Page 98 of 117

Geplaatst op

The Big Fat Lobster Man


Ik erger me aan kerstmankostuums.  Ik kan er niet aan doen, hoe meer ik er zie, hoe meer die rode ondingen mij zenuwachtig maken.  Was er niet ooit zo’n front tegen de hangende kerstmannen, ik denk dat ik er lid van was.  Een beetje triestig van mij, ik weet het, I’m a partypooper.  Een kerstmankostuum dat ziet er ook altijd zo fake uit.  Alsof het gewoon verpakkingsmateriaal is voor fotokaders.  Vandaag vloekte ik luidop in Fun bij zo’n fake kerstman die me deed verschieten.  “Hohoho, Merry Christmas!” zong hij keihard in mijn oor en dan begon de mechanische loser te dansen.  ’t Is te zeggen, dansen, robotbewegingen te maken.  Er stond een bordje bij “verkocht”, hopelijk om op de brandstapel bij een berg cavia’s te gooien.  De kerstman is ook wel overbodig vind ik.  Als je een geschenk geeft met kerst dan koop je dat gewoon in de winkel.  Je hoeft niet zoals met Sint Maarten en Sinterklaas tegen kinderen te verzwijgen dat die twee het niet kopen maar jijzelf.  Het komt waarschijnlijk over alsof ik een Santa Claus Bully ben.  Zo iemand die het leuk vindt om aan die rooie zijn baard te trekken en keihard te roepen “zie je wel!”, of hem van die moeilijke vragen voorschotelt zoals “hoe komt het dat er in de verre landen zoveel wordt gevochten meneer de kerstman?”   Nee, ik laat de kerstman gerust, zolang hij mijn geschenkjes gerust laat, want mijn pakjes dat zijn mijn eigen zaken.  Ze worden verpakt in een aangenaam papiertje, in mijn geval komen er ook massa’s lintjes aan te pas en dan verzwijg ik keihard wat erin zit.  Ik zwijg als een graf, zelfs al word ik gemarteld door Rudolph.  Want een pakje, dat moet een verrassing zijn!  Toch?

jack!

Uiteraard komt Jack Skellington weg met elk kostuum….

Geplaatst op

To drink or not to drink

Er waren twee soorten gezinnen.  Degenen die water dronken tijdens de maaltijd en diegenen die pas na de maaltijd mochten drinken.  Met twee werkende ouders moest ik tijdens vakanties regelmatig eens gaan spelen bij vriendinnetjes, neefjes of nichtjes.  Die speeldagen waren overal anders.  Bij de één was het spelen met My Little Pony, bij de ander mikten we steentjes naar de kippen.  Na enkele keren wist ik maar al te goed wie mocht drinken tijdens het eten en wie niet.  Uiteraard omdat wij zelf mochten drinken bij het eten, anders zou het mij zo niet opgevallen zijn dat ik dat op een ander niet mocht.  Stilletjes kauwend verdorste ik zowat tijdens die maaltijden.  Ik durfde er ook nooit iets van zeggen, zeker niet toen de ouders van de speelkameraadjes nog eens duidelijk zeiden “van drinken tijdens de maaltijd vergaat je eetlust”.  Voor mij ging die vlieger niet op, ik had altijd eetlust.  Ik at altijd bergen, ik denk dat die ouders mij niet graag zagen komen.  “Schil maar een extra patat, ’t is weer die boefbeer die komt spelen.”   Ondertussen wenste ik vurig dat het eten van voldoende saus ging voorzien zijn, want eten, dat moet nes zijn.  Ik vermoed dat dat mijn leuze zal zijn als de verpleegster van mijn rusthuis mij later op een kinderachtige manier komt vragen of het niet lekker is.  “Neeh, veel te droog, eten dat moet nes zijn!  En ik ben geen kleuter, doe normaal!”  Oh ja, ik word grumpy grandma.  Die je steeds doet drinken tijdens het eten.  “Want uw eten, dat mag niet te droog in uw mond malen!”

