Shout your heart out

Page 66 of 118

januari 1, 2016

and off we go

1 januari 2016. 6u58. Er is niets anders dan elke andere ochtend. Linus vertelde zijn eerste verhaal om 6u en viel na 25 minuten uitverteld prompt in slaap. Auto’s razen door de straat, ik hoorde zelfs al een vrachtwagen. Er pinkt een groen lichtje op mijn gsm: twee ongelezen smsjes. Waar is de tijd dat nieuwjaars-smsen the bomb waren? Als ik beneden kom is de schade beperkt. Ook daar geen (afwas)bommen, die deden we gelukkig gisteren. Er overspoelt mij een tevreden gevoel over mijn poetswerk van gisteren. Het is toch aangenaam opstaan in een proper huis. Met een kruipertje (paracommando-style) in huis is het aangeraden om iets meer te dweilen, het is pas als je over de vloer rolt dat je ziet in welke staat hij is. Er staan twee fake-tupperware-dozen klaar om het gevecht met de diepvries aan te gaan. Ik maak dezelfde bedenking zoals altijd als ik de diepvriesdeur opendoe: why??? Het wringen en stapelen van tupperwaredozen is nu niet bepaald een aangename bezigheid als je diepvriesgroenten van de ene naar de andere hand moet gooien omdat je vingers aan het afvriezen zijn. Mijn idee van de hemel is nog niet gevormd maar ik vermoed dat ze daar een grote diepvries hebben, gevuld met lekkere gerechtjes en altijd plaats voor iets nieuws, gewoon opendoen en er inzetten. Geen geworstel, geen gevloek, geen getest of de deur terug dicht kan. Koffie wordt gezet. De computer werkt even traag als anders “gmail reageert niet”. Same old same old. Voor het nieuwe jaar graag een gigantische diepvries en een supersnelle laptop. Om 7u24 hoor ik een kleuterstemmetje “de wekker is gegaan!” Hij sliep tien minuten uit, mijn oudste zoon. Even later volgt het tweede babyvertellement. En de dag opent zich. Het jaar gaat van start. In dezelfde tred als het vorige. Melk wordt gemaakt, er wordt geknuffeld. Net als alle vorige ochtenden deze week. Ik denk na over de dag die komt. Mentaal stel ik me het stapelwerk voor in de wagen: wandelwagen, reisbedje, groentenpap en boterhammetjes, nieuwjaarsgeschenken. Hopelijk vergeten we niets. De komende weken zal ik nog wel eens missen als ik de datum neerschrijf. Dan wordt de 5 omgevormd tot een 6. Gelukkig is dat maar een kleine aanpassing, ééntje die onopgemerkt kan passeren.

Gelukkig nieuwjaar! Dat het moge zijn zoals je het zelf wil!

december 28, 2015

Tijd en boterhammen

Dan kijk ik naar die twee pagadders, elk op hun stoel. De ene met een grote boterham, de andere enkele stukjes in zijn mondje mikkend. En dan komt het besef: die zijn van mij. Die twee. Dat zijn mijn kinderen. De tijd raast voorbij en ze vragen bakken tijd en energie, maar soms sta ik stil en besef ik het: ik ben de moeder van die twee jongens, elk op hun stoel. Voor altijd hun mama. We zullen nog jaren doorbrengen samen, we zullen nog vloeken op elkaar en lachen om domme dingen. Grote problemen en kleine zorgen delen. En dan moet ik glimlachen. Ik heb het maar mooi voor elkaar. Met die twee boterhametertjes van me.

december 26, 2015december 26, 2015

Lijstjestijd: De boeken die ik in 2015 las

Lezen zal ik nooit afleren. Maar het tempo van het lezen, dat fluctueert nogal. De laatste maanden is dat: traag. Als in: slakken-gniffelen-achter-mijn rug-traag. De vermoeidheid slaat ’s avonds nogal vlug toe en dat bepaalt wel de kwantiteit van het lezen. Als ik dagelijks 20 minuutjes lees, dan mogen we van een normale dag spreken. Deze nacht was er echter iets vreemd aan de gang. Tijdens de film van de avond – Reservoir Dogs- was ik in de zetel in slaap gesukkeld. Nochtans een toppertje, maar hey, eens de oogleden beginnen te zakken is er no turning back, ik zag nog hoe ze van iemand een oor afsneden en toen ging het licht uit. Om 23u schoot ik wakker door “Yippee ki-yay, motherfucker”, blijkbaar was ik in een andere film beland waarbij vliegtuigen in de fik werden gestoken en was ik net op tijd voor het toppunt. En toen kwam het. Op het moment dat we besluiten om te gaan slapen: klaarwakker. Rampzalig. Iedereen rond je ligt te ronken en dan lig je daar te turen en te denken en te draaien. Ik begon meteen in “Woesten”. Vier uur, twee vruchteloze pogingen om het boek weg te leggen en de slaap te vatten later bleek ik 140 pagina’s gelezen te hebben. Als ik nog één slapeloze nacht heb dan kan ik “Woesten” nog op mijn boekenlijstje van 2015 zetten. Het lijstje is niet bijster lang, maar mogelijk vergeet ik er wel…

