Ben jij bij de kapper geraakt tussen de twee sluitingen door? Sommige mensen hadden pech en kunnen weer zelf aan de slag met schaar, tondeuse of kleurmiddel.
Naar de kapper gaan is in feite een beetje loslaten. Je mag de stoel niet verlaten, iemand gaat je hoofd te lijf met een wapen en je moet het ondergaan.
Vertrouwen is key.
Haarpuntjes vallen terwijl je er lijdzaam op zit te kijken. Het komt goed, eens de haardroger erop heeft gestaan merk je niets meer van het feit dat er 5 cm van jezelf op de vloer ligt. De hoofdmassage bij het wassen is de beloning.
Het slechte gedeelte van je haar moest weg om het geheel gezonder te maken.
Zoals het laten verzorgen van je haar je haardos deugd kan doen, zo kan een goed gesprek je gedachtenkluwen loskammen.
Woorden kunnen werken als scharen. Ze stellen moeilijke vragen. Ze leggen zenuwen bloot. Ze snijden moeilijke thema’s aan. Soms zijn ze nodig.
Soms word je gepookt op plekken waar je dacht een pantser te hebben. Het heeft niet altijd zin om je te verzetten, om het pantser krampachtig af te dekken nadat iemand er een gaatje in prikte. Zorgen loslaten kan ademruimte geven.
Gedreven ga ik met mijn TippEx-roller aan de slag in mijn agenda. Alles wat de kinderen aangaat wordt gewist. De kinderopvang wordt geannuleerd, de school gaat dicht, alle vakantieactiviteiten worden opgeblazen.
Ik duw en ik rol voorzichtig alle afspraken weg. Er komt niets op de witte vlek.
Want dit is het.
Zoek het uit.
Vul maar zelf in hoe je het oplost.
Gisteren was een dag vol frustraties. De instroom aan annuleringen van de vakantieopvang. De beperkingen in school en in de buitenschoolse opvang. Quarantaineverhalen. Gevloek en lichte paniek.
We tetrissen ons er weer door.
Maar dit spel is niet eerlijk. Meestal start het op level 1 en kun je wat warmlopen met de knoppen. Je krijgt de kans om mooie lijntjes te bouwen en nieuwe oplossingen te zoeken, zodat je de lange met vier blokjes vlotjes ergens kunt parkeren.
Nu ziet mijn tetrisspel er zo uit:
Het start meteen op level 8, er komen blokken die ik niet kan draaien of keren en de volledige handleiding staat in een taal die ik niet begrijp. Zoek het uit. Mijn vingers grijpen naar de knoppen maar glijden te ver door. De lijnen bereikten het plafond in dit spel. Game over!
Het boek “Hidden Belgium” ligt al sinds de eerste lockdown naar ons te lonken. Het wordt in de komende periode een kompas om ons op curieuze plekjes te brengen in België.
Maart 2021: Ellezelles Het Pad Van Het Vreemde
Ellezelles (of Elzele voor ons Vlamingen) bevindt zich net over de grens met Henegouwen. Een dik uurtje rijden voor ons maar dat vind ik helemaal niet erg. Het was het ideale moment om mijn “boeksjes” te doorbladeren. In Happinezz las ik een geweldig interview met de 93-jarige psychologe Edith Eger over haar nieuwe boek. Ik voegde het prompt toe aan mijn leeslijstje dat alsmaar langer en langer blijkt te worden.
De kinderen waren naar school en deze twee sociale sectorwerkertjes namen een dag voor zichzelf. Werken, studeren, stage en een gezin. We moeten daar eens van wegstappen en iets als koppel doen. Als ik dat niet in mijn agenda arceer komt dat er gewoonweg niet van. In andere tijden is dat eens midden in de week overdag op restaurant gaan en bijpraten. Dezer tijden kiezen we voor een buitenactiviteit met kofferkoffie.
Het pad van het vreemde brengt je in het leven van monsters en buitengewone wezens. De wandeling an sich is echt de moeite want ze gaat bijna volledig off road. De creepy beestjes die je tegenkomt onderweg zijn een meerwaarde. In feite is dit een wandeling die we beter eens met de kinderen zouden doen.
