Shout your heart out

Page 58 of 117

oktober 14, 2016

Belfius Ieper Trail

Yes, zondag ben ik weer van de partij op de (2e) Ieper Trail. De loopwedstrijd door de straten en gebouwen van de stad Ieper. Ik mag er dan misschien niet wonen, maar Ieper zit in mijn hart en onder mijn vel. Zijn schoonheid, daar kan ik wel eventjes over doormemmen. Het parcours is een kleine 9 km, maar het voelt helemaal niet zo lang, dat is het effect van door gebouwen lopen vermoed ik. Zelf ben ik nog altijd flink (flink, dat is eigenlijk geen woord hé, dat zeg je tegen je kleuter als hij helpt afdrogen) aan het lopen op mijn eigen trage tempo. Ik loop wekelijks twee keer. Eén toer van 8,6 km en als ik goesting heb de tweede keer een toer van 10km. Anyhow zal ik zondag toch ~~een beetje~~ uitgeput zijn bij de aankomst, want een loopwedstrijd is nog steeds helemaal anders dan de wekelijkse toer waarvan je elk putje en bultje kent. Ik word opgejaagd door andere lopers, dat verstoort mijn ademhaling waardoor ik vlugger energie kwijt ben.

Als ik ga lopen is dat altijd alleen en mèt muziek, zondag zal dat niet anders zijn. Sinds kort ben ik hele hipster, althans dat vind ik toch van mezelf: we werken met spotify. Jaaaa, rol maar met je ogen, dat bestaat inderdaad al heel lang, maar kijk, ik ben nu ook mee. Mijn afspeellijst is nog niet zo uitgebreid want ik gebruik allemaal losse nummers. De volgende 10 nummers zijn momenteel mijn favoriete loopnummers, het motto is: hoe vettiger hoe prettiger (en dan spreek ik over de bas):

The hum Dimitri Vegas & Like Mike: in de categorie lekker vettig kan dit wel tellen vind ik.

Ride 21 Pilots.

Het heeft lang geduurd voor ik wist wie dit nummer zingt. Vroeger had ik heel wat apps op mijn gsm onder andere Shazam of iets gelijkaardig, maar nu is mijn gsm direct vol als ik nog iets probeer te downloaden dus wordt het soms zoekwerk.

Watch Out For This (Bumaye) Major Lazor
We Found Love Rihanna. Rihanna sleept mij er altijd door als ik even aan het slabakken ben, is het niet “We Found Love” dan wel met “Umbrella”. Als ik niet aan het lopen ben moet ze mij gerust laten…
Bangarang Skrillex. Ik ben helemaal geen fan van die “tjingeltjangel” zoals ons ma het zou noemen. Maar om te lopen is dit ideaal en enorm opzwepend.

Don’t let me down The Chainsmokers. Je zou bijna denken dat die groepsnaam gewoon vertaald werd uit het Nederlands. Ze klinken gelukkig niet als kettingrokers.
Sofia Alvaro Soler. Een beetje fout mag altijd.
Pomeii of Laura Palmer als het dan toch gelijk is van Bastille. Ik weet het, ze slaan je ermee dood op de radio, maar toch, die begintune van Pompeii is geweldig om volle bak te horen door oortjes.
Euphoria Loreen. Ik leerde dit nummer kennen door Eva Daeleman die het ooit aanprees als het ultieme auto-liedje. Blijkbaar was dit een songfestivalnummer, maar of ze gewonnen hebben dat ga je zelf moeten opzoeken.
Heads will roll Yeah Yeah Yeahs. Dit blijft de ultieme dansplaat en ik moet mij al eens inhouden om geen moveke met mijn handen uit te voeren daar tussen de maisvelden.

Nog leuke opzwepende up-tempo-loopnummers die ik zeker aan mijn playlist moet toevoegen voor zondag?

Zin om mee te doen aan de Belfius Ieper Trail? Pech, het is uitverkocht! Maar er zijn nog mensen die een ticket hebben, misschien kun je daar nog ééntje scoren!

