Shout your heart out

Page 67 of 117

oktober 24, 2015

Ander en beter!

Jawel! It’s happening! Wat je hieronder zult kunnen lezen is een unicum in mijn blogbestaan: ik ga een recept delen!

Gisterenavond “had ik volk”. Zo noemen wij dat hier op streek, “ik heb volk”, lees: ik maak eten voor een bende vrienden en dan aperitieven we samen, tafelen en tateren erop los terwijl ik honderd keer naar mijn keuken loop om vanalles te halen en extra drank te voorzien, het gesprek onderbreek om te roeren in iets dat aan het opwarmen is, stress omdat ik mijn frigo niet meer dicht krijg en mijn keuken zich ontpopt tot een verzamelplaats voor afwas die ik niet meer in de machine gepropt krijg.

Zoals weinigen weten volg ik soms een kookles bij KVLV – voor vrouwen met vaart! De boerinnenbond noemen ze dat ook wel. Je mag eens fronsen, dat is ferm leuk daar in die boerinnenbond, ze doen daar tenminste normaal en ik voel me al eens slim als ik wèl weet wat Rice Krispies zijn in tegenstelling tot de oudere generatie boerinnen.

Maar gow, het recept. “Witte Chocoladetaart”. Oh yes, ik koos voor vetzakkerij. (of course, my dearest). Bij Haaike had ik gelezen over een kookboekenweek ,het sprak mij wel aan, dus ik nam mijn laatste kookboek “Taarten Zonder Oven” erbij voor het dessert.

De ingrediëntenlijst:

Bereiding:

“Hak de noten fijn. Smelt de suiker in een pannetje. Voeg de boter toe en meng met de muesli en noten. Verdeel het mengsel over een met bakpapier bedekte springvorm en strijk glad. Laat afkoelen en opstijven.”

So far so good.

Muesli gemengd met noten en gesmolten suiker ziet er alvast zo uit. Zorg dat je een stevige lepel hebt want het is een stevig goedje om door te malen.

We gaan verder met het recept:

grof hakken gaat vlot met een gigantisch mes!

Uiteraard ging het veel te goed. Terwijl mijn room op het vuur staat en ik de perfect grof gehakte chocolade erin probeer te smelten gebeurt er iets met mijn geduld. Het wordt op de proef gesteld. Ik verhoog het vuur. Draai me om en 5 minuten later zie ik het volgende in die kom:

Zwarte brokken. Inderdaad: aangebrand. Ik doe er niet om, echt niet. Ik giet het hele goedje in het toilet. Even later ruikt het daar alsof een chocoladefiguurtje zijn gevoeg deed.

En tof dat dat is, zo’n aangebrande kom uitkuisen! Echt zo tof.

Een uur later pek ik terug naar de winkel om een nieuwe voorraad witte chocolade en room. Ahja, mijn bodem was al mooi klaar, ik ging nu ook niet meer veranderen van dessert.

Wanneer ik klaar ben ziet mijn taart er zo uit. Het ding in de frigo mikken zonder morsen is geen sinecure maar het is gelukt!

Eind goed al goed….

In KVLV-land toch….

Na zeker 7 uren opstijven serveer ik de taart aan “mijn volk”. Ik haal het bakpapier eraf en kan ze redelijk goed op een plateau leggen zonder dat ze uiteenvalt. Heel goed zelfs, de bodem is echt stevig.

Stevig is echter een understatement. Ze is in feite beenhard! Ik haal wederom mijn gigantisch mes uit en kan ze in stukken snijden. Dat het mes een wapen is en je er zonder moeite een oor mee kan verwijderen zeg ik maar eens terloops erbij want met een gewoon Ikea-mes was mijn muesli-bodem niet te doorboren.

mijn taart zag er niet zo uit -neen- en dat lag niet aan het feit dat er geen zeste van limoen op was gestrooid…

Zo hard de onderkant was, zo zompig was de bovenkant. Eén grote zompige witte chocolademassa. Ik moest bijna lepeltjes uitdelen omdat ze niet eetbaar was met een vork!