We startten in de toeristisch dienst van Ellezelles. Voor zo’n klein dorpje (stadje? gemeentje?) best een grote dienst en goed bemand. (En er is een toilet beschikbaar: goud waard in dezer tijden!)
Het pad wordt eigenlijk zonder het kaartje ook vlot aangeduid met grote gele bordjes maar het was pas bij het derde bordje dat we doorhadden dat er ook pijltjes in de markering te vinden waren…teveel aandacht voor elkaar zeker?
These boots are made for chillingCreepy gezichten begapen elke voetstap die je zetDe duivel heeft zijn zaakje goed op orde.
Ik dacht dat de wezens slechts sporadisch op ons gingen losgelaten worden, maar de volledige wandeling werden we constant getrakteerd op een monstertje.
Geen kat te zien in Ellezelles op een random dinsdag in maart.
Goeie wandelschoenen zijn een must op deze route, de paadjes zijn smal en modderig.
Deze wandeling is niet rolwagentoegankelijk en er zijn wel wat hoogtes en laagtes in te vinden. Ik vind het zeker een aanrader maar combineer het misschien met nog een andere activiteit in de streek.
Het concept kofferkoffie kreeg direct ook een upgrade. Als je je honger wil stillen in Ellezelles ga dan naar Le temps d’une frite op het marktplein, je zal het je niet beklagen, ik mijmer al de hele week na over de luchtige frietjes die me de regen deden vergeten. (“We gaan dit niet aan de kinderen vertellen hé?”)
Soms heb ik het gevoel dat ik anders ben. Niet op een manier die me slecht doet voelen over mezelf. Gewoon, dat ik anders in het leven sta. Wat voor mij soms evident is blijkt voor mensen rond me helemaal niet zo te zijn. “Nee” zeggen, loslaten, chillaxen… daar ben ik me de laatste jaren in gaan verbeteren. (Over het minimalistisch effect van “Nee” zeggen schrijf ik binnenkort nog een stukje op mijn andere blog). Door de jaren heen ben ik me meer en meer gaan omringen met gelijkgestemden, daardoor voelt het soms eigenaardig om mensen anders te horen redeneren. Ik besef maar al te goed dat dat een valkuil is bij mij. Ik ga er al vlug van uit dat mensen rond mij ook al wat werk verricht hebben rond rust, regelmaat en ritme terwijl dat niet altijd zo is. Ik schrik nog altijd als ik anderen hoor zeggen: “Hoh, druk, druk, druk hé” of als iemand zich verwondert over de schijn van de sociale media. “Op Instagram ziet ze er zo gelukkig uit”. Mijn hart breekt als ik jonge mama’s hoor zeggen: “Iedereen lijkt het voor elkaar te hebben en ik blijf maar aanmodderen”. Neen, helemaal niet. We doen allemaal maar wat. Ik ben ook ooit bijna te laat gekomen op het werk omdat mijn handen onder de babykak zaten. Gisteren postte ik een lege wasmand op Instagram met de boodschap: “de ene seconde van de week waarop de wasmand leeg is”. Ik kreeg reacties als “herkenbaar”, iemand stuurde me dat ze het al lang heeft opgegeven om kousen te paren. We zoeken allemaal naar oplossingen die voor ons werken maar laten ons daarbij soms leiden (lijden?) door het oordeel van anderen. Door hardnekkige ideeën die gebeiteld lijken te zitten in ons dagelijkse gedachtenpatroon. Maar van waar komen die aannames? De laatste jaren stelde ik mezelf heel regelmatig de vraag: “Wie zegt dat?” Ik schrik er nog altijd van als ik mensen hoor zeggen “Dat moet toch zo of zo zijn??” Van wie moet dat? Ik probeer niet meer te leven naar de standaarden van iemand anders want je kunt nooit goed doen voor iedereen (“Neuters gonna neut!”). Er gaat heus niemand doodvallen als de wasmand eens niet leeg geraakt of als pizza uit de diepvries het avondmaal is. Doe wat voor jou het beste werkt! Voor mij is die mindset ondertussen evident maar ik merk in mijn omgeving dat dit niet bij iedereen zo gaat. Ik krijg wel eens de opmerking: “Ik wou dat ik meer als jij was, jij lijkt altijd zo chill te zijn”. Mijn doel is helemaal niet dat anderen mij benijden omdat ik zo chill ben. Ik wil dat ze zelf het chill zijn kunnen ervaren! Loslaten is de key denk ik. Ik heb zelf ook een hele weg afgelegd en ik blijf daar nog altijd aan werken. Ik zie mezelf continu als work in progress.
