Iemand vroeg me laatst of ik meedoe aan de 40 dagen bloggen challenge. De vastenperiode is het moment waarop er wel eens aan enkele uitdagingen wordt gedaan: 40 dagen veggie of 40 dagen geen alcohol drinken. In blogland is dat dus 40 dagen aan een stuk bloggen. Ik reageerde lacherig: “Ik zou beter eens 40 dagen niet bloggen”. Hoewel ik de thema’s die Katrien aanhaalt wel heel interessant vind om als hulpmiddel te gebruiken doe ik dus niet mee, aan inspiratie geen gebrek. Ik blijf maar hersenspinsels uit mijn mouw schudden. Het gaat er iets kalmer aan toe op mijn tweede blog maar ook daar komt er geregeld een update over mijn minimaliese-leven.

Ik weet niet waar die onuitputtelijke schrijfdrang van mij blijft komen. Vorige maand werd ik geïnterviewd voor Blits Magazine en daar stelden ze me ook die vraag. Geen idee: ik doe mijn scherm open en veelal heb ik wel ergens een idee waarover het zal gaan maar vormt de inhoud van het verhaal zich à la minute. Ik heb geen blogplanning, ik heb geen vaste thema’s die ik om de zoveel tijd wil zien terugkomen. Ik doe mee aan challenges als ze mij aanspreken of als ze bij me passen. En als ik halfweg geen goesting meer heb dan geef ik op zonder uitleg.

Toch ben ik hier al bijna 10 jaar bezig zonder dat er periodes geweest zijn dat er niets meer online kwam. Woord en schrijven zit ook wel een beetje in onze familie. Voor wie hier nu pas inpikt is het misschien een nieuwtje, maar mijn broer is schrijver. Anderen die me online volgen of via sociale media weten het misschien wel: hij bracht twee weken geleden een nieuw boek uit. Zijn vierde roman ondertussen. Vergis je niet. Het is geen luchtige prietpraat zoals ik hier op mijn blog verkoop. Het zijn ook geen verhalen die je rustig op je dekentje aan de zee zal liggen lezen. It’s kind of dark.

Maar ik heb geluk. Of tenminste, misschien heb jij geluk, want ik mag een exemplaar van zijn laatste roman weggeven. Een gesigneerd Monstertje kan het jouwe worden. Het enige wat je daarvoor moet doen is iets heel simpel. In de commentaren op deze blogpost moet je aan mij persoonlijk een vraag stellen. De vraag moet verschillend zijn van wat andere deelnemers reeds schreven en ik hou enorm van moeilijke en/of originele vragen. (Ik beloof niet dat ik ze ga beantwoorden voor alle duidelijkheid 😉 ) Dus klik even op de titel van deze blogpost en dan kun je bovenaan bij “reacties” je vraag stellen. Alle deelnemers gaan in de pot en daaruit trek ik één naam. Er wordt dus niet geselecteerd op originaliteit of whatsoever. Een vraag = een deelname. De winnaar wordt persoonlijk verwittigd.

Met de vragen ga ik later aan de slag. (Als ik goesting heb 😉 )

Gotté, je moest al bezig zijn!

UPDATE: Deze wedstrijd is ondertussen afgelopen! Greet kaapte de prijs weg! Proficiat!

Vrijdag 19 februari. Ik moet kijken naar de rechterkant van mijn scherm om te weten welke dag of datum we zijn. De quarantaine gaat vandaag zijn 13e dag in en dat is zo surrealistisch als het klinkt. Behalve via korte drempelpraatjes en de smartphone hadden we geen contact met de buitenwereld. De enige uitstap die we deden was naar de huisarts. Krokusvakantie 2021 wordt er ééntje om niet te vergeten of misschien juist zo snel mogelijk. Want het klinkt misschien idyllisch om 14 dagen met je kinderen in je huis te zitten. Dat is het niet. Toch weet ik dat ik niet mag klagen. Iedereen heeft nog al zijn tanden, er waren maar een beperkt aantal mental breakdowns en achter mijn behang zijn ze ook nog niet te vinden. We richten ons op komende zondag waarop we weer in de buitenwereld mogen dartelen. Voor Ilja is dat al met een opsteker want er mag weer Chiro gegeven worden, hopelijk kan hij daar zijn furten volle bak kwijt en is hij weer opgeladen om maandag weer naar school te gaan na VIER weken thuiszitten.

