Sint-Maarten has entered the Westhoek!  Hij deed zijn eerste entree bij mijn metekindje thuis.

Het is het uitgesproken moment om mijn metekindje te verwennen en om ook Ilja iets te geven.  And do I love it!  Ik koop niet veel speelgoed – ze krijgen echt veel van andere mensen op verschillende gelegenheden – maar de Sint en de verjaardag zijn mijn moment om eens echt in de speelgoedwinkel te gaan snuisteren.  Het is een plezier op zich, eens echt heel gericht iets te kopen voor de zonen.  Niet in de rapte ergens vlug iets meenemen, neen, echt gaan Sint-Maarten-shoppen.  De kar lag betrekkelijk vol in Dreamland, met de metekindjes en petekindjes en nog een vroegtijdig kerstgeschenk, een speelgoedkist en een nieuwe kalender voor 2016 (ahja, ik moet toch de verjaardagen ergens kunnen opschrijven) en toch viel het kostenplaatje heel goed mee.

Linus krijgt voornamelijk nog kledij, en een leuke rammelaar.  Voor Ilja vond ik iets heel leuk: Lego Junior.  Ik had het nog in geen enkel speelgoedboekje gezien.  (Jawel, ik blader daar altijd een aantal keer in, a trip down memory lane, laat mij toch een keer doen ;-)).  Ik wist dat hij heel graag Lego wou maar ik vind 4 jaar net iets te klein, zeker omdat alle dozen van Lego starten vanaf 5 jaar, het staat er niet op zonder reden.  Maar die Junior Easy Builders zijn Legosetjes van 4 tot 7 jaar, met een heel duidelijke uitleg, ik ben er enorm tevreden over.  Ilja maakte alles quasi volledig zelf.

En kijk eens goed: een brandweerVROUW!  Als dat niet mee is met de tijd!

Sint-Maarten, goed voor alle kindjes en pro Dolle Mina’s!

 

• mijn schouders zijn slechts 15% van de tijd proper.  Die tijd bevindt zich in het eerste half uur dat ik mijn kleren aanheb.  Voor de andere 85% van de tijd is er ofwel een klodder melk, een kwakje snot of een overschotje groentjespap op te vinden.  Net als ik ervan overtuigd ben dat ik volledig proper en vertrekkensklaar ben komt de kleuter nog eens zijn chocomond aan mijn broekspijp vegen.  Ik begin het nut van ouderwetse voorschorten in te zien.