Wat kan ik zeggen…een foodblog zal het hier wellicht nooit worden.

De chef-kok die deel uitmaakte van “het volk” (ja echt, zo’n dingen kom ik dus altijd tegen als er een chef-kok aanwezig is aan tafel) wist me te vertellen dat ik de room waarschijnlijk wederom te warm had laten worden en zo de structuur van de chocolade en de mascarpone verkakte waardoor het opstijven mislukt is. Tjah…koken is een beetje scheikunde zeker? En laat dat nu niet bepaald mijn beste vak geweest zijn…

oktober 22, 2015

#boostyourpositivity show your job!

My job. Het is zo danig veelzijdig dat ik er wel uren over zou kunnen doortypen. Ik ben opvoedster bij personen met een verstandelijke beperking. Het is moeilijk om hier veel specificaties over te geven als je niet in die sector werkt. Ik ben ook gebonden aan beroepsgeheim dus de foto’s van de vorige blogpost is echt al het verste dat ik kan gaan. Ik probeer het duidelijk te maken in mijn eigen woorden. Mijn werkplek is een leefgroep. Dat houdt in dat dit één groep is binnen een grote(re) organisatie (waar verschillende leefgroepen zijn). Concreet is het bij mij zo dat “mijn” leefgroep deel uitmaakt van een buitenproject. Een huis in de stad zeg maar. In onze leefgroep wonen 11 jongeren met een verstandelijke beperking. Onze taak is in eerste instantie om hen te begeleiden in hun dagdagelijkse bezigheden. Simpel zou je zeggen: boterhammen klaarzetten, douche aanzetten, zorgen dat ze hun jas aanhebben en wachten op de bus die hen naar school brengt. Hmm, akkoord, dat ook. Maar het is zoveel meer. Elke bewoner heeft zijn eigen “rugzak”. Als opvoedsters zijn we erop getraind om de inhoud van de rugzak een beetje met een keer te analyseren en te achterhalen hoe die persoon bestaat, hoe hij denkt, hoe hij redeneert. De rugzak blijft echter altijd even vol, we maken hem nooit leeg, want dat is onmogelijk. In feite kan iedereen opvoeder zijn, want je werkt effectief met een heel specifieke doelgroep die je moet leren kennen. De basis van onze opleiding is dan ook algemeen. Uiteraard is het belangrijk om te weten wat het syndroom van down is, hoe je communiceert met mensen met autisme en wat je al dan niet mag verwachten van iemand met een matig verstandelijke beperking, maar uiteindelijk leer je de job terwijl je hem uitoefent. Ik doe het nu 13 jaar en ik groei nog elke dag. Het gebeurt nog vaak dat ik thuiskom en zeg “amaai, dat heb ik nu nog nooit meegemaakt!” Gisteren kreeg ik nog een vorming over “omgaan met (verbale) agressie”. Er werden tips aangereikt om situaties die aan het escaleren zijn terug om te buigen. Hoe we erkenning kunnen bieden aan bewoners, hoe we door onze stem iemand kunnen kalmeren of juist opjutten.

In tegenstelling tot in mijn thuissituatie ben ik op mijn job wel heel perfectionistisch ingesteld. Ik wil alles onder de duim hebben ook al besef ik dat dat niet altijd mogelijk is. Vroeger was mijn perfectionisme een valkuil, het belette me om te groeien. Nu kan ik mijn fouten beter onder ogen zien. Een collega leerde me ooit “ja, als je gemist hebt, dan heb je gemist hé, we zijn allemaal mensen.” De worktools zijn: mijn lichaamshouding, mijn stem, mijn geduld, alertheid, creatief zijn, doordacht zijn. Ook mijn ellebogen moet ik veel gebruiken, aanvoelen hoe iemands’ muts staat, zoeken naar de juiste aanpak op het juiste moment. Op een ander moment kan dat een totaal andere aanpak zijn. Het kan ook volledig fout lopen, maar dat maakt het juist heel uitdagend.