(bronnen: alles YouTube)

oktober 10, 2016

Soep- en andere dagen

Aartsmoeilijk vind ik het soms, dat moederen. Soms denk ik dat ik de enige ben die het eigenlijk gewoon niet kan. Dat ik dat opvoeden maar eens moet gaan uitbesteden, bestaat dat niet: een opvoedster of zo? Ah. Wacht. Fuck.

Ik ben al 14 jaar opvoedster maar nog maar 5 jaar van mijn eigen kinderen. En akkoord, ik moet die dingen niet met elkaar gaan vergelijken, er komt in beide situaties veel bij te kijken, maar er komt weliswaar veel terug in het dagelijkse leven. Zo structureer ik -net als op het werk- regelmatig een situatie voor bij de kleuter. Eerst doen we dit, daarna gaan we dat doen en pas dan is het tijd voor si of la.

Er zijn dagen waarop het goed gaat, de kinderen zijn lief, er is warm eten voor iedereen (het werd gemaakt door elfjes met groen gespikkelde mutjes) en er wordt maar één keer gezaagd bij het opruimen.

De kleine trucjes die werken geven me energie. Die kleine beetjes doen het soms: na een ochtend in het bos kan ik -door op voorhand in de auto met de oudste af te spreken dat hij direct bij het binnenkomen aan de voordeur zijn kleren uitdoet- een zandbak binnen vermijden. Als ik voorzienig ben geweest en op zondagochtend nog het eten heb staan maken voor de maan-/pedagogische studiedag. Wanneer ik het efficiënt aanpak en de minder dringende zaken bij collect en go noteer om daarna de dringende boodschappen met twee kinderen af te werken. (En daarbij niet mor als er eens wordt geaasd op een bepaald soort dessertpotje dat anders niet wordt meegebracht).

Maar er zijn ook dagen waarop het in de soep draait. Dan zie ik het ineens minder goed zitten dat moederen en ik zou wel kunnen bleiten door stylo-gekrabbel op de muur, waterkots op de vloer en gepureerde lasagne op mijn broek. Iemand gaat ongevraagd aan de haal met een courgette of er moet een onderhandeling worden opgezet rond groenten eten. Op die dagen wordt er wel eens meer “Daarom!” op de eeuwige “waarom”-vraag geantwoord. Het zijn die soepdagen die voor mij demotiverend werken. Hun dekentjes onder hun kinnetje duwen is het moment waarop ik me weer begin op te laden voor de nieuwe dag. De stilte door de babyfoon is het moment waarop ik denk “ohja, een keer ezo en een keer anders” en daarna informeer ik me bij mijn lief rond product om balpenstrepen van het behang te krijgen.

oktober 7, 2016oktober 7, 2016

Head full of thoughts

Wist je dat…

ik het minder vermoeiend vind om een dag voor 10 mensen met een verstandelijke beperking in te staan dan om een dag voor Linus te zorgen? Hoe dat kan? Het kind is overal. Overal waar het niet moet zijn. De voorbije week vond ik een natte pantoffel in mijn versgedraaide was. Ik kon nipt vermijden dat hij de diepvries achter mijn rug uitschakelde en hij danste -handjesdraaiend- op de salontafel. En dan zijn totje als je hem terechtwijst: bruine puppyogen all the way. You gotta love ‘em. Verdikke, het is moeilijk om dan niet in de lach te schieten.
ik voor het eerst hesp rolletjes heb gemaakt. Serieus, ik ben 34 jaar en heb dat nog nooit zo klaargemaakt. Ik lust dat eigenlijk ook niet, maar ik doe het voor mijn lief. Zelf eet ik ze enkel op De Kristien-manier. Kristien is een oud-collega die me leerde witloof eten. Namelijk: gebakken witloof en hesp volledig in stukjes snijden en mengen met de kaassaus. Ik hou niet van de smaak van een stronk witloof, maar zo kleine stukjes, dat gaat nog.

