Shout your heart out

Page 66 of 117

november 17, 2015november 17, 2015

Klaasje, Hanne en MaRthe

Toen K3 in het jaar 1999 deelnam aan de preselecties van het Eurovisiesongfestival werden ze genadeloos door Marcel Vanthilt afgekraakt. “Muziek voor baby’s” noemde hij ze, waarop Kathleen Aerts repliceerde “dan hadden ze maar geen baby in de jury moeten zetten”. Oh yes. The game was on. Nu, 16 jaar later is de nieuwe K3 ontstaan, na jaren en jaren en jaren hits, optredens, musicals, tv-shows en uiteraard een heel arsenaal aan brooddozen. De commerce kan weer draaien. Dat Niels William -de bezieler van de oorspronkelijke K3- zelf enkele vlaamse hits scoorde, daar heeft Falderie laatst over geblogd. Want “Zie ze doen, zie ze doen”, was minstens een even grote oorwurm als het huidige “Tienduizend luchtballonnen”.

“Laat dat meisje maar dooeee-hoeeen”

Vrijdagavond tijdens een supertoffe Instameet* hadden we het nog over Tien Om Te Zien en de muzikanten die daar kwamen optreden. Het was het enige programma dat ik als lagerschoolkind na 20u mocht bekijken, en niet tot op het einde maar tot halfweg. Dus de beste nummers moest ik als kind altijd missen. Uiteraard blijft Isabelle A mij voor eeuwig bij en was ik totally smitten van Bart Kaëll. Toen de periode van Get Ready aanbrak zat ik al in het Studio Brussel-tijdperk maar ik ken wel heel wat nummers van hen en DE HIT van hun wannabees Good Shape

I’ve searched the world for you!

Als dit op een foute party wordt gedraaid dan is het hek helemaal van de dam!

De discussies die ik dan weer voerde met mijn vriendinnetje over de tekst van onderstaand nummer zijn tijdloos.

“Ze zingt “There no li-li”” “Neen! ’t Is “No Limit!” “

Met twee jongens thuis denk ik niet dat ik veel K3-brooddozen ga moeten aanschaffen maar ik denk dat er rond kerst toch heel wat regenboogpakjes onder de boom gaan liggen, of dat moeders in januari helemaal tureluut gaan worden als ze horen wat ze moeten doen als het binnenregent.

*Instameet: Renilde nodigde ons uit in Roeselare om een avondje door te brengen met een berg “vreemden”. Allééja, vreemden en geen vreemden. Ik volg de blog van Renilde al sinds de eerste boostyourpositivity-campagne en ook op IG is ze aanwezig. Mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld en ik wou wel eens weten wat zo’n instameet inhoudt. Mijn lief verklaarde mij een beetje gek, want in feite ben ik niet zo sociaal ingesteld dat ik zomaar met “vreemde” mensen ga praten, maar ik probeer nu en dan uit mijn comfortzone te stappen en er eens voor te gaan. Met succes want het was een superleuke avond waar ik met interessante mensen aan de praat ben geraakt! Merci!

november 13, 2015

oepsie poetsie

Ze praat niet veel, mijn poetsvrouw. Ze praat eigenlijk niet. Als ze toekomt glimlacht ze en begint ze met haar werk. Ik vind het goed zo. Ik spendeer mijn dagen al vol gebabbel en die uurtjes rust rond mij kan ik wel verdragen. Als een stille vlijtige bij doet ze altijd maar verder. Ramen lappen, kasten afstoffen, dweilen, en dat vier uur aan één stuk. Op de één of andere manier slaagt ze er altijd in om perfect op tijd klaar te zijn met alles, in haar eigen stilte, net op het moment dat haar tijd op is. Qua timing kan ik er nog iets van leren. Ik vermoed dat ze slavisch is, zo klinkt haar naam alleszins en ook haar looks zijn ernaar. Knap, bleek met wijd uitstaande ogen. Ze giechelt “neen danku” als ik haar iets te drinken aanbied. Ilja stelt haar allerlei vragen en nooit antwoordt ze. Ook niet op zijn vraag of ze wil mee-eten met ons. Misschien begrijpt ze hem helemaal niet. Ze zegt niet veel, mijn stille poetsvrouw. Ook niet als ik een keiluid boertje laat na een te grote slok cola zero. Daar zegt ze niets op, terwijl ik me doodschaam en mijn lach probeer in te houden, smsend naar mijn lief wat er net is gebeurd. Een zegen, zo’n stille poetsvrouw.