Is het mijn droomjob? Het is niet de ideale job qua werkuren, dat schreef ik al in mijn vorige post. Ik ben ook sinds mijn zwangerschapsverlof verantwoordelijk voor mijn leefgroep. Ze willen dit in de toekomst “teamcoördinator” noemen. Dus ik neem een deel administratie op mij en ik ben het aanspreekpunt tussen teamleden en oversten. Ik heb nog niet veel ervaring, maar het is soms een beetje het gevoel alsof twee partijen mij uit elkaar willen trekken, maar op de één of andere manier probeer ik te bemiddelen, probeer ik mensen aan te spreken op een niet-veroordelende manier. Het is niet simpel maar ik doe het graag.

Wat ik later nog wil worden? Een alsmaar betere opvoedster. Ik ambieer ook een masteropleiding maar dat staat even on hold voor mijn kinderen. Maar ooit ga ik psychologie studeren. Misschien ga ik wel al 50 zijn, maar dat zien we dan wel. En dan moogt ge allemaal op mijn sofa komen zitten. Ik maak alvast een potje koffie.

oktober 20, 2015oktober 20, 2015

Het weekend: backwards

Zondagavond 21u: Strike in de zetel. Mijn lief is net thuisgekomen van de repetitie, ik houd mediacenteravondje in de zetel. We kijken niet apart naar series, dus zet ik op de achtergrond meestal iets brainless op zoals “Singles” of “Zo man Zo vrouw”, waar ik met een half oog naar kijk. Singles lijkt minder entertainend dan het vorige seizoen waar ik het nog had voor de grote Jessy. Ik zeg het: brainless voor duust.

Zondagmiddag 14u: Strike in de zetel nadat ik een ontspannend badje nam. Ik neem nooit een bad. Waarom niet? Dat ik het eigenlijk zelf niet weet, maar zondag had ik er echt zin in.

Zondag 10u30: Lopend door de Vredestad op de KBC Ieper Trail. Een geweldige ervaring, echt supertof. Ik liep door de twee middelbare scholen waar ik les kreeg, door de bibliotheek waar ik zoveel kom, door de vervallen plek waar vroeger de bibliotheek zat (die ik indertijd ook al veel bezocht), door het parkeerterrein bij mijn werk, door kerken, door musea…. Kortom: MACHTIG! En wat een organisatie! Geen spatje commentaar!

Door een danscentrum in de stad (bron: Facebook Franky Maes Danscentrum)

Ok, Ik zie er niet bepaald Doutzen Kroes uit als ik aan het lopen ben, dat is nog maar eens bevestigd met de foto! Whatever! Toen ik aan de finish kwam vroeg ik aan mijn vriendin: “Ben ik rood?” Ze zei geen neen.

Zondag 01u30: “Ik heb overgegeven!” Oh great. De oudste (ahja, moest Linus dat al roepen zou er iets heel creepy aan de hand zijn denk ik). Er waren brokken bij.

Zaterdag 22u30: Strike in de zetel. Ik bekijk de eerste aflevering van De Slimste Mens Ter Wereld. Misschien heb ik de eerste ronde volledig gezien, ik weet het zelfs niet meer.

Zaterdag 18u40: We komen toe bij mijn vriendin/meter van Linus die voor de kinderen zorgde terwijl we weg waren. Spiderman opent de deur. Time of his life denk ik.

Zaterdag 17u: Een huwelijksreceptie in Kortrijk waar ik weinig mensen ken, enkelen van één keer ontmoeten. Ik amuseer me eigenlijk wel nog in het leren kennen van nieuwe mensen, nooit gedacht dat ik zoiets nog zou zeggen, ik ben niet echt de supersociaalste.

Zaterdag 14u: Ik maak me klaar voor de receptie, weet niet of het kleedje mij eigenlijk wel past of niet, iets met “is mijn gat niet te dik?” Mijn lief moet dan backshots nemen met mijn gsm omdat ik niet over een grote spiegel beschik. Deze post ik hier eventjes niet, maar wel een selfietje anders?

