De ritjes van en naar het werk nemen dikwijls grote happen uit mijn tijd.  Niet dat ik moet klagen over weinig tijd, ik heb er voldoende.  Ongeveer 35 minuten in het doorgaan en ik geraak thuis in 30 minuten aangezien de drukte op de wegen aanzienlijk vermindert als je pas om 20u gedaan hebt (iemand die dagelijks twee uur in de file staat heeft nu het volle recht om serieus met de ogen te gaan draaien). Soit, het ging hier eigenlijk gaan over op je eentje in de auto zitten, maar ik geraak er precies niet bij.  En alleen de weg zoeken naar iets en zo’n dingen, en dat mij dat soms stress bezorgt zo naar een nieuwe plek rijden.  Zeker als ik alleen ben en dan nog eens met een tijddeadline zit.  Mappy biedt hierbij soelaas.  In mijn auto liggen dan de briefjes van mappy verspreid over de passagiersstoel, mooi met een grote nummering in de hoek.  Zo’n dingen leer je als je halfweg de autostrade op je papieren het nummer van de afrit moet zoeken en daarbij in de miserie geraakt als de verschillende blaadjes op miraculeuze manier door elkaar belanden.  Of door het feit dat al mijn andere brol erop ligt te wentelen en die bepaalde CD waar ik dan net goesting in heb daar ook ergens te vinden is.  Maar koop dan toch een gps, dwaze trien, had je dàt dan in feite niet geleerd misschien daar aan de kant van de autostrade?  En for real?  CD’s?  Van welk tijdperk ben jij zeg!  Aan sommige dingen wil ik echt geen geld spenderen, voor de ritjes die ik maar doe.  Toch ga ik hier niet staan beweren dat gpsen geen handigheden zijn.  Zeker als je 5 keer weg een weer moet rijden om een bepaald straatnaambordje te gaan zoeken, en al zeker als het aardedonker is buiten verlang je toch al eens achter een Anita die je zachtjes in je oor fluistert “keer om indien mogelijk”.  Toch stond Anita niet bovenaan op mijn “dringend aan te kopen vernuftigheden als ik eens niet weet wat doen met mijn geld”-lijstje.  Ik zou eens mijn lijstje moeten updaten (of opstarten), maar de laatste tijd is er van “niet weten wat gedaan met mijn geld” niet echt sprake vrees ik.

Maar uiteraard als je hem cadeau krijgt is dat heel mooi meegenomen en een hoop stress bestreden.  Merci wei!  Vanaf nu zijn we steeds met twee.  Anita en ik en ik en Anita.  Sista’s on the road! * handbeweging in de lucht zo met mijn vingers in een rare positie *

 

 “Geluk zit in een klein koekje” of “Elke zak een feestje” super gevonden toch?  Wie vindt zoiets uit, marketeers?  Of is dat geen correcte naam voor die mannen die in Mad Men meespelen.  Donald Draper anno 2012.   Hoe zou dat dan in zijn werk gaan, ze krijgen een product dat moet gepromoot worden en dan om ter eerst de beste slogan vinden?  Loopt dan iemand met de pluimen weg als je met z’n drieën iets leuk vindt?  En verdient iedereen dan evenveel?  Want ik kan me voorstellen dat er in zo’n teams wel leegaards zitten waar geen spatje creativiteit uitkomt.  Tuurlijk zijn er leegaards, wat denk ik eigenlijk.  Zo’n bron van frustratie, die ene gast die er altijd bijzit voor spek en bonen maar die op het einde van de maand met evenveel naar huis gaat.  Nuh, die gast of gastin zit overal, op elke werkvloer.  En ergernis daarrond zit ook overal.  Goeie slogans daarentegen…

