7 willekeurige weekendbeelden

img_20160426_104148.jpg

Via Lies haar facebookpagina vond ik enkele pareltjes aan jongenskledij voor een appel en een ei.  Het groene hemdje gaat volgende week al goed dienst doen op de eerste communie van mijn metekindje!

IMG_8538

Hoewel deze rakker wel altijd zijn batman-t-shirt zou willen dragen; hopelijk niet altijd met een klodder afgekuiste yoghurt op!

IMG_8518

Ik ben een planner van nature.  Als ik een feestje hou dan probeer ik zoveel mogelijk op voorhand te doen.  De tafels de dag ervoor klaarzetten is altijd een goed idee.  Ik spendeerde toch vlug een uurtje om alles uit te zoeken en om de fouten die ik maakte bij het tellen van het aantal genodigden weer recht te zetten.  Wat er met mij aan de hand was, wie zal het zeggen maar ik maakte twee keer een fout in het aantal nodige borden.

img_20160426_091850.jpg

Misschien was het glas cava dat ik dronk met Mr. en Mrs Brubeck wel de schuldige?  Jawel, dit fantastische bloggerskoppel kwam op bezoek en we sleurden hen willens nillens een stukje door De Westhoek.  Ons West-Vlaams werd een klein beetje opgeborgen al zullen ze na hun weekendje Ieper hopelijk wel enkele woordjes opgepikt hebben?

En ja, er staat iRobot genoteerd in mijn google agenda op zaterdagochtend.  Vente Exclusive deed een actie op deze stofmonstertjes en ik kocht er één voor ons.  Een dure aankoop die zichzelf zal lonen hoop ik.  Als ik nu al zie dat ik met een smoefelende baby en een kruimelende kleuter dagelijks 2 tot 3 keer veeg of stofzuig hoop ik toch dat hierin wat verbetering zal komen.

Via WalkieTalkie mocht ik een playmobil setje laten testen.  Het paste perfect bij de boerderij die Linus kreeg van zijn peter voor zijn verjaardag.  Alsof ze het wisten….Op het playmobilsetje staat “1,5 jaar”, hij speelt er nog niet echt mee maar het materiaal kan wel tegen een serieus stootje en met een ruuskabuusje zoals Linus is dat echt wel nodig!  Dat er niet teveel prutsjes aanzitten is ook wel heel positief, alles wordt hier heel minutieus afgeproefd, elke dag.

img_20160425_094043.jpg

Tot slot werd de werkweek maandag in ware Liese-stijl gestart!  Aan de kassa van Den Aldi gleed een pot tomatensaus uit mijn handen.  Uiteraard -hoe kon het ook anders- moest die kassa net bomvol staan en moest het passen dat ik WITTE schoenen droeg.  Tomatensaus spetterde wild in het rond en daar stond ik vloekend en verbouwereerd.  Iedereen was aan het staren.  Het ging misschien minder schaamtelijk geweest zijn moest die volledige rij mij uitlachen, nu was gewoon awkward.  Ik mocht alles gewoon laten liggen volgens de kassierster “ga maar hoor, wij kuisen het wel op”.  Dat maakte het nog meer bescheten want dan moest ik gewoon vertrekken en die pot daar laten liggen, de scherven lachten mij nog uit toen ik met rode spetters op mijn schoenen door de schuifdeuren liep.  In de auto probeerde ik nog met papieren zakdoekjes zoveel mogelijk saus af te kuisen maar ik was toch redelijk pissig toen ik thuiskwam.  Pieter was nog even aan het thuiswerken toen hij me zag binnenstormen.  Gelukkig vond hij in zijn schoenpoetsdoos “whitener” , daarmee kreeg ik veel vuil af en nu zie je bijna niets meer van de vlekken.  De vlekken op mijn ziel daarentegen 😉  Bij het maken van de spaghettisaus even later kleurde die niet rood genoeg naar mijn gedacht, ahja, ik had niet meer om een nieuwe pot tomatensaus durven gaan na heel het spetterincident.

Even later stootte Linus zijn hoofd op één of andere  mysterieuze Linus-manier tegen de grond en had hij een bloedlip.  Het koste heel wat bloed, snot en tranen om hem te kalmeren.  ’s Avonds brak mijn molenmesje in twee toen ik een gezonde appel probeerde klaar te maken.  Best dat het weekend heel leuk was geweest!

 

Over hoe ik niet met Fredje Deburchgraeve heb gedanst.