Iedere ondernemende blogger zou nu 10 tips kunnen opsommen om een quarantaine met je gezin te overleven. Ik reken mezelf niet onder die ondernemende bloggers. Ik kan het wel eens proberen, oordeel zelf of je er iets mee bent….

• hou structuur aan. Dat betekent: elke dag het ritme van een normale dag aanhouden. Elke dag douchen, kleren aandoen, geen uren aan de ontbijttafel blijven wentelen. Aangezien wij beiden ziek zijn geworden was “kleren aandoen” in mijn geval wel enkele dagen mijn chillpants aangezien ik regelmatig een dutje deed.

• blijf opruimen. Ik verwacht tijdens niet-quarantaine-dagen dat de leefruimte elke avond speelgoedvrij is, dat was niet anders tijdens de quarantaine. Na een week had ik wel het gevoel dat ik van vaatwas vullen naar vaatwas legen leefde. Dat ding heeft overuren gedraaid.
• koop u een paar comfortabele “binnen”-schoenen. Wij dragen geen schoenen in huis om zoveel mogelijk vuil buiten te houden. Maar na enkele dagen op mijn pantoffels kreeg ik pijn aan mijn voetzolen.
• gebruik alles wat je in huis hebt om je af te zonderen. In mijn geval is dat: mijn noise cancelling headphones. Als ik deze opzet ben ik eventjes volledig afgesloten van alles.
• wees niet te streng voor jezelf. Ik probeer normaalgezien om niet elke dag te snoepen thuis maar daar ben ik tijdens de quarantaine schromelijk in gefaald. Er werd hier minstens om de dag een dessertje gemaakt: tiramisu, pudding of een heerlijke rijsttaart gemaakt door mijn mama, smijt maar binnen! (en uiteraard chocotoffs en zure spekken smikkelen in het washok als de kinderen in huis ergens rondrennen, dat hoorde er ook bij).
• begin de dagen niet af te tellen. Het lukte me beter om niet compleet koekoek te worden als ik er niet teveel bij stilstond hoeveel dagen het nog was. Aangezien onze voorgeschreven 10 dagen ook omgezet werden naar 14 dagen ging dit nog pijnlijker zijn want je wil toch geen vakjes gaan bijtekenen zeker op je mentale aftelkalender?
• onthoud wat je opfleurt en gebruik het. In mijn geval is dat Freddie Mercury. Altijd Freddie. #iwanttobreakfree (Voor de kinderen is dat ondertussen Fleddie Melculy omdat ze dan zonder schroom mogen vloeken want de afspraak is: als het meezingen is mag het).
• blijf contact houden met de buitenwereld. Ook als je compleet niets te vertellen hebt, wat in mijn geval heel vaak zo was. Bij mij is het belangrijkste kanaal vooral Whatsapp en Instagram. Talloze berichtjes vlogen over en weer en ik ben nog altijd heel aangedaan van de vele hulp die we aangeboden kregen. Dikke merci zeg! (Een lieve vriendin zei me “dat is omdat je zelf heel attent bent”. Is dat nu die befaamde karma ofwa??)
• er gaan momenten zijn waarop je op elkaars’ kap gaat zitten, laat die gewoon passeren. We kennen elkaar al 15 jaar maar dat betekent niet dat wij geen ruzie meer maken. Maar lockdowns, corona-besmettingen en quarantainedagen zijn uitzonderlijke situaties dus het is normaal dat er eens gefret wordt op elkaar. Vooral niet te persoonlijk nemen, ik denk dat dat erbij hoort.
• schrijf! In mijn geval is dat altijd mijn uitlaatklep, dat hebben jullie hier ook wel gemerkt denk ik aan de talrijke blogposts. Maar schrijven over “compleet niets” is ook best een uitdaging. Ik hoop maar dat ik jullie niet teveel verveeld heb, en if so: #sorrynotsorry 😉

Ik ben dan waarlijks nog aan 10 puntjes gekomen ook zeg.