november 9, 2015november 9, 2015

200 dagen Linuslove

Hij is 6,5 maanden, mijn kleine pudding. 200 dagen om exact te zijn. Het wordt nog altijd leuker en leuker, cliché, right at ya, maar als het over baby’s gaat kloppen de meeste clichés vind ik.

“Ze groeien zo vlug”

Amaai nog niet! Wat zo’n klein kinderlijfje allemaal meemaakt in dat eerste half jaar. Van helemaal niets kunnen tot grijpen, lachen, tieren, zich rechthouden, rollen.

“Geniet ervan”

Echt, ik geniet me te pletter met die patat. Zijn lachjes, zijn vertellementjes die van “wududu” naar “hmmm” zelfs nu en dan een “mamamama”. Ook al weet ik dat het maar klankjes zijn, mijn hart smelt toch elke keer opnieuw!

“De eerste weken zijn het lastigste”

Ja. Dat is waar. Maar het werken combineren met een baby vind ik ook niet te onderschatten. Vooruit denken en plannen, organiseren en anticiperen, het wordt ineens dubbel zoveel werk met een baby die constant opvang nodig heeft. Een kleuter die al 7 uren op school is per dag is precies iets gemakkelijker op te vangen

“Het gaat zo vlug voorbij”

Ik probeer de kleine momentjes te koesteren, hoe hij zijn hoofd tegen mijn sleutelbeen legt voor ik hem in bed stop. Hoe hij tiert van plezier als ik met mijn hand vliegtuigje speel boven zijn ogen. Kiekeboe-spelletjes spelen maakt hem helemaal zot van contentement. Op zondagochtend nog eens shnugglen in bed terwijl hij niets liever doet dan aan alles te trekken wat rond hem te vinden is.

“Met een tweede ben je veel geruster dan bij je eerste”

True. Ik ga niet meer voor het minste snotje naar de dokter. Maar de bezorgdheid is altijd aanwezig, gezond of een beetje ziek, bij mij thuis of bij een thuiswacht, ik ga altijd bezorgd zijn om mijn kind(eren).

“De oudste entertaint de jongste”

Handig. Zeker bij een kind dat veel variatie nodig heeft. Terwijl Ilja met de auto’s racet kijkt Linus toe. Ik betrap Linus er al op om naar Ilja te zoeken als hij naar school is. Als Linus een minder momentje heeft en ik even handen tekort kom vraag ik wel eens aan Ilja om hem te troosten in zijn park. Dat lukt wonderbaarlijk goed. Het hoofd van die grote jongen is blijkbaar een bron van hilariteit voor die kleinste.

“Ze leren veel van het oudste kind”

Daar zit ik nog even op te wachten. Hij is nog te jong voor imitatie maar ik ben er zeker van dat dat zal gebeuren. Hoe die twee elkaar nu al in de gaten houden. Momenteel houdt Linus zich vooral met zichzelf bezig. Voeten zijn de nieuwe vuisten by the way.

Mijn vlekkenkindje. Ooievaarsbeetjes, muggenbeten, babypukkeltjes, krabkorstjes, hij heeft altijd wel iets in zijn wezen. Het is en blijft mijn geweldig mooi kind.

Curieus naar hoe fel hij is veranderd? Hier vind je de 100 dagen Linuslove!

november 6, 2015

en pro maria-spekken!