Voor mij is het belangrijk dat ik regelmatig actief rust ga nemen of juist het omgekeerde: ga bewegen, het liefst in open lucht. Dat stimuleert mijn brein om dieper over zaken na te denken. Soms is het nodig om connectie maken met anderen maar evenveel om tijdig in mezelf te keren en op te laden. Ik hou niet van overvolle sociale agenda’s maar ga op zoek naar een balans tussen wat ik kan en wat ik aankan. Ook al is het momenteel een zware tijd en moeten we zoeken naar oplossingen voor sociaal contact, toch ervaar ik mezelf momenteel als emotioneel gezond.
Neen, ik heb de waarheid niet in pacht. Ik roep ook wel eens op mijn kinderen als ze niet voortdoen en ik vloek ook in het verkeer als er een trage slungel voor me rijdt. Soms voel ik ook stress, dat is niet persé ongezond, maar als deze aanhoudt zoek ik naar een oplossing en trek ik tijdig aan de alarmbel. Anders dan hoe ik misschien overkom, ben ik helemaal niet altijd zelfzeker over de keuzes die ik maak, maar ik vertrouw altijd op mijn intuïtie.
Het voelt alsof februari niet bestaan heeft. Dagen zonder doel duren nochtans langer maar blijkbaar kun je ze dus ook gewoon uit je geheugen faden. Niettemin zijn we allen alweer goed aan de slag op het werk waar het gezellig druk is. We hebben maandelijks één gezamenlijk vrij weekend dat we momenteel onnodig arceren in de agenda. Gearceerde dagen zijn namelijk die dagen waarop we geen plannen maken zonder de andere. Al een tijdje wilden we een gedenkplaats bezoeken van een overleden collega van mijn husbando. Zondag laatst trokken we daarvoor naar Wortegem waar witte schapenwolkjes ons vergezelden op een korte wandeling.
We waren slechts drie whatsappjes verwijderd van Deedee en Koen en dus mocht een tuinbezoekje op de ruttel* niet ontbreken.
Echt, als ik alpaca’s zie ben ik instant goed gezind. Die nonchalante blik, die frou-frou, die wijduitstaande poten. Dit blijven toch mijn favoriete dieren en Delphine heeft ze gewoon als buren. Ik zou er elke dag bij gaan zitten moest ik daar wonen! (Ze deden me ook terugdenken aan Albatros waar alpaca Johny een glansrol in speelt).
Die ongedwongen momenten, waarbij je polst of je niet stoort en even een uurtje bijpraat. Die zijn nu zo waardevol dezer dagen.
Verder trok ik er vooral alleen op uit met een podcast in de oren en een overvol hoofd. Ik deed kleine en grotere wandelingetjes, al dan niet in de buurt.
In Diksmuide wandelde ik de Oude Zeedijk-route op een zalige winterochtend. Ik kwam geen kat tegen en die alleenheid deed mij zoveel deugd.
Je passeert op die wandeling aan de voet van twee windmolens. Ik heb er zelf twee in het uitzicht van mijn tuin dus ik vond het wel imposant om eens één van zo dichtbij te zien. Er was wel enorm veel slagschaduw, ik vraag me af of dat niet irritant is als je daar vlakbij woont.
Ochtendlicht is mijn favoriete licht maar ook ’s avonds kan de zon flirten met de lens van mijn smartphone. In een straal van 3 km rond mijn huis nam ik enkele foto’s tijdens verschillende uitjes.
De Welshe draak is het vriendelijkst ’s morgensvroeg.Ik stoor me altijd aan de weerkaatsing van de zon op mijn foto’s maar ik ben te lui om deze weg te werken. Het is wat het is.Op de wandelroutjes hier in de buurt kan ik van paard tot paard gaan. Wist ik maar al hun namen, dan kon ik hen aan jullie voorstellen.
Wat verkiezen jullie? Ochtendwandelingen of liever ’s avonds nog eens erop uit?