Zaterdag 10u: Ik trotseer de Decathlon met de kleuter. Op zoek naar een mutsje dat ik online had gezien.

Bleek dat dit pas begin november binnenkomt…ik kocht alvast een nieuwe winterjas.

Vrijdagavond 21u: Strike in de zetel. We werken enkele afleveringen van How I Met Your Mother weg, de laatste twee heb ik gemist. Denk ik.

oktober 15, 2015

Weekend/Werk #boostyourpositivity

Ik ben nog een beetje zoekende in mijn nieuwe functie op het werk. Vooral het opmaken van de dienstroosters is een hele puzzel. Deze week deed ik al wat voorbereidend werk.

De post-it-fabriek verdient goed aan mij!

Ik ben nog een grote voorstander van het werken op papier. Het spreekt nog net iets meer dan de eeuwige computer. Omdat we elkaar weinig zien wordt er veel schriftelijk gecommuniceerd met elkaar. Ik kan ook meteen zeggen wie er tot mij “spreekt” omdat ik vlug handschriften herken.

Nog vlug een “deskie” alvorens ik weer voor enkele uurtjes vanalles door elkaar doe: uurroosters voorbereiden, emails beantwoorden, telefoons opnemen, praktische zaken regelen, teamvergadering voorbereiden, delegeren van taken die ik zelf niet kan uitvoeren en daarna als de bewoners thuiskomen: opvoedster/begeleidster zijn tot de avond valt. Al sinds Ilja er is werk ik 4/5e. Dat komt erop neer dat ik nog steeds heel veel op mijn ouders moet rekenen om de avonden te overbruggen. Ik werk gemiddeld 3 avonden per week minimum tot 19u45, soms tot 22u. En jawel, ik heb een man die voor de kinderen zorgt op die avonden. Hij werkt fulltime, maar heeft ook soms avondafspraken die hij niet altijd kan afstemmen op mijn avonduurrooster, al doen we goed ons best. Dus de grootouders kennen het reilen en zeilen van onze avondsituatie al heel goed. Waarvoor dank. Zonder hen zou het ècht niet lukken om onze job uit te voeren.

Verder deze week -naast een beetje extra uren op het werk – waren er nog volgende foto’s:

Het uitzicht als ik ’s morgens op het werk ben!

Ik begon te lezen in mijn broers' boek dat vorig week uitkwam. Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering! — Ik begon te lezen in mijn broers’ boek dat vorig week uitkwam. Ik lees nooit overdag, maar voor dit boek maak ik graag een uitzondering!

Ik won een bon bij Sofie van Sofinesse! Yey! Merci Sofie, merci!

En verder is er morgen een receptie voor een huwelijk en zondag de Ieper Trail. Oeioei, en ik heb de hele week niet kunnen lopen, als dat maar goed komt!

oktober 11, 2015

een frietje me shietje?

Ooit had ik iemand op bezoek die helemaal in extase kwam omdat ik verse frietjes serveerde. Hij had dat nog nooit gegeten behalve dan in de frituur. Ik wist niet wat ik hoorde. Nog nooit? Neen, altijd diepvriesfrietjes.

Dat is nu toch geen werk, een vers frietje maken?