Sint-Maarten has entered the Westhoek! Hij deed zijn eerste entree bij mijn metekindje thuis.

Het is het uitgesproken moment om mijn metekindje te verwennen en om ook Ilja iets te geven. And do I love it! Ik koop niet veel speelgoed – ze krijgen echt veel van andere mensen op verschillende gelegenheden – maar de Sint en de verjaardag zijn mijn moment om eens echt in de speelgoedwinkel te gaan snuisteren. Het is een plezier op zich, eens echt heel gericht iets te kopen voor de zonen. Niet in de rapte ergens vlug iets meenemen, neen, echt gaan Sint-Maarten-shoppen. De kar lag betrekkelijk vol in Dreamland, met de metekindjes en petekindjes en nog een vroegtijdig kerstgeschenk, een speelgoedkist en een nieuwe kalender voor 2016 (ahja, ik moet toch de verjaardagen ergens kunnen opschrijven) en toch viel het kostenplaatje heel goed mee.

Linus krijgt voornamelijk nog kledij, en een leuke rammelaar. Voor Ilja vond ik iets heel leuk: Lego Junior. Ik had het nog in geen enkel speelgoedboekje gezien. (Jawel, ik blader daar altijd een aantal keer in, a trip down memory lane, laat mij toch een keer doen ;-)). Ik wist dat hij heel graag Lego wou maar ik vind 4 jaar net iets te klein, zeker omdat alle dozen van Lego starten vanaf 5 jaar, het staat er niet op zonder reden. Maar die Junior Easy Builders zijn Legosetjes van 4 tot 7 jaar, met een heel duidelijke uitleg, ik ben er enorm tevreden over. Ilja maakte alles quasi volledig zelf.

En kijk eens goed: een brandweerVROUW! Als dat niet mee is met de tijd!

Sint-Maarten, goed voor alle kindjes en pro Dolle Mina’s!

november 1, 2015november 1, 2015

Currently

Blij met: de smsjes die ik van mijn collega’s kreeg nadat ik op het werk een assessment kreeg. “Hoe is het geweest?” “Ik heb aan je gedacht”. Ik vind dat geweldig, zo’n dingen zijn voor mij echt een steun.

Boos om: de icy treatment die ik in het reisbureau kreeg de vorige week.

Nerveus voor: die assessment. Hoewel ik de laatste was van een lange rij en velen zeiden “je hoeft niet zenuwachtig te zijn, het is voor niets nodig”, was ik het toch. Het is een vreemd gevoel, zenuwachtig zijn. Je kan het ook niet uitschakelen.

Opgelucht: ik had de vriendinnendate afgezegd. Ik vreesde dat ik te weinig slaap ging krijgen om de dag erna fit voor de dag te komen. Toen één van de vriendinnen een migraine-aanval kreeg werd het hele afspraakje volledig afgelast. Het deed iets minder pijn om te weten dat ik het in feite niet zal missen nu. De hoofdpijn van mijn vriendin daarentegen, die had ze wel willen missen waarschijnlijk!

Verontwaardigd: over het geval van de reisagente die me na vijfentwintig minuten wachten op een reischeque uiteindelijk toeroept vanaf haar bureau “dat ze het druk heeft en dat ik nog even ga moeten wachten”. “Maar het is eigenlijk enkel voor een reischeque” was blijkbaar geen argument om haar toch tot actie te aan te zetten. Ook niet toen de klant waarmee ze al de hele tijd bezig was zelf zei “maar doe maar hoor”, neen, ook dat was geen reden om toch die reischeque er even tussen te nemen. “Kun je niet op een ander moment terugkomen?” “Ik zit hier al 25 minuten en neen, ik kan niet terugkomen, ik moet gaan werken” resulteerde in “ja, neen, dat gaat nu niet, ik ben bezig” en daarachter sprak ze nog de memorabele woorden die mijn bloed lieten koken “Ik heb er maar twee hé” waarop ze ostentatief haar handen in de lucht stak. Ze had ze beter uit haar mouwen gestoken. Het eindigde zonder reischeque en met stoom die uit mijn oren kwam. Zonder verdere commentaar en zonder omkijken stapte ik de winkel uit.