Geplaatst op

Jane Doe

Oude klasfoto’s, een tijdje geleden was het populair om iedereen waar je ooit je puistjesjaren mee deelde te taggen op je facebook en zo schaamtelijk over te gaan tot openbare uitlacherij.  (In mijn geval, drie jaar op rij hetzelfde jasje dragen, ze gaan mij niet beschuldigen van niet milieubewust te zijn!)  Die van mij hangen hier van 6 middelbare jaren ver nog in mijn kamer.  Net als alle andere dingen van 10 tot 15 jaar terug, ik hield er blijkbaar van om alle armbandjes van festivals te sparen en die mooi op een rij te hangen.  Alles beter dan dat jaren aan een stuk aan je pols te laten zweten, bacteriën verzamelend, jukkie pukkie, maar dat is een andere kwestie.  Toen ik zonet wakker werd uit mijn onverwachte middagdutje keek ik van op afstand recht in het gezicht van een klasgenote uit het derde middelbaar.  Ik wist niet wie het was.  Grijsbruin haar, een gestreepte trui, mager en vooral ook bleek.  Niet bepaald Miss World, maar daarvan had ik er ooit maar één (of toch één die mocht meedoen aan die competitie gow).  To-taal geen idee van wie dat is.  Eigenaardig vind ik het.  Het is niet zo dat ik uit een gigantische klas kwam, maar we deelden maar één schooljaar dezelfde groep want op de andere foto’s staat ze blijkbaar niet.  Zou zij weten wie ik ben als ze eventueel naar dezelfde foto kijkt?  Zou ze denken “Aah, Lieselotte” en er dan iets typerend voor mij achter vertellen?  Misschien kom ik haar tegen op straat en negeer ik haar straal waarbij zij denkt “onbeleefde troela, doen ofdat je mij niet kent, tssss, nog geen haar veranderd dus, of toch, zeker 20kg zwaarder, ’t is niet raar, ‘t is haar ego dat zo weegt!”  Wedden dat ik ze deze week ergens tegenkom?

Geplaatst op

Ik wou eigenlijk over 3 Tupperware-uitnodigingen op één maand tijd bloggen maar het is anders uitgedraaid

Zo verhuizen naar twee woonplaatsen, je volledig installeren bij je moeder, je huis verkopen, tussenin gaan werken en nog een resem verhuisdozen verslepen….dan kan het niet anders dan dat je ’s avonds om 21u in slaap valt in de zetel denk ik soms.  Ik zal blij zijn als de hele papierrompslomp, het dozenversleperij, het aktegeteken voorbij is en we ons volle bak kunnen focussen op het nieuwe huis waar toch nog echt wel eigenlijk superveel werk is.  Eigelijk toch echt wel ja gow.  Ik kocht wel al een nieuwe brievenbus, nu nog tijd vinden om te bekomen van de kostprijs van zo’n simpel metalen ding.  Het was de keuze uit de dure (72 euro), de superdure (129 euro) en de gow-zeg-wie-geeft-er-nu-zoveel-uit-aan-zoiets-dure (209) versie.  Ik koos voor de dure versie van het opgewaarde nestkastje.  Moest ik nog geen opvoedster zijn, ik werd brievenbusmaakster.  Voor al uw postverwennerij.  En tegelijk uw brieven en uw geld incasseren!  Maar het zal zo fijn zijn om fanmail daarin te ontvangen.  Ik hou enorm van postkaartjes krijgen en al zeker van brieven al wordt dat totaal niet meer gedaan.  De brief is vooral negatief geworden “betaal dit” “afrekening van dat” “gelieve uw bibliotheekboetes te betalen” en al van die dingen.  Zoals elk kind tevreden is met een lolly, zo ben ik content als ik welgezinde persoonlijke post krijg.  Ook geboortekaartjes en oh ja verjaardagskaartjes maken mij blij, die enveloppen worden open gesnakt en dan wordt er gretig gelezen.  Was ik een tekenfilmfiguur op dat moment, mijn ogen zouden keihard weg en weer gaan.  Ik bewaar ook al die dingen.  Bij het herontdekken/herinrichten van mijn slaapkamer, hier bij mijn ouders, ontdekte ik kerstkaartjes uit het jaar 2000.  Machtig, al werd daar toch wel in geroefeld en van mijn hart een steen gemaakt, alles de papierbak in.  Maar u bent vrij om mij van nieuwe postgewijze attenties te voorzien, niet te groot, zodat ze in mijn nieuwe brievenbus passen.  Mijn pimped out, chromed out, way too expensive inbox.

 

Geplaatst op

i was just guessing at numbers and figures

58 emails te wissen

7 facebookmails te beantwoorden

45 dozen gevuld

57 uren gewerkt

7 dagen aan een stuk

2 uur wakker gelegen

38,7 graden koorts gemeten bij mijn zoon de voorbije nacht

39,5 graden de voorbije dag

5 dagen tot de volledige verhuis

4 kg overschot op de weegschaal

1 afscheidsfeestje op til

1 kerstfeestje op het menu

2 verhuisdagen op komst

3 facebookvriendschapsverzoeken gekregen

0 aanvaard

1 week tot kerstdag

2 weken tot nieuwjaar

81 procent energy-level vandaag

en morgen?