Jawel Tine, dat is jouw creuset-ovenschotel!

diezelfde witloofstronken eerst zwart geblakerd waren doordat ik te aandachtig op mijn laptopscherm zat te staren. Voor een keer waren het geen blogs maar Ticketmaster. Ik stond in de wachtrij voor Coldplaytickets toen het gebeurde. Gelukkig kon ik het fiksen door de buitenste blaadjes netjes in het afvalbakje te deponeren en alles te verdoezelen met de hesp.
ik nog getwijfeld heb om tickets voor Coldplay te bestellen. Ik ben fan van het eerste uur maar hun stijl is zo keihard veranderd en de laatste cd’s heb ik niet eens gekocht. Die eerste nummers zoals “Trouble” of “The Scientist”, dat valt niet meer te vergelijken met die poppytoestanden van nu. Maar kijk, het voordeel van de twijfel, ik ging reeds naar elke toer en zoveel komen ze nu ook weer niet naar België. Achteraf bekeken ben ik toch tevreden met mijn twee (goedkopere) kaartjes, vermoedelijk crappy plaatsen, de laatste singles vind ik namelijk geen 116 euro per persoon waard….
ik dan maar meteen heb besloten dat ik ook naar dEUS wil gaan in de Lotto Arena in februari. Daar waren geen wachtrijen en aangebrand witloof voor nodig.
wij er nog eens met ons twee samen op uit trekken naar ons favoriete Londen. Iets drijft ons altijd naar daar, dat er promoties waren op de Eurostar is uiteraard ook mooi meegenomen! Onze kinderen die worden dan weer niet meegenomen….
Linus gepromoveerd werd tot mommy’s little helper. Omdat hij toch constant rond mij draait krijgt hij allerlei jobs aangemeten: droogkast-vuller, was-voor-aan-het-wasrek-aangever, vaatwasmachinedeur-toeduwer, brenger-van-boekjes-het-is-gelijk-welkééntje. Serieus, iemand zou de sociale dienst moeten bellen om kinderarbeid aan te geven.
het Dolce Gusto-apparaat zijn plek heroverd heeft in de keuken. Hij ging een tijdje op uitstap bij een vriendin die tijdelijk zonder koffiemachine zat, maar nu is hij back in business.

Chococcino, Cappuccino, Lungo, laat maar komen Grietje!

Gaan jullie ook naar Coldplay, Green Day of dEUS?

oktober 3, 2016

En een nieuw blad aan de kalender

September is weggefloept zonder waarschuwing! De opstart van het schooljaar, ik kan me nog heel goed voor de geest halen hoe blij ik was met die 1e september. De terugkeer van de structuur, van tijdig in bed, dekentjes in de zetel en toch nog warm genoeg om in korte broek te gaan lopen. Begin september was het een beetje extreem met de hittedagen, maar we zijn nu toch volop in dekentjesstemming aan het geraken. (ik hoor mijn lief denken: jij bent altijd in dekentjesstemming, en hij heeft gelijk, het mag 25 graden zijn buiten, ik lig ’s avonds altijd onder mijn dekentje). Enkele foto’s die de blog niet haalden (misschien wel mijn IG-account).

Op 2 september kreeg ik een verse schoonzus. Het huwelijksfeest vond plaats knal op het strand in Breskens in beachhouse 25. We werden getrakteerd op een geweldige zonsondergang en een feestje met voldoende Gin Tonic. Wat moet een mens meer hebben? (foto: selfietime met de schoonzus)

Er was kermis in het dorp waar ik opgegroeid ben als kind. We proberen ieder jaar de ovenkoekenworp en ballonwedstrijd mee te pikken. Ovenkoekenworp? Yes, er worden verse ovenkoeken van de kerktoren gegooid en de kinderen mogen rapen dat het een lieve lust is. Need I say more, maar Linus heeft er eigenhandig 4 geraapt, het kind kon met moeite net lopen maar als het is om te eten is hij er als de kippen bij. (foto 1: grote broer en de vriendjes delen chips uit aan Linus, ineens is het heel stil daar. foto 2: ballon gaat wandelen met kind)

Ik was te laat om van het effectieve evenement een foto te nemen, maar mijn grootmoeder beweert hier dat ze net als Ilja op één been kan springen. Ze kondigde het aan maar ik had niet verwacht dat ze het ook effectief ging bewijzen.