Verbolgen: Annick kreeg een niet zo fijne mail. Ik begrijp niet goed wat mensen aanzet om zo’n dingen te gaan versturen. Ik hoef het ook niet te begrijpen. Alleen jammer voor Annick. En voor de schrijver in feite ook wel jammer, het moet lastig zijn om zoveel negativiteit in je te dragen.

Bijgeleerd: Nog beter plannen. Zo maak ik sinds kort een (halve)weekmenu tijdens het weekend. Ik moet heel goed nadenken wie waar is op welk moment en wat we gaan eten. Maar het winkelen is sterk gereduceerd, iets wat een voordeel is met een 6-maander in huis. En bedankt aan Annelore voor de tip voor maandag en MamaFien voor het dinsdag-idee!

ok, deze week heb ik niet echt hard moeten nadenken 🙂

Gemotiveerd: Nu de Ieper Trail voorbij is moet ik aandachtig blijven om het lopen netjes te onderhouden. Het is niet mogelijk om 3 keer per week weg te geraken, maar ik wil toch zeker 2 keer per week trachten te behouden. De afstand wordt nog steeds beetje bij beetje omhoog gedreven. Ik schreef me dan ook in voor het volgende loopevenement: Santa Claus Run. Ik kwam ze vorig jaar tegen toen ik 5-maand-zwanger-lichtjes-puffend naar mijn werk stapte, dit jaar ben ik erbij: een hele bende lopende Kerstmannen en Kerstvrouwen.

Mijn outfit zal alvast passen bij mijn rode kop!

Siked: Over Sint-Maarten die hier volgende week weer zijn entree maakt. Toch een grote week lang zijn er overal cadeautjes op te halen voor Ilja en Linus. En Mariaspekken! Mmmm

En jij? Ben jij wel braaf geweest??

oktober 28, 2015

#boostyourpositivity My Body

Er passeerden al heel wat lichamen in ondergoed op instagram deze week. Over imperfecties, putjes, striemetjes en littekens. En over trots, lichamen die kindjes hebben gedragen en gebaren, lichamen die dat jammergenoeg niet kunnen, zieke lichamen, gezonde lichamen. Maar allemaal: doodgewone lichamen.

Ik zou durven schrijven dat ik tevreden ben over mijn lichaam. Tegelijkertijd zou ik mezelf keihard gaan tegenspreken. Ik weet het eigenlijk niet zo goed wat ik van mijn lijf vind. Ook ik heb putjes, striemen, bultjes en plekjes die er niet horen. Mijn grootte (1m78) maakt het mij niet zo gemakkelijk, als ik enkele kilo’s te zwaar weeg wordt dat weggelachen “want ik ben toch groot”. Mijn gewicht (77kg) is niet slecht denk ik, al klinkt dat wel veel. Mijn BMI is volgens de richtlijnen “gezond”. Toch heb ik het soms moeilijk als ik met mijn “magere” vriendinnen ga shoppen. De keuze die zij hebben in een winkel is vaak zo groot dat ze niet kunnen beslissen. Ik moet soms zoeken om iets te vinden waar ik me goed in voel. Een broek in mijn maat, die ik netjes dicht krijg en die niet te kort komt lijkt even moeilijk als een puzzel van 1000 stukjes. Mijn “mummytummy” belet mij om strakke truitjes te dragen of ik moet mij erover zetten. Het is nooit 100% goed, ik ben altijd “maar” voor 80% tevreden. Of het zijn mijn rimpels of mijn grijze haren, in sommige kleren vind ik dat ik een dikke kont heb, in andere vind ik mijn love-handles too much. Hell, ik was deze week zelfs “kipfilet” aan het denken toen ik met mijn blote bovenarmen zwaaide. Toch ga ik mij niet gedragen als een triestig musje dat al dagen geen eten vindt. Ik ga mij niet heisen in figuurcorrigerend ondergoed om alles iets af te strakken. Ik kijk in de verte naar mijn knappe man en denk “ik heb die toch maar mooi kunnen strikken, het moet zo erg nog niet gesteld zijn met mij”, dat is een boost van jewelste voor mijn positivity. Elke keer opnieuw.