Morgen de laatste dag quarantaine….of ben ik nu toch een beetje aan het aftellen? Misschien wel….

Gelezen

Stranddagboek kreeg ik mee van Kelly na een wandeldate. Het verhaal is alles wat de achterflap verraadt, maar het ontspant me. Ik ben er nog in bezig, het lezen gaat traag aangezien ik binnen de tien minuten in slaap val vanaf mijn hoofd mijn kopkussen raakt.

The Artist’s way van Julia Cameron. Een boek om je creatieve vuur te herontdekken en aan te wakkeren. Ik probeer om regelmatig morning pages te schrijven zoals in dit boek wordt aangeraden maar aangezien ik elke ochtend tot 7u30 lig te ronken dezer dagen komt het er niet van. Toch blijf ik erin verder lezen, want het ontwikkelen en empoweren van mijn creativiteit is sowieso iets waar ik graag actief mee bezig blijf.

Geluisterd

Techmag. Magali De Reu gaat in deze podcast eerlijke gesprekken aan met een interessante gast. Ik kende het wel van naam maar omdat technologie mij geen hol interesseert had ik nog nooit geluisterd. Maar blijkbaar gaat dit over zoveel meer. Het interview met Lize Spit waarin ze het over parentificatie heeft en Sam De Bruyn over mentale gezondheid bij jongeren vond ik heel waardevol.

Gepoetst

Ik heb al jaar en dag een poetsvrouw. Sinds deze maand komt ze niet meer omdat ze is veranderd van bureau en uiteraard ook omdat we hier met vuile beestjes zitten binnen. Het plan is nu om de komende periode te evalueren of ik haar terug ga vragen of niet. Tussen het rusten door heb ik wel gekuist en dat viel eigenlijk wel mee. Uiteraard zitten we nu in een grijze zone, er komen periodes aan waarbij mijn echtgenoot ook weer stage doet en ik weer volle bak aan de slag ga op het werk. Ik zie wel, niets staat in steen gebeiteld. Wat dan weer een bron van grote verwondering is: hoe vuil het huis in één week kan worden. Abnormaal.

Gekeken

Het is niet evident om de schermtijd van de jongens binnen de perken te houden want ik vind dat ze tijdens het weekend en in vakanties sowieso al relatief veel TV, iPad of Nintendo mogen.

https://videopress.com/v/Em7iLYCd?preloadContent=metadata

Om discussies te vermijden kijk ik zelf overdag nooit TV. Maar nu ik elke avond thuis ben hebben we wel meer tijd om iets te volgen. We keken Brot op Netflix en Reizen Waes op VRTnu. Op mijn ééntje keek ik dan weer naar Firefly Lane en Blind Getrouwd. Het tweede seizoen van De Weekenden op Canvas vond ik echt een aanrader. De slechtziende Astrid kroop keihard onder mijn vel met haar verhaal.

Gesmoefeld

Vanmorgen kreeg ik een fijne ontbijtmand van mijn collega’s. Alléé, mijn echtgenoot nam hem in ontvangst, ik lag nog te slapen. Echt hoe lief is dat?? Topteam zeg! Ik ben nu tijdens de laatste drie maanden heel weinig op dienst geweest om verschillende redenen maar ik kijk er naar uit om er weer volle bak voor te gaan. Het hele covidjaar 2020 zijn we enorm creatief moeten omgaan in het aanbieden van de zorg en iedereen is daar heel flexibel in geweest. Merci collegaatjes, binnenkort knallen we weer samen!!

Gelachen

Die laatste aflevering van Reizen Waes Vlaanderen waarin Tom Waes een cursus West-Vlaams voor beginners volgt vond ik hilarisch. Maar ook Linus deed me verschillende keren luidop lachen deze week. Zo had hij vorige week gehoord dat mijn covidtest “Zwak Positief” tekende en zei hij deze week dat ik “Zwaktief” was. Hoe goed is dat woord gevonden? Zwaktief! Het zou perfect kunnen dienen om iemand te benoemen die eerder werkschuw is. Het benoemt ook heel accuraat hoe ik me dezer dagen voel.