“Hier ga jij zeker een blog over schrijven hé” zei mijn lief toen we naar onze auto wandelden (toegegeven, in mijn geval: een ietsiepietsie wankelden).  Er was wel een vermoeden dat dat zou gebeuren maar tot nu toe weet ik nog steeds niet goed hoe ik onze vrijdagavond in het Grieks restaurant moet omschrijven.  Het gaat van “tiens, ze spelen hier livemuziek in dit restaurant” tot het punt waarop ik met 15 Grieken De Sirtaki sta te dansen.  Tussenin passeerden volgende zaken de revue:

  • “Mmm, goeie Picon van het huis”
  • “Ze komen precies niet met de kaart, kom we drinken nog een aperitief”
  • “Ah, ’t is met een menu vanavond?  Ook goed.”
  • “Er zit hier precies veel familie van die Griekse zangers”
  • “Moe kik’n, die naast ons beginnen hier te dansen zeg!”
  • “Oh my god, wat is me dat hier zeg”
  • “Dat is nog geen slechte muziek hé”
  • “Ik lig hier krom met die zanger zijn manieren.  Hij zit zich de hele tijd keihard in te leven in die muziek”
  • Nadat de uitbater mij ten dans vraagt:”Gow zeg”
  • “Glas wijn bestellen?” “Tgoja”
  • Er wordt een Griekse klassieker gespeeld, vermoedelijk de Griekse Will Tura, een onbekende Griek vraagt mij ten dans, om de één of andere duistere reden reageer ik met “Ok”.  Het is om zeep, vanaf nu sta ik -volgens de Grieken- open tot dansen.
  • Mijn lief zit mij uit te lachen vanop zijn stoel, ik kijk hem veelbetekenend in de ogen en probeer zo weinig mogelijk te lachen over de schouder van de onbekende Griek heen.   Het lichaamscontact probeer ik tot een minimum te herleiden, dat lukt wonderwel goed.
  • Een andere Vlaming vraagt de micro van de zingende Griek.  Hij heeft een roos in zijn hand en richt zich tot zijn vriendin.  Ik schop tegen mijn lief zijn benen “moe kik’n, nu gaan we het meemaken hoor!” en inderdaad: de dame wordt ten huwelijk gevraagd.  Gelukkig zegt ze “Ja”, er was een ring en al.  Kan het nog absurder?
  • De Griek van de vorige keer wil weer dansen, deze keer grijpt hij mij al steviger vast, probeert mijn vingers de hele tijd te verstrengelen in de zijne, ik kan hem afleiden door een beetje swing erin te steken.  Gelukkig was het geen Griekse Will Tura deze keer, eerder de Griekse Romeo’s ofzo.
  • Even later, tussen onze verschillende gangen door roept de zanger op om zoveel mogelijk mensen te verzamelen voor de topper van de avond.  Ik word -uiteraard- weer van mijn stoel getrokken door een andere Griek.  Ahja, want die met haar botten, dedie danst graag.  Hupla: we dansen de Sirtaki.  Ik word een beetje verpletterd tussen twee Griekse schouders en kan ontglippen als ik bij mijn tafel passeer.  Dit is officieel een eigenaardige avond.
  • Nadat we een bananenlikeur krijgen bij onze koffie rekenen we af.  Je moet vertrekken op het toppunt vind ik.
  • Frederik Deburghgraeve zit ook op zijn gemak te eten in dat restaurant.  Waarom danst hij niet mee met de Sirtaki?  Dat zou het verhaal toch wel gemaakt hebben?  Ik schud mijn hoofd….tsss een verloren kans.
img_20160320_100122.jpg

Lekker gegeten, dat wel.

Slimste-mens-gewijs: Koningin Fabiola

Enkele weken geleden had ik zo’n eigenaardige ervaring.  Zo één waarbij ik begin te twijfelen of iemand nu nog leeft of niet.  Ik heb dat soms met Koen Crucke.  “Leeft die nu eigenlijk nog of is die nu gestorven?” Ik verwar hem gewoon met Felice Damiano.  (Felice is wel degelijk overleden!).  Nu was het enigszins anders.  In De Slimste Mens Ter Wereld was er een fragment van de begrafenis van Koningin Fabiola.  Ik begon een klein beetje raar in het rond te kijken.  Was Koningin Fabiola dan dood?  Had ik dat echt compleet, maar dan ook compleet gemist?  Ik dacht eerst nog dat ze in De Slimste Mens verkeerd waren en het over één of andere oudere koningin ging.  En jawel, morgen blijkt dat al een jaar geleden! Ging jij dat zeggen? Stond ze misschien in de schaduw van Luc De Vos?  Heeft ze gewoon een ongelukkige periode gekozen om het tijdelijke voor het eeuwig te wisselen?  Of moet ik echt dringend meer naar het nieuws kijken?