Met je twee rekkertjes hou je mijn oren in bedwang. De eerste keer dat ik je moest dragen was het giechelen, wat had ik nu ineens op? Nu ben je al een jaar lang verplicht een onderdeel van mijn werkoutfit. Tijdens elke shift vergezel je mij, talloze van je vrienden heb ik reeds in de vuilnisbak gedeponeerd. Masker, je beschermt mij en de mensen die ik dagelijks help. Je bent broodnodig. Toch gaan we nooit vrienden worden jij en ik. Je knelt en je spant. Je bezorgt me pukkels en je beneemt me de adem. Je verstopt de helft van mijn gezicht terwijl mijn mimiek een belangrijk onderdeel van mijn werk is. Door jou gaan er zoveel van mijn boodschappen verloren. Toch kan ik me al niet meer voorstellen hoe het is om zonder jou te werken. Om zonder jou boodschappen te doen of mijn postpakketjes op te pikken. Om rekkervrij bij de kapper of de pedicure te zitten. Om jou niet meer te zien rondslingeren op straat, weggeglipt uit een openstaande autodeur.
In de zijdeur gepropt, in de jaszak verstopt, de maskers hebben zich in geen tijd tot een noodzakelijk kwaad ontpopt. “Als de autodeuren openzwieren kiezen we het hazenpad. We hebben vandaag teveel snotzoenen gehad!”
Beste masker, ik kan je één iets zeggen: de rek(ker) is eruit.
De dag dat het niet meer moet smijt ik jou en al je gelijken op een hoop. Ik koop een speut brandversneller en gooi een lucifer tegen de blauwe bovenkanten. Jij, je stoffen en je papieren vrienden. Jullie gaan er ritueel aan maskers, allemaal genadeloos de fik in! Je vrienden met hun overdaad aan lintjes, je collega’s die te teveel spannen, je kennissen die stuk gaan op het moment dat je ze wil opzetten. Allemaal, één voor één, gaan jullie een tergend trage branddood tegemoet.
Iemand vroeg me laatst of ik meedoe aan de 40 dagen bloggen challenge. De vastenperiode is het moment waarop er wel eens aan enkele uitdagingen wordt gedaan: 40 dagen veggie of 40 dagen geen alcohol drinken. In blogland is dat dus 40 dagen aan een stuk bloggen. Ik reageerde lacherig: “Ik zou beter eens 40 dagen niet bloggen”. Hoewel ik de thema’s die Katrien aanhaalt wel heel interessant vind om als hulpmiddel te gebruiken doe ik dus niet mee, aan inspiratie geen gebrek. Ik blijf maar hersenspinsels uit mijn mouw schudden. Het gaat er iets kalmer aan toe op mijn tweede blog maar ook daar komt er geregeld een update over mijn minimaliese-leven.
Ik weet niet waar die onuitputtelijke schrijfdrang van mij blijft komen. Vorige maand werd ik geïnterviewd voor Blits Magazine en daar stelden ze me ook die vraag. Geen idee: ik doe mijn scherm open en veelal heb ik wel ergens een idee waarover het zal gaan maar vormt de inhoud van het verhaal zich à la minute. Ik heb geen blogplanning, ik heb geen vaste thema’s die ik om de zoveel tijd wil zien terugkomen. Ik doe mee aan challenges als ze mij aanspreken of als ze bij me passen. En als ik halfweg geen goesting meer heb dan geef ik op zonder uitleg.
Toch ben ik hier al bijna 10 jaar bezig zonder dat er periodes geweest zijn dat er niets meer online kwam. Woord en schrijven zit ook wel een beetje in onze familie. Voor wie hier nu pas inpikt is het misschien een nieuwtje, maar mijn broer is schrijver. Anderen die me online volgen of via sociale media weten het misschien wel: hij bracht twee weken geleden een nieuw boek uit. Zijn vierde roman ondertussen. Vergis je niet. Het is geen luchtige prietpraat zoals ik hier op mijn blog verkoop. Het zijn ook geen verhalen die je rustig op je dekentje aan de zee zal liggen lezen. It’s kind of dark.