Geprikkeld

Na lange tijd begin ik weer goesting krijgen om me te specialiseren in iets. Binnenkort zoek ik meer informatie over opleidingen rond burn-out begeleiding en eventueel rouwverwerking. Eerst zelf weer op en top zijn!

Het is best confronterend om te zien hoe lang ik aan deze blogpost heb geschreven. Ik lieg niet als ik zeg dat ik hier 4 keer zo lang over schreef dan gemiddeld. Het postje stond ook bol van de schrijffouten en kromme zinsconstructies die ik oogrollend moest bijwerken. Wie er nog vindt mag dit gerust in de comments laten weten.

Gisteren was een dag om zo snel mogelijk te vergeten. (Ik heb dan ook de blogpost verwijderd wegens te persoonlijk). In mijn voorgevel was het gitzwart, het is pas na een grondig middagdutje dat de hemel opklaarde. Vandaag lijk ik nieuwe courage te hebben. Ik wou schrijven “energie” maar dat is totaal niet aan de orde. Elke nacht slaap ik gemiddeld negen uren. De voorbije week heb ik daarnaast elke middag in de zetel bijgeslapen. Ik voel me nooit uitgeslapen.

Valentijnsdag 2021 was gelukkig zoals elke andere Valentijn: onbestaande. Ik wil niet diegene zijn die anderen neersabelt omdat ze dit vieren, ga vooral je gang, ik ben pro vieren van het leven! Maar Valentijn heeft me nog nooit aangesproken en dat verandert precies niet. Ik vier volgende week zondag wel “Anti-quarantaine-dag” om in te halen dat we nog een feestje te goed hebben.

Ondertussen glijdt de tijd voorbij. Op elke andere dag zou ik het vreselijk vinden om zoveel mooie tijd te verkwanselen. Niet dat ik niets doe, ik lees, ik luister podcasts, ik rommel wat in huis. Jammer nu wel dat we tijdens de krokusvakantie niets kunnen bezoeken met de kinderen, aan de andere kant zou ik de drukte ook mijden denk ik moesten we gezond en wel zijn. Ik weet zelfs niet of ik ooit nog van drukte zal houden. Ik heb nog tickets voor twee grote concerten en ik kan me nu in de verste verte niet voorstellen dat we daar met duizenden samen in één ruimte naar muziek staan luisteren. Ben ik de enige die daar zo over denkt?

Ik moest vanmorgen op mijn horloge kijken om te weten welke dag we zijn. Tot op woensdag kon ik dat perfect zeggen, we grapten nog tegen elkaar dat de kinderen direct wisten dat het cornflakesdag was. (We hebben zo’n afspraak waarop ze enkel op woensdag en zondag cornflakes mogen eten). Vandaag twijfelde ik echt. Ik zag ook wat carnavalsoutfits passeren op Instagram, de vrijdag voor de vakantie is dit ook bij onze kinderen op school een traditie. Jammergenoeg viert hier geen enkel kind carnaval. Dat maakt de quarantaine voor onze jongens ergens wel draaglijk, want hun school is sowieso niet open en dat is nu een geluk bij een ongeluk eigenlijk, er is nog enigszins een beetje afleiding en structuur met schooltaken.

Pieter en ik zijn hier volle bak aan het hoesten. Van hem komt alles wat los, bij mij zit het goed vast. Ik heb vandaag wel een veel betere dag dan de voorbije twee, ik voelde me vanmorgen iets “normaler” dus kon ik me deze voormiddag best productief bezighouden. De koelkast uitgekuist, middagmaal gemaakt, wat wasjes gedraaid….maar na de macaroni volgde wel een serieuze middagdut om te recupereren. Mijn lichaam spreekt en ik luister. En niet alleen naar mijn lichaam maar ook naar de radio! Omdat ik nu al een tijdje naar de radio luister op een oud krakkemikkig dingetje bestelden we deze week toch een DAB+ radio. Het kleine radiootje van meme had echt zijn beste tijd gehad. Nu luisteren we afwisselend Willy, JOE 90’s en MNM hits. Het geluid uit het kleine bakje is onvoorstelbaar zuiver en na één dag ben ik al zo content met deze aankoop. Het maakt het vele thuisblijven een klein beetje aangenamer!

