laten slingeren. Omdat de diepvries die ik volstockeerde tijdens mijn zwangerschapsverlof lichtjes aan leeg wordt besloot ik om Hello Fresh te proberen. Ok, ik moet toegeven: ook omdat ik in mijn Roze Doos een kortingsbon van 20 euro had ontvangen -gierigheid gaat niet over, kraamtijd of geen kraamtijd.
Voor wie het niet kent: Hello Fresh is een systeem waarbij je online intekent voor een aantal maaltijden die je aan de deur laat leveren. In feite worden alle ingrediënten geleverd voor (in mijn geval) 5 maaltijden voor 2 personen.
Je krijgt er een receptenbundeltje bij, daarin staat vermeld hoelang je aan een bepaald recept zal bezig zijn. En echt, de tijden kloppen. Toch zeker als je -net als ik- het recept letterlijk volgt. Wel, ik kan één ding zeggen, ze hadden het beter “Hello, where have you been all my life?!” genoemd. Kookwonder of niet, je voelt je op slag een goeie huisvrouw. Ineens kan ik koken met dingen zoals kurkuma (sinds Hello Fresh weet ik ook ineens dat kurkuma geen soort overdraagbare ziekte is)
Of ik sta ineens oreganoblaadjes van een takje te ritsen alsof ik nooit anders heb gedaan -rits rits…rits-rits…like a pro! Ze zouden dat op een schortje moeten drukken voor mij! Ik hoef niet naar de winkel te tjoolen met een Maxi-Cosi en ik hoef zelfs niet na te denken over wat ik ga klaarmaken. Hello Fresh doet het allemaal voor mij. Van kraamhulp gesproken zeg!
En aangezien we hier graag op de kilo’s letten, per recept staat het aantal kCal aangegeven.
Alles is begrijpbaar, ook met een baby op de schouder die de aandacht wel eens durft op te eisen.
Ook blauweplekmans at mee. Al moet ik daar de laatste tijd soms eens een kwakske ketchup bijgeven, dat lijkt alles ineens superlekker te maken.
Een heerlijk slaatje met veldsla, radijsjes en het blad van radijsjes (iets waarvan ik niet eens wist dat je het mocht opeten!)
In de folder staat ook dat je -indien je dit wenst- de kartonnen doos gewoon mag ledigen en terug kan meegeven met de koerier. In ons geval wordt die herdoopt tot een garage voor de vuilniswagen.
De laatste tijd vindt Ilja poseren voor foto’s echt een hassle. “Lach eens” is duidelijk niet de juiste boodschap om een mooie lach te verkrijgen….
(ps: Voor wie dit wenst: ik bezit nog twee coupons van 20 euro korting voor wie graag eens wil testen. Let me know in de comments of via mail!)
Shout your heart out 