4u45 sloop mijn echtgenoot uit bed, zo stil als hij kon….het hielp niet, mijn lichaam hoort wakkerheid en het is mee wakker.  “Maar nu is het echt te vroeg om al op te staan” zegt mijn verstand zo verstandig als het maar kan zijn om 4u45, mijn blaas noemt het “zo rap als je kan naar beneden, rapper!”  Na drie kwartier tweestrijd won de blaas het van het verstand (damn you weak verstand).  Toen ik terug in bed dook was de interne wekker bij mijn andere schat blijkbaar ook afgegaan “dadamamapapamamamamadada”, gelukkig kon een tutje even zijn hersentjes verschalken en viel hij vlug terug in slaap.  Als dat grote onweer dan al gepasseerd is vannacht, dan heeft het alleszins voor weinig afkoeling gezorgd.  De hanen in het geburchte dachten er ook zo over en kraaiden elkaar naar de bek.  We slapen niet veel met de velux open, maar deze keer was het echt niet te doen.  Als iedereen weer stilgevallen is, inclusief mijn weak verstand dat besefte dat slapen echt nog nodig was, voelde ik mezelf eindelijk weer wegsoezen in het veel te warme donsdeken, zalig….Tot ineens de befaamde doekedoekedoekedoek-geluiden op het dak, Marbel is terug van haar nachtuitstap….en de velux staat nog altijd open.  Het is een vreemd zicht, je ogen opendoen en je kat haar kop daar ineens boven je zien hangen. Als zij uiteindelijk terug naar buiten is gejaagd kan ik eindelijk verderwentelen want het lukt wonderwel goed.  En dan….geweldig fijn slapen waarin je droomt en beseft dat je eigenlijk gewoon droomt….MIIIIIIEEEEEEEEEEE  –>  een mug, aan je oor, in je slaap, ooit uitgeroepen tot het meest irritante geluid ever zeker?  In mijn wereld is het dat alleszins.  Die echtgenoot van me, die had geluk dat hij er niet meer bij was, want mijn maaiende armen gingen hem meer dan een muggenbeet bezorgd hebben….en toch is hij zo stil geweest….merci honey, je ziet, het haalt niet altijd iets uit!

Sommige dagdagelijkse dingen doe je heel bewust, zoals de was al dan niet buitenhangen met dit belgische weer.  Andere dingen doe je dan op automatische piloot.  Die piloot wordt gevoed door het routinematig wegzetten van het materiaal dat je gebruikt voor je dagdagelijkse handelingen.  De wasspelden staan op de wasmachine, vochtige doekjes staan onderaan de verzorgingstafel, de rijst staat in de glazen pot naast het fornuis.  Gisteren verwarmde ik een restje en kookte ik de rijst uit zo’n routinepot.  Dacht ik….

Een keer dat de soepletters gekookt waren was het toch moeilijker om er “damn” mee te spellen, maar mijn automatische piloot heeft niet geklaagd, het heeft alsnog gesmaakt.

 

Het is altijd hetzelfde in van die subtropische zwembaden.  Ben je rustig op je gemak in zo’n brubbeldingen aan het wentelen, zwemt er ineens een verlorengelopen plakker voorbij.  Even later voel je een blad van zo’n palmboom op je schouder vallen waardoor je een vreemde –er-zit-een-beest-op-mijn-schouder-dans begint te doen.  Hetzelfde als zo’n blad in het water aan je tenen kietelt –> instant doemgedachten van waterslangen komen dan in mij op.  Elke keer staar ik naar mijn voeten als ik over de artificiële keienvloer pekkel, doodsbang om op mijn smoel te gaan, dat wil je toch echt niet meemaken in een overvolle aquamundo.  Niet dat iemand moet onderdoen voor mijn mogelijke marginale uitspattingen.  Wat ik daar allemaal heb zien passeren de voorbije week….vergeet Sonja Kimpen.  Als je je wil beter in je vel voelen moet je gewoon eens een uurtje in zo’n zwembad rondlopen.  Een beetje cellulitis, een zwangerschapsstriem hier of daar of een kilootje meer…geen probleem, ik moest enkel mijn ogen opdoen tussen het raar dansen en slangenfreaken door.  Blijkbaar ben ik niet de enige die niet perfect is!

 

“Dan duw ik ze gewoon nog eens naar beneden” dacht ik toen mijn geroosterde boterhammetjes afgekoeld stonden te wachten in de broodrooster.  Geroosterd brood is pas geslaagd als het mooi warm heeft.  Toen ik anderhalve minuut later terugkwam uit de slaapkamer zag ik twee dingen: rook en twee zwarte boterhammen die op een bord werden gegooid.  “Oepsie, miscalculatietje” de twee stinkende schijven legde ik met bord en al buiten op de ligzetel om uit te roken en het duurde toch nog een half uur voor onze leefruimte er niet meer uitzag als een discotheek gone bad.  Drie uur later kwamen we terug van het zwembad en wat bleek, één van de twee zwarte boterhammen was verdwenen.  Waarom de andere was blijven liggen, wie zal het zeggen.  Gisterenavond werd duidelijk wie de dader was.  Je denkt, een vogel, of misschien een hongerige kat. Je denkt echter niet dat er ineens een hert op je terras komt en alles opeet dat hij tegenkomt.  En we spreken hier niet over een bambietje dat zijn mama kwijt is…neen, we spreken over een gigahert!  Een lomp beest dat etend zijn weg zoekt en daarbij net zijn snoet niet binnensteekt in je living.  En een hert dat geroosterde boterhammen eet, dat klinkt dus helemaal zoals je denkt dat het zou klinken hé.  “grawtsj grawtsj grawtsj”.