Ondertussen moeten we lijdzaam toezien op de socials hoe de nieuwe boekbaby van mijn broer geboren is en hoe anderen hem netjes kunnen gaan kopen in de boekhandel. Ik verwacht mijn exemplaar ergens volgende week met de post. Daarna smijt ik alle boeken die ik momenteel lees eventjes aan de kant om voorrang te geven aan dat Monster. Bij interesse: rep je vliegensvlug naar de lokale boekhandelaar om hem aan te schaffen of als je liever een gesigneerd exemplaar wil, stuur me dan een mailtje via mijn contactformulier! Ik geef er binnenkort ook ééntje weg hier op de blog, stay tuned!

Gisteren werd ik samen met de kinderen getest. Voor 5-jarige Linus ging het zijn eerste keer zijn dus ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten. De huisarts had een stagiaire in de praktijk, door dat hij zo klein is werd een keelwisser en een neuswisser genomen vooraan in de neus. Die kleine liet het kokhalzend toe, riep eens “beeih!” en daarmee was de kous af. Ilja kreeg een neuswisser en ik uiteraard ook nogmaals. De dame in kwestie wist hem goed diep te rammen. Auwchie! Er werd mij aangeraden om de tests binnen te brengen in het labo zodat ik vlugger de resultaten zou krijgen. De rit naar het ziekenhuis voelde als een uitstapje zeg, met die winterzon op mijn smoel. Tegelijk dacht ik “Hopelijk kom ik hier niets tegen, want als ik positief ben ga ik best nergens uitstappen”. Dus helemaal onbezorgd was het ritje toch niet.

De “symptoompjes” die ik dinsdag voelde werden gisteren serieuze symptomen toen ik naar de avond toe barstende koppijn kreeg in die mate dat een dafalgan forte hem niet volledig kon bestrijden. Om 21u30 knipte ik al het lampje uit boven en toen ik vanmorgen wakker werd bleek het 7u te zijn. Voor iemand die gemiddeld tussen 5u30 en 6u wakker wordt is dat eerder opmerkelijk.

Om 8u45 kreeg ik de resultaten binnen: een positieve test bij mij en Linus, Ilja heeft een negatief resultaat.

Ergens voelt het als een “opluchting”, want nu weten we het tenminste. De grootste mindfuck was eigenlijk het niet weten of je besmet bent of niet. Nu moeten we vooral opletten om Ilja niet te besmetten al vermoeden we dat hij degene is die het in eerste instantie heeft binnengebracht toen zijn klas in quarantaine moest wegens een hoog aantal besmettingen. Wie zal het ooit zeggen hé?

Gelijk hoe: mijn quarantaine wordt dus isolatie en is dus verlengd tot 20 februari. Als ik tegen dan symptoomvrij ben mag ik terug aan de slag en als alles goed gaat kunnen de kinderen dan na het krokusverlof ook weer zorgeloos naar school.

Ondertussen voelt het soms alsof ik met mijn lijf tussen zo’n pletwals ding heb gezeten met een druk op mijn borst en op mijn rug ter hoogte van mijn longen. Energiedipjes komen en gaan, zo heb ik momenteel wat meer courage maar zal ik straks weer moeten rusten denk ik. Diepvrieswandelen zal er vandaag niet in zitten vrees ik.

Deze mensen hebben me ondertussen al opgebeld. Hoewel het dossier van Linus tijdens het eerste telefoontje “werd afgehandeld” bleek dat niet zo te zijn en werd ik nogmaals opgebeld vanuit Brussel omdat hij onder mijn telefoonnummer staat geregistreerd. Ze doen daar alleszins graag telefoontjes zeg. Die tweede telefoonmens was er wat in geambeteerd dat hij nogmaals dezelfde vragen moest stellen, maar het is nu ook niet dat hij mij stoorde tijdens al mijn drukke bezigheden hier in huis….

En de husbando? Die ziekt uit en verloor gisteren dan ook nog eens zijn smaak- en reukzin. Ik ga mij vlug in die doos spekken smijten voordat mij dat ook overkomt.