Enkel Cécile was een downer. Maar toch heb ik het uitgelezen. Niet voor de mooie schrijfstijl maar voor het verhaal dat me toch meetrok. Het is ook voor het eerst dat er informatieve boeken tussen staan. Tjah, het is dan ook voor het eerst dat ik een jaarlijstje opmaak. Voor 2016 ben ik wel nog op zoek naar boekentips, liefst in dezelfde trend als de boeken die ik heb gelezen. Ik ga al zeker voor “De Engelenmaker” van Stefan Brijs en de nieuwe van Saskia De Coster. Ook “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest?” van Joachim Meyerhoff staat op mijn to-read-lijstje.

Op naar wat hopelijk een mooi leesjaar 2016 wordt!

december 21, 2015

2015: weer een jaar vol veranderingen

Toen we in december 2014 vooruitkeken naar 2015 wisten we wel dat er een grote verandering op til was, het zou een jaar zonder slaap en met veel extra liefde worden. Dat van die liefde bleek volledig waar, de rest viel al bij al wel mee. De grote impact die ik had voorzien met de komst van de baby bleek overdreven, een baby opkweken is ook deze keer niet zo moeilijk als ik altijd heb gedacht, ik voorzie altijd voldoende ruimte voor drama om dan te merken dat het eigenlijk wel meevalt. Er waren wel nog grote veranderingen. Zo maakte de echtgenoot een carrière switch om u tegen te zeggen. Dat zorgde voor een extra drukke kraamtijd aangezien hij 1 week na mijn bevalling startte op zijn nieuwe werk. Anyway, alles passeert. Hieronder nog enkele beelden die me zijn bijgebleven van 2015:

we ruilden onze zolder in voor twee kinderkamers

2015-02-27 14.48.48 — 2015, het jaar van de selfies en de tulpen

2015-04-12 09.27.19-1 — April 2015. Geen woorden nodig?

23 april: De start van een broertjesrelatie die nog steeds in stijgende lijn is

2015-04-27 12.59.29 — 28 april, de thuiskomst van Linus. Toen de lakentjes nog groot genoeg en zonder spuugvlekken waren.

We kregen er nog een derde gezinslid bij!

Zomer 2015: een konijn voedert een vogeljong?

18 oktober 2015: 6 maanden na mijn bevalling loop ik voor het eerst 8,5 km.

November 2015: brothers in arms (of in pyjama's) — November 2015: brothers in arms (of in pyjama’s)

Aan jullie allemaal: geweldige feestdagen toegewenst, net op de manier zoals je ze zelf wil vieren. Is dat in een spetterend tuxedo en een glitterjurk of liever op pantoffels in je onesie. Als het maar je goesting is!

december 18, 2015

De warmste Waes

Al sinds jaar en dag ben ik een Studio Brussel luisteraar. Mijn plan om Christophe Lambrecht tot tweede echtgenoot te nemen is nog steeds bestaande, aan hem om te reageren over hoe en wanneer, zo ver zijn we al. Vincent Byloo won de laatste jaren ook aan sympathie en Kirsten Lemaire vind ik ook een topper. En nu komt het. Misschien ben ik nog steeds een beetje in mijn zagen. Oordeel zelf maar. Maar ik ben echt een partypooper als het over Music For Life gaat. Pas op: ik vind het geweldig al die goeie doelen en als ik ergens kan steunen door een pin, een warme loempia of een wafel te kopen dan ga ik dat niet laten, ik zou er nog een ommetoertje voor doen. Maar het is het radiogegeven op zich dat mij echt niet kan bekoren. Ik heb het deze ochtend 2 minuten gehoord en dan kwam het weer naar boven. Too much. Ik weet het niet wat het is, maar ik kan er echt niet meer naar luisteren. Wreed hé. Ik wou dat ik zelf in de jolly good fella-sfeer kon zitten en helemaal opgaan in het heyho-we-zijn-er-allemaal-voor-elkaar-gegeven inclusief kassagerinkel. Maar neen. Ik voel het niet. Dus ik zap naar andere posten voor enkele dagen. Dat ik dan een overload aan Katy Perry en Adele krijg dat neem ik er graag bij. Stiekem hoop ik nog een Mariah mee te pikken ergens en met mijn vingers mee te knippen —ooeeeeh baby!