Alerte vriendinnen die kwamen vieren op oudejaar zullen nu waarschijnlijk denken: “Awel, jij had toch geen frietpot?” Nope, inderdaad. Toen ik dat aan mijn tante ooit vertelde wist zij niet wat ze hoorde. “Dat kost niet veel hoor, je moet dat een keer kopen!” Ze vertelde erbij dat zij tot twee keer per week frieten eten. Ik was nog minder overtuigd. Een frituurpan (“frietpot” wordt hier onderlijnd door rode haakjes, het is duidelijk West-Vlaams 🙂 ) wil ik liever niet meer in huis. De hele keuken stinkt en alles wat je erin gooit en uit haalt is vetzakkerij. En ja, vetzakkerij is superlekker, en dat mag allemaal, ik ben de laatste om te zeggen dat je geen vetzakkerij mag eten, eet maar wat je wil, ik doe mee, hell, ik zou een Facebook pagina oprichten voor vetzakkerij moest ik een Facebook hebben. Maar het lukt ook in de oven. Ik las het ooit een keer ergens op een blog. Zelfs frikandellen (excuseer: curryworsten?) bak ik in de oven. Beetje olijfolie erover en nu en dan eens omdraaien terwijl ze bakken. Ze smaken uiteraard niet 100% zoals in “de frituurpan”, maar soit. En om de zoveel maanden gaan we eens naar het frietkot, dat heeft ook zijn charme, maar vooral: geen afwas! Whoop whoop en handjes in de lucht for that!

oktober 10, 2015

Het leven zoals het is: flexibel uurrooster

Om 9u20 rij ik de oprit op, ik zie dat het rolluik van Linus’ kamer alweer naar beneden is voor het voormiddagdutje en vind Ilja tussen zijn speelgoed in de living. “Mamaa!!!” roept hij blij. Mijn echtgenoot is zich aan het klaarmaken om te gaan verbouwen bij vrienden. Het is een onuitgesproken regel: wie hulp nodig heeft in zijn verbouwingen wordt geholpen. Toen we zelf in die situatie zaten kwamen ook heel wat mensen ons een handje toesteken en je kunt niet geloven hoe hard we dit hebben geapprecieerd! Ik neem afscheid en bekijk het allemaal eens van ver. In mijn hoofd gaat het van: “eerst Linus’ middagmaal klaarmaken”. Het voelt een beetje fuzzy na mijn inslaapdienst. Veel heb ik niet geslapen, één of andere dwaas begon rond middernacht een toeterconcert te geven in de straat, hij kreeg als het ware nog reactie van een andere toeteraar en toen was het helemaal in orde. Op dat moment dacht ik even: “Heb ik wel mijn handrem goed aangetrokken? Misschien staat mijn auto midden de straat?” Voor een keer was het niet zoiets, ik trok het mij niet meer aan en probeerde verder te slapen.

Na een courgettebereiding lummel ik wat aan, blader door de krant, luister naar Ilja’s verhalen over politiekantoren en boeven, dikke haaien en fijne walvissen.

Linus houdt ook een concertje en geeft mij de grootste glimlach ever als ik hem uit zijn bedje haal. Ilja blijft verder spelen met verschillende speelgoedjes door elkaar. Hij gaat op in zijn fantasiespel “Dankuwel omdat je zo’n mooi politiekantoor hebt gebouwd! Het is graag gedaan, boef!”. Linus volgt het een beetje kwijlend maar met grote ogen. Aan het wasrek hangt wat halfdroge was, ik herverdeel het over de halfwarme chauffages.

Tijdens dit alles staat ons avondmaal zichzelf klaar te maken, aardappelen koken, gehaktballen liggen te wachten om in de bouillon te belanden. Mmm, balletjes in tomatensaus, ik heb er nu al zin in. Ondertussen slof ik een beetje rond in huis, bekijk de nieuwe garage van het politiekantoor, geef Linus courgettepuree. Het blijft fuzzy in mijn hoofd. Ik ontmoet een overvolle droogkast:

we groeten elkaar, hij lacht naar mij, ik loop door. “Tot morgen”.

Ik moet me inhouden om niet in deze ballen te bijten!