Trippelende kattenpootjes en roddelende merelvoetjes

Op een diepvrieswandeling tussen de velden
hoor ik de merel en de poes converseren
als ze elkaar kruisen in ’t passeren
De merel zwaait met zijn vleugel rond zijn oren en kwettert luid genoeg zodat iedereen het kan horen
“Het was me weer wat met die labrador van de buren,
en die shetlandpony van hiernaast toont ook weer zijn kuren!”
De poes knikt instemmend, haar bevroren snorharen trillen:
“Ik hoorde hem blaffen tot na middernacht, het is nu al weken aan een stuk dat hij naar die teef van de overkant smacht”

Quarantaine dag 1

Jawel. Het is van dadde. We zitten met ons gezin collectief in quarantaine nadat mijn echtgenoot zondag een positieve coronatest aflegde. We konden bijna een jaar lang het beestje buitenhouden. Hij krijgt wekelijks drie sneltesten op het werk maar zondag stuurde een kriebelhoest hem naar het testcentrum. Tegen zondagavond werd het hoesten erger en kwamen er lichte rillingen over hem heen gelopen. Toen hij zich maandagochtend uit bed hees om een vroegdienst aan te vatten bleek hij koorts hebben. De resultaten van de test waren toen nog niet gekend maar een telefoontje naar het labo later bleek het “prijs”.

Meteen schiet er weer een volledige carrousel in gang. Mijn werk verwittigen, een afspraak maken bij de huisarts voor mij. Ons afvragen of de kinderen getest moeten worden. Aangezien beide jongens sowieso al twee (drie in Ilja’s geval) weken thuis zitten vormt er voor hen niet meteen een risico. Kortom: rabbelinge. Om 8u vertrok ik te voet naar de huisarts, het had stenen uit de grond gevroren. De huisarts schreef meteen een ziektebriefje voor hem en een quarantaine-attest voor mij. De wisser ging ook mijn neus in. Het was mijn 6e COVID-test en ik weet ondertussen al wel hoe ik hem moet ondergaan (rustig door de neus uitademen, tanden op elkaar) maar het blijft geen pretje. Onderweg naar huis belde ik met mijn oversten om me nog eens tien dagen afwezig te melden op het werk. Ze wilden me uiteraard liever niet op dienst zien verschijnen, uit de test van mijn lief bleek hij over een serieuze virale load te beschikken wat doet vermoeden dat er misschien een Britse variant in het spel zit.

Ik had mijn enige contact van de voorbije twee dagen reeds verwittigd, dus misschien heb ik jullie favoriete blogster Kelly wel besmet met het coronavirus tijdens onze wandeldate. Wat gaan we hier nog meemaken in blogland zeg?

Onderwijl is de eerste halve dag van de quarantaine gepasseerd. Nog 9,5 dagen te gaan. Morgen weet ik resultaat van mijn test.

_________________________________________________________________________________

Quarantaine dag 2

7u: Uit extra onderzoeken blijkt mijn lief besmet met de Britse variant van het virus en wist de huisarts hem gisteren nog te zeggen “dat hij echt wel heel erg besmettelijk is”. Mijn hoop op een negatieve test wordt door elk viruspartikel lichtjes weggefret maar ik wacht rustig mijn testresultaat af. Voor hem is het extra hard balen gezien hij reeds zijn eerste vaccinatie had gekregen en nu in de wachtperiode alsnog besmet is geraakt.

Gisteren postte ik de foto van dag 1 op Instagram. Er kwam een berg berichtjes binnen met vragen en gigantisch veel mensen zijn bereid om ons te helpen tijdens deze quarantaine. Echt, all the feels hierbij want hoe zalig is dit niet? Vooral “Moet ik boodschappen doen?” komt veel voor. Het zou geweldig zijn moest ik iedereen eens kunnen zien voor een drempelpraatje maar als ik ook zo besmettelijk blijk te zijn wil ik dat zeker niet riskeren en zou ik er zeker nog een venster tussen laten. De hulp zal zeker nodig zijn, ik was vorig weekend nog om boodschappen geweest voor mijn weekmenu maar uiteraard kom ik daar geen 10 dagen mee rond. Dus ja: Ik ga roepen zoals ik in mijn antwoordjes geef. Maar hartjes voor iedereen zeg!