• ik leerde niet twee maar drie dingen in één keer doen: baby troosten, telefoneren en tegelijkertijd een potje cornflakes vullen.  Hey, ze hebben de speaker niet voor niets uitgevonden!
• mijn kinderen houden ervan om tegelijkertijd te wenen.  Synchroon-wenen noem ik het.  Of ze wisselen elkaar af.  Wisselwenen.  Als de ene getroost is begint de andere.  Kwestie van het gemakkelijk te maken.
• baby’s wenen ook heel vaak niet.  Alleen sta ik op dat moment nooit aan de kassa van de Aldi.  Neen, ik sta dan ook nooit binnensmonds te vloeken op de 4 bomma’s die 8 postzegels nodig hebben, in de rij van het postkantoor.  Dat is ook nooit het moment waarop ik aan de praat ben met de juf.
• als mijn baby spuwt dan doet hij dat in één keer goed.  Zijn beste resultaat behaalt hij als hij èn mijn trui, èn mijn broek èn de zetel in één kwak kan onderspuwen.  Yes you did it!  En dan zijn triomfantelijk opgelucht totje achteraf…goud waard!
• kinderen slagen erin om mijn humeur in één keer te doen omslaan.  Als ik in een pissige laat-mij-gerust-bui thuiskom en die kleine pudding geeft mij de grootste glimlach van de wereld, gepaard met zijn typische inademingskraai, dan zijn alle zonden van de wereld ineens vergeven.  Ik smelt, ik ontspan en ik knuffel voor zot.
• met een Maxi-Cosi onderweg is het precies toch even aanpassen, ineens kunnen er maar tien boodschappen meer toegevoegd worden aan de winkelkar, of ik moet de fishsticks herbergen op de schouders van mijn zoon die al half en half bedolven is onder een brood en twee pakjes jonge magere kaas.  Er slaagt er ook altijd wel iemand in om zich massa’s dicht bij mijn auto te parkeren waardoor ik half zwetend, half paniekerig dat kind met bakje en al terug in de auto tracht te proppen zonder dat ik schaafwonden toedien aan mijn buurauto.  Ah nu weet ik waarvoor die gevarendriehoeken “baby on board” dienen..
• Na vier jaar en twee bevallingen heb ik een ander lichaam.  Er is zoiets als een mummytummy, hoewel de rest van mijn lichaam er enigszins normaal uitziet, blijft dat kwabje er jammergenoeg lichtjes bengelen.  De weegschaal mag dan nog zeggen dat je terug op je gewicht bent, je spiegelbeeld spreekt dat tegen.  En mijn spiegelbeeld weet het altijd beter, godver.
• Ik werd een couponner.  Het is niet zo dat ik hele plastic folders bijhoud met coupons maar ik weet verdikke goed bij welke apotheker ze korting geven en wanneer de pampers in reclame staan.  Oh, en diezelfde apotheker ken ik ondertussen bij voornaam.  ’t Is Marijke voor de vaste klanten.  Merci hé Marijke.

Het ging niet zo vlot de laatste dagen.  Ik kan niet veel verdragen en ik weet het van mezelf waardoor ik nog minder kan verdragen.  Binnen twee weken “is’t van dadde”.  Dan herstart ik met werken.  Een mes.  En het snijdt aan twee kanten.  Eigenlijk aan drie kanten. ’t Is zo’n triominos-mes (ofzoiets)

Er is de kant van: Linus loslaten.  Ik ben geen mama-mama.  Nooit geweest (denk ik). Er was het idee dat het baby-moederen een periode ging zijn “waar ik door moest”, niet dat ik het mij ontzag maar ik was namelijk al kleuters gewend. Maar wat blijkt?  Het is toch wel heel erg zalig om die kleine patat zo dicht bij me te hebben.  Ook al bleit hij al eens aan de kassa van de Carrefour en moet ik met één hand verder mijn kar vullen.  Is het misschien omdat hij een mama-kindje is?  Ik merk toch wel een heel verschil bij de vorige babyperiode.  Waar Ilja bij iedereen kon getroost zijn, lijkt Linus vooral aan mij (en papa) te hangen.  En dat lachje.  Dat kraaiend schaterlachje.  Daar zou ik heel de dag naar kunnen kijken!

Er is de kant van: Hell Yeah, terug naar de volwassen wereld!  Ik snak naar volwassen gesprekken.  Pas op, het is zalig om een hele vakantie thuis te zijn, maar na 6 weken kleuterpraat en 4 maanden constante pampers ben ik misschien toch wel klaar om te herstarten op het werk.  Ik besef wel dat ik deadbeat thuiskom de eerste dagen want mijn ritme verandert van: om 10u uit je pyjama lummelen en de hele dag “niets moet-alles mag”  naar 11-uren-shiften draaien waar je soms nog een uur tekort komt om rond te geraken met je werk.  Komt daarbij dat ik half september mijn verantwoordelijke ga vervangen en dus nog veel extra taken moet bijnemen en -leren.  Dat wordt weer wennen!