Maar ik heb geluk. Of tenminste, misschien heb jij geluk, want ik mag een exemplaar van zijn laatste roman weggeven. Een gesigneerd Monstertje kan het jouwe worden. Het enige wat je daarvoor moet doen is iets heel simpel. In de commentaren op deze blogpost moet je aan mij persoonlijk een vraag stellen. De vraag moet verschillend zijn van wat andere deelnemers reeds schreven en ik hou enorm van moeilijke en/of originele vragen. (Ik beloof niet dat ik ze ga beantwoorden voor alle duidelijkheid 😉 ) Dus klik even op de titel van deze blogpost en dan kun je bovenaan bij “reacties” je vraag stellen. Alle deelnemers gaan in de pot en daaruit trek ik één naam. Er wordt dus niet geselecteerd op originaliteit of whatsoever. Een vraag = een deelname. De winnaar wordt persoonlijk verwittigd.
Met de vragen ga ik later aan de slag. (Als ik goesting heb 😉 )
Gotté, je moest al bezig zijn!
Foto door mijn lieftallig schoonzusje.
UPDATE: Deze wedstrijd is ondertussen afgelopen! Greet kaapte de prijs weg! Proficiat!
Vrijdag 19 februari. Ik moet kijken naar de rechterkant van mijn scherm om te weten welke dag of datum we zijn. De quarantaine gaat vandaag zijn 13e dag in en dat is zo surrealistisch als het klinkt. Behalve via korte drempelpraatjes en de smartphone hadden we geen contact met de buitenwereld. De enige uitstap die we deden was naar de huisarts. Krokusvakantie 2021 wordt er ééntje om niet te vergeten of misschien juist zo snel mogelijk. Want het klinkt misschien idyllisch om 14 dagen met je kinderen in je huis te zitten. Dat is het niet. Toch weet ik dat ik niet mag klagen. Iedereen heeft nog al zijn tanden, er waren maar een beperkt aantal mental breakdowns en achter mijn behang zijn ze ook nog niet te vinden. We richten ons op komende zondag waarop we weer in de buitenwereld mogen dartelen. Voor Ilja is dat al met een opsteker want er mag weer Chiro gegeven worden, hopelijk kan hij daar zijn furten volle bak kwijt en is hij weer opgeladen om maandag weer naar school te gaan na VIER weken thuiszitten.
Iedere ondernemende blogger zou nu 10 tips kunnen opsommen om een quarantaine met je gezin te overleven. Ik reken mezelf niet onder die ondernemende bloggers. Ik kan het wel eens proberen, oordeel zelf of je er iets mee bent….
hou structuur aan. Dat betekent: elke dag het ritme van een normale dag aanhouden. Elke dag douchen, kleren aandoen, geen uren aan de ontbijttafel blijven wentelen. Aangezien wij beiden ziek zijn geworden was “kleren aandoen” in mijn geval wel enkele dagen mijn chillpants aangezien ik regelmatig een dutje deed.
blijf opruimen. Ik verwacht tijdens niet-quarantaine-dagen dat de leefruimte elke avond speelgoedvrij is, dat was niet anders tijdens de quarantaine. Na een week had ik wel het gevoel dat ik van vaatwas vullen naar vaatwas legen leefde. Dat ding heeft overuren gedraaid.
koop u een paar comfortabele “binnen”-schoenen. Wij dragen geen schoenen in huis om zoveel mogelijk vuil buiten te houden. Maar na enkele dagen op mijn pantoffels kreeg ik pijn aan mijn voetzolen.
gebruik alles wat je in huis hebt om je af te zonderen. In mijn geval is dat: mijn noise cancelling headphones. Als ik deze opzet ben ik eventjes volledig afgesloten van alles.
wees niet te streng voor jezelf. Ik probeer normaalgezien om niet elke dag te snoepen thuis maar daar ben ik tijdens de quarantaine schromelijk in gefaald. Er werd hier minstens om de dag een dessertje gemaakt: tiramisu, pudding of een heerlijke rijsttaart gemaakt door mijn mama, smijt maar binnen! (en uiteraard chocotoffs en zure spekken smikkelen in het washok als de kinderen in huis ergens rondrennen, dat hoorde er ook bij).