Na boterhammetjes met soep ’s middags doen we allen een middagdutje. Ook Ilja gaat eventjes naar boven, want ook hij kan nog extra middagrust gebruiken (en het past want hij is nog steeds in zijn pyjama. Whatever, komt wel goed)

Zo’n flexibel uurrooster, het heeft zijn voor- en nadelen. Doordat ik de (slapende) nacht doe dit weekend kan ik overdag wel bij mijn kinderen zijn.

toegegeven, deze foto is van vrijdag, vandaag heb ik meer zakken onder mijn ogen…:-)

Ok, mijn echtgenoot is er vandaag niet bij, maar dat maken we morgen wel goed. Ik moet niet veel van mezelf op inslaapdagen, maar alles wat wel gebeurt is mooi meegenomen. En volgend weekend geniet ik extra van mijn vrije weekend!

oktober 6, 2015oktober 6, 2015

Negen dingen die nu anders zijn…

mijn schouders zijn slechts 15% van de tijd proper. Die tijd bevindt zich in het eerste half uur dat ik mijn kleren aanheb. Voor de andere 85% van de tijd is er ofwel een klodder melk, een kwakje snot of een overschotje groentjespap op te vinden. Net als ik ervan overtuigd ben dat ik volledig proper en vertrekkensklaar ben komt de kleuter nog eens zijn chocomond aan mijn broekspijp vegen. Ik begin het nut van ouderwetse voorschorten in te zien.

ik leerde niet twee maar drie dingen in één keer doen: baby troosten, telefoneren en tegelijkertijd een potje cornflakes vullen. Hey, ze hebben de speaker niet voor niets uitgevonden!
mijn kinderen houden ervan om tegelijkertijd te wenen. Synchroon-wenen noem ik het. Of ze wisselen elkaar af. Wisselwenen. Als de ene getroost is begint de andere. Kwestie van het gemakkelijk te maken.
baby’s wenen ook heel vaak niet. Alleen sta ik op dat moment nooit aan de kassa van de Aldi. Neen, ik sta dan ook nooit binnensmonds te vloeken op de 4 bomma’s die 8 postzegels nodig hebben, in de rij van het postkantoor. Dat is ook nooit het moment waarop ik aan de praat ben met de juf.
als mijn baby spuwt dan doet hij dat in één keer goed. Zijn beste resultaat behaalt hij als hij èn mijn trui, èn mijn broek èn de zetel in één kwak kan onderspuwen. Yes you did it! En dan zijn triomfantelijk opgelucht totje achteraf…goud waard!
kinderen slagen erin om mijn humeur in één keer te doen omslaan. Als ik in een pissige laat-mij-gerust-bui thuiskom en die kleine pudding geeft mij de grootste glimlach van de wereld, gepaard met zijn typische inademingskraai, dan zijn alle zonden van de wereld ineens vergeven. Ik smelt, ik ontspan en ik knuffel voor zot.
met een Maxi-Cosi onderweg is het precies toch even aanpassen, ineens kunnen er maar tien boodschappen meer toegevoegd worden aan de winkelkar, of ik moet de fishsticks herbergen op de schouders van mijn zoon die al half en half bedolven is onder een brood en twee pakjes jonge magere kaas. Er slaagt er ook altijd wel iemand in om zich massa’s dicht bij mijn auto te parkeren waardoor ik half zwetend, half paniekerig dat kind met bakje en al terug in de auto tracht te proppen zonder dat ik schaafwonden toedien aan mijn buurauto. Ah nu weet ik waarvoor die gevarendriehoeken “baby on board” dienen..
Na vier jaar en twee bevallingen heb ik een ander lichaam. Er is zoiets als een mummytummy, hoewel de rest van mijn lichaam er enigszins normaal uitziet, blijft dat kwabje er jammergenoeg lichtjes bengelen. De weegschaal mag dan nog zeggen dat je terug op je gewicht bent, je spiegelbeeld spreekt dat tegen. En mijn spiegelbeeld weet het altijd beter, godver.
Ik werd een couponner. Het is niet zo dat ik hele plastic folders bijhoud met coupons maar ik weet verdikke goed bij welke apotheker ze korting geven en wanneer de pampers in reclame staan. Oh, en diezelfde apotheker ken ik ondertussen bij voornaam. ’t Is Marijke voor de vaste klanten. Merci hé Marijke.

