Je moet me niet bijster goed kennen om te weten dat ik nogal een introvert ben. Ik ben een loner en dat is altijd zo geweest. Ik leef niet in de illusie dat dit ooit nog zal veranderen. Toch beschouw ik mezelf als sociaal. Tijdens feestjes zit ik niet in de hoekje iedereen af te muizen, door de jaren ben ik zelfs redelijk bedreven geworden in contact leggen met vreemden. Al zou ik nog altijd liever niet op een autocar stappen om zeven dagen op reis te gaan met 49 leeftijdgenoten zoals mijn oudste zoon vrijdag zonder verpinken deed.

Mijn relaties tot vriendinnen hebben allen hun eigen karakter. Ik durf mezelf best een attente vriendin noemen en ik denk dat mijn girlfriends weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen ook al ben ik er fysiek misschien al maanden niet meer geweest. Toch valt me op dat ik ook in die relaties nog altijd een bepaalde terughoudendheid heb. Ik vertel veel en heel veel maar er is niemand die echt alles over mij weet. Er is geen specifieke vriendin die over elk detail in mijn leven de stand van zaken kent. Maar ik weet waarvoor ik bij wie terecht kan. Er zijn vriendinnen die ik al 30 jaar ken, zij die me al kennen van toen de kleur van de staart van onze My Little Pony onze grootste bezorgdheid was. Er zijn vriendinnen die me gekend hebben in mijn studententijd en er zijn dames die ik pas op latere leeftijd leerde kennen. De meeste mensen waar ik de laatste jaren mee rondhang zijn ook degene die ik het minst lang ken. Maar elke relatie tot elke vriendin is mij enorm waardevol en ze hebben één ding gemeen: er zijn geen issues. Er is geen vergelijken van successen of tegenslagen, er is geen nijd of jaloezie. Als mijn vriendinnen shinen, dan help ik de spot beter op hen richten in plaats van het licht weg te draaien. Als mijn vriendinnen wenen, dan voel ik naalden in mijn hart prikken. Als iemand het aandurft om hen te kwetsen dan bal ik mijn vuisten in mijn zakken, ik duw mijn nagels in mijn handpalmen. Ik deel hun vreugde en hun verdriet. Het duurt misschien eventjes maar eens iemand onder mijn vel zit…

Meer over vrouwenrelaties en hoe die zich kunnen manifesteren kun je horen in de laatste aflevering van Werk en Leven. De titel van deze blogpost refereert dan weer naar de blogpost van mijn (wandel)vriendin Kelly.

Heb jij veel vrienden of vriendinnen of ben je eerder op jezelf? Heeft bloggen je ook al veel vriendschappen opgeleverd?

Nadat ik om 6u de echtgenoot uitzwaai bij het vertrek naar zijn vroegdienst neem ik de koffiekan bij me op de dorpel. “Up de zulle up me gat” zingt Flip Kowlier. De koelte van de voordeursteen doet deugd en ik krijg er een pastelkleurig palet gratis bij. Ik hoor de kinderen fluisteren in bed tegen elkaar waarop ik ze bij me roep om samen de zonsopgang te volgen. Terwijl we staren tel ik hun rugwerveltjes.

De jongens doorstaan de hitte veel beter dan wij. Een uurtje later vertrekken we te voet naar de beenhouwerij en de bakker. De kleine zelfstandige in het dorp etaleert al om 7u zijn fijne vleeswaren, iets wat vooral heel handig blijkt tijdens een hittegolf. Sabbelend op de lolly die ze van de zaakvoerder kregen keren ze versuikerd terug. Oh well…

Alle buitenspeeltijd wordt eruit geperst en nadat ik een uurtje heb gelezen zegt het wit van mijn uurwerk dat het tijd is om de stofnetten in de living te bestrijden.

De poetsbuit is deze keer relatief groot maar er werd dan ook heel veel beneden gespeeld aangezien we nu meer ruimte hebben gecreëerd.

De zon blijft achter de wolken maar als ze zich toch durft te tonen brengt ze meteen een bevreemdend oranje licht met zich mee. Ik haast me naar binnen met mijn emmer en trekker. Het huis is te versuft om vlug te drogen, ik balanceer tussen de natte vlekken op de vloer.