fabiola

(bron: google images)

Op de blog van Miss Fabuleus las ik dat ze Slimste-Mens-Gewijs niet ver ging komen met haar kennis over Steven Hawking (trust me, ik ook niet), maar mijn kennis over Koningin Fabiola reikt ook niet verder dan:

  • vrouw van wijlen Koning Boudewijn van België (de aankondiging van zijn dood gebeurde trouwens tijdens een aflevering van Samson en Gert, dat weet ik dan wel nog)
  • kon geen kinderen krijgen
  • Spaanse
  • oud en versleten (ahja, ik wist niet meer dat ze eigenlijk al dood is)
  • iets rond de Efteling?

Na een vluchtige blik op Wikipedia blijk ik nog redelijk juist te zijn, behalve het levende gedeelte dan.  Maar wist je dat…haar broer eigenlijk acteur en playboy was?  En dat ze eigenlijk best nog cool was met dat blauwige haar.  Move over Marge Simpson!  Ook daagde ze diegene die haar met de pijl-en-boog-dood bedreigde uit door een appel in de lucht te houden!  Dat was ik vergeten.  Aha!  Zie, zo’n dingen vind ik dan weer leuk om lezen!   Merci Wiki.  Merci.  En RIP Fabiola.

fabiappel

oepsie poetsie

Ze praat niet veel, mijn poetsvrouw.  Ze praat eigenlijk niet.  Als ze toekomt glimlacht ze en begint ze met haar werk.  Ik vind het goed zo.  Ik spendeer mijn dagen al vol gebabbel en die uurtjes rust rond mij kan ik wel verdragen.  Als een stille vlijtige bij doet ze altijd maar verder.  Ramen lappen, kasten afstoffen, dweilen, en dat vier uur aan één stuk.  Op de één of andere manier slaagt ze er altijd in om perfect op tijd klaar te zijn met alles, in haar eigen stilte, net op het moment dat haar tijd op is.  Qua timing kan ik er nog iets van leren.  Ik vermoed dat ze slavisch is, zo klinkt haar naam alleszins en ook haar looks zijn ernaar.  Knap, bleek met wijd uitstaande ogen.  Ze giechelt “neen danku” als ik haar iets te drinken aanbied.  Ilja stelt haar allerlei vragen en nooit antwoordt ze.  Ook niet op zijn vraag of ze wil mee-eten met ons.  Misschien begrijpt ze hem helemaal niet.  Ze zegt niet veel, mijn stille poetsvrouw.  Ook niet als ik een keiluid boertje laat na een te grote slok cola zero.  Daar zegt ze niets op, terwijl ik me doodschaam en mijn lach probeer in te houden, smsend naar mijn lief wat er net is gebeurd.  Een zegen, zo’n stille poetsvrouw.

Ander en beter!

Jawel!  It’s happening!  Wat je hieronder zult kunnen lezen is een unicum in mijn blogbestaan: ik ga een recept delen!

Gisterenavond “had ik volk”.  Zo noemen wij dat hier op streek, “ik heb volk”, lees: ik maak eten voor een bende vrienden en dan aperitieven we samen, tafelen en tateren erop los terwijl ik honderd keer naar mijn keuken loop om vanalles te halen en extra drank te voorzien, het gesprek onderbreek om te roeren in iets dat aan het opwarmen is, stress omdat ik mijn frigo niet meer dicht krijg en mijn keuken zich ontpopt tot een verzamelplaats voor afwas die ik niet meer in de machine gepropt krijg.

Zoals weinigen weten volg ik soms een kookles bij KVLV – voor vrouwen met vaart!  De boerinnenbond noemen ze dat ook wel.  Je mag eens fronsen, dat is ferm leuk daar in die boerinnenbond, ze doen daar tenminste normaal en ik voel me al eens slim als ik wèl weet wat Rice Krispies zijn in tegenstelling tot de oudere generatie boerinnen.

Maar gow, het recept. “Witte Chocoladetaart”.  Oh yes, ik koos voor vetzakkerij. (of course, my dearest).  Bij Haaike had ik gelezen over een kookboekenweek ,het  sprak mij wel aan, dus ik nam mijn laatste kookboek “Taarten Zonder Oven” erbij voor het dessert.