Geplaatst op

shit happens

We hebben het gejinxed.  Meer valt daar niet over zeggen.  Of toch.  Toen we gisterenochtend ervaringen uitwisselden wist mijn echtgenoot te vertellen dat de kleine steeds grote boodschappen doet vlak voor hij naar de crèche vertrekt.  Met andere woorden: hij schijt zijn pamper vol op de meest ambetante momenten.  “Maar het was lang geleden nu”.  Ja.  Juist.  7u05 goed op tijd om op het gemak te vertrekken naar de opvang, jasje aan, muts, schoentjes aan?  Jaja, alles ok.  Tot ik hem oppakte…een natte plek…op zijn jeansbroek.  Shit.  Letterlijk, want toen ik zijn broek uitdeed was het shit all over the place.  Om het even plastisch uit te drukken…ik moest rollende onderdelen tegenhouden bij het verversen.  En uiteraard, zoals het een goede broekschijter betaamd, als je iets doet, doe je het goed.  Tot op de body was alles bepleisterd.  Een blik op de horloge deed me even lichtjes in paniek schieten.  In speedtempo alle kleren uit, in bad gegooid, de kraan er opgezet (ter info: dat waren de kleren, de peuter bleef op het verzorgingskussen).  Het huis rond gecrossed met zijn blote bips want reservekleertjes klaarleggen, dat is precies nog nooit in mij opgekomen.  De tijd bleef tikken, er kwamen natte washandjes aan te pas.  Een beetje in rep en roer merkte ik dat Ilja de substantie wreed interessant vond, vooral toen hij met zijn handjes alles begon te ontdekken en OH KIJK, je kunt dat openwrijven!!!  Plasticine!  Geweldig!  Op mijn horloge zag ik dat ik al op weg moest zijn naar mijn werk.  Toen ik in het rond keek moest ik even van mijn hart een steen maken want het was niet om aan te zien.  Vliegensvlug naar de opvang vertrekken, de tijd nemen om treffelijk afscheid te nemen en dan rustig naar het werk rijden om daar netjes op tijd toe te komen.  Nu weet ik waarom ik tijdmarges inreken.  (Tussenin nog een telefoontje naar de wederhelft dat hij het kokhalsalarm mag instellen bij thuiskomst van zijn werk).

 

Geplaatst op

over Jezeken en geen centrale verwarming hebben

Het zijn de kerststallen die voor mij voor de ultieme kerstsfeer zorgen.  Het houten hokje met de beeldekes van Maria en Jozef en het kleine Jezusken, geboren met een doekje rond zijn bips.  Niet het verhaal van de onbevlekte ontvangenis, dat lijkt me vergezocht.  Geef toe, na Maria hebben we zoiets toch nooit meer gehoord…en dan die Jozef aanduiden als surrogaatvader om de lapkes rond den Jezus zijn billen te verversen terwijl Jezeken alleen “vader” tegen die befaamde God zegt!  Men zou voor minder in een schuur kruipen en schrijnwerker avant la lettre worden.  Moesjamaramaramara!  Neen, het zijn de kerststallen, vooral de grote langs de baan.  Het verhaal doet me weinig, al vond ik het altijd wel spectaculair hoe de ezel en de os met hun adem een kind konden verwarmen, van hygiëne en steriliseren had men toen blijkbaar nog geen kaas gegeten.  “Een beetje ezelspuug is goed voor de weerstand” riep Maria en ze vervloekte nogmaals de herbergier die hen niet wilde binnenlaten.  In plaats van een klachtenbrief naar Test Aankoop te schrijven duwde ze een paar keer goed en liet ze haar vruchtwater achter op zijn dorpel.

De kerststalletjes dus…en vooral de beelden van de hoofdrolspelers.  Ik zie soms prachtige beelden met mooie kleren aan, Maria meestal in het blauw, Jozef bijna altijd met een bruine cape.  Op sommige plaatsen zijn het ook lelijke beelden of nietszeggende uitgezaagde houten planken.  Op weg naar mijn werk kwam ik vroeger altijd De Freaky Jozef tegen.  De eerste keer dat ik hem zag was ik enorm geschrokken.  Hij kijkt je aan met een prangende blik en lijkt helemaal niet gelukkig met zijn bastaardzoon.  Vooral in het donker is hij enorm freaky, alsof hij met die stok in zijn hand je achterna zal komen zoals Pietje De Dood met zijn zeis.  Freaky poppen of niet, ik blijf loeren in elke kerststal die ik tegenkom, of Jezus blond is, en of er wel voldoende vers stro in zijn baksken ligt.  Halleluja Hallo!

Jezeken en co

Geplaatst op

Mind The Gap in je portemonnee!

Londen in 20 pijltjes

 

–>  Een meisje, dat met haar kauwgum bellen blaast en ze dan laat ploffen.  Gelukkig voor haar plakte de hele boel niet in haar gezicht, want kauwgum uit je wenkbrauwen prutsen, dat is een sticky situation!

