Mijn lief en ik zijn op 22 april VANDAAG 10 jaar samen.  Hoera voor ons!  Het is nooit echt een wiebelig parcours geweest maar meestal smooth sailing.  Ik weet dat ik te weinig moeite doe voor hem, dat zegt hij ook letterlijk, shame on me, toch blijft hij aan mijn zijde.  Ik heb mezelf voorgenomen om eraan te werken.  En ja, ik weet dat ik dat nog heel vaak ga mogen horen in de komende maanden, want ik ben niet de zeemzoete echtgenote, niet het meest romantische  lief en ik ben al zeker niet diegene die elke maand met verrassingen komt opdraven.  Toch wil ik deze 10 jaar in de verf zetten en doen wat ik het liefste doe: erover schrijven.  Bij deze het laatste postje in een reeks van 10.  Tien stukjes over onze relatie en mijn man en wat ik er zo geweldig aan vind.

#10 We maken een fantastisch team

In de opvoeding van onze zonen, in ons huishouden, ons sociaal leven, gewoon in alles wat we doen: alles verloopt eigenlijk vlot.  En ja, we foeteren wel eens als de ander moet gaan werken tijdens het weekend of als de ene gaat gaan repeteren op een zonnige zondagavond, maar zo gaat het nu eenmaal en we leggen ons uiteindelijk neer bij de situatie zoals ze is.  Het heeft geen zin om je compleet druk te maken in de dingen.  We kozen voor een bepaalde levensstijl, voor een beroep met flexibele uren, voor hobby’s waarbij je op andere mensen moet rekenen.  Dan is het kwestie van afspraken maken.  En neen, wij zijn niet perfect.  Ook wij maken ruzie en ergeren ons wel eens aan elkaar.  Maar meestal is het gewoon gezellig onder ons twee en moet daar niet eens een sfeer voor geschept worden, het gaat vanzelf.  De uitspraak “There’s no I in TEAM” is er ééntje die echt bij dit postje past.  In ons geval: “There’s nog I in US” Wij twee, wij vier, wij zijn een team.  De tien postjes in de  #teamten-reeks hebben me niet alleen doen stilstaan bij wat we hebben, maar ik besef ten volle dat het helemaal niet vanzelfsprekend is.  Dat veel mensen niet kunnen ervaren wat wij hebben.”Gelukkig zijn met iemand” is niet normaal maar juist heel speciaal…en dat moet ik koesteren.  Liefste lief: bedankt voor tien gelukkige jaren, op naar de volgende tien!

Gisterenavond kwam hij thuis met een geweldig geschenk.  Hij liet een schilderij maken door mijn vriendin Roselinde.  De tekst die erop staat is persoonlijk maar zo waar….

Love is building

(website kunstenares: http://www.roselindekino.be)

Mijn lief en ik zijn op 22 april morgen 10 jaar samen.  Hoera voor ons!  Het is nooit echt een wiebelig parcours geweest maar meestal smooth sailing.  Ik weet dat ik te weinig moeite doe voor hem, dat zegt hij ook letterlijk, shame on me, toch blijft hij aan mijn zijde.  Ik heb mezelf voorgenomen om eraan te werken.  En ja, ik weet dat ik dat nog heel vaak ga mogen horen in de komende maanden, want ik ben niet de zeemzoete echtgenote, niet het meest romantische  lief en ik ben al zeker niet diegene die elke maand met verrassingen komt opdraven.  Toch wil ik deze 10 jaar in de verf zetten en doen wat ik het liefste doe: erover schrijven.  Bij deze alvast een negende postje in een reeks van tien.  Tien stukjes over onze relatie en mijn man en wat ik er zo geweldig aan vind.

#9 Hij is een geweldige vader

Gisterenochtend was ik er niet omdat ik de nacht had.  Hij stond alleen met de twee bubbels.  ’s Middags aan de telefoon hoor ik dit: “Ik wil Linus zijn kleertjes aan doen deze ochtend, ik leg hem in zijn pyjama in de zetel klaar en ineens voel ik het: kak aan mijn handen!  Verdikke zeg, dat was er allemaal uitgelopen!  Kak aan zijn benen, kak aan zijn handen, hij ging die dan nog in zijn mond steken, ik dacht “ochère manneke toch”, dan vlug het bad opengedraaid en hem nog vlug een speedbadje gegeven”  (Had hij dan nog wel die kak-pyjama mooi te weke gezet ook.)