De middag rekt zich loom uit. Na het poetsen beland ik in de zetel en wordt er duchtig verder gespeeld. De zon wordt buiten opgesloten.

Ik sukkel in een middagdutje waarin een tafereel van deze ochtend zich in mijn droom herhaalt. Frankie die een muis vangt en hem laat lopen. In mijn droom springt de muis (die tien keer zo groot is) tegen het raam aan, roepend om hulp. Ik schrik wakker en haast me naar de middagkoffie.

Alvorens ik naar de kapper ga bezoek ik mijn ouders die verwikkeld zijn in een scrabblestrijd. Ons moeder wint het spel. Fyi: “Exomen” is blijkbaar een onderdeel van onze genen en dus niet alleen een West-Vlaams examen.

Een uurtje later loopt het zweet langs mijn rug naar beneden als de kapster mijn haar blaast.

De herfstmode die in Feeling wordt voorgesteld doet er niet veel goed aan!

De rest van de komende avond ga ik spenderen zoals de voorbije middag: met de benen plat in de zetel en de ventilator op stand 3.

De voorbije negen jaar schreef ik 884 blogposts bij elkaar. Het verveelt me nog altijd niet. Ik voel een zekere rust door een tweede blog te starten met een ietwat andere inhoud. Wie geïnteresseerd is mag nog steeds komen meevolgen alsook op mijn instagramprofiel!

Ik ben gevallen zaterdagmorgen toen ik naar de bakker ging. Een topere maken zoals wij het in De Westhoek noemen. Het ene moment stak ik twee broden aan de passagierskant in de wagen en het andere moment ging ik strike op de grond aan de bestuurderskant. Het gebeurde in één tel. Enkele wandelaars zagen het gebeuren en stormden direct op me af om me recht te helpen, ik lag dan ook half op straat, klaar om netjes overreden te worden. De kinderen zaten te wachten in de wagen (coronaproof weet je wel) en zagen alles gebeuren. Ik bedankte de helpers, ze voelden zich wat ongemakkelijk, want ze durfden niet te dichtbij te komen (iets wat ik ergens wel begrijp). Toen ik instapte kreeg ik meteen een spervuur aan vragen “Wat is er gebeurd mama?” “Heb je pijn?” Ja ik had pijn, mijn twee knieën geschaafd en met mijn hand probeerde ik mijn val te breken waardoor deze meteen paarse vlekken vertoonde. Het was zo’n dom accidentje maar toch was ik enorm geschrokken en vooral dat zinderde door heel mijn lijf. Soms als je valt – het is nu niet dat ik zoveel val- voel je dat het aan het gebeuren is, je struikelt en je kan jezelf net niet beredderen. Of iemand loopt tegen je aan en je kan niet meer uitwijken. Maar zaterdag gebeurde alles zo snel. Het ene moment sta ik recht en een seconde later lig ik tegen dek. Ik ben de rest van de voormiddag bezig geweest met puffen en blazen omdat ik dat vreemde gevoel niet uit mijn lijf kreeg. Het kind in mij kwam op dat moment naar boven, ik wou verzorgd worden. (Mijn echtgenoot was op zijn werk). Ik besefte ineens dat een kind dat valt ook gewoon getroost wil worden. Linus verwoordde het zo aandoenlijk: “Het doet pijn hé als je valt mama.” Haah, erkenning. Nina Mouton had erbij moeten zijn zeg!

Het is allemaal hiermee begonnen eind vorig jaar en vanaf vandaag ga ik er weer voor:

Die zotte queeste waarbij ik rolde van het ene uiterste naar het andere begon met een simpel spelletje. Van “Soldenqueen die in bulk de beste deals kan aankopen” naar “Dedie die bijna nooit iets nodig heeft”. Laatst was er nog eens een kleine beproeving. Door verschillende omstandigheden moesten we assisteren bij het sorteren van gerief uit een woning. Alles moest weg. “Wat we wilden mochten we meenemen”. Gevaarlijke uitspraak voor een recovering hoarder. De meeste items waren gedateerd en volledig niet mijn stijl maar hier en daar waren wel leuke fietjefatjerietjes te vinden (en ik heb het niet over die geweldige blogster in dit geval 😉 ). Het enige wat ik meenam was een nieuw pakje met twee Pritt-stiften en een onaangeroerde buitenkaars die we de week daarna meteen meenamen naar Kalmthout. Ik vond de Pritt-stiften gisteren in een schuif en bedacht me dat ik ze evenwel had kunnen laten liggen, zoveel Pritten we nu ook weer niet.