–>  Een Japans dametje dat een kort rokje droeg met van die zwarte kniekousen eronder.  Zoals het 17 jaar geleden mode was.

–>  De Britten…en hun klederdracht, ook van 17 jaar geleden.

–>  Mind The Gap

–>  Mannen die op vrouwen trekken

–>  Vrouwen die op…ja, op wat eigenlijk, trekken (Ik ben zelf geen Doutzen Kroes, maar hoe sommige vrouwen er aangetoorteld bijlopen…alsof alle lelijkheid samentroept in Londen, oeps misschien een beetje gemeen maar mijn ogen deden er soms echt pijn van!….)

–>  Mind The Gap

–>  Look Left waar je steevast rechts kijkt

–>  Eekhoorntjes voederen in St James Park

–>  Een musical bezoeken, how very Londenish!

–>  Winkels, winkels winkels winkels winkels

–>  En toch maar één iets kopen (ik toch)

–>  Christmasshopping?  Ik zag er minder kerstbomen dan ik op de weg van thuis naar station Ieper zag!

–>  Veel te kleine Green Day t-shirts op veel te grote vrouwenlichamen

–>   Mind The Gap

–>  Oyster Card

–>  Om the gap te kunnen minden

–>  Moleskine Notebooks, in alle kleuren en groottes, speciale edities, prachtig met rekkertjes er rond…zo mooi dat je er direct in zou willen beginnen schrijven.

–>  “And I was like”…is al toch minstens even irritant als “Ik heb zoiets van…”

–>  MIND THE GAP!!!!

 

december2012deel2(londen) 008

Geplaatst op

Emosnik!

Sinds mijn lichaam de hormonale rollercoaster meegemaakt heeft, zijn er naast mijn volledige leven ook een paar andere dingen veranderd.  Naast een beetje overschot aan lichaam (hey, more to love!) is er ook emotioneel het één en ander in gang geschoten.  Zo krijg ik veel vlugger de snik dan vroeger.  (Neen, het gaat niet over de West-Vlaamse hik maar gewoon de tranen in de ogen.)  Het laatste wat je van mij kon zeggen is dat ik een emotionele truntpop was, een Simonneke dat de pas en ten onpas begon te bleiten.  Ik denk dat ik de mensen die me ooit zagen wenen op één hand kan tellen (of misschien op twee, een enkel ex-lief ofzo meegeteld, ik kan me nu niet bepaald al mijn bleitbuien herinneren).  Maar sinds ik twaalf uur aan een kind geduwd heb is er op emo-gebied toch een kentering gekomen.  Zo werd ik vorig weekend helemaal week toen ik zag hoe Sinterklaas een meisje met een verstandelijke beperking op zijn schoot nam en haar stilletjes toesprak “Sinterklaas ziet jou graag hoor, Sinterklaas ziet ALLE kindjes graag” en daarbij over haar wang wreef.  Sniffel sniffel, nog net alles kunnen inhouden. (en zo heeft Sinterklaas ook alweer een beetje krediet bijgewonnen).  Hell ik was daarnet al bijna aan het grienen toen ik de preview van Thuis zag waarbij de Luc zijn Lowieke terugziet na al die jaren.  Of als ik overdag aan mijn zoon denk, in het rond dansend met zijn handjes aan het draaien en daarna op zijn kont vallend.  Emochick!

Geplaatst op

een eitje te pellen

Verhuisdozen vullen dat is:

  • hopen dat mijn appelvormige puddingpotjes de verhuis overleven
  • blij zijn dat ik totaal niet geëquipeerd ben in de keuken
  • mezelf afvragen wanneer ik alles weer zal kunnen uitpakken
  • roefelen, roefelen en nog eens roefelen
  • dingen die ik sinds de vorige verhuis nog niet geopend heb gewoon de vuilbak inkieperen
  • mijmeren over waar we het allemaal gaan neerzetten
  • mezelf verwonderen over het feit dat de garage steeds voller en voller wordt en er nog maar ¼ ingepakt is
  • hopen dat het geen strontweer is als alles in één keer de deur uit moet
  • de reclamefolders doornemen terwijl je ze in je glazen propt
  • oeeeeh schone peignoirtjes in de Hema!
  • blijkbaar een 5-tal pakjes oorstokjes in gebruik hebben
  • over taarten fantaseren, en vooral over het feit of ik er in de komende drie weken nog één ga moeten maken of niet?
  • merken dat ik over een eiersnijder beschik
  • één die nog nooit gebruikt is
  • voor iemand die niet keukemateriaalgeëquipeerd is heb ik toch veel verschillende bierglazen
  • en een eiersnijder