En de derde kant van het scherpe mes: Ik ga nooit meer zo’n lange periode thuis zijn en dat is nu bijna voorbij.  7,5 maanden thuis. (3 voor en 4,5 na de bevalling).  Ik kon bijna altijd “ja dat past” zeggen als er afgesproken werd, ik kon overal bij zijn, activiteiten mochten vlotjes uitgesteld worden tot de week erop want dan was ik ook de hele week beschikbaar.  Die luxe hebben wij -in de sociale sector al zeker- niet.  Meestal moet ik werken tijdens dat feestje of ik moet iemand vragen om te wisselen als ik ergens naartoe wil.  En neen, er komt geen derde kindje dus deze kant is minstens even scherp als die andere twee.

“Kathleen zegt…”.  Dat is al een paar keer in mijn hoofd gepasseerd tijdens de cursus “Meststoffen voor je blog”.  Deze keer zegt Kathleen dat ik als opdracht “de ideale lezer” voor Shoutyourheartout moet typeren.  Ter info: “zegt” en “moet” kunnen vervangen worden door “geeft als tip” en “zou kunnen”.  Ze verplicht ons tot niets en ik voel me ook helemaal tot niets verplicht.  De cursus is superboeiend ook al ben ik uit de Facebookgroep, toch haal ik er tonnen inspiratie uit.  Hoewel ik blijf schrijven voor mezelf en mijn stijl niet ga veranderen (mijn stijl, wat is mijn stijl eigenlijk?) lijkt de opdracht me wel heel zinvol.  Ik ben deze blog gestart met nul lezers.  Ik vermoed zelfs dat ik hier al een jaar schreef alvorens iemand kwam meelezen.  Het maakte niet veel uit.  Er werden door mij ook weinig tot geen andere blogs gelezen dus hoe kan het ook.  Toen ik op Facebook mijn berichten begon te posten kwamen er meer lezers.  De interactie met de lezers vind ik super (leve comments!).  Ik weet nu ongeveer wel uit de statistieken en het aantal volgers op wordpress, bloglovin’ en feedly hoeveel mensen er langskomen, maar dat is ook wel heel blurry, want wie jullie echt zijn, dat is een mysterie!  Dus ik doe mijn huiswerk en probeer een typering te schetsen van de “ideale” lezer van deze blog.  Dat moet je niet interpreteren als “oh, ik ben ideaal”, neen, dat is gewoon een paar algemene kenmerken waaraan ik denk dat sommige lezers voldoen.

• Geslacht: vrouw (we gaan ze Vanessa noemen voor ’t gemak)
• Leeftijd: tussen 25 en 45 (want daar zitten wel enige Vanessa’s tussen denk ik)
• Kroost: één of twee kinderen tussen 0 en 10 jaar.  (Louis en Marie) (totaal niet van één of andere reclame genomen, nope!)
• Interesses: bloggen, misschien lopen, misschien wel: zich zo weinig mogelijk vermoeien in het huishouden, een beetje prutsen met foto’s, lezen
• Professioneel: sociaal beroep (leerkracht, opvoeder, verpleegkundige, iets in de hulpbranche)

Misschien ben jij wel een Vanessa en is Louis uw tien-jarige zoon?

Of misschien ben jij wel Dimitri, de broer van Vanessa, een single van 25, werkzaam in de IT, met als interesse: videogames, pintjes pakken en festivals doen of Martin, de 68-jarige vader van Vanessa en Dimitri, gepensioneerd boekhouder met een voorliefde voor de oude Grieken?  Vanessa, Dimitri en Martin, ge zijt allemaal welkom hé, dat heeft er totaal niets mee te maken.  Integendeel.  De variatie is aangenaam, ik wil ook wel meer weten over die oude Grieken eigenlijk! Het zou fantastisch zijn moesten lezers eens een comment laten over hun profiel “geslacht-leeftijd-al dan niet kroost-interesses-beroep”, ja jij ook, lurkertjen, je moet niet bang zijn!  Maar ge moet u uiteraard niet verplicht voelen 😀

Het moet passen….Vanessa staat in het krantje van De Gezinsbond vandaag….haar vent is blijkbaar Wim, met een voorkeur voor hoeden.  Dag Wim.