Gisteren werd er niet gezapt. Ik wou persé de finale van De Slimste Mens Ter Wereld zien. Het is lang geleden dat een seizoen volledig werd bekeken hier, ik blijf het een mooi programma vinden. Maar wat was dat eigenlijk voor gedoe rond Danira (jawel ik heb de naam moeten opzoeken om ze juist te schrijven) Boukhriss Terkessidis ? Ze is gewoon slim en ze verweert zich. Ik vond ze eigenlijk niet echt arrogant overkomen zoals sommigen haar omschreven, eerder…goed ter tale, of zoiets. Ik hoop dat ze het nog ver gaat schoppen, de brains heeft ze alleszins! Uiteraard mocht Tom Waes wel winnen, hij verdient het vollebak. Maar zij ook. Tom Waes, dat zou toch gewoon uw sympathieke buurman kunnen zijn hé. Dat gevoel had ik minder met Kobe Ilsen en nog veel minder met Kevin Janssens. Ik kijk al uit naar het volgende seizoen!

december 17, 2015

#boostyourpositivity reload

Boost your positivity. Het is precies eventjes nodig: het huis is een catastrofe. Overal waar ik kijk is er wel iets dat overhoop of niet op zijn plaats ligt. Mijn was zou eigenlijk netjes geplooid in de kasten moeten liggen…

Ik had twee dagen nachtdienst waardoor ik overdag wel het één en ander kon doen maar mijn lichaam vroeg rust. Ik heb geluisterd. Want het is nu al sinds 2 december dat ik rondloop met keelpijn. Mijn keel is mijn zwakke plek, vermoeidheid, ziekte, alles slaat op mijn amandelen. Er werd een antibioticakuur opgestart in de week van 2 december, ik bleef zelfs thuis van het werk omdat ik door de koorts niet meer uit mijn zetel raakte. Toch heb ik deze week weer vapeurs, koortsnachten en doet het zelfs pijn om te ademen. Ik hoop dat het (derde) doktersbezoek straks een verbetering betekent. Ondertussen loop ik rond met een afslobberende oude jeansbroek (ahja, alles zit hier gewoonweg in de vuile was) om de één of andere bizarre reden ben ik 4 kg vermagerd in de laatste maanden. Ik vind dat een beetje “ik heb niet gestudeerd voor dat examen” en dan toch 16/20 halen (was het Kamal in De Slimste Mens die dat uiteendeed?) maar ik heb er niets voor gedaan om op mijn “trouwgewicht” te komen. Ik loop al drie weken niet en diëten doe ik al zeker niet (wist je trouwens dat de paprikachips van het merk Hema extreem lekker zijn?).

Soit, het is niet allemaal kommer en keel. Ik was niet ziek genoeg om de blogbrunch af te zeggen al leefde ik wel op dafalgan toen. Amaai, ik had al eens geloerd op de website van zaal Lux in Gent maar the real stuff was nog een ander paar mouwen. Wat een locatie! En de catering was uiteraard top. Zijn we toch lucky bastardinnen! Als ik dan nu terugkijk naar mijn rampzalige huishouden lijkt dat geweldige boostyourpositivity-concept met al die toffe vrouwen zooo ver weg. (oei, is het nu mijn gedacht alleen of ben ik echt wel een beetje in mijn zagen vandaag?)

Vanaf nu is het ook in één rechte lijn naar de feestdagen, nog één weekenddienst en dan ben ik door overuren 13 dagen thuis tijdens de kerstvakantie. Hopelijk fit en gezond (en ietsje meer rond).

En jullie? Doen jullie iets spectaculairs tijdens het kerstverlof of zal het net als hier zijn: chillaxen en zoeken achter nieuwe savatjes?