Ik deed een weekend nachtdienst, de maandagavond is het dan altijd een fijn weerzien met mijn eigen zetel en keppe-time met de twee ruskabusjes die erin wentelen. Wallen-alert!

Ok, deze is van oktober al, ik ben aan het zeuren maar het ochtendlicht valt altijd binnen in onze living, meestal op het moment dat wij in de keuken zitten waar op dat moment weinig licht is. Het voordeel aan veel ramen is dat je toch overal een sprietje kan meepikken. En ja, Linus draagt geen broek en twee verschillende kousen. Wie heeft er eigenlijk ooit bepaald dat je twee gelijke kousen moet dragen? Die persoon wil ik wel graag eens ontmoeten, ja.

Ohja en op bloggebied was er ook het één en ander te beleven. Zo werd mijn vriendin Ann-Sophie voor de tweede keer mama, haar verhaal kun je hier lezen, ik ging een koffietje drinken bij Kirby die ook een overheerlijke taart voorzag en de bloggersveiling ten voordele van SOS Kinderdorpen loopt nog steeds, er doen zelf nog veel nieuwe bloggers aan mee! Check it out!

september 30, 2016

“Standaardverzending” voor een speciaal project

Vind je de entertain-je-kinderen-tips van Lobke Gielkens in het CM-magazine interessant? Wou je ooit al graag eens op date met de ravissante Erika Van Tielen? (geef maar toe, aanlokkelijk toch?) Een workshop fotografie of een personal styling voor je kleren, lijkt dat wel iets voor jou? Je kunt het krijgen! Op eBay loopt er momenteel een bloggersveiling ten voordele van S.O.S. Kinderdorpen.

sos Het “Simbahuis” is één van hun projecten in Liedekerke waar kinderen in moeilijke leefsituaties gedurende een korte termijn opvang kunnen krijgen. Opvoedster zijnde sprak me dit meteen aan en ik besloot om ook mee te werken aan de veiling die voor dit doel wordt georganiseerd.

Waarop kun je bieden? Op mij eigenlijk. Beetje vreemd misschien, maar ik bied een uitstapje aan doorheen De Westhoek. Samen met mijn echtgenoot kan ik je leiden langs de toeristische trekpleisters van de streek inclusief leuke wist-je-datjes. We starten met een stevig ontbijt en ’s middags is er ook een lichte lunch voorzien (kun je meteen mijn kookkunsten eens beoordelen ook). Bieden kan HIER. (haha, ik ben een item en ik ben gratis verzendbaar).

Of interesseren de andere veilingen je misschien meer? Ga zeker eens een kijkje nemen, klik op “shop it” en dan zie je wat de andere bloggers aanbieden!

september 25, 2016

Zondagavond is voor chillbroeken

Zondagavond. Het lief drumt. Op verplaatsing gelukkig. De roomba stofzuigt de keuken terwijl ik Linus klaarmaak om te gaan slapen. Hij pruttelt tegen. Zoals altijd als hij op het verzorgingskussen ligt. Een kwartier, een grote fles melk en veel keptjes later ligt hij nog na te vertellen van het weekend door de babyfoon. Vooral het bezoek aan het rusthuis heeft indruk nagelaten. Hij werd er door elke oma aangesproken en duwde eigenhandig een rolwagen vooruit, jawel, terwijl er iemand in zat. Ilja kijkt naar iets kwek-achtig op tv en laat daarbij zijn hoofd al op de boord van de zetel rusten. Ik poets de keuken terwijl de roomba de gang stofzuigt. In een mum van tijd is die droog door de avondzon en een zuchtje frisse lucht. Als Dora begint te zingen van “Het lukte, het lukte, yeah, yes we dit it!” (ik zing altijd mee, ik kan er niet aan doen,ook al is ze semi-irritant) geeft ze het startschot van het slapengaan-ritueel bij Ilja. Ondertussen ben ik al bezig met het opdrogen van de livingvloer. Mijn poetshulp komt op dinsdagochtend de hele boel kuisen en op zondagavond is het water alweer donkerbruin als ik het in de spoelbak giet. Onvoorstelbaar hoe vlug alles vuil wordt. Om 19u liggen de twee rascals in bed en kan ik mijn stoelen alweer op zijn plaats draaien. Zondagavonden zijn voor opruimen, in mijn hoofd en in mijn huis.

