Page 53 of 118

Geplaatst op

Be-zig

Bezocht: In Zonnebeke kun je sinds eind juli een dugout bezoeken.  Onder de grond waar de kerk zich vroeger bevond werd door soldaten tijdens WO1 een constructie gemaakt.  Deze is nu drooggezet en kun je nog tot 10 november bezichtigen, dus vlug gaan kijken want daarna gaat alles weer dicht.   Met een oorlogsliefhebber als echtgenoot kon ik niet anders dan mee gaan.  Het is zeker en vast de moeite, maar bij interesse is reserveren wel de boodschap.  Het is er ook niet zo netjes gezien het al jaren onder water stond, dus laarzen of buitenschoenen aantrekken is mooi meegenomen.  Kelly gaf me ook de tip om als laatste aan te sluiten bij de groep zodat je niet vooruit geduwd wordt door kijklustigen die eerder terug naar buiten willen.  Deze tip namen we ter harte en we kregen een mooie rustige uitleg van de medewerker wat toch wel een meerwaarde was.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Beleefd: De blogcocktail.  Hier en daar kon je wel iets lezen over dit evenement in De Kruitfabriek in Vilvoorde.  We trokken er naartoe met een groepje West-Vlaamse bloggers, die klitten misschien toch altijd wel een beetje rap samen, maar kijk, we kwamen van verre en zagen dat het goed was.  Niet alleen ontmoette ik een aantal nieuwe bloggers, er werden tijdens een lezing ook wat tools aangereikt om je blog tot een hoger niveau te heffen.  Geen idee of het nodig is hier maar ik ben eigenlijk best wel tevreden met het bereik van deze blog.  Ik  wil ook helemaal geen slaaf worden van deze website of “er iets van moeten”.  Toch pikte ik uit de lezing van social media-experte Kel heel wat interessante informatie op die belangrijk kan zijn naar de toekomst toe want hier thuis starten we binnenkort met een nieuw project.  Spannend!

Begoest:  Op een plant die ik spotte in de eerste echte hipsterplek in Ieper.  In Dépot kun je eten, drinken en kopen.  Alles wat je er ziet of gebruikt kun je kopen en zowat alles wat ze er verkopen mag je mij cadeau doen.  Als je echt niet kan kiezen dan mag het die gigantische plant zijn met zijn rare tengels.  Merci alvast 😉

Misschien moet ik toch eens werk maken van een cursus smartphonefotografie, want echt trots ben ik niet op mijn fotowerk hier.

Begeleid: Mijn huiswerkkind.  Amaai zeg, het doet toch raar om hem zo bezig te zien soms.  “Uk”, “Ik”, “An”.  Ik heb al gemerkt dat huiswerk maken net iets beter gaat ’s morgens dan na de schooluren en daar herken ik mezelf in.  Ik ben zelf ook veel scherper ’s morgens dan in de namiddag.

IMG_20170919_082008

Bewonderd: De zonsopgang.  De laatste weken maak ik er een gewoonte van om dagelijks ten laatste om 6u30 op te staan.  Over de voordelen hiervan schrijf ik wel eens apart maar de zonsopgang zien bij het lopen is er minstens één van.  Het krieken van de dag, het blijft een speciaal moment.

IMG_20170909_073806

En waarmee zijn jullie allemaal be-zig?

 

Geplaatst op

Moederschapsclichés

Toen ik zeven jaar geleden mijn eerste zwangerschap aankondigde is er iets in gang gezet.  Er werd ineens ongevraagd met clichés gegooid.  Ik probeerde maar ik kon ze niet ontwijken, ik zocht met mijn dikke buik dekking op de grond maar ze bleven maar smijten.  Vanaf de aankondiging van de zwangerschap was het hek van de dam.  Men sloeg me om de oren met allerhande wijsheden.  Van “wacht maar!” tot “alles zal veranderen”.  Het was zelfs een inspiratiebron voor mijn allereerste blogpostje op deze blog (ondertussen ook al meer dan zes jaar geleden).  Ondertussen zijn we 7 jaar verder.  Hadden ze indertijd gelijk?  De mooiste clichés:

“Moeder, je bent dat vanaf het moment dat je dat kindje in je armen hebt.”