Zoals ik al eerder schreef kreeg ik via Danone een pakket toegestuurd met daarin “Het lekkerste knutselboek: knutselen met plastic cupjes van Danone”.  Ilja begon meteen te bladeren en aangezien hij in zijn ridderperiode zit was de keuze vlug gemaakt!  De opdracht werd door mij -aannemer van dienst- aanvaard.

Het plan van de architect was mooi uiteengedaan in het boek.

Eerste opdracht: Zoveel mogelijk bouwstenen leegeten.  So far: geen klachten!

Tweede opdracht: een goeie schilder zoeken.  En we weten allemaal, een goeie stielman, dat is nog moeilijk te vinden!

Er werd door de schilder ook gemetst.  Multifunctioneel noemen ze dat!

De decorateur van dienst pimpte de Danonino-potjes.  Wie de de decoratie koos, daar hoef je niet ver naar te zoeken, de aannemer was ook meteen akkoord.

Als je baas bent van je kasteel mag je zelf kiezen hoe het eruit ziet uiteraard.

De aannemer zocht tussen haar gekleurd papier naar iets leuk om de torens te maken.  Dat ze drie keer moest herbeginnen om het torentje te maken op maat dat vermeld ik alleen maar ter info (slechte reclame is ook reclame)

Achteraf werden hier en daar nog enkele details toegevoegd, de afwerking is trouwens nog steeds niet volledig, het bleek dat we nog veel te weinig Danonino’s gegeten hadden.  Maar een kasteel met één zijtoren, dat gelijkt er toch ook al op hé.  En een veranda aanbouwen, dat doe je ook pas als je op je een vergunning en geld hebt hé?

Ik kan het niet.

Ik kan niet:

• vier zure spekken eten en dan het zakje terug dicht doen en terugleggen in de kast, neen, ik eet een handvol zure spekken en daarna nog een hand.  Dan draai ik het zakje dicht en leg het terug in de kast.  Tien minuten later ga ik terug naar de kast en ik eet ik weer twee handjesvol.  Ik kan niet: de rest van die zak terugleggen en dat bewaren voor later.  Neen, tegen het eind van de middag moet die zak leeg.
• naar de winkel gaan en enkel meebrengen wat ik nodig heb.  Neen, ik koop altijd iets dat ik initieel niet van plan was om te kopen.  Vandaar dat ik meer en meer Collect en Go doe.  Het kost je ietsje maar je wint er zoveel mee.
• een beetje Facebook.  Ofwel doe ik Facebook ofwel doe ik het helemaal niet.  Ik wil wel een pagina voor mijn blog maar dat kan niet zonder Facebookaccount, dus het is to Facebook or not to Facebook.  Ik vrees dat het het laatste geworden is, het leven was veel simpeler zonder Facebook.
• zeggen dat ik “maar een beetje ga organiseren”, neen, ik trek alles veel te rap naar me toe en wil het zelf liever doen.  Ik kan geen half werk doen, ofwel doe ik het ofwel doe ik het niet.
• een beetje foto’s bestellen en de rest voor later houden.  Neen, eens ik begin aan een fotobestelling ben ik zoet voor een uur, alle gefotografeerde activiteiten sinds de laatste bestelling worden overlopen en geselecteerd.  Vandaar dat ik dringend, dringend een fotoalbum voor Linus en een nieuwe (derde!) album voor Ilja moet aanschaffen!  Nothing beats echte foto’s!
• één tas koffie drinken ’s morgens en dan stoppen.  Nee, ik drink er 6 (6 kleintjes).
• een mini-toertje gaan lopen, nee, het is de volledige toer lopen of het is niet.
• een beetje roefelen.  Nee, als ik roefel dan is het met de grove borstel, no mercy voor de Nelly Furtado-cd, weg ermee!

neen, ik kan het niet.