Mijn lichaam is zoals het is, dat moet ik aanvaarden en ik besef dat maar al te goed. Het bracht twee kinderen op de wereld, het is gezond, mijn lief vindt het mooi -dat zegt hij mij toch heel vaak- en ik moet leren dat niet alles is zoals je het zelf wil. Een kwabje, een striem, dat hoort erbij. En 80 op 100, dat is toch ook een heel mooi resultaat hé?

oktober 24, 2015

Ander en beter!

Jawel! It’s happening! Wat je hieronder zult kunnen lezen is een unicum in mijn blogbestaan: ik ga een recept delen!

Gisterenavond “had ik volk”. Zo noemen wij dat hier op streek, “ik heb volk”, lees: ik maak eten voor een bende vrienden en dan aperitieven we samen, tafelen en tateren erop los terwijl ik honderd keer naar mijn keuken loop om vanalles te halen en extra drank te voorzien, het gesprek onderbreek om te roeren in iets dat aan het opwarmen is, stress omdat ik mijn frigo niet meer dicht krijg en mijn keuken zich ontpopt tot een verzamelplaats voor afwas die ik niet meer in de machine gepropt krijg.

Zoals weinigen weten volg ik soms een kookles bij KVLV – voor vrouwen met vaart! De boerinnenbond noemen ze dat ook wel. Je mag eens fronsen, dat is ferm leuk daar in die boerinnenbond, ze doen daar tenminste normaal en ik voel me al eens slim als ik wèl weet wat Rice Krispies zijn in tegenstelling tot de oudere generatie boerinnen.

Maar gow, het recept. “Witte Chocoladetaart”. Oh yes, ik koos voor vetzakkerij. (of course, my dearest). Bij Haaike had ik gelezen over een kookboekenweek ,het sprak mij wel aan, dus ik nam mijn laatste kookboek “Taarten Zonder Oven” erbij voor het dessert.

De ingrediëntenlijst:

Bereiding:

“Hak de noten fijn. Smelt de suiker in een pannetje. Voeg de boter toe en meng met de muesli en noten. Verdeel het mengsel over een met bakpapier bedekte springvorm en strijk glad. Laat afkoelen en opstijven.”

So far so good.

Muesli gemengd met noten en gesmolten suiker ziet er alvast zo uit. Zorg dat je een stevige lepel hebt want het is een stevig goedje om door te malen.

We gaan verder met het recept:

grof hakken gaat vlot met een gigantisch mes!

Uiteraard ging het veel te goed. Terwijl mijn room op het vuur staat en ik de perfect grof gehakte chocolade erin probeer te smelten gebeurt er iets met mijn geduld. Het wordt op de proef gesteld. Ik verhoog het vuur. Draai me om en 5 minuten later zie ik het volgende in die kom:

Zwarte brokken. Inderdaad: aangebrand. Ik doe er niet om, echt niet. Ik giet het hele goedje in het toilet. Even later ruikt het daar alsof een chocoladefiguurtje zijn gevoeg deed.

En tof dat dat is, zo’n aangebrande kom uitkuisen! Echt zo tof.

Een uur later pek ik terug naar de winkel om een nieuwe voorraad witte chocolade en room. Ahja, mijn bodem was al mooi klaar, ik ging nu ook niet meer veranderen van dessert.

Wanneer ik klaar ben ziet mijn taart er zo uit. Het ding in de frigo mikken zonder morsen is geen sinecure maar het is gelukt!