Toch nog een beetje extra gegooid, gasten mogen niet met een lege maag vertrekken bij ons!

Mijn frans is terrible.  In de middelbare school kreeg ik vele uren frans, inclusief franse handelscorrespondentie.  Het was pas nadat ik de eerste les hiervan had gekregen dat ik besefte dat ik officieel in de meest saaie richting van de school zat.  Toch was ik de taal enigszins een beetje machtig en het was niet voor niets geweest al die ellenlange woordenlijsten.  Ik kon me uit de slag slaan en ik begreep wat men tegen mij zei, eventueel met enige verdere uitleg of gebaren.  Nu, twaalf jaar later, blijft er niets meer van over.  “Je peux (met een potje olvarit in de hand) chauffer ca ici?” gecombineerd met de gebaren van het openen van een microgolf erbij (ik, in een wegrestaurant, samen met een hongerige baby).  La fille begreep mij maar ik voelde me un petit peu stupide.  Het zal misschien negatief overkomen, toch bedoel ik het zo niet, maar door zelf onbegrijpbaar te zijn besef ik ineens hoe het soms moet zijn voor de bewoners op het werk.  Als ik drie of vier keer “wat zeg je?” moet vragen als iemand iets komt vertellen, hoe frustrerend moet dat niet zijn?  “Tu as compris?” vroeg de gebronzeerde dandy die het babyzwemmen gisteren uitlegde, Pieter knikte ja, ik keek als een koe op de laatste trein. “You translate” zei hij tegen Pieter en wees daarna naar mij.  Holy cr…gelukkig is mijn engels nog heel goed om te weten hoe mijn gezicht eruit moet gezien hebben bij de veel te vlugge uitleg.  Oh ja, er werkt hier iemand die Jean-Louis Poisson heet.  Dat dat vergif betekent weet ik toch nog….(nee echt niet…zo erg is het toch niet).

Hoe je je 4,5 tanden bloot lacht, grijnzend met die eeuwige twinkel in je ogen

Hoe je mijn hart pikkedieft, elke dag opnieuw, terwijl je al elk deeltje ervan bezit

Hoe je op het natte washandje sabbelt nadat je op marbelwijze van het badwater hebt gedronken

Hoe je brabbelt, pratelt, roept als je druk bezig bent aan het spelen

Hoe je soms wel eens ambetant kan zijn

en hoe je dat zomaar kan doen vergeten door je hoofdje op mijn schouder te vleien

Dat zijn nog maar fracties van de miljoenen redenen waarom ik je zo graag zie.

Gelukkige eerste verjaardag Ilja, je maakt ons zo gelukkig!