Ilja is 4 jaar vandaag.  Zondag werd dit gevierd met familie en ontbijt.  Enkele beelden…

Ook de papa werd niet vergeten.  Ilja amuseerde zich alvast rot met het volplakken van die cakejes.

Bijna 83 – Bijna 33 – Bijna 98

Bijna

Happy!

Normaal lachen op commando is geen optie meer…

Op school trakteren met een klein zakje snoep en twee voorleesboeken voor de hele klas. 

Mijn kleine grote jongen.  Hij wordt zo vlug groot.

Met zijn redeneringen en zijn getater.

Met zijn lieve woordjes en zijn geschater.

Op naar de vijf!

“En hoe ist?”  “En hoe stel je het?”

Dat wordt vaak gevraagd, al dan niet in gesprekken, vaak via sms of whatsapp.  By the way: Whatsapp, zo’n handige app!  Ik kom weer een jaar achter op dat gebied, maar hey, het heeft me al veel leuke gesprekken opgeleverd, zeker als je je tijd soms moet verdelen over een hele hoop andere dingen is zo’n chatapp echt handig.

Tjah, het bloggen is dikwijls pas het laatste op de agenda, ik had niet anders verwacht met zo’n kleine mustiekat in huis, maar toch zou ik wel graag meer schrijven, en indien mogelijk: aan één stuk door want dat is vooral de moeilijkste opgave in heel dit gebeuren.  De inspiratie is er wel, ook al verdwijnt ze even snel als ze opkomt (leve Evernote om dat allemaal een beetje kanaliseren, nog zo’n app die ik de laatste maanden niet meer zou kunnen wegdenken!)

Zo wil ik al een hele tijd een postje schrijven over hoe ik het nu echt stel met Linus thuis of over hoe ik daarnet een meneer zag met een complete adidastraining en ik dat precies so nineties vond.  Of over het organiseren van twee verjaardagsfeestjes en een familieborrel.  Of over hoeveel “pressongskes” er aan babykleren zitten.  Ook over het feit dat ik -nadat zoveel lezers het mij aanraadden- toch voor kraamhulp gekozen heb en er binnenkort iemand zal passeren daarvoor.  Of over hoe ik maandag hopelijk groen licht krijg van de gynaecoloog om weer te gaan lopen.  Of over hoe wij het als koppel stellen met twee kinderen.  Over Linus.  Over Ilja.  Over de vele kraambezoekjes die ik reeds kreeg.  Over hoe Linus is geboren op de verjaardag van zijn peter.  Over hoe ik zo blij ben met de keuze van de meter en de peter.  Ik zou wel willen schrijven over hoe ik geniet van het lezen van andere blogs en hoe feedly (app nummer drie die ik niet meer zou kunnen missen) mij up-to-date houdt.  Over onze vakantie die we dan toch geboekt hebben.  Over de zin in een massage door een echte masseur (of masseuse, ’t is allemaal goed).  Over het aardbeienseizoen en het feit dat ik veel te weinig foto’s trek van mijn jongste zoon.  Er bestaat zelfs nog geen gezinsfoto.  Over hoe warrig mijn hoofd de laatste weken is en hoe zich dat uit in dingen zoals “heb ik dat kind nu wel een pamper aangedaan?” of hoe je vergeet te eten.  Ik zou ook kunnen bloggen over hoe ik reeds alle zwangerschapskilo’s kwijt ben en hoe blij ik daarover ben.   Desalniettemin blijf ik de bezitter van een mummytummy. Of over het feit dat ik mijn gewone kleren weer leer appreciëren nu ik ze maanden niet meer heb kunnen aandoen.  Over mijn nieuwe kokerrok die ik van mijn mama kreeg.

Ja, er is inspiratie genoeg.  Maar voor nu hou ik het op een fotootje:

De dokter bij K&G trok het in twijfel toen ik zei dat hij al lacht…

 

Ik presenteer u: Linus

geboren op 23 april om 9u15

4,410kg en 53cm

 

en nu even genieten…en uitrusten!