Eind goed al goed….

In KVLV-land toch….

Na zeker 7 uren opstijven serveer ik de taart aan “mijn volk”. Ik haal het bakpapier eraf en kan ze redelijk goed op een plateau leggen zonder dat ze uiteenvalt. Heel goed zelfs, de bodem is echt stevig.

Stevig is echter een understatement. Ze is in feite beenhard! Ik haal wederom mijn gigantisch mes uit en kan ze in stukken snijden. Dat het mes een wapen is en je er zonder moeite een oor mee kan verwijderen zeg ik maar eens terloops erbij want met een gewoon Ikea-mes was mijn muesli-bodem niet te doorboren.

mijn taart zag er niet zo uit -neen- en dat lag niet aan het feit dat er geen zeste van limoen op was gestrooid…

Zo hard de onderkant was, zo zompig was de bovenkant. Eén grote zompige witte chocolademassa. Ik moest bijna lepeltjes uitdelen omdat ze niet eetbaar was met een vork!

Wat kan ik zeggen…een foodblog zal het hier wellicht nooit worden.

De chef-kok die deel uitmaakte van “het volk” (ja echt, zo’n dingen kom ik dus altijd tegen als er een chef-kok aanwezig is aan tafel) wist me te vertellen dat ik de room waarschijnlijk wederom te warm had laten worden en zo de structuur van de chocolade en de mascarpone verkakte waardoor het opstijven mislukt is. Tjah…koken is een beetje scheikunde zeker? En laat dat nu niet bepaald mijn beste vak geweest zijn…

oktober 22, 2015

#boostyourpositivity show your job!

My job. Het is zo danig veelzijdig dat ik er wel uren over zou kunnen doortypen. Ik ben opvoedster bij personen met een verstandelijke beperking. Het is moeilijk om hier veel specificaties over te geven als je niet in die sector werkt. Ik ben ook gebonden aan beroepsgeheim dus de foto’s van de vorige blogpost is echt al het verste dat ik kan gaan. Ik probeer het duidelijk te maken in mijn eigen woorden. Mijn werkplek is een leefgroep. Dat houdt in dat dit één groep is binnen een grote(re) organisatie (waar verschillende leefgroepen zijn). Concreet is het bij mij zo dat “mijn” leefgroep deel uitmaakt van een buitenproject. Een huis in de stad zeg maar. In onze leefgroep wonen 11 jongeren met een verstandelijke beperking. Onze taak is in eerste instantie om hen te begeleiden in hun dagdagelijkse bezigheden. Simpel zou je zeggen: boterhammen klaarzetten, douche aanzetten, zorgen dat ze hun jas aanhebben en wachten op de bus die hen naar school brengt. Hmm, akkoord, dat ook. Maar het is zoveel meer. Elke bewoner heeft zijn eigen “rugzak”. Als opvoedsters zijn we erop getraind om de inhoud van de rugzak een beetje met een keer te analyseren en te achterhalen hoe die persoon bestaat, hoe hij denkt, hoe hij redeneert. De rugzak blijft echter altijd even vol, we maken hem nooit leeg, want dat is onmogelijk. In feite kan iedereen opvoeder zijn, want je werkt effectief met een heel specifieke doelgroep die je moet leren kennen. De basis van onze opleiding is dan ook algemeen. Uiteraard is het belangrijk om te weten wat het syndroom van down is, hoe je communiceert met mensen met autisme en wat je al dan niet mag verwachten van iemand met een matig verstandelijke beperking, maar uiteindelijk leer je de job terwijl je hem uitoefent. Ik doe het nu 13 jaar en ik groei nog elke dag. Het gebeurt nog vaak dat ik thuiskom en zeg “amaai, dat heb ik nu nog nooit meegemaakt!” Gisteren kreeg ik nog een vorming over “omgaan met (verbale) agressie”. Er werden tips aangereikt om situaties die aan het escaleren zijn terug om te buigen. Hoe we erkenning kunnen bieden aan bewoners, hoe we door onze stem iemand kunnen kalmeren of juist opjutten.