oktober 5, 2015

gewoon ondergaan

De voorbije dagen zijn er toch een aantal zaken voorbijgekomen die ik onder de categorie “tricky business” kan plaatsen. Zoals:

met een extreme loopneus, onstopbaar door zakdoek noch tissue, een huilende baby uit een Maxi-Cosi tillen zonder hem onder te snotteren.
een belegd broodje eten. Er moet altijd wel ergens iets uitspetsen, ik moet dertig keer de saus van mijn mond vegen of het is totaal niet toonbaar. Wie hier de ultieme broodjes-eten-zonder-morsen-tip kan posten die krijgt er ééntje van mij.
deze extreme pampertaart herbergen
een date met vriendinnen plannen en nu pas beseffen dat je de dag na de date een assessment krijgt op het werk
spreken voor een eivolle zaal met 540 man. They sat and stared. Althans, zo leek het toch.
500 cava-glazen vervoeren in je auto, bij elke bump in de weg horen hoe de hele boel klingelt en kluttert in de koffer
twee wenende kinderen troosten, met je hoofd vol snot en je verstand ergens rond het vriespunt omdat je het teveel hebt gebruikt de vorige twee dagen. (Volgens mij krijg je maar een voldoende aantal verstand per week, je moet het goed doseren, als je het teveel gebruikt op één dag moet je een dag compenseren door als een zieke koe op de trein te kijken, of is het als een hond op een zieke koe kijken? Ik weet het niet, ik zit in mijn compensatiedag vandaag)

Al die dingen, die gebeuren, en die gaan weer voorbij. Het moment zelf denk je “o-oh”, en twee minuten later is het gedaan. Stress en okselvijvers verdwijnen, er is niets gebroken, ik struikelde niet op het podium, mijn zoon werd net niet ondergesnotterd en de pampertaart blijft hier staan totdat ik een box vind om al die pampers in te steken.

september 30, 2015september 30, 2015

#boostyourpositivity de überplezante ochtendshow

“Show your morning” is het thema van de eerste uitdaging in #Boostyourpositivity. Wel mijn morning zag er vandaag alleszins anders uit dan die van gisteren. Gisteren was misschien ook wel een uitzondering. Mijn echtgenoot moest gevoerd worden naar het werk omdat hij die avond ging terugkomen met zijn bedrijfswagen. Op mijn “vrije” ochtend sta ik ten laatste om 7u10 op, zo ben ik al wakker voor de kinderen, want nadat mijn ogen open gaan heb ik graag het eerste kwartier een klein beetje rust. En koffie, veel koffie uiteraard. Toen hij wist te zeggen dat hij om 7u30-7u45 op het werk aanwezig moest zijn was dat toch een dompertje op de vrije dag-feestvreugde. Anyway, no problem, Linus werd in zijn berepakje gesjord, Ilja werd warm gemaakt voor het plan dat hij in zijn peignoir boterhammen in de auto mocht eten, we vertrokken. Ik had als enige bij mij: kinderen, sleutels. Mijn lief had zijn werkpapieren mee en zijn prachtige zelf. Eens in de auto vroeg ik waar de boterhammen van Ilja waren. “Oh, staan nog op tafel”. Mijn lief keert terug. Probeert de sleutel in het sleutelgat te steken….het lukte niet. “Mijn sleutels zitten nog op de binnenkant” wist hij te vertellen. “Ik ga wel achterom via de achterdeur.” Een beetje verward zei ik: “Maar de rolluiken zijn nog naar beneden”. Fuck. Damn you automatische rolluiken! Om een lang verhaal in te korten, het eindigde met een paar beschadigingen en de illusie om nooit meer de sleutels op de deur te steken. Ilja had zijn boterhammen alsnog. We reden totaal ongestresseerd naar zijn werk, want uiteindelijk was het probleem opgelost. Het enige dat we wel vergaten waren Pieters’ boterhammen.

Deze ochtend was het gelukkig anders. Ik had “de vroegen”. Een klein foto-verslagje:

Ik kom dat uur beneden en hoop dat de koffie vlug zal klaar zijn.