Als jonge mama is het al eens slepen en sleuren.  Nu besef ik, nadat ik de vorige zin typte, dat “jonge mama” twee betekenissen heeft en ik eigenlijk bedoel “mama met een jong kindje”, zo superjong ben ik ook niet meer, maar misschien wel nog superjong in vergelijking met anderen, maar misschien ook wel al “oud” in de ogen van de echt jonge mensen.  Slepen en sleuren dus.  Ik verleg ook telkens mijn grens door er altijd een schep bovenop te doen.  Ik ga naar de colruyt, naar de apotheker en naar de bibliotheek allemaal in één trek, binnen de tijdspanne van bijna-ééjarige-is-wakker en bijna-éénjarige-moet-terug-in-zijn-nest.  Best wel een challenge, dus het vergt enig berekeningsvermogen en openingsurenbekijkerij.  Ik hoor sommigen met kinderen in zichzelf denken “jongsje toch, moet jij daar nu eigenlijk over lullen, we hebben het allemaal gedaan, stop met zagen, ik doe 7 plekken in die tijdspanne”.  De lievere mama’s zijn bevestigend aant knikken en daarna zo éénmalig met hun hoofd aan het schudden  “ik begrijp u, ’t is allemaal waar wat je zegt”.  Degenen zonder kinderen denken waarschijnlijk “maar wat is dat nu, je steekt dat kind in die autostoel, doet al je comisjes en als je klaar bent ga je nog samen een crèmeke lekken”.  Typisch voor mij, ik krijg altijd een positief gevoel als ik erin slaag om al mijn boodschappen te doen, Ilja content te houden, tijd te kunnen nemen om op mijn gemak alles te bekijken in de winkel en mezelf geen lumbago te bezorgen.  Dat ik vandaag de auto propvol gestoken heb met colruytgerief bovenop de wandelwagen (kon niet anders),  was geen probleem.  Mijn praktisch brein had alle lichtophefbaar gerief op die wandelwagen gezet.  Het vergde dan ook een beetje gymnastiekoefeningen om alles dat ik net had ingeladen terug uit te laden om de wandelwagen eruit te halen (ik ga een kind van 10kg helemaal niet de volledige bibliotheek ronddragen met het risico dat hij een volgestouwd schap dvd’s naar beneden laat kletteren, neen, de wandelwagen in jij kleine bandido) maar het ging smooth…alles ging chilly willy, de zon scheen, de kleine was content.  Nadat ik het eindelijk Ilja in de kar had gezet, alles dat uitgeladen was terug in de wagen had gegooid, de dvd’s en boeken had verzameld, mijn handtas had bij me getrokken, kon ik eindelijk op het gemak, de zon op onze smoel, vertrekken naar de bibliotheek.  Er kon zelfs een bulderlach vanaf bij Ilja.  Hij beseft nog niet dat je eigenlijk moet gniffelen als je iemand aan de deur ziet trekken van een vervallen hoerenkot om daarna teleurgesteld terug af te druipen.  Het was verdacht kalm op het bibliotheekplein, geen schuifdeuren die open en dicht gingen, geen mensen die slepen met stapels boeken….ik moest echt nog tot aan de deur lopen om het door te hebben dat het gesloten was ”Op 14 juni is de bibliotheek gesloten voor een teambuilding”  Ohja, “godver” weergalmt goed op het bibliotheekplein in Ieper, maar ik bleef er rustig bij, ik ben in congé, geen stress….in mezelf voelde ik wel even mijn maag opspelen maar het is goed gekomen, ik ben nog steeds goedgezind.  Ik had zelfs nog tijd over toen ik thuiskwam om vers eten klaar te maken voor de boefbeer.  Life is good.

Lijstjes zijn mijn dada.  Ik hou van lijstjes, al bezorgen ze mij soms al eens stress.  Niettegenstaande dat we over een ruime wagen beschikken vraag ik me af hoe ik al dat lijstjesgerief in de koffer ga proppen.  Stel je voor dat ik dan nog eens zo’n poppemieke zou zijn dat een beautycase en dergelijke ondingen zou meesleuren als ze op reis gaat.  Zijn beautycases eigenlijk nog in de mode?  Je zag dat vroeger wel eens verschijnen op de luchthaven, zo’n stinkende schminkbak gevuld met 28 verschillende kleurtjes van vanalles, of is het de dag van vandaag een herberg voor minihondjes?  Soit, wat ik nog niet gelijst heb (naast een boel andere dingen uiteraard, niks vergeten, niks!)  is zoals vroeger toen we de kamplijsten voorbereidden voor de kindjes: “JE GOED HUMEUR!!” al zal dat niet mankeren als ik weet dat ik een midweek enkel en alleen volgend stressloos lijstje mag afwerken:

• niks doen
• in de ligzetel wentelen
• 7 keer uit die zetel komen omdat ik vergeten ben: de zonnebril, het boek, mijn drankje, mijn appel (dieet hé 😉 ),de zonnecrème (dromen mag hé), de aanvulling van het drankje, nog een halve meloen (aan een appel heb ik niet genoeg)
• Zwemmen met Ilja
• Series bekijken op dvd als het zwembadmonstertje uitgeteld in zijn bedje ligt (Dexter! Mad Men! En alles dat ik bij mijn schoonouders afgeschooid heb)
• Bijpraten met mijn wederhelft die ik veel te veel heb moeten missen in het voorjaar
• Alle aandacht kunnen geven aan mormeltje
• Wandelen
• Misschien fietsen als het stoutbeen het toelaat
• Did I mention niks doen?

Oh yes!