Een betere vader voor onze twee ruuskabuusjes kan ik mij niet inbeelden.  Toen we nog geen ouders waren had ik daar ook nooit aan getwijfeld.  Door mijn werk en sociale engagementen staat hij er regelmatig alleen voor met die twee.  Maar die drie mannen trekken hun plan.  Ik hoef me geen zorgen te maken als ik een weekend ben gaan werken of een paar avonddiensten heb.  Die twee kleintjes krijgen alles wat ze nodig hebben en daar hoef ik totaal niet mee in te zitten.  Daddy ’s got it covered!

Het ontroert me soms als ik hem bezig zie terwijl hij hen klaarmaakt om te vertrekken “Kom Linusje, jasje aan” of als hij iets mag aankondigen “Moet je nu eens iets weten Ilja?” En uiteraard straal ik vollen bak als hij luidop verkondigt dat Ilja echt wel een mooie mama heeft en die kleine man dat dan ook bevestigt.  Charmeurs onder elkaar die twee.  Mijn oudste zoon heeft dan ook exact hetzelfde karakter als hij.  Dat belooft voor later 😉 Neen, dat is toch gewoon tof….

Mijn lief en ik zijn op 22 april 10 jaar samen.  Hoera voor ons!  Het is nooit echt een wiebelig parcours geweest maar meestal smooth sailing.  Ik weet dat ik te weinig moeite doe voor hem, dat zegt hij ook letterlijk, shame on me, toch blijft hij aan mijn zijde.  Ik heb mezelf voorgenomen om eraan te werken.  En ja, ik weet dat ik dat nog heel vaak ga mogen horen in de komende maanden, want ik ben niet de zeemzoete echtgenote, niet het meest romantische  lief en ik ben al zeker niet diegene die elke maand met verrassingen komt opdraven.  Toch wil ik deze 10 jaar in de verf zetten en doen wat ik het liefste doe: erover schrijven.  Bij deze alvast een achtste postje in een reeks van tien.  Tien stukjes over onze relatie en mijn man en wat ik er zo geweldig aan vind.

#8 Hij heeft ‘speciale gaven’

• Hij beschikt over een geweldig goede reukzin.

Dat zal dan wel niet in zijn voordeel spelen soms, maar ik vind het spectaculair.  “Jij hebt deze middag wortelen geserveerd hé” euh…ja…Hij kan ook ferm goed benoemen naar wat iets ruikt.  “Dit ruikt naar natte boomschors” of kokhalzend boven de pamper van Linus “verdikke hij heeft vis gegeten hé!”

• Hij is een krak in het herkennen en benoemen van autotypes.

Zelfs als het donker is kan hij enorm goed inschatten welke auto er in de verte op ons afkomt “dat is een ford S-max, je kunt dat herkennen aan die lichten of aan de vorm van de voor-barchoc”.  Say what?

• Hij kan je gerust een uurtje entertainen in het vertellen wat hij weet over de oorlog

Niet mijn favoriete onderwerp van entertainment, daarmee ben ik ook blij dat hij vrienden heeft waarmee hij dat kan delen, maar als er eens iets bezocht wordt en hij een leuk wist-je-datje kan vertellen vind ik dat wel interessant.  “Je wist dat toch?” is altijd zijn standaardzinnetje.  Sure.

• Hij leert heel vlug bij

Zo maakte hij in die 10 jaar verschillende carrière-switchen.  Toen hij de liefde niet meer voor voelde voor het vak dat hij tien jaar uitoefende besloot hij een veilige ambtenaarsfunctie op te zeggen en terug te keren naar de privésector.  Hij startte aan de basis en werkte zich zo weer een beetje op.

• Hij kan over alles een babbeltje slaan.

Ik vind dat een gave.  Zelfs over dingen waar hij niets van weet zoals voetbal kan hij een gesprek voeren.  Het begint met “ik weet er niets van” en een half uur later zijn ze nog bezig, al is het misschien iemand anders die hem uitlegt wat buitenspel nu juist is, gewoon omdat hij ervoor openstaat.