Peggy’tje, het gaat er precies niet zo geweldig goed mee.  Haar kam hangt al twee dagen plat en ze is niet in haar gewone doen.  Had ik niet ergens gehoord dat kippen met een platte kam zich niet zo goed voelen?  Ze verschuilt zich ook onder haar boog.  Als ik naderbij kom doet ze niet haar normale springtegendendraad-moves.  Normaal springt ze omhoog, klampt zich vast met haar poten aan de draad terwijl ze tegelijk met haar vleugels slaat.  Ik schrik me altijd kapot als ze dat doet, ook al weet ik dat het zal gebeuren.  Ze heeft ook geen kippenmanieren, eerder ik-heb-teveel-gedronken-gisterenavond-en-ben-er-nog-altijd-niet-goed-van-manieren.  Peggy woont hier al langer dan wij.  Toen we het huis kochten zat ze hier als een koningin te rijk in een kiekenplein dat de helft van de tuin in beslag nam.  Ze werd Peggy genoemd naar Peggy uit “Thuis”.  Nu lijkt ze ziek.  Of oud misschien?  Hoe oud ze juist is, ik zou het niet weten.  Wij hebben ze al drie jaar en half.  Zou dat oud zijn voor een kip?  Als ik denk dat één van mijn kippen zich niet zo fit voelt dan denk ik meteen:”wat als ze doodgaat?” Wat doe je met een dode kip?  Begraven?  Hoe kun je een kip begraven zonder dat de kat of de buurtkatten het dier weer opgraven?  Opeten is al zeker niet aan de orde.  Niet alleen omdat ze misschien een ziekte heeft, maar ook omdat ze ons huisdier is.  Ik zie niet iemand direct hondenbillen eten, dus mijn eigen kip ga ik zeker niet opeten.  Laat ons hopen dat ze morgen weer genezen is.  Dan hoef ik die doemgedachten niet voor werkelijk te houden.

Vive la fête, Geppetto & The Whales, Joost Noyelle de gebuur verdikke.  Marcel en zijn villa staan al 3 weken op de grote markt in Ieper en ik ben er nog geen één keer geraakt.  Ik moet zelfs met schaamrood op de wangen toegeven dat ik zelfs nog geen één keer gekeken heb.  Ik heb het huis wel al zien staan tijdens een comiskesrushke in Ieper.  Niet mijn normale doen, want ik vind Villa Vanthilt wel een leuk zomerprogramma.  De laatste tijd hoor ik hier en daar wel eens “hij laat niemand uitspreken” rommelen.  Straks eens de opname met onze “buurman” in de villa bekijken.  Wat ik wel doe op dat uur van de avond als ik niet op het werk ben?  Maffen in de zetel terwijl we naar seizoen 1 van The Killing kijken. ’t Is te zeggen, hij kijkt, ik maf.  Ik sta al twee afleveringen achter.  Maar mijn bloed is goed, prachtig rood bloed!

Ik ben zo ouderwets als bloemetjesslaapkleedjes.  Ik heb een papieren agenda, één van 3 euro in Boekenvoordeel, tjokvol gekrabbeld met uurroosters van mij en Pieter en Ilja’s crècherooster er nog eens bovenop om het nog moeilijker te maken.  Halve crèchedagen, volle crèchedagen, geen dagen, wachtdiensten, weekenddiensten, vrije dagen, nachtdiensten en daarnaast alle andere afspraken.  Maar op twee week-pagina’s van vandaag verwijderd is het gedaan met uurroosters dan staat er onder andere:

• Bellewaerde!  Oh ja, ik ga opnieuw de boomerang trotseren.  Bovenaan hangen tot het ding “klak” zegt en je naar beneden raast aan duust ter uur en tegelijkertijd zonder adem valt.
• BBQ’s, hier en op een ander!
• Verrassingsverjaardag!  Ooeeeeeehhhh wat zou het toch zijn?
• Trouw/Geboortefeest!
• Rock en Seine waar we eindelijk nog eens Green Day zullen zien!  I do have the time to listen to you whine!
• De Zoo! Waar er pinguins zijn, die plets plets zeggen met hun voetjes!
• Onze Dirty Thirty Party, 30 worden lijkt ineens veel aantrekkelijker!