De voorbije week zag ik in een instastory een unboxingvideo waarbij iemand een doos Bics opende. Zeventien verschillende bics met vier kleuren. Er kwam letterlijk speeksel in mijn mond toen ik al die prachtige stylo’s naast elkaar zag blinken. Je kan je niet voorstellen hoeveel balpennen, stiftjes en potloden ik heb liggen, in de meest gevarieerde kleuren en maten! Ik minimaliseer ze niet omdat ik ze ook effectief gebruik maar ik ben het ondertussen ook afgeleerd om ze te kopen. Gisterenmiddag toen het hier 38 graden tekende ben ik eens samen met Linus door hun arsenaal gegaan en wat niet meer marcheert vloog eruit. Onderstaande foto is dus hùn gerief, het mijne staat hier nog niet eens bij! (En dan spreek ik nog niet over de onaangeroerde pakjes stiften in mijn schuiven).

Niettegenstaande deed dat specifieke influencersfilmpje iets met mijn hersenen wat ik bijzonder fascinerend vind. Het betekent alleen maar dat de marketing werkt. Wou ik ook zo’n doos hebben? Thoh, in eerste instantie ging het van “Gimme gimme!!”. Ik geef dat grif toe. Maar wat daarna? Rationeel zei mijn brein: Wat te doen met 17 bics? (of Biccen zoals mijn nichtje Lies uit Aarschot dit waarschijnlijk zou noemen, geen idee wat het meervoud is). Dinsdag was ik in Rotterdam met mijn husbando. We bezochten De Bijenkorf, ik weet al dat de beste afdeling helemaal op het 3e verdiep te vinden is. Mijn favoriete items lagen in hopen “on sale”. Leuchtturm Bullet Journals, servies van mijn geliefde Pip aan -50%, mijn lief hield me tegen met de opmerking “Je hebt toch nog maar pas een nieuwe Bullet Journal?”. Right! Met het servies achterlaten had ik minder problemen omdat ik net mijn hele keuken gereorganiseerd heb. Ik vond het vooral mooi om naar te kijken en de okerkleuren in de nieuwe reeks vogeltasjes zijn geweldig. (Plus, dat servies mag niet in de vaatwasser dus ik gebruik het enkel als ik tijd heb om het heel voorzichtig af te wassen*). Gewoon daar ronddwalen en op mijn gemak de details in mij opnemen bood evenveel voldoening als de kopjes effectief kopen. Uiteraard ben ik nu niet ineens helemaal de andere kant overgeheld, de bankkaart deed wel degelijk enkele keren van “diediediettt” maar wat ik wel kocht was veel doordachter dan pakweg een jaar geleden. Omdat ik de laatste tijd veel blog over declutteren en die minimalismetoestanden ben ik een tweede blog gestart. Zo kan ik beter differentiëren in de inhoud van mijn verhalen. Deze blog blijft uiteraard mijn hoofdblog maar wie geïnteresseerd is in mijn declutterqueeste kan meevolgen op:

http://minimaliese.com

*in feite is dit een tegenstrijdige opmerking als ik ze herlees. Tasjes enkel gebruiken als je tijd hebt om ze af te wassen is iets wat niet echt bij mij past. Aan de andere kant hou ik ook wel van kleurrijke mooie dingen en brengen ze me plezier op hun manier. Als ik daarvoor soms de fles Dreft eens extra moet bovenhalen dan is dat maar zo.