december 8, 2015

Over een speciale band

Ken je dat, mensen waarvan je denkt: ik zou hen eigenlijk wel beter willen leren kennen want ik denk dat het echt goed zou klikken tussen ons, maar het komt er niet echt van. Het leven staat je een beetje in de weg. Zo heb ik het een beetje met Evelien. Evelien leerde ik kennen tijdens mijn opleiding orthopedagogie, we carpoolden over en weer naar Kortrijk. Ik haakte even af, maar zij deed dapper verder. (Toen ik haar later tegenkwam en ze trots meldde dat ze afgestudeerd was werd ik jaloers, een tijdje later stapte ik zelf weer in en werkte de hele opleiding af, weliswaar niet meer samen met Evelien, maar met deze madame). Evelien en ik zijn ook collega’s, niet rechtstreeks maar toch soms in contact met elkaar, maar most of all: Evelien kan geweldig mooi zingen. Binnen onze voorziening werd een groep opgericht: Il Sogno Particolare . Het muziekensemble is een mix van bewoners en begeleiders van de voorziening. De groep, waarbij Evelien samen met een andere collega de zang op zich neemt treedt regelmatig op, zo deden ze reeds samenwerkingen met Raymond Van het Groenewoud en Willem Vermandere.

Nieuwsgierig geworden naar deze speciale band? Donderdag treden ze op in CC Het Perron in Ieper samen met Jan De Smet. Alle info vind je op de affiche.

december 4, 2015

Slimste-mens-gewijs: Koningin Fabiola

Enkele weken geleden had ik zo’n eigenaardige ervaring. Zo één waarbij ik begin te twijfelen of iemand nu nog leeft of niet. Ik heb dat soms met Koen Crucke. “Leeft die nu eigenlijk nog of is die nu gestorven?” Ik verwar hem gewoon met Felice Damiano. (Felice is wel degelijk overleden!). Nu was het enigszins anders. In De Slimste Mens Ter Wereld was er een fragment van de begrafenis van Koningin Fabiola. Ik begon een klein beetje raar in het rond te kijken. Was Koningin Fabiola dan dood? Had ik dat echt compleet, maar dan ook compleet gemist? Ik dacht eerst nog dat ze in De Slimste Mens verkeerd waren en het over één of andere oudere koningin ging. En jawel, morgen blijkt dat al een jaar geleden! Ging jij dat zeggen? Stond ze misschien in de schaduw van Luc De Vos? Heeft ze gewoon een ongelukkige periode gekozen om het tijdelijke voor het eeuwig te wisselen? Of moet ik echt dringend meer naar het nieuws kijken?

Op de blog van Miss Fabuleus las ik dat ze Slimste-Mens-Gewijs niet ver ging komen met haar kennis over Steven Hawking (trust me, ik ook niet), maar mijn kennis over Koningin Fabiola reikt ook niet verder dan:

vrouw van wijlen Koning Boudewijn van België (de aankondiging van zijn dood gebeurde trouwens tijdens een aflevering van Samson en Gert, dat weet ik dan wel nog)
kon geen kinderen krijgen
Spaanse
oud en versleten (ahja, ik wist niet meer dat ze eigenlijk al dood is)
iets rond de Efteling?

Na een vluchtige blik op Wikipedia blijk ik nog redelijk juist te zijn, behalve het levende gedeelte dan. Maar wist je dat…haar broer eigenlijk acteur en playboy was? En dat ze eigenlijk best nog cool was met dat blauwige haar. Move over Marge Simpson! Ook daagde ze diegene die haar met de pijl-en-boog-dood bedreigde uit door een appel in de lucht te houden! Dat was ik vergeten. Aha! Zie, zo’n dingen vind ik dan weer leuk om lezen! Merci Wiki. Merci. En RIP Fabiola.

november 30, 2015

Jummy in the tummy

Veel mensen weten het al, sommigen misschien nog niet: ik kan enorm veel eten. Als ik ooit in hongersnood kom dan pas heb ik een probleem. Neen, dan heb jij een probleem als je dan met mij moet omgaan! Je zal me dan ook zelden betrappen op het maken van te weinig eten. Eten ga je! Mijn diepvries vult zichzelf ook regelmatig met overschotjes, meestal heb ik een volledige maaltijd teveel gemaakt, soms is dat heel bewust ook. De voorbije dagen hadden we een lang weekendje “verlof” gepakt. Het originele plan om mijn broer op te zoeken in Amsterdam werd afgevoerd, laat ons zeggen door een samenloop van omstandigheden: slechte communicatie, foute timing en tekort aan tijd om iets te regelen.