10u30: Mijn eerste resultaat blijkt negatief. De huisarts twijfelt echter en vreest dat we te vroeg getest hebben. Ze wil me morgen terugzien voor een tweede test om zeker te zijn. Ondertussen vertoon ik ook lichte symptoompjes. Of beeld ik het mij in? Lichte hoofdpijn, lichte keelpijn, lichte pijn op de borst. Of ben ik een hypochonder aan het worden? En als ik dan toch aan het hypochonderen ben, doe ik het dan wel goed? Haha Je zou voor minder koekoek worden 😉

De postbode leverde ook dit zalige pakketje:

Ik riep direct: “Zure spekken! Dat is iemand die mij kent!” en inderdaad, mijn liefste vriendin Siska voorziet ons van voldoende snoep. De kinderen hebben het pakket ook gespot, dus stiekem in het washok smoefelen zit er niet in…(Komaan 😉 geef toe dat jij dat ook soms doet!)

(Nee, dit gaat niet over “Among us“.)

Deze week moest ik een moeilijke vraag beantwoorden: “Een tijdje geleden heb je een fotowedstrijd gewonnen, onlangs een gedichtenwedstrijd, vanwaar komt die creativiteit en als je zou moeten kiezen tussen woord en beeld, wat krijgt dan de voorkeur en waarom?“

Het antwoord op de rake vraag van de interviewster komt binnenkort misschien in Blits Magazine maar uiteraard dacht ik er achteraf nog even verder over na. Mijn creativiteit is namelijk iets wat ik niet onder controle heb. Ik zou zelfs zeggen dat ik eigenlijk niet creatief ben. Dat is hoe ik het voel en ervaar, niettegenstaande dat mensen me laten weten dat wat ik maak hen plezier brengt. Ik word wel eens aangesproken over mijn blog, vorige week kreeg ik een compliment van iemand die ik niet ken via een gemeenschappelijke vriendin. Laatst wist de bakkerin me tussen het snijden van het brood en het afrekenen te vertellen dat ze mijn foto’s van de gemeente heel mooi vond.

Op mijn job heb ik nog nooit last gehad van het imposter syndrome. Ik ben van mening dat ik bepaalde kwaliteiten heb en dat ik die heb door ervaring en kennis van mijn werk. Door het feit dat ik fouten durf te maken en eruit leer, doordat ik durf alternatieven voorstellen en hierin ook durf de mist in te gaan. Er zit voldoende zelfvertrouwen in mij op het gebied van mijn werk om me geen faker te voelen.

Maar in mijn vrije tijd vind ik het nog altijd heel frappant dat mensen mij complimenteren met mijn blog of mijn schrijfsels hier en daar. In mijn hoofd klopt dat niet echt en ik kan die complimenten moeilijk in ontvangst nemen omdat ik ze niet durf te ownen. Dan voel ik me wel regelmatig een imposter. Ik doe maar wat, zo voelt dat ook echt. Zo is het ook gewoon! Ik pruts, ik rommel, ik tokkel en ik delete. Zo geweldig goed is dat allemaal niet vind ik. Uiteraard ben ik tevreden met het resultaat van het gedicht en ik heb er wel op gezwoegd, maar iedereen kan dat toch? Met foto’s is het juist hetzelfde, ik trek, ik probeer, ik probeer nog eens en dan komt er ineens iets uit dat aanvaardbaar is. De foto’s voor de wedstrijd heb ik gemaakt en doorgestuurd zonder eraan te werken of editen. Ik ben geen fotograaf en ga het ook nooit worden. Ik ben gewoon soms op de juiste plaats op het juiste moment.