In tegenstelling tot in mijn thuissituatie ben ik op mijn job wel heel perfectionistisch ingesteld. Ik wil alles onder de duim hebben ook al besef ik dat dat niet altijd mogelijk is. Vroeger was mijn perfectionisme een valkuil, het belette me om te groeien. Nu kan ik mijn fouten beter onder ogen zien. Een collega leerde me ooit “ja, als je gemist hebt, dan heb je gemist hé, we zijn allemaal mensen.” De worktools zijn: mijn lichaamshouding, mijn stem, mijn geduld, alertheid, creatief zijn, doordacht zijn. Ook mijn ellebogen moet ik veel gebruiken, aanvoelen hoe iemands’ muts staat, zoeken naar de juiste aanpak op het juiste moment. Op een ander moment kan dat een totaal andere aanpak zijn. Het kan ook volledig fout lopen, maar dat maakt het juist heel uitdagend.

Is het mijn droomjob? Het is niet de ideale job qua werkuren, dat schreef ik al in mijn vorige post. Ik ben ook sinds mijn zwangerschapsverlof verantwoordelijk voor mijn leefgroep. Ze willen dit in de toekomst “teamcoördinator” noemen. Dus ik neem een deel administratie op mij en ik ben het aanspreekpunt tussen teamleden en oversten. Ik heb nog niet veel ervaring, maar het is soms een beetje het gevoel alsof twee partijen mij uit elkaar willen trekken, maar op de één of andere manier probeer ik te bemiddelen, probeer ik mensen aan te spreken op een niet-veroordelende manier. Het is niet simpel maar ik doe het graag.

Wat ik later nog wil worden? Een alsmaar betere opvoedster. Ik ambieer ook een masteropleiding maar dat staat even on hold voor mijn kinderen. Maar ooit ga ik psychologie studeren. Misschien ga ik wel al 50 zijn, maar dat zien we dan wel. En dan moogt ge allemaal op mijn sofa komen zitten. Ik maak alvast een potje koffie.

oktober 20, 2015oktober 20, 2015

Het weekend: backwards

Zondagavond 21u: Strike in de zetel. Mijn lief is net thuisgekomen van de repetitie, ik houd mediacenteravondje in de zetel. We kijken niet apart naar series, dus zet ik op de achtergrond meestal iets brainless op zoals “Singles” of “Zo man Zo vrouw”, waar ik met een half oog naar kijk. Singles lijkt minder entertainend dan het vorige seizoen waar ik het nog had voor de grote Jessy. Ik zeg het: brainless voor duust.

Zondagmiddag 14u: Strike in de zetel nadat ik een ontspannend badje nam. Ik neem nooit een bad. Waarom niet? Dat ik het eigenlijk zelf niet weet, maar zondag had ik er echt zin in.

Zondag 10u30: Lopend door de Vredestad op de KBC Ieper Trail. Een geweldige ervaring, echt supertof. Ik liep door de twee middelbare scholen waar ik les kreeg, door de bibliotheek waar ik zoveel kom, door de vervallen plek waar vroeger de bibliotheek zat (die ik indertijd ook al veel bezocht), door het parkeerterrein bij mijn werk, door kerken, door musea…. Kortom: MACHTIG! En wat een organisatie! Geen spatje commentaar!

Door een danscentrum in de stad (bron: Facebook Franky Maes Danscentrum)

Ok, Ik zie er niet bepaald Doutzen Kroes uit als ik aan het lopen ben, dat is nog maar eens bevestigd met de foto! Whatever! Toen ik aan de finish kwam vroeg ik aan mijn vriendin: “Ben ik rood?” Ze zei geen neen.

Zondag 01u30: “Ik heb overgegeven!” Oh great. De oudste (ahja, moest Linus dat al roepen zou er iets heel creepy aan de hand zijn denk ik). Er waren brokken bij.