Twintig minuten later sta ik gedouched en gekleed klaar om eindelijk aan die koffie te beginnen. Addict? Moi? Mijn haar laat ik drogen “aan de stake”. Met de vroegen moet dat allemaal maar kunnen. Ontbijten doe ik op het werk.

Om 5:55 ben ik onderweg naar het werk. Gelukkig is het niet ver en is er bitter weinig verkeer op dat uur.

Oeie…best dat ik altijd speling reken in mijn vervoerstiming. Ik parkeer zo dicht mogelijk en stap nog een goeie vijf minuten tot ik er ben. (Serieus, ik rij 7 minuten en stap 5 minuten)

Om 6u10 sta ik op het werk om vijf minuten later te beginnen. Maar niet zonder een zjatje koffie uiteraard!

september 28, 2015

Hoe ik zelfs de stoerste mannen kan doen smelten

“Gelieve u aan te melden met uw wagen voor het vervallen van het huidige keuringsbewijs”. Na enkele weken de groene uitnodiging te negeren werd het misschien toch wel eens tijd om mijn wagen te laten keuren. “Gelieve de wagen aan te bieden in zindelijke staat”. Hmmm. Risky business in mijn geval. Ik trok na schooltijd op afspraak naar de keuring. De afspraak maken bleek onnodig, in de rayon “zonder afspraak” stond er niemand. Gelukkig mocht ik vlotjes aanschuiven en jaja, Poetin stond daar weer. Deze keer met nog drie andere mecaniciens. Twee van de vier hadden om 16u30 gedaan met werken en schoven mijn wagen door aan hun collega. Het was plezier alom daar aan het einde van de shift. Mecanicien 1 commandeerde zijn collega: “En doe maar een beetje voort hé, dat madamtje moet straks naar huis met haar twee kindjes, en pyjamatjes aandoen en eten geven, ik weet wat dat is!” Mecanicien 1 bleek een nieuwe papa te zijn. Poetin riep nog “het was leuk toen je ze maakte, maar nu is het één en al werk hé madamtje!” Oh yes, ik had de machorayon gekregen. Such fun! Linus deed wat hij altijd doet als het te lang duurt: hij begon te wenen. Ik waarschuwde mijn mecanicien over de zindelijke staat van mijn wagen. Gevuld met één wenende Linus, één 4-uurtjes-etende-waarommende- Ilja, een wandelwagen, een draagmand, drie zakken boodschappen en 16 liter fruitsap was “zindelijke staat” misschien wel met een korrel zout te nemen. Mijn mecanicien had er alle begrip voor en lachte zijn tanden bloot. Ik haalde voor de zekerheid de baby er maar uit en ook Ilja wou graag bij mij blijven. We schoven door, kind één troostend en kind twee honderdduizend vragen beantwoordend. Aan het einde van het verhaal bood de mecanicien aan om mijn wagen vooraan te parkeren “zo ben je gemakkelijk met je kindjes, moet je ze niet nog een keer in- en uithalen”. Oh, thoughtful! Ik moest echter nog mijn portefeuille uit mijn ~~mest~~achterbank halen, ik denk niet dat hij van plan was om ook nog eens voor mij te betalen. Ik stak hem de baby toe: “Wil je hem eens pakken?” Hij aarzelde: “mijn handen zijn vuil”, dat vond ik geen argument, a little autosmeer never killed anyone. Hij pakte hem uiteindelijk vast en instant begon het…babypraat! “Ewel kleine broer, waar ben jij nu?”. Na wat gerommel (en stiekem gegniffel) op de achterbank stak ik mijn handen uit om hem terug te pakken. Zeker tien tellen bleef ik zo staan, die man was gesmolten. Ik zweer erbij, één grote plas testosteron daar op die keuringsvloer. “A woedjiewoedjie, oh, het is lang geleden dat ik nog zo’n kleintje heb vastgehad, die van mij zijn al 10 en 12!” Nadat hij mijn auto net niet IN de kassa had geparkeerd bedankte ik hem voor alles. En zeker om mijn auto goed te keuren!