Mijn creativiteit stroomt niet als een onuitputtelijke bron en ik weet niet eens hoe ik die bron moet aanboren. Jawel, ik schrijf vlot en gemakkelijk, bovenstaande tekst heb ik integraal geschreven in 30 minuutjes zonder sukkelen, maar is ie goed? Geen idee, het maakt ook helemaal niet uit, de grootste kracht van een eigen medium is volgens mij: het is het mijne. Ik twijfel niet om iets te posten omdat ik niet bezig ben met: “Wat gaan ze er van vinden?” “Is dit wel goed genoeg geschreven?” Ik doe dit al tien jaar en om eerlijk te zijn schrijf ik niet echt voor jullie maar in eerste instantie voor mezelf. Dat klinkt een beetje….eigenaardig, egoïstisch misschien? Voel je zeker niet aangevallen want dat is niet de bedoeling, verre van. Maar mijn blog is mijn plek, het weerspiegelt mijn leven en gedachten en de interacties en vriendschappen die eruit voort vloeien zijn voor mij -zeker tijdens het voorbije jaar- een geweldige bron aan entertainment en inspiratie. Er zijn al heel mooie relaties ontstaan uit deze blog. Bedankt aan iedereen hiervoor trouwens!

Moest ik me telkens laten tegenhouden door “Wat gaan de mensen zeggen?” dan komt er geen letter meer op het scherm en zou ik niet zoveel posten. Ik lees in bloginterviews dat sommige bloggers streven naar een cadans in het posten van hun teksten. Allemaal goed, you do you, maar voor mij werkt dit niet. Als ik goesting heb om te schrijven en te posten, dan doe ik dat. Soms twee dagen na elkaar zoals dit weekend. Zoals ik zelf in het bloginterview zei: “Mag de directeur op het werk dit lezen?” dat is voor mij de maatstaf in het geven van informatie. Hij mag dat, dat is een aimabele mens. Misschien moet ik hem dat wel eens zeggen als ik hem zie. Bij deze: Patrick, je mag hier alles komen lezen! 😉

Wegens een uitbraak van The Big C is de school van mijn jongens gesloten tot en met het krokusverlof. Ilja zat al een week thuis omdat er kinderen in zijn klas besmet waren, voor hem komt het dus op drie weken afstandsonderwijs en voor Linus twee weken. Het is niet evident. Op zondagavond horen dat je kind de volgende dag niet naar school kan en dat er ook geen noodopvang wordt voorzien. A la minute een opvangplan in elkaar flansen, we zijn er experts in geworden. Maar het probleem wordt verlegd want geen van ons twee kan van thuis uit werken dus komt opa to the rescue. We konden gelukkig enkele wijzigingen doorvoeren in ons werkschema waardoor we elkaar kunnen afwisselen in de opvang en mijn ouders geen 5 volle dagen moeten instaan voor de kinderen. Maar eerlijk…ik heb het gehad met dat constante schakelen. Ik aanzie mezelf als een veerkrachtig persoon, als iemand die wel tegen een stootje kan. Ik weet ondertussen wat ik nodig heb om goed te functioneren en toch….ik ben het kotsbeu al die constante wijzigingen. Ik heb er bijzonder weinig problemen mee om mij aan de corona-maatregelen te houden omdat ik mijn lief dagelijks zie thuiskomen van de covid-afdeling. We moeten echt nog even doordoen met dat verhaal van afstand houden/handen wassen/contacten beperken. Echt. Dat weet ik en daar pleit ik ook voor. Maar gisteren had ik echt een rotdag. Ik kon de dingen niet meer in perspectief plaatsen, alles en iedereen werkte zwaar op mijn systeem en het beste was om mij gewoon gerust te laten. Alleen is dat niet eenvoudig als je constant op elkaars’ lip zit. Het afstandsonderwijs is niet hetzelfde als een hele dag les volgen. De kinderen krijgen online taken en maken die in hun werkboek. Na een uur zijn ze klaar. De andere uren zijn voor ons in te vullen. Er wordt hier veel gespeeld maar toch wordt er evenveel beroep gedaan op mijn aandacht. Na veertien dagen “Mamaaahh?” heb ik echt nood aan een moment voor mezelf. Vroeger zou ik me schuldig gevoeld hebben over deze gedachte. Nu aanvaard ik dat ik alleen-tijd nodig heb om me goed te voelen. Dus ik baalde zwaar toen de mail binnenkwam van een tweede (derde) week afstandsonderwijs. Rationeel gezien weet ik dat het de beste optie is, ze zijn veiliger thuis nu. Maar het fret aan mijn gemoedstoestand.