“That decision is made!”. Ik hoorde het vorige week in de podcast van The Minimalists. Het thema was mode en kledij. Ze haalden het alom gekende voorbeeld aan van Steve Jobs die maar één outfit had, een zwarte coltrui en een jeans. Die keuze zorgde ervoor dat hij zich niet moest druk maken over wat hij zou dragen met tijdswinst als resultaat. Mijn schoonzusje kiest ook resoluut voor zwarte kledij. Is het niet zwart, dan koopt ze het niet. In “Essentialisme” (thx for the tip, Kelly!) van Greg McKeown las ik iets gelijkaardigs in het hoofdstuk “Eén beslissing die duizend andere tot gevolg heeft” en “De vrijheid van grenzen stellen”. Het feit dat iets beslist is kan ervoor zorgen dat je niet nodeloos energie hoeft te verspillen aan twijfelen. Neem Starbucks bijvoorbeeld, daar word ik lichtjes zenuwachtig van alle keuzemogelijkheden. “Espressso con panna”, “Flat White”, “Blond Vanilla Latte” en weet ik veel wat nog allemaal: ik krijg er keuzestress van, geef mij maar een gewone koffie. Zo heb ik dit jaar beslist om geen “echte” boeken meer te kopen maar alleen digitaal te lezen of boeken in de bibliotheek te reserveren. (Ik krijg ook soms wel boeken via mijn broer maar die minimaliseer ik achteraf). Ik besliste ook om geen commerciële deals meer op mijn blog te doen. Daardoor hoef ik mezelf de volgende zes vragen niet meer te stellen:

• “Past het bij mij of niet?”
• “Heb ik tijd om dit te doen of niet?”
• “Hoe ga ik het aanpakken?”
• “Sta ik volledig achter dit product of niet?”
• “Wat wordt er van mij verwacht en kan ik dit waarmaken?”
• “Is het wel goed genoeg geschreven?”

Het is heel simpel: geen commerciële deals meer (“That decision is made”). Die beslissing stelt me gerust, ook al werd ik bijna nooit voor zoiets gevraagd want ik ben geen influencer en zou het ook nooit kunnen worden.

Wie kiest, verliest! Dat is niet persé iets slechts. Die mindset waarin ik beslissingen neem om energie te besparen, daarin wil ik verder groeien. Het voelt verfrissend aan!

Iemand ervaring mee?

Gewonnen

Gelezen

De voorbije maanden is er een opvallende verandering aan de gang in mijn leespatroon. Niet alleen lees ik veel meer maar het is voornamelijk non-fictie. Deze debuutroman van Sophie Tak is één van de weinige fictieboeken van de laatste weken maar het was meteen een schot in de roos!

Het beste non-fictie boek van de voorbije weken: “50 lepeltjes energie per dag” van Anne Everard. Gebaseerd op de lepeltheorie rond langdurige ziekte schreef Anne een boek over de verschillende aspecten van een burn-out. Het is het eerste boek dat ik lees over dat thema waarbij zo gedetailleerd wordt ingegaan op die moeilijke materie. Ik zou het aanraden voor iedereen die -op gelijk welke manier dan ook- met burn-out te maken heeft. Ook Het Burn-out Dagboek van Maaike Hartjes is hierbij een aanrader.

Getrappeld

Serieus wat stappen gezet de voorbije dagen. Donderdag trokken we naar Verbeke Foundation. Als questioner lees ik me meestal wel in voor ik ergens naartoe ga maar dezer dagen heb ik meer iets van “ist niet’n, ti leute”. Het is ook moeilijk inschatten hoe druk het ergens zal zijn wat de kans verhoogt dat wij onze boel pakken en vertrekken als mensen de neiging hebben om op onze rug te kruipen. Maar kijk, ik vond het best wel de moeite om anderhalf uur voor te rijden. Sommige kunst zal ik nooit snappen (“Kunst die mijn kleuter ook meebrengt uit de kleuterklas” noem ik dat) maar er waren heel wat werken die ik imposant vond. Vooral de buitenconstructies vond ik geweldig. Hier en daar iets minder kindvriendelijk (en ze mogen ook wel eens een bosmaaier bovenhalen) maar dat hoort erbij. Daarna maakten we een stadswandeling in Hulst (8 km verderop). Hulst doet me wat aan Ieper denken met zijn stadswallen.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Gedropt

We zetten Ilja zojuist af aan het station voor zijn Chirokamp. Na 5 maanden onder onze vleugels vliegt hij voor het eerst uit zonder ons. Het voelt anders dan andere jaren, het piekt iets meer en er zijn wat meer bezorgdheden, maar dat lieten we vooral niet blijken. Linus was wel enorm verdrietig toen hij daarna alleen op de achterbank moest plaatsnemen. De tranen die over zijn wangen biggelden waren zo aandoenlijk dat ik van plaats switchte om bij hem te zitten achteraan.