Veel! Te! Veel! Uitroepingstekens!  En er zijn nog vier lege dagen over in de twee weken verlof die op ons afkomen!  VIER!!!

De ritjes van en naar het werk nemen dikwijls grote happen uit mijn tijd.  Niet dat ik moet klagen over weinig tijd, ik heb er voldoende.  Ongeveer 35 minuten in het doorgaan en ik geraak thuis in 30 minuten aangezien de drukte op de wegen aanzienlijk vermindert als je pas om 20u gedaan hebt (iemand die dagelijks twee uur in de file staat heeft nu het volle recht om serieus met de ogen te gaan draaien). Soit, het ging hier eigenlijk gaan over op je eentje in de auto zitten, maar ik geraak er precies niet bij.  En alleen de weg zoeken naar iets en zo’n dingen, en dat mij dat soms stress bezorgt zo naar een nieuwe plek rijden.  Zeker als ik alleen ben en dan nog eens met een tijddeadline zit.  Mappy biedt hierbij soelaas.  In mijn auto liggen dan de briefjes van mappy verspreid over de passagiersstoel, mooi met een grote nummering in de hoek.  Zo’n dingen leer je als je halfweg de autostrade op je papieren het nummer van de afrit moet zoeken en daarbij in de miserie geraakt als de verschillende blaadjes op miraculeuze manier door elkaar belanden.  Of door het feit dat al mijn andere brol erop ligt te wentelen en die bepaalde CD waar ik dan net goesting in heb daar ook ergens te vinden is.  Maar koop dan toch een gps, dwaze trien, had je dàt dan in feite niet geleerd misschien daar aan de kant van de autostrade?  En for real?  CD’s?  Van welk tijdperk ben jij zeg!  Aan sommige dingen wil ik echt geen geld spenderen, voor de ritjes die ik maar doe.  Toch ga ik hier niet staan beweren dat gpsen geen handigheden zijn.  Zeker als je 5 keer weg een weer moet rijden om een bepaald straatnaambordje te gaan zoeken, en al zeker als het aardedonker is buiten verlang je toch al eens achter een Anita die je zachtjes in je oor fluistert “keer om indien mogelijk”.  Toch stond Anita niet bovenaan op mijn “dringend aan te kopen vernuftigheden als ik eens niet weet wat doen met mijn geld”-lijstje.  Ik zou eens mijn lijstje moeten updaten (of opstarten), maar de laatste tijd is er van “niet weten wat gedaan met mijn geld” niet echt sprake vrees ik.

Maar uiteraard als je hem cadeau krijgt is dat heel mooi meegenomen en een hoop stress bestreden.  Merci wei!  Vanaf nu zijn we steeds met twee.  Anita en ik en ik en Anita.  Sista’s on the road! * handbeweging in de lucht zo met mijn vingers in een rare positie *

 “Geluk zit in een klein koekje” of “Elke zak een feestje” super gevonden toch?  Wie vindt zoiets uit, marketeers?  Of is dat geen correcte naam voor die mannen die in Mad Men meespelen.  Donald Draper anno 2012.   Hoe zou dat dan in zijn werk gaan, ze krijgen een product dat moet gepromoot worden en dan om ter eerst de beste slogan vinden?  Loopt dan iemand met de pluimen weg als je met z’n drieën iets leuk vindt?  En verdient iedereen dan evenveel?  Want ik kan me voorstellen dat er in zo’n teams wel leegaards zitten waar geen spatje creativiteit uitkomt.  Tuurlijk zijn er leegaards, wat denk ik eigenlijk.  Zo’n bron van frustratie, die ene gast die er altijd bijzit voor spek en bonen maar die op het einde van de maand met evenveel naar huis gaat.  Nuh, die gast of gastin zit overal, op elke werkvloer.  En ergernis daarrond zit ook overal.  Goeie slogans daarentegen…