We namen wel twee losse dagen verlof op om samen erop uit te trekken terwijl Ilja en Linus op school/de crèche waren. Van mijn vriendin (die dringend moet beginnen bloggen, btw) kreeg ik voor de geboorte van Linus een bongobon “Lunch voor twee”. Mijn lief eet geen vis en door de korte tijdspanne moesten we in West-Vlaanderen blijven (ik wou graag om 15u aan de schoolpoort staan) dus de keuze was vlug gemaakt op een brasserie in Kortrijk. Daar kregen we (in de prijs van de bongo) een cava, een witloofsoep die overheerlijk smaakte, hesperolletjes (’t was witloofdag geloof ik) en een koffie. De koffie werd gespiked: een mellowcake, een koekje en een boterbiscuit. Het zijn de details die het hem doen vind ik, maar zo’n speciallekes bij de koffie zorgen ervoor dat ik terugkeer naar een plekje. We deden nog een paar winkels, zalig, zo eens zonder kleuter die vanalles vraagt en zonder wandelwagen die overal aan blijft haperen. Trouwens, mijn echtgenoot gaat graag winkelen, althans, als hij iets voor zichzelf kan vinden, dat maakt het wachten aan mijn pashokje iets draaglijker.

neen, dit is geen zwart-wit-foto…we hadden het niet zo goed getroffen met het weer vandaag

Vandaag stelde ik mijn grote maag weer tevreden in Gent deze keer. Bij “De Kastart” at ik de overheerlijke spaghetti van het huis. Ik koos voor een medium, met het idee van: heb ik te weinig, dan eet ik nog een dessert (mmm *speekseloverschot* dessertje). Maar hell, mijn maag -die al serieus aan het grommen was na een relaxerende sauna/hamman – was ploempvol. Je moet er wel niet gaan voor de gezelligheid, mijn lief en ik zaten zowat op elkaar om te eten en we waren binnen en buiten in 25 minuten, maar dat er extreem gesmuld werd, dat mag je wel geloven.

deze lonkten extreem daar in de sauna en de jacuzzi , maar ik heb ze wijselijk niet aangeraakt

Ohja, ik flanste ook kraamkost in elkaar het voorbije weekend. Vriendjes kregen een baby, dat verdient wat verwennerij. Toch gezellig, zo ergens toekomen, samen eten en dan weer alles netjes achterlaten.

en: ik ben eindelijk, als laatste van alle bloggers op aarde, aan de slag gegaan om zelf granola te maken. Ik at het voor het eerst in Bar Bidon tijdens de Danone blogbrunch en sindsdien wou ik het gewoon blijven eten, maar het kwam er maar niet van. En eigenlijk, het is te simpel voor woorden. Ik pikte het hier. I’m so hipster now, granola maken en door Gent tjoolen en al. Nu nog een manbun op mijn lief zijn achterhoofd en 5 euro betalen voor een pinterest-schuim-hartjes-koffie en we zijn way too cool!

november 23, 2015november 23, 2015

De kreunende orchidee

Sinds we in ons huis hier wonen (nu zo’n 2,5 jaar) gaat het veel beter met mijn orchideeën. Waar ze in ons vorige huis gewoon samen met hun blaadjes doodvielen herleven ze hier seizoen na seizoen. Ik kan maar één iets bedenken: licht. Dit huis is veel lichtrijker dan onze vorige stek. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat mijn orchideeën hier gewoon contenter zijn. Samen met hun baasjes uiteraard. Want er zijn nog steeds mensen die vragen “of we ons jeunen* in ons huis”. Het is dubbel de grootte, half zo druk langs de weg en we kunnen vooraan en achteraan zo’n 2 km ver zien. Dat er nog massa’s werk in is laat ik even achterwege. Het is een huis van 40 jaar oud, het grootste deel is vervangen, maar we zijn nog zoet voor enkele jaren van sparen. Maar mijn orchideeën dus….die jeunen zich hier ook. Ik geef ze geregeld eens orchideeënmest. De groenman die meeleest denkt waarschijnlijk “allemaal geldklopperij, dat is niet nodig!” Ik was vandaag wel geschrokken dat ééntje ervan zich echt wel aan het uitbreiden is van een simpele draaiboog naar een gigantische takkenboel! Ik denk dat ik hem zelfs hoor kreunen! Orchid going bananas! Het feit dat ik het nu pas opmerk wil misschien wel zeggen dat er een drukke periode is gepasseerd. Het is niet dat het niet duidelijk is…

De befaamde orchidee was een attentie van mijn nichtje uit New Jersey die hem dan weer kocht onderweg naar hier. (Ahja, het prijskaartje van Delhaize hing er nog aan, zo’n dingen zie ik altijd maar ik zwijg erover en bedank uitvoerig en heel gemeend want orchideeën zijn gewoonweg een schitterend geschenk – behalve voor mijn vriendin Maaike, die houdt er niet zo van).

*zich jeunen: zich amuseren, tevreden zijn. “Ik jeun het jou” wil dan weer zeggen: ik gun het jou!