Gepizzapartied

We hadden vrienden op bezoek deze week. Omdat ik geen courage had om een uitgebreide barbecue te voorzien deden we van pizza party. Ik bestelde voorgemaakte pizzadegen bij Collect en Go. De grootte en dikte van de degen bleek driedubbel aan een standaarddeeg uit De Aldi waardoor ik met een gigantisch overschot aan pizzadeeg zat. Op hoop van zegen heb ik dat in de diepvriezer gestoken?

Gedelegeerd

Voor het eerst heb ik “het maken van de valiezen” aan mijn echtgenoot gedelegeerd. Hij vulde de valiezen van de kinderen om op reis te gaan en ook de kampvalies voor de Chiro liet ik aan hem over. “Gow zeg, gie seute, big deal !?” hoor ik sommigen denken. Maar voor mij juist wel. Deze regelneef (regelnicht?) is aan het oefenen op loslaten. Dat ik de valiezen uit handen gaf is voor mij juist een grote stap. Niet dat mijn zoon op kamp zich veel ververst, de verhouding verse kledij vs vuile kledij is al twee jaar op rij 90/10 maar toch blijf ik voldoende kledij voorzien. Maar dit jaar dus vanop afstand. En weet je….het is ok.

Gespendeerd

Teveel. Een staycation is geen garantie op budgetvriendelijkheid. Het is ook het eerste jaar dat we het met minder inkomsten moeten stellen en dat is wat zoeken. (Logisch ergens, want er worden ook wel heel wat minder uren gewerkt). Ik blijf het zeggen en ik ga het ook blijven herhalen: YNAB is hierbij een echte lifesaver. Ik kan veel vlugger anticiperen als ik zie dat de kosten in een maand te hoog oplopen en op die manier kunnen we veel adequatere beslissingen nemen over ons budget en onze eventuele uitgaven. Het was ook juist door YNAB dat we de stap konden zetten om minder uren te werken.

Hij wist het al voor de eerste teerlingen geworpen waren. Hij zou dit spel winnen. Toch bleef ik de strijd dapper aangaan. Hij zal nu keihard met zijn ogen rollen maar het moet erbij gezegd worden: op de één of andere manier had hij àltijd geluk in dat spel. Een kanskaart waarbij hij geld incasseerde terwijl ik bij elke algemeen fonds mocht dokken. Als eerste op de “goeie” straten terechtkomen en een berekend risico durven nemen. Ik kon hem nooit verslaan en dat wist hij. Was het omdat hij drie jaar ouder en wijzer is? Of ben ik gewoon echt slecht in Monopoly?

Deze week speelde ik Monopoly met mijn oudste zoon. Hij heeft de leeftijd waarop ik altijd werd afgeslacht in het spel door mijn broer. Ineens had ik door hoe het kwam dat ik nooit kon winnen. Dat leeftijdsverschil is ècht een issue in dit spel. Inzicht komt met de jaren. Ik kan nog niet verwachten van mijn 9-jarige dat hij kan vooruitplannen. Dat hij zijn budget zo kan beheren dat hij altijd voldoende heeft om mogelijke verliezen te compenseren. Komt daarbij dat mijn ervaring in dit spel ervoor zorgt dat ik kan anticiperen. Ik hoop alleen dat Linus nooit zo zal afzien zoals ik vroeger. Dat hij nooit bankroet om een lening moet gaan smeken bij zijn broer of moet hopen dat de teerlingen “Death Street” gaan overslaan. Want zo noemden we de straten waar mijn broer zijn imperium opbouwde. Als hij kon