De ingrediëntenlijst:

wpid-img_20151023_085821.jpg

In mijn geval is de ingrediëntenlijst hetzelfde maar ik vergeet de limoen.

Bereiding:

“Hak de noten fijn.  Smelt de suiker in een pannetje.  Voeg de boter toe en meng met de muesli en noten.  Verdeel het mengsel over een met bakpapier bedekte springvorm en strijk glad.  Laat afkoelen en opstijven.”

So far so good.  wpid-img_20151024_084116.jpg

Muesli gemengd met noten en gesmolten suiker ziet er alvast zo uit.  Zorg dat je een stevige lepel hebt want het is een stevig goedje om door te malen.

We gaan verder met het recept:

wpid-img_20151023_085821.jpg

wpid-img_20151024_084037.jpg

grof hakken gaat vlot met een gigantisch mes!

Uiteraard ging het veel te goed.  Terwijl mijn room op het vuur staat en ik de perfect grof gehakte chocolade erin probeer te smelten gebeurt er iets met mijn geduld.  Het wordt op de proef gesteld.  Ik verhoog het vuur.  Draai me om en 5 minuten later zie ik het volgende in die kom:

wpid-img_20151024_155444.jpg

Zwarte brokken.  Inderdaad: aangebrand.  Ik doe er niet om, echt niet.  Ik giet het hele goedje in het toilet.  Even later ruikt het daar alsof een chocoladefiguurtje zijn gevoeg deed.

wpid-img_20151024_084159.jpg

En tof dat dat is, zo’n aangebrande kom uitkuisen! Echt zo tof.

Een uur later pek ik terug naar de winkel om een nieuwe voorraad witte chocolade en room.  Ahja, mijn bodem was al mooi klaar, ik ging nu ook niet meer veranderen van dessert.

Wanneer ik klaar ben ziet mijn taart er zo uit.  Het ding in de frigo mikken zonder morsen is geen sinecure maar het is gelukt!

wpid-img_20151024_084330.jpg

Eind goed al goed….

In KVLV-land toch….

Na zeker 7 uren opstijven serveer ik de taart aan “mijn volk”.  Ik haal het bakpapier eraf en kan ze redelijk goed op een plateau leggen zonder dat ze uiteenvalt.  Heel goed zelfs, de bodem is echt stevig.

Stevig is echter een understatement.  Ze is in feite beenhard!  Ik haal wederom mijn gigantisch mes uit en kan ze in stukken snijden.  Dat het mes een wapen is en je er zonder moeite een oor mee kan verwijderen zeg ik maar eens terloops erbij want met een gewoon Ikea-mes was mijn muesli-bodem niet te doorboren.

wpid-img_20151024_163400.jpg

mijn taart zag er niet zo uit -neen- en dat lag niet aan het feit dat er geen zeste van limoen op was gestrooid…

 

Zo hard de onderkant was, zo zompig was de bovenkant.  Eén grote zompige witte chocolademassa.  Ik moest bijna lepeltjes uitdelen omdat ze niet eetbaar was met een vork!

Wat kan ik zeggen…een foodblog zal het hier wellicht nooit worden.

De chef-kok die deel uitmaakte van “het volk” (ja echt, zo’n dingen kom ik dus altijd tegen als er een chef-kok aanwezig is aan tafel) wist me te vertellen dat ik de room waarschijnlijk wederom te warm had laten worden en zo de structuur van de chocolade en de mascarpone verkakte waardoor het opstijven mislukt is.  Tjah…koken is een beetje scheikunde zeker?  En laat dat nu niet bepaald mijn beste vak geweest zijn…

gewoon ondergaan

De voorbije dagen zijn er toch een aantal zaken voorbijgekomen die ik onder de categorie “tricky business” kan plaatsen.  Zoals:

  • met een extreme loopneus, onstopbaar door zakdoek noch tissue, een huilende baby uit een Maxi-Cosi tillen zonder hem onder te snotteren.
  • een belegd broodje eten.  Er moet altijd wel ergens iets uitspetsen, ik moet dertig keer de saus van mijn mond vegen of het is totaal niet toonbaar.  Wie hier de ultieme broodjes-eten-zonder-morsen-tip kan posten die krijgt er ééntje van mij.
  • deze extreme pampertaart herbergenwpid-img_20151005_085706.jpg
  • een date met vriendinnen plannen en nu pas beseffen dat je de dag na de date een assessment krijgt op het werkwpid-img_20151002_102748.jpg
  • spreken voor een eivolle zaal met 540 man.  They sat and stared.  Althans, zo leek het toch.
  • 500 cava-glazen vervoeren in je auto, bij elke bump in de weg horen hoe de hele boel klingelt en kluttert in de kofferwpid-img_20151002_114247.jpg
  • twee wenende kinderen troosten, met je hoofd vol snot en je verstand ergens rond het vriespunt omdat je het teveel hebt gebruikt de vorige twee dagen.  (Volgens mij krijg je maar een voldoende aantal verstand per week, je moet het goed doseren, als je het teveel gebruikt op één dag moet je een dag compenseren door als een zieke koe op de trein te kijken, of is het als een hond op een zieke koe kijken? Ik weet het niet, ik zit in mijn compensatiedag vandaag)

Al die dingen, die gebeuren, en die gaan weer voorbij.  Het moment zelf denk je “o-oh”, en twee minuten later is het gedaan.  Stress en okselvijvers verdwijnen, er is niets gebroken, ik struikelde niet op het podium, mijn zoon werd net niet ondergesnotterd en de pampertaart blijft hier staan totdat ik een box vind om al die pampers in te steken.

 

 

#boostyourpositivity de überplezante ochtendshow

“Show your morning” is het thema van de eerste uitdaging in #Boostyourpositivity.  Wel mijn morning zag er vandaag alleszins anders uit dan die van gisteren.  Gisteren was misschien ook wel een uitzondering.  Mijn echtgenoot moest gevoerd worden naar het werk omdat hij die avond ging terugkomen met zijn bedrijfswagen.  Op mijn “vrije” ochtend sta ik ten laatste om 7u10 op, zo ben ik al wakker voor de kinderen, want nadat mijn ogen open gaan heb ik graag het eerste kwartier een klein beetje rust.  En koffie, veel koffie uiteraard.  Toen hij wist te zeggen dat hij om 7u30-7u45 op het werk aanwezig moest zijn was dat toch een dompertje op de vrije dag-feestvreugde.  Anyway, no problem, Linus werd in zijn berepakje gesjord, Ilja werd warm gemaakt voor het plan dat hij in zijn peignoir boterhammen in de auto mocht eten, we vertrokken.  Ik had als enige bij mij: kinderen, sleutels.  Mijn lief had zijn werkpapieren mee en zijn prachtige zelf.  Eens in de auto vroeg ik waar de boterhammen van Ilja waren.  “Oh, staan nog op tafel”.  Mijn lief keert terug.  Probeert de sleutel in het sleutelgat te steken….het lukte niet.  “Mijn sleutels zitten nog op de binnenkant” wist hij te vertellen.  “Ik ga wel achterom via de achterdeur.”  Een beetje verward zei ik: “Maar de rolluiken zijn nog naar beneden”.  Fuck.  Damn you automatische rolluiken!  Om een lang verhaal in te korten, het eindigde met een paar beschadigingen en de illusie om nooit meer de sleutels op de deur te steken.  Ilja had zijn boterhammen alsnog.  We reden totaal ongestresseerd naar zijn werk, want uiteindelijk was het probleem opgelost.  Het enige dat we wel vergaten waren Pieters’ boterhammen.

Deze ochtend was het gelukkig anders.  Ik had “de vroegen”.  Een klein foto-verslagje:

wpid-img_20150930_200904.jpg

Ik kom dat uur beneden en hoop dat de koffie vlug zal klaar zijn.

wpid-img_20150930_053906.jpg

Twintig minuten later sta ik gedouched en gekleed klaar om eindelijk aan die koffie te beginnen.  Addict?  Moi?  Mijn haar laat ik drogen “aan de stake”.  Met de vroegen moet dat allemaal maar kunnen.  Ontbijten doe ik op het werk.

wpid-img_20150930_200757.jpg

Om 5:55 ben ik onderweg naar het werk.  Gelukkig is het niet ver en is er bitter weinig verkeer op dat uur.

wpid-img_20150930_200414.jpg

Oeie…best dat ik altijd speling reken in mijn vervoerstiming.  Ik parkeer zo dicht mogelijk en stap nog een goeie vijf minuten tot ik er ben.  (Serieus, ik rij 7 minuten en stap 5 minuten)

Om 6u10 sta ik op het werk om vijf minuten later te beginnen.  Maar niet zonder een zjatje koffie uiteraard!