Tjah.  Ik weet het eigenlijk niet.  Ik heb niet het gevoel dat ik een echte moeder ben. Huh?  Did I just say that?  Begrijp me niet verkeerd, maar dat doe je hopelijk ook niet.  Ik voel me gewoon geen mama-mama.  Ik wil dat eigenlijk ook niet zijn.  Mij ga je niet veel ouderschapstips weten rondsmijten, ik doe ook maar wat.  Vind ik dan dat ik een slechte moeder ben?  Neen, dat vind ik niet.  Ook al liep mijn kind rond met een gabbe waarvan ik dacht dat ik die met steristrips wel ging dicht krijgen of eten ze al eens twee keer boterhammen op een dag (sshhttt, gebeurt niet zoveel hoor, en ja ze zijn alletwee op gewicht, surtout die kleinste).  Ziet, ik kan zelfs geen mama-blog schrijven zonder mij te verontschuldigen voor mijn niet-mama-mama-bestaan.

“Alles verandert als je moeder/vader wordt.”

Dat vind ik ook.  Maar je hebt wel zelf in de hand in welke mate de dingen veranderen.  Je kunt hierin ver, zelfs heel ver gaan.  Van je werkritme tot je vrije tijd tot jezelf.  Als je dat zelf wil kun je een heel andere persoon worden als moeder (of vader). Er zijn er ook die dicht bij zichzelf blijven, maar dat vergt wat relativeringsvermogen en nuchterheid.  De komst van een kind dat veroorzaakte een beving in mijn bestaan.  De keuze voor ons tweede kindje liet even op zich wachten omdat we echt moesten bekomen van die eerste zwangerschap en het leven met een baby/peuter.  Mensen die kiezen voor één kind, ik kan daar dus perfect inkomen waarom je zoiets doet ook al heb ik er twee en klinkt het misschien helemaal fout.

“Je hebt nooit twee gelijke hé!”

Cliché cliché maar in ons geval: overschot van gelijk.  Waar Ilja zich vooral op zichzelf kon bezighouden als baby en peuter moet ik Linus al van dag één entertainen of op zijn minst in zijn buurt zijn om te zien wat hij uitsteekt.  Waar Ilja op zijn eerste dag in de peuterklas alleen de basiswoordjes kon vormen babbelt Linus al bijna een half jaar in volzinnen.

“Bij een tweede trek je je van veel minder iets aan.”

Inderdaad, mijn weegschaal hangt nu misschien iets teveel aan de andere kant, ik spring inderdaad minder op als er iets mis is.  Zo twijfelde ik nog in het begin van het jaar om met Linus naar de huisarts te gaan toen hij op zijn kaak was gevallen (cfr het gabbeverhaal hierboven).  Toen de dokter ter plekke besliste om hem meteen toe te naaien schoot ik toch even in paniek.  Misschien moet ik maar iets vlugger panikeren.

“Het gaat zo rap.  En hoe ouder ze worden, hoe vlugger het gaat!”

Onze peuter spreekt volop en gebruikt uitdrukkingen zoals “dat klopt” en “dat is gevaarlijk hé”  When did that happen?  En was ik dan thuis?

Mijn oudste kind zit in het eerste leerjaar en schrijft de letter “k” met zijn kleine handje.  WTF??  k?

“Van een eerste neem je superveel foto’s en van een tweede niet meer.”

Misschien wel.  Ik heb veel meer foto’s van Ilja, maar tussen hun geboortes door is de smartphone aan een opmars begonnen waardoor ik nu veel meer foto’s heb van mijn kinderen in het algemeen.  Ik trek wel nog foto’s met mijn fototoestel maar veel minder dan toen Ilja klein was.

“Je kan er niet meer zonder eens je ze hebt.”

’s Waar.  Ze zijn het belangrijkste in mijn leven en dat zullen ze altijd blijven.  Maar ik ga toch ook blij zijn om ze eens een grote week achter te laten volgend jaar om er eens met mijn echtgenoot onderuit te muizen.

“Je eigen kind begrijp je het best”

Ja?  Ik krijg soms kop noch staart aan mijn kinderen en hoe ze redeneren.  Ik kan niet begrijpen waarom Ilja moord en brand schreeuwt bij een bloedje maar wel heel stoer de binnenkant van zijn gescheurde mond laat dichtnaaien door de huisdokter zonder een kik te geven.  Of hoe ze knuffelend onder een dekentje in één seconde kunnen omslaan en aan elkaars haar beginnen te trekken  (ja, mijn kinderen zijn niet van de voorzichtigste, dat is misschien ondertussen duidelijk).