begin de dagen niet af te tellen. Het lukte me beter om niet compleet koekoek te worden als ik er niet teveel bij stilstond hoeveel dagen het nog was. Aangezien onze voorgeschreven 10 dagen ook omgezet werden naar 14 dagen ging dit nog pijnlijker zijn want je wil toch geen vakjes gaan bijtekenen zeker op je mentale aftelkalender?
onthoud wat je opfleurt en gebruik het. In mijn geval is dat Freddie Mercury. Altijd Freddie. #iwanttobreakfree (Voor de kinderen is dat ondertussen Fleddie Melculy omdat ze dan zonder schroom mogen vloeken want de afspraak is: als het meezingen is mag het).
blijf contact houden met de buitenwereld. Ook als je compleet niets te vertellen hebt, wat in mijn geval heel vaak zo was. Bij mij is het belangrijkste kanaal vooral Whatsapp en Instagram. Talloze berichtjes vlogen over en weer en ik ben nog altijd heel aangedaan van de vele hulp die we aangeboden kregen. Dikke merci zeg! (Een lieve vriendin zei me “dat is omdat je zelf heel attent bent”. Is dat nu die befaamde karma ofwa??)
er gaan momenten zijn waarop je op elkaars’ kap gaat zitten, laat die gewoon passeren. We kennen elkaar al 15 jaar maar dat betekent niet dat wij geen ruzie meer maken. Maar lockdowns, corona-besmettingen en quarantainedagen zijn uitzonderlijke situaties dus het is normaal dat er eens gefret wordt op elkaar. Vooral niet te persoonlijk nemen, ik denk dat dat erbij hoort.
schrijf! In mijn geval is dat altijd mijn uitlaatklep, dat hebben jullie hier ook wel gemerkt denk ik aan de talrijke blogposts. Maar schrijven over “compleet niets” is ook best een uitdaging. Ik hoop maar dat ik jullie niet teveel verveeld heb, en if so: #sorrynotsorry 😉
Ik ben dan waarlijks nog aan 10 puntjes gekomen ook zeg.
Morgen de laatste dag quarantaine….of ben ik nu toch een beetje aan het aftellen? Misschien wel….
Stranddagboek kreeg ik mee van Kelly na een wandeldate. Het verhaal is alles wat de achterflap verraadt, maar het ontspant me. Ik ben er nog in bezig, het lezen gaat traag aangezien ik binnen de tien minuten in slaap val vanaf mijn hoofd mijn kopkussen raakt.
The Artist’s way van Julia Cameron. Een boek om je creatieve vuur te herontdekken en aan te wakkeren. Ik probeer om regelmatig morning pages te schrijven zoals in dit boek wordt aangeraden maar aangezien ik elke ochtend tot 7u30 lig te ronken dezer dagen komt het er niet van. Toch blijf ik erin verder lezen, want het ontwikkelen en empoweren van mijn creativiteit is sowieso iets waar ik graag actief mee bezig blijf.
Geluisterd
Techmag. Magali De Reu gaat in deze podcast eerlijke gesprekken aan met een interessante gast. Ik kende het wel van naam maar omdat technologie mij geen hol interesseert had ik nog nooit geluisterd. Maar blijkbaar gaat dit over zoveel meer. Het interview met Lize Spit waarin ze het over parentificatie heeft en Sam De Bruyn over mentale gezondheid bij jongeren vond ik heel waardevol.
Gepoetst
Ik heb al jaar en dag een poetsvrouw. Sinds deze maand komt ze niet meer omdat ze is veranderd van bureau en uiteraard ook omdat we hier met vuile beestjes zitten binnen. Het plan is nu om de komende periode te evalueren of ik haar terug ga vragen of niet. Tussen het rusten door heb ik wel gekuist en dat viel eigenlijk wel mee. Uiteraard zitten we nu in een grijze zone, er komen periodes aan waarbij mijn echtgenoot ook weer stage doet en ik weer volle bak aan de slag ga op het werk. Ik zie wel, niets staat in steen gebeiteld. Wat dan weer een bron van grote verwondering is: hoe vuil het huis in één week kan worden. Abnormaal.
Gekeken
Het is niet evident om de schermtijd van de jongens binnen de perken te houden want ik vind dat ze tijdens het weekend en in vakanties sowieso al relatief veel TV, iPad of Nintendo mogen.