Ik doe een oude t-shirt aan en de chillbroek die ik van mijn broer “erfde” toen hij verhuisde. Pieter sloeg hem gisteren al aan, maar vandaag sla ik vlug mijn slag nu hij er niet is. Ik denk aan Schanulleke. Ze kwam al twee dagen niet meer thuis. Ik miste ze toen ik alle deuren openzette om de tocht erin te steken. Normaal catwalkt ze altijd door mijn natte vloer waarop ik haar steevast terug buitenjaag. Het eten dat ik deze middag in haar bordje legde is onaangeroerd gebleven…Als dat maar goed komt.

Zondagavond is er tijd om het hoofd leeg te maken, niets speciaals meer te doen. En aan de kat te denken.

september 23, 2016september 23, 2016

“Van mij zou het geen waar zijn!”

Ik ben uitgevlogen naar mijn echtgenoot deze ochtend. Terwijl ik een moeilijke situatie uiteendeed kwam hij na vier zinnen al op de proppen met negatieve kritiek. Hij kan er niet mee om dat ik me soms in dingen frustreer en hij mij daarbij niet altijd kan helpen. Dus probeert hij een oplossing te zoeken voor mijn probleem, of een eigen mening te geven omdat ik zelf eventjes negatief ben. Dat doet een geliefde denk ik. Zijn partner proberen te helpen waar nodig, support vanop de zijlijn, samen tegen de rest. Maar soms is het helemaal niet nodig om mij te helpen. Of om mijn negativiteit te voeden met meer negativiteit. De meeste problemen waar hij niets mee te maken heeft los ik zelf op, of ik zoek hulp binnen het entourage dat nodig is om het probleem aan te pakken. Soms wil ik gewoon eens kunnen ventileren. Eens verzuchten. Een keer fretten en zagen. Alléé, je kent dat toch wel? Maar het ligt in de aard van de mens om met oplossingen af te komen. Of om iemand met raad en daad bij te staan. “Ik zou het zo aanpakken” of “Je moet dat zeggen!”. Tijdens onze opleiding hebben we er meer dan genoeg oefeningen moeten rond maken: erkenning bieden. Het is hetgeen mij het meeste is bijgebleven van mijn studie orthopedagogie (behalve natuurlijk een fantastische bende vriendinnen). Het is dan ook tegelijk het moeilijkste dat ik ooit heb moeten leren. Gewoon eens zeggen “hoh, amaai, dat klinkt alsof het moeilijk is voor jou” in plaats van “je kunt dit of dat doen” of “zou je niet eens…”, geen oplossingen, gewoon luisteren naar het verhaal, en reageren op de boodschap zonder oordeel of zonder grote vraagtekens te plaatsen. Zo moeilijk. En hey, ik ben er dan ook geen specialist in, ik zou het heel graag beter willen kunnen, omdat ik zelf aanvoel dat het bij mij werkt, die aanpak.

En ohja, het was ook niet zo lief van mij om uit te halen naar hem. Dat besef ik maar al te goed. En dat hij het goed bedoelt. Dat ook.