IMG_20170901_081346

“Wacht maar!”

Aarghh!  Zie dat is nu iets dat ik vreselijk vind.  Ik kan het niet horen.  Zo blij dat mijn moeder dat nooit deed met mij.  Ik probeer er echt een punt van te maken om dat nooit te zeggen tegen iemand die zwanger is of een kindje wenst.  Soms denk ik wel eens het mijne als iemand wilde plannen maakt “voor na de bevalling” maar het is uiteindelijk toch iedereen zijn eigen ding hé.  Of iemand nu graag alle zwangerschapsvleesjes kwijt wil in enkele maanden of na een bevalling graag terug aan het sporten of feesten wil is hun zaak.  Er zijn mensen die dat doen en daar met glans in slagen, er zijn er ook die achteraf beseffen dat dit misschien te hoog gegrepen was maar laat hen zelf uitmaken tot welke categorie ze behoren.

Wacht maar!  Je gaat het wel zien!

Oeih!

😉

 

Welke clichés mocht jij regelmatig horen?  (Het moet daarom niet persé iets met kinderen te maken hebben)

 

 

Geplaatst op

Dingen die ik niet begrijp…

…nijnagels.  Wat zijn nijnagels?  (in het West-Vlaams zeggen wij: nienagels)  Van die kleine fuckernageltjes die aan de zijkant van je nagel groeien.  Als ik ze uitsnak bloed ik als een rund, doe ik er niets mee dan ontsteekt 9 van de 10 keer heel de boel en mag ik het uitzweten.

….mensen die niet zelfstandig (kunnen?) tanken.   Waarom wachten tot iemand uit de winkel komt als je het zelf kan doen?  Je moet toch geen bouwkundig ingenieur zijn om te tanken dacht ik.  Of overtreed ik weer ergens één of andere ethische tankcode en hebben die eigenaars van tankstations dat niet graag dat je dat zelf doet?  Zien ze mij oprijden en denken ze “tsss, ze zal het weer zelf doen hoor, we zijn niet goed genoeg.  Miss Tanken 2017“.

…avocados.  Blijkbaar een heel gezonde fruitsoort.  Of is dat geen fruit?  Ik weet het niet, het ziet er niet alleen onsmakelijk uit het is het ook vind ik.  Letterlijk.  Zonder smaak.  Ik begrijp de hype er ook niet echt rond want of ik nu een avocado in mijn slaatje doe of niet, het maakt weinig verschil in smaak.  Of heb ik nu weer net “geluk” gehad bij mijn eerste avocado en een slechte gekregen?  En ja, misschien moest ik op youtube opzoeken hoe je dat het best schilt en die pit eruit krijgt.  Zo’n filmpjes zijn gewoon gemaakt voor nitwits als ik.

…mensen die afval dumpen langs de kant van de weg.  Mijn auto is misschien een dump, maar ik smijt mijn vuiligheid toch tenminste niet op de straat.  Op mijn looproute is er nu al een tijdje een firma aan het werken.  In de berm zitten ze regelmatig te lunchen of een 10-uutje ofzo te verorberen, ik begrijp dat, ik zou ook honger hebben als je mij al drie uren een drilboor laat hanteren.  Vorige week ging ik drie keer gaan lopen en elke keer zag ik de afvalberg groter en groter worden.  Ze waren zelfs zo vriendelijk geweest om het in een zak te stoppen en gewoon de volledig gevulde zak afval te laten staan.  Vandaag lagen er naast de zak ook allerhande koekjesverpakkingen, een melkdoos, plastic en lege flessen rond te slingeren.  Dat is het brokenwindow-effect denk ik.  Neen, ik ben geen criminoloog, ik heb twee goeie ogen die het alleen maar erger zien worden, week na week.

…waarom de meeste recepten met room op de ingrediëntenlijst zetten: een flesje room van 20cl .  Alle flesjes room die ik koop bevatten 25cl room.  Iemand moet dringend de roomverpakkingsfabriek gaan aanspreken hierover.  Of de makers van ingrediëntenlijstjes gaan berispen voor het te kwiste gaan van al overschotjes room.  Wie gaat dat doen?

Geplaatst op

Dust in the wind

Soms zijn er momenten, waarop ik denk: “verdikke zeg, waarom ben ik niet iets meer een neat freak?” Komt niet zoveel voor, toegegeven, maar het valt wel op dat het altijd is als ik mijn auto uitmest.

Enige nuance is hier wel aan de orde….

  • Mijn wagen (= onze gezinswagen, want mijn echtgenoot rijdt met een bedrijfswagen die automatisch “de zijne” is) wordt gebruikt voor “de vuile uitstappen”.  De Palingbeek  waar zich een gigantische zandbak bevindt, afhalen van frietjes met de vieze geurtjes achteraf, naar het bos met de stinkende verdorde bladeren aan de laarzen….of gewoon…de kinderen tijdens hun dagdagelijkse bestaan.  Stokjes van lolly’s, koekenmul, opengescheurde Vitaminis-kaartjes, kleine speelgoedjes die tussen de zetels geraken.  You name it, it’s there!
  • Ik ben van nature niet de grootste kuisfreak.  Nooit geweest en zal ik ook nooit worden
  • Auto’s zeggen mij niet veel, ze zorgen dat ik van punt A naar punt B geraak zonder nat te worden of mij teveel moet vermoeien.

Maar dat neemt niet weg dat hij gelijk heeft.  De echtgenoot that is.  Ik ben “een vuile kouse” als het over mijn wagen gaat.  Als je de koffer dichtslaat zijn je vingers altijd een beetje grijs en je kunt tot maanden terug traceren waar ik overal geparkeerd heb als je de vele parkeerticketjes samenlegt.  Vandaag spande de kroon.  Gezien ik volgende week naar de keuring ga besloot ik om hem te stofzuigen.  Inderdaad, er moet een reden voor zijn.  Komt daarbij dat ik -ja zelfs ik- vond dat het aantal papiertjes en afvalletjes nu net iets erover was.  Wat ik vandaag echter geleerd heb is het volgende: je hebt mensen die stof in hun auto hebben, da’s normaal, iedereen heeft wel een beetje stof in zijn auto?  Toch?  Dan heb je mensen die veel stof in hun auto hebben, ik zou mezelf al daarbij durven rekenen, ik moet ook altijd zoeken waar die gele stofdoek zich ergens bevindt, ik vermoed in dat vak aan de achterkant van mijn zetel.  Maar wat ik vandaag uit mijn tapijten heb geklopt.  Dat is niet meer van de categorie “veel stof hebben”.  Dat is: “bel de brandweer, er kunnen hier zandzakjes worden gemaakt”.  Ik klopte de matten uit tegen de elektriciteitspaal voor onze deur…ik was beschaamd dat mijn overburen thuis waren om getuige te zijn van de zandstorm die ik veroorzaakte.  Heelder walmen stof en zand vlogen over mijn oprit.  Echt, de volgende keer wacht ik tot het donker is om dit te doen want ik vermoed dat ze hoofdschuddend tegen elkaar ge-“tssss”-t hebben.  En terecht want het was ongezien.  Misschien moet ik echt wel eens meer mijn auto stofzuigen.

Of gewoon nieuwe automatten kopen.

Geplaatst op

…het is toch niet den tijd vant jaar…

Wat ik plan op de maandagmiddag na mijn nachtdienstweekend:

  • kuisen
  • koken voor de rest van de week
  • bloggen
  • was doen
  • bedden verversen
  • nog meer bloggen
  • blogs lezen en reageren op de reacties op mijn blog
  • tijdschriften doornemen

 

Wat ik effectief doe op de maandagmiddag na mijn nachtdienstweekend:

IMG_20170904_134919

Njah.

Morgen.

Zeker voor de noen.

Geplaatst op

Life according to #2

Vorige zomer postte ik de eerste “life according to” waar de foto’s door Ilja werden genomen.  Ondertussen vergaarde deze serie stof want nu pas komt er een vervolg:

P1060545

P1060633

P1060615

P1060438

 

P1060587

 

P1060711

“Mama, neem eens een foto van mij. ” Waarop hij een DAB doet en de klein het uiteraard nadoet.

P1060759

P1060724

kopie

P1060392

P1060369

Serieus, die laatste.

