Shout your heart out

Het stond op mijn to-do-lijstje voor tijdens mijn zwangerschapsverlof.  Eclairs maken.  Er was Dr. Google die me een recept bracht van Sofie Dumont.  Ladychef of the year kweeniewannear.  Er is zelfs een filmpje bij het recept geplaatst.

http://koken.vtm.be/de-keuken-van-sofie/recept/eclairs

Laat ons zeggen…Sofie en ik, we gaan geen vriendinnen worden vrees ik.

Het is geen handig iets om te maken zo, eclairs.  In feite moest mijn zelfkennis mij aangesproken hebben bij: “neem een spuitzak”.  Dit loopt altijd verkeerd af bij mij.  Ik gebruik wegwerp zakken, maar toch lijkt de inhoud van de spuitzak steeds overal -behalve op de bakplaat- te belanden.  Dat druppelt als het moet stoppen met druppelen, ook als je roept “stop met druppelen!!”, dan blijft hij gaan!  Die zak scheurde dan nog eens aan de zijkant waardoor er langs daar ook deeg een weg leek te banen naar buiten, resultaat: mijn handen helemaal in soezendeeg.  Ik zie Sofie Dumont op dat filmpje ook nergens morsen met die zak, laat staan tussenin haar handen wassen.  Die haar handen, dat blijft het hele filmpje proper!

Ik moest het filmpje halfweg mijn bereiding herbekijken want: hoe dik had zij nu haar soezen gespoten?  Toch precies iets dikker dan die van mij.  Een deel van mijn soezen was echt te mager om er een eclair van te maken, maar ik heb er mijn plan mee getrokken.

Wat ze er ook niet bij vertelt is dat de pot waarin je het soezendeeg maakt extreem plakkerig en smerig is.  Vraag maar aan mijn lief, die vloekte nogal toen ik hem de opdracht gaf om hem af te wassen.  (Als hij vraagt “moet ik helpen?” dan profiteer ik daarvan, maar ik vermoed dat ik met deze opdracht wel wat krediet heb verloren)

Ik zie haar ook niet sukkelen met al haar vuile kommen.  Want hell, van eclairs maken, daar heb je nogal een afwas van.  Ik stak alles achteraf in de machine en die zat net niet vol…Sofie heeft waarschijnlijk een nest kabouters onder haar toonbankje lopen. Die trekken aan haar schortje als ze zonder werk zitten.  En had ik al gezegd dat Sofie nooit haar handen moet wassen?  Er hangt ook geen deeg aan haar kranen of geen chocoladesaus, neen, haar kranen -en haar handen- zijn spic en span.

De banketbakkersroom was nog zo’n failure.  Nochtans is het niet de eerste keer dat ik zo’n room maak, maar haar recept moet ik blijkbaar helemaal fout geïnterpreteerd hebben.  Na de afkoeling bleken er nog heel wat klontertjes te vinden en qua smaak had ik ook niet de normale drang zoals anders om de overschot van de pot uit te lepelen.  En overschot was er!  Van alles trouwens.  De dorade om de soezen in te wrijven, vier eiwitten die er nog stonden te niksen, 3/4e van de banketbakkersroom en 1/3 van de chocoladeganache, alles ging in de vuilbak of de gootsteen.  En zeg nu zelf, iets met chocolade in de vuilbak gooien, dat doet toch wel pijn hé.

Uiteindelijk maakte ik wel iets dat enigszins op een eclair geleek, maar het was niet om over naar huis te schrijven.  Laat staan om ermee te stoefen op je blog.

Deze eclairs hebben mij maar één ding geleerd: die van de bakker zijn lekkerder (en geen afwas!).

Mijn grootvader zaliger kon het indertijd: een appel volledig schillen zonder dat de pel ervan brak.  Hij at er dagelijks dus ik was er regelmatig bij toen hij zijn stunt uithaalde.  Bij het maken van verse appelmoes deze week probeerde ik hem te evenaren maar dat blijkt toch helemaal niet zo simpel als het eruit ziet:

Na enkele rondjes brak de schil en moest ik me weer gewonnen geven.

Tien appels, ik dacht: “Daar kunnen we twee dagen van eten met ons drie”.

Boy was I wrong!  Er was slechts een half soepkommetje overschot.  Als je ziet wat het resultaat aan appelmoes maar is van 10 appels.  Niettemin vind ik verse appelmoes toch stukken beter dan die uit potten.  Ik neem het erbij dat ik in het stof bijt tijdens de wedstrijd appelschilstunten.