september 16, 2016

Een plek onder de zon

Drie jaar en half wonen we hier nu. We waren al meer dan een jaar op zoek naar een nieuwe woning nadat onze starterswoning ietwat krap begon te worden. Ik heb altijd graag in dat kleine huisje gewoond, knal in “het centrum” (in hoeverre je onze gemeente een centrum kan geven), alles aan en bij. Maar we kozen voor iets rustiger, iets meer afgelegen met toch voldoende buren en sociale controle. Toen we de eerste keer opreden dacht ik “oei oei, dit wordt het niet”. Onderweg naar de voordeur danste de dam onder onze schoenen. Diezelfde voordeur sleepte over de gele tegeltjesvloer, bloemetjesbehang all the way. Maar ik had -na vele vruchteloze huizenjachten- geleerd om door de dingen te kijken. Om te zien wat er nog niet is. We zweerden al maanden dat we niet gingen verbouwen want dat was niets voor ons, wij hebben twee rechterhanden (ahja we zijn dan ook beiden linkshandig #billenkletser!). Maar een nieuwe vloer, dat zou nog te doen zijn. Het badkamertje was minuscuul en roze, de keuken was van Obumex, de kastjes gingen scheef en er zaten gigantische spinnen in de spoelbak. Het zou wel leuk zijn om zelf een keuken te kiezen, dat leek haalbaar. Toen ik me terugdraaide uit de keuken en de gang doorkeek zag ik het ineens voor mij: Ilja ging hier groot worden. Hoewel hij er niet bij was zag ik hem perfect door de gang crossen van de living door de keuken door de gang terug naar de living “toertje blok”.

Fout

Deze video bestaat niet

Na drie jaar hangt er nog steeds geen behangpapier in de hal. So be it, komt wel goed.

Gisteren besefte ik weer waarom we voor dit huis kozen: de kinderen zullen hier opgroeien. Ze gaan de trap nog miljoenen keer op en af lopen. Hun moeder zal niet blijven zeggen “dat ze moeten voorzichtig zijn als ze naar beneden komen”, misschien zal ze wel blijven hameren op het feit dat het licht op de kamer uit moet.

Na een grote verbouwing (“we gaan NIET verbouwen, neen, NIET hé“) van vloer tot plafond, van badkamer tot chauffagewerk en elektriciteit blijft het ploeteren om ergens te geraken. Nieuwe ramen, alle binnendeuren geschilderd en gelakt, de zolder geïsoleerd en twee kamers van gemaakt, eigenlijk hebben we in die drie jaar nog niet stilgezeten. Dit jaar werkten we de oprit af, de dansende dam was al een tijdje weg maar er lag nooit iets deftig in de plaats. Er komt nog een toilet boven, en de dakgoten zijn dringend aan vernieuwing toe, maar hey, we wonen hier wel, alles met tijd en boterhammen. En toertje blok lopen.

september 8, 2016

Happy birthday mama!

In mijn omgeving zijn spijtig genoeg teveel mensen die hun moeder niet meer hebben. Ik kan mij moeilijk voorstellen hoe zoiets moet zijn. Hoe overleef je als kersverse mama zonder eigen moeder? Hoe moet dat zijn om in het moederhuis of de rare periode die na die materniteit volgt geen moeder in de buurt te hebben? En later, met opgroeiende kinderen? Het is nu niet dat ik al mijn zielenroerselen deel met mijn mama maar we kunnen het wel heel goed vinden met elkaar. Ik doe de dingen graag op mijn eigen manier en zij respecteert dat. We zijn twee verschillende types. Ze wordt waarschijnlijk soms een beetje gek als ik “bwah, we zien wel, komt wel goed” zeg. En ik draai misschien wel eens met mijn ogen als ze overbezorgd is over mij of één van de kinderen. Als ze denkt dat Linus koude voetjes zal hebben omdat hij bitter weinig kousen draagt of als Ilja er moe uit ziet. Als ik heel trots laat weten dat ik een lang eind ging lopen en zij reageert met “je gaat daar toch niet in den donkeren gaan lopen hé?” Ik kan voorspellen dat ze een “hoe gaat het met…”-smsje stuurt als één van de munchkins koorts maakt of teuterigachtig was met een optie op koorts. Maar ik weet dat dit allemaal gewoon echt goed bedoeld is en dat ze gewoon een moeder is. Een oma is. En dat doen moeders en oma’s nu eenmaal. Ik leg mijn pollekes samen omdat ik ze nog heb, die mama van me. Ze is niet alleen een moeder, ze is ook een dochter. Momenteel is ze een sandwichmoeder. Zo noemen ze, dacht ik, dames van haar leeftijd die naast het zorgen voor kinderen en kleinkinderen ook de zorg voor een ouder opnemen. Samen met haar zussen en broers en een team van het Wit-Gele Kruis en Familiehulp neemt ze de zorg voor onze 99-jarige grootmoeder op zich. Dagelijks staan ze voor haar paraat. Ik vind het een prachtig voorbeeld van hoe iemand gewoon thuis kan blijven wonen door mantelzorgers. Vandaag is mijn mama jarig. Ze wordt er 61. Binnen een aantal dagen gaat ze verdiend op pensioen. Haar hele leven heeft ze keihard gewerkt. Eerst als psychiatrisch verpleegkundige bij hele moeilijke patiënten, later als verpleegkundige bij het Wit-Gele Kruis. Mijn ma is de enige persoon die ik ken zonder smartphone, nu ze binnenkort een nieuwe telefoon nodig heeft omwille van haar pensioen gaan we hier samen voor zorgen: “Je gaat dat moeten uitleggen hoor, Lot, ik ken daar niks van”. Ewel ma, binnenkort heb je veel meer tijd om zo’n dingen uit te pluizen. En dan whatsapp ik foto’s door van Linus met twee paar kousen aan en Ilja die van contentement zijn tong uitsteekt!