Geplaatst op

9 weken in 9 beelden

Yezzz.  De zomervakantie zit er bijna op. (ik gniffel een beetje want ik ben blij).  Voor het eerst in jaren is het voorbijgevlamd.  Op mijn smartphone staan altijd enorm veel foto’s, soms smijt ik ze op mijn instagram, soms hier op de blog, maar meestal blijven ze gewoon staan.  Als herinnering of omdat ze voor mij iets betekenen.  De voorbije 9 weken in woord en beeld:

IMG_20170828_110212

Ilja nam deel aan een initiatie-week gitaarles.  Met een drummende vader leek het voor iedereen aanvaardbaar dat hij ook voor een trommel ging kiezen maar dat deed hij niet.  Eerst gitaar “en later basgitaar want dat vind ik echt cool”.  We startten deze zomer al met logopedie voor zijn stemknobbels en vanaf september gaat hij naar de Chiro.  Gitaarles zal even worden uitgesteld maar als zijn enthousiasme blijft kan hij binnen enkele jaren misschien een liedje spelen voor jullie?

IMG_20170828_110345

Meme werd 100 jaar op 4 juli 2017.  We vierden dit volle bak.  In het rusthuis werden alle bewoners uitgenodigd voor een hapje en een drankje, ze kreeg van de schepen van Stad Ieper een zilveren plateau waar ze “preus lik fjirtig” op was.  (fier als een gieter voor de niet-West-Vlamingen).  Blinkend in haar vel ziet ze er nog altijd sprankelend uit!

IMG_20170630_193741

Niels Destadsbader kwam optreden op een festivalletje hier in de buurt.  Hij wou graag met mij op de foto, ik dacht: “Kom, voor een keer is het goed Nielsken.” 😉

IMG_20170828_111105

Begin juli namen we de ferry naar Engeland.  Het was een mistige ochtend en de kinderen waren vooral geïnteresseerd in de tekenfilm die in het kinderhoekje speelde. Ik probeerde recht te lopen op zo’n boot maar dat was precies nog niet zo evident.  Gelukkig zonder zeeziekte in Engeland en terug thuis geraakt.

IMG_20170710_174354Niets leuker dan naar de supermarkt gaan in een ander land.  “The Laughing Cow”.  Zalig vind ik dat.

IMG_20170718_195120

Met de meisjes gingen we in Waregem gaan escapen.  We werden the biggest losers ever, de kerel die het organiseerde zei het niet met zoveel woorden maar ik denk niet dat iemand er ooit zo lang over deed als wij.  Maar kijk, we had joy, we had fun en die avond was er ECHT heel veel sun.

IMG_20170828_111741

We namen onze kinderen voor het eerst samen mee op hotel.  Met 4 in een familyroom in Genk.  Is het een aanrader?  Tjah.  Mijn kinderen zijn nu niet bepaald gewoon om samen te slapen maar al bij al is het wel meegevallen om ze in slaap te krijgen.  Zelf moesten we superstil zijn en deden we dan maar van katjesfilmpjes bekijken op youtube en verlaten plaatsen begluren op het internet.  En stiekem chips eten uiteraard.

IMG_20170828_112118

In augustus vierde mijn grootmoeder nogmaals haar verjaardag, deze keer voor “een kleine” 240 genodigden in haar thuisdorpje.  Deze foto hing op het herinneringenbord.  Mijn grootvader en grootmoeder bij “de pit”.  Vermoedelijk waren ze even gevlucht voor hun vijf kinderen en namen ze wat us-time daar.  Ik kan niet inschatten hoe oud ze daar waren, in mijn gedachten heeft mijn grootvader er altijd zo uitgezien.

IMG_20170828_112341

en nog ééntje van gisteren.  In De Kinderbrouwerij organiseren ze elke zomer een familiefestival.  Het was de eerste keer dat we een kijkje namen.  Alles was mooi pinterest-gestyled.  De sfeer was er ongedwongen, echter in de vlakke zon was het voor ons gisteren net iets te warm.  Maar het is zeker voor herhaling vatbaar!

 

Geplaatst op

35

Als jongere, zelfs als jongvolwassene had ik altijd zo’n idee dat iemand van 35 echt al richting zijn pensioen ging. Ik zag hen allen met kinderen, een huis met een garagepoort en moederdingen doen zoals cakes bakken voor de opendeurdag op school. Als we ze tegenkwamen in het uitgaan dronken ze steevast een cola tussen elk glas alcohol en ze babbelden veel en uitbundig alsof het eeuwen geleden was dat ze nog eens gelucht werden. De winkelende 35-jarige ging in mijn ogen niet naar H&M want dat was voor de jeugd.  Zoiets. Guess what: ik voldoen aan het toekomstbeeld dat ik toen voor mezelf had geschapen.  Ik doe al die dingen (behalve dan dat bakken), en ik ga sinds kort niet meer naar H&M omdat ik de kriebels krijg van de slordige winkelrekken en de grootte van de winkel. Enkel voor mijn kinderen zou ik er nog aanschuiven aan de kassa en tijdens de solden sla ik hem zelfs over terwijl ik vroeger de ziel uit mijn lijf schartte in zo’n “2 voor 5 euro”-grabbelbak.  Neen het wordt duidelijk dat ik ouder word. Bij het uitgaan ben ik aan het nadenken “als ik nu teveel drink ga ik mij dat morgen bezuren (letterlijk soms )” (ok, hold your horses, niet altijd) op het uur waarop ik vroeger nog lag te ronken heb ik nu soms al vijf kilometer gelopen en een kookwas gedraaid. Maar kijk, het is goed zoals het is.  Ik voel geen afgunst tegenover de 20somethings die het leven bij de ballen grijpen en er geen geheim van maken dat ze niet voor minder settelen. Dat ze verdikke gelijk hebben! Ben ik dan niet meer ambitieus? Laat ik alles maar aanmodderen? Ik denk het niet. Op mijn 35ste verjaardag sta ik zeker waar ik dacht te staan, maar daar komt nog eens bij dat ik me het laatste jaar geweldig goed in mijn vel voel. Niet alleen mentaal maar ook fysiek ben ik momenteel op en top. Nooit eerder was ik zo gezond als nu. De klik om beter voor mijn lijf te zorgen kwam er niet alleen voor mezelf maar ook omdat ik er wil staan voor mijn kinderen en mijn gezin. Ik zie soms bezorgde blikken bij de vraag  “of ik er om gedaan heb om te vermageren” alsof ik met problemen worstel. Verre van, ik eet gewoon gezonder gecombineerd met nu en dan een goeie portie junk om alles in balans te houden want face it: snoepen ga ik nooit verleren.  Maar ik ben gestopt met overdrijven en dat heeft een goeie invloed gehad. Minder piekeren, minder eten, minder vadsig gedoe, genieten van een glaasje maar met mate, op tijd naar bed en op tijd eruit. Op een rustig tempo sporten, TE is nooit goed, behalve in TEvreden. En dat ben ik. Met mezelf, met mijn omgeving en ik wil het graag zo houden want ik heb er voor gewerkt. En in de toekomst werk ik verder aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Hopelijk kan ik daar in het komende jaar of het jaar dat daarop volgt werk van maken. Meer hoef je mij niet te wensen op mijn verjaardag: dat het mag blijven zoals het nu is.

IMG_20170822_192143
(Toon Herman uit “Op blote voeten lopen”)

En wie ben ik om met Toon te discussiëren?

 

 

 

Geplaatst op

Neen, wreed sexy is dat niet…

…zo’n fietshelm.  Maar kijk, het kan mij niet schelen, ik kocht er toch één vandaag.  Na een zwaar fietsongeluk hing het leven van een kennis aan een zijden draadje.  Ik begin meer en meer te beseffen dat je op de fiets echt wel een zwakke weggebruiker bent.  Tel daar nog eens bij dat ik niet bepaald de beste fietser ben.  Ok, ik ben ook gewoon een klungel. Het voorbije weekend nog hoorde ik van een vriendin dat zonder handen fietsen iets heel gewoons was voor haar, ik heb dat zelfs nooit gekund.  Met één hand fietsen is al een uitdaging.  Ik luister naar muziek -stilletjes op de achtergrond- dus spotiswipe ik nogal graag eens terwijl ik rij. Maar voor ik het weet ben ik minder aan het opletten.  Als het in de wagen verboden is om op de gsm te tokkelen is het dat op de fiets ook zeker?  (ik heb tien jaar bij een politieagent gewoond, hij zegt van wel).  Dus vanaf nu fiets ik met een fietshelm.  Ik fiets, iets wat ik jaren niet gedaan heb, de extra beweging doet me deugd en ik hoef niet rond te rijden om een gratis parkeerplek te vinden in de stad.  Zwaai je eens als je mij ziet passeren?  Ik probeer me recht te houden als ik terugzwaai!

IMG_20170821_190907

Draag jij een fietshelm?

 

Geplaatst op

PastaKaatjes en tralalaatjes

En ineens zijn we morgen “half oest“.  Er blijken verdikke nog maar 2 weken zomervakantie meer te gaan.  Neen, rouwig ben ik daar niet om.  Stiekem hou ik wel van de structuur die een gewoon schooljaar met zich meebrengt.  Ja, rol maar met de ogen, ik vind dat ook een “saaie-doos-uitspraak”.  Het feit dat Linus na het herfstverlof instapt en ik daardoor ineens meer ruimte krijg in mijn week zal er ongegeneerd ook wel iets mee te maken hebben.   Hij is er alleszins nu al klaar voor, hij tatert mij onder tafel, kan enorm goed zijn plan trekken en bruist van energie.  De laatste week plooi ik zelfs mini-onderbroekjes en voelt onze vuilniszak al een pak lichter gezien hij overdag droog is.

IMG_20170814_201334

Op naar een pamper- en crèchefactuurvrij leven.  Tegelijk zal het een moeilijk moment zijn om de verzorgsters ginder achter te laten.

Niet alleen de pampers vliegen de deur uit.  Ook de buggy, het park, babyspeelgoed en de wandeldraagzak zwierde ik op tweedehands.be.  Het is niet de eerste keer dat ik zaken verkoop via die site en meestal verloopt dat heel vlot.  Ik probeer al eens om iets erop te zetten waarvan ik denk dat niemand er ooit interesse in zal hebben en dan blijkt dat mega-populair.  Zo vroeg ik 9 euro voor wat onderdelen van mijn eerste bugaboo die stuk is gegaan.  De respons was immens.  Ik verstuurde het frame en een wiel van die buggy naar Limburg voor 8,80 euro portkosten.  Mijn lief zegt altijd dat ik te weinig vraag, maar ik denk: als ik iets minder dan de gemiddelde verkoper vraag zal ik het gemakkelijker verkocht krijgen.  De laatste maanden ging er al vanalles over mijn virtuele toonbank: een smartphone, een microgolf, een diepvries en ook mijn oude fiets.  Van mijn mama kreeg ik de hare nadat ze samen met mijn pa voor elektrische fietsen ging.  Ik ben nooit een fietser geweest, in de laatste drie jaar zat ik evenveel keer op een fiets.  Met mijn stoutbeen is het ook niet echt aangeraden om verre afstanden te doen maar de 7 km naar het werk op een mooie zomerdag waren best wel aangenaam en ik brei er morgen een vervolg aan

IMG_20170811_091735

Cool hé met zo’n mandje.

IMG_20170814_200637

Het was ook voor het eerst dat ik één van mijn kinderen vervoerde op de fiets.  Voordien deed Pieter dat altijd.  Zo’n brullertje dat niet graag stilstaat is anders wel een redelijke stressfactor maar ik hoorde ook regelmatig “is leu-euk!” van achter mij.

De weken gleden geruisloos voorbij de laatste tijd.  Ik werkte fulltime de voorbije week waardoor ik vandaag extra genoot van mijn vrije dag.  Er stond reeds langere tijd een pick-nick-date geregeld met mijn vriendin en haar mènage.  We trokken naar het speelplein bij De Kosmos.  Een vergeten hoekje met een mooi speelpleintje en redelijk rustig om iets te eten.  IMG_20170814_200837

Niet alleen deed dit decor dienst voor enkele scènes uit Eigen Kweek het was vroeger  een (jeugd)hotel waar menig kinderen op kamp ging.  Nu is het vooral een bouwval die tot de verbeelding spreekt.  Het openluchtzwembad met het gigantische uitzicht doet nu dienst als speelweide.  We lieten het niet aan ons hart komen en brachten veel te veel eten mee.  De aanloop naar de pick-nick is deel van het plezier bij ons:

Screenshot_2017-08-13-08-20-44

het pastaKaatje heeft alleszins gesmaakt.  Hoewel ik regelmatig de opmerking krijg dat ik nu mager genoeg ben (het ligt alleszins niet aan te weinig eten!) blijven mijn vingertoppen precies te dik om te smartphonen.  Op naar de volgende editie!