Zaterdag 22u30: Strike in de zetel. Ik bekijk de eerste aflevering van De Slimste Mens Ter Wereld. Misschien heb ik de eerste ronde volledig gezien, ik weet het zelfs niet meer.

Zaterdag 18u40: We komen toe bij mijn vriendin/meter van Linus die voor de kinderen zorgde terwijl we weg waren. Spiderman opent de deur. Time of his life denk ik.

Zaterdag 17u: Een huwelijksreceptie in Kortrijk waar ik weinig mensen ken, enkelen van één keer ontmoeten. Ik amuseer me eigenlijk wel nog in het leren kennen van nieuwe mensen, nooit gedacht dat ik zoiets nog zou zeggen, ik ben niet echt de supersociaalste.

Zaterdag 14u: Ik maak me klaar voor de receptie, weet niet of het kleedje mij eigenlijk wel past of niet, iets met “is mijn gat niet te dik?” Mijn lief moet dan backshots nemen met mijn gsm omdat ik niet over een grote spiegel beschik. Deze post ik hier eventjes niet, maar wel een selfietje anders?

Zaterdag 10u: Ik trotseer de Decathlon met de kleuter. Op zoek naar een mutsje dat ik online had gezien.

Bleek dat dit pas begin november binnenkomt…ik kocht alvast een nieuwe winterjas.

Vrijdagavond 21u: Strike in de zetel. We werken enkele afleveringen van How I Met Your Mother weg, de laatste twee heb ik gemist. Denk ik.

oktober 15, 2015

Weekend/Werk #boostyourpositivity

Ik ben nog een beetje zoekende in mijn nieuwe functie op het werk. Vooral het opmaken van de dienstroosters is een hele puzzel. Deze week deed ik al wat voorbereidend werk.

De post-it-fabriek verdient goed aan mij!

Ik ben nog een grote voorstander van het werken op papier. Het spreekt nog net iets meer dan de eeuwige computer. Omdat we elkaar weinig zien wordt er veel schriftelijk gecommuniceerd met elkaar. Ik kan ook meteen zeggen wie er tot mij “spreekt” omdat ik vlug handschriften herken.

Nog vlug een “deskie” alvorens ik weer voor enkele uurtjes vanalles door elkaar doe: uurroosters voorbereiden, emails beantwoorden, telefoons opnemen, praktische zaken regelen, teamvergadering voorbereiden, delegeren van taken die ik zelf niet kan uitvoeren en daarna als de bewoners thuiskomen: opvoedster/begeleidster zijn tot de avond valt. Al sinds Ilja er is werk ik 4/5e. Dat komt erop neer dat ik nog steeds heel veel op mijn ouders moet rekenen om de avonden te overbruggen. Ik werk gemiddeld 3 avonden per week minimum tot 19u45, soms tot 22u. En jawel, ik heb een man die voor de kinderen zorgt op die avonden. Hij werkt fulltime, maar heeft ook soms avondafspraken die hij niet altijd kan afstemmen op mijn avonduurrooster, al doen we goed ons best. Dus de grootouders kennen het reilen en zeilen van onze avondsituatie al heel goed. Waarvoor dank. Zonder hen zou het ècht niet lukken om onze job uit te voeren.

Verder deze week -naast een beetje extra uren op het werk – waren er nog volgende foto’s:

Het uitzicht als ik ’s morgens op het werk ben!

Ik begon te lezen in mijn broers' boek dat vorig week uitkwam. Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering! — Ik begon te lezen in mijn broers’ boek dat vorig week uitkwam. Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering!

Ik won een bon bij Sofie van Sofinesse! Yey! Merci Sofie, merci!

En verder is er morgen een receptie voor een huwelijk en zondag de Ieper Trail. Oeioei, en ik heb de hele week niet kunnen lopen, als dat maar goed komt!