Santé!

september 7, 2016

7 Ge’s

Gekregen: Twee weken geleden was het mijn verjaardag. Hoera voor mij! Maar vooral: hoera voor verjaardagscadeautjes! Ik kreeg een geweldig mooi boeket van mijn liefje.

Hij weet waar hij moet gaan om iets naar mijn zin te vinden! Van mijn collega’s kreeg ik een boekenbon, ze kennen mij blijkbaar goed. Aangezien ik helemaal weg was van “Wij En Ik” kocht ik de nieuwe van Saskia De Coster. Daardoor liggen de verwachtingen uiteraard hoog, dat is meestal geen goede ingesteldheid, ik weet het.

Gereserveerd: Deze morgen was de presale voor de nieuwe Green Day-tour. Ze spelen op 2 februari in Vorst Nationaal. Ik kon vlot twee staanplaatsen bemachtigen. Het was te aanlokkelijk om mijn liefje iets anders wijs te maken en te zeggen dat alles uitverkocht was. Maar bang bang! Here we come!

Geslapen: slecht en goed. Zo las ik deze week al bijna een boek uit ’s nachts. Om de één of andere bizarre reden word ik wakker om 03u en blijk ik uitgeslapen. Andere nachten slaap ik als een roos

Het gebeurt zelden dat er zo weinig restless/awake-lijntjes staan in mijn slaappatroon.

Gekeken: en nog altijd aan het kijken: naar het nieuwe seizoen van Ten Oorlog. Arnout Hauben koos deze keer onze voortuin om een programma te maken. Ons huis werd tot nu toe net niet getoond. Het is verontrustend om te weten dat op slechts zoveel cm hoogte er nog volledige soldaten liggen te liggen. Ergens besef ik wel dat dit zo is, maar als je ze effectief in beeld ziet is het nog een ander verhaal vind ik. Ik stop Ilja’s graafkraantjes alvast iets verder weg.

Gelopen: sinds kort heb ik mijn looptoertje uitgebreid naar ongeveer 10 km. Dit was eigenlijk de doelstelling tegen het einde van het jaar, maar gezien het lopen zo vlot gaat de laatste tijd ben ik er al enkele weken mee bezig. Deze week nam ik een andere route dan ik gewoon ben om er een beetje variatie in te steken. Je komt al eens iets tegen onderweg:

Door mijn oortjes klonk Studio Brussel music @ work. Josefien werd opgebeld om haar favoriete platen door te geven. Supertof om haar te horen babbelen tijdens het lopen. Stiekem hoopte ik wel op een loopnummer gezien haar liefde voor de sport en inderdaad, ik werd verwend!

Gehoord: Diezelfde ochtend kwam het nieuws uit dat Bastille een concert geeft ten voordele van Music For Life. Met elke hit die ze maken word ik meer en meer fan. Vrijdag probeer ik alvast om aan tickets te geraken.

En wat heb jij gedaan?