Ik snap niets van heel dat SimCity gedoe. Ik kijk mijn ogen uit als ik zie hoe vlug ze daarmee weg zijn. I’m officially old!
Om discussies te vermijden kijk ik zelf overdag nooit TV. Maar nu ik elke avond thuis ben hebben we wel meer tijd om iets te volgen. We keken Brot op Netflix en Reizen Waes op VRTnu. Op mijn ééntje keek ik dan weer naar Firefly Lane en Blind Getrouwd. Het tweede seizoen van De Weekenden op Canvas vond ik echt een aanrader. De slechtziende Astrid kroop keihard onder mijn vel met haar verhaal.
Gesmoefeld
Vanmorgen kreeg ik een fijne ontbijtmand van mijn collega’s. Alléé, mijn echtgenoot nam hem in ontvangst, ik lag nog te slapen. Echt hoe lief is dat?? Topteam zeg! Ik ben nu tijdens de laatste drie maanden heel weinig op dienst geweest om verschillende redenen maar ik kijk er naar uit om er weer volle bak voor te gaan. Het hele covidjaar 2020 zijn we enorm creatief moeten omgaan in het aanbieden van de zorg en iedereen is daar heel flexibel in geweest. Merci collegaatjes, binnenkort knallen we weer samen!!
Gelachen
Die laatste aflevering van Reizen Waes Vlaanderen waarin Tom Waes een cursus West-Vlaams voor beginners volgt vond ik hilarisch. Maar ook Linus deed me verschillende keren luidop lachen deze week. Zo had hij vorige week gehoord dat mijn covidtest “Zwak Positief” tekende en zei hij deze week dat ik “Zwaktief” was. Hoe goed is dat woord gevonden? Zwaktief! Het zou perfect kunnen dienen om iemand te benoemen die eerder werkschuw is. Het benoemt ook heel accuraat hoe ik me dezer dagen voel.
Geprikkeld
Na lange tijd begin ik weer goesting krijgen om me te specialiseren in iets. Binnenkort zoek ik meer informatie over opleidingen rond burn-out begeleiding en eventueel rouwverwerking. Eerst zelf weer op en top zijn!
Het is best confronterend om te zien hoe lang ik aan deze blogpost heb geschreven. Ik lieg niet als ik zeg dat ik hier 4 keer zo lang over schreef dan gemiddeld. Het postje stond ook bol van de schrijffouten en kromme zinsconstructies die ik oogrollend moest bijwerken. Wie er nog vindt mag dit gerust in de comments laten weten.
Gisteren was een dag om zo snel mogelijk te vergeten. (Ik heb dan ook de blogpost verwijderd wegens te persoonlijk). In mijn voorgevel was het gitzwart, het is pas na een grondig middagdutje dat de hemel opklaarde. Vandaag lijk ik nieuwe courage te hebben. Ik wou schrijven “energie” maar dat is totaal niet aan de orde. Elke nacht slaap ik gemiddeld negen uren. De voorbije week heb ik daarnaast elke middag in de zetel bijgeslapen. Ik voel me nooit uitgeslapen.
Valentijnsdag 2021 was gelukkig zoals elke andere Valentijn: onbestaande. Ik wil niet diegene zijn die anderen neersabelt omdat ze dit vieren, ga vooral je gang, ik ben pro vieren van het leven! Maar Valentijn heeft me nog nooit aangesproken en dat verandert precies niet. Ik vier volgende week zondag wel “Anti-quarantaine-dag” om in te halen dat we nog een feestje te goed hebben.
Ondertussen glijdt de tijd voorbij. Op elke andere dag zou ik het vreselijk vinden om zoveel mooie tijd te verkwanselen. Niet dat ik niets doe, ik lees, ik luister podcasts, ik rommel wat in huis. Jammer nu wel dat we tijdens de krokusvakantie niets kunnen bezoeken met de kinderen, aan de andere kant zou ik de drukte ook mijden denk ik moesten we gezond en wel zijn. Ik weet zelfs niet of ik ooit nog van drukte zal houden. Ik heb nog tickets voor twee grote concerten en ik kan me nu in de verste verte niet voorstellen dat we daar met duizenden samen in één ruimte naar muziek staan luisteren. Ben ik de enige die daar zo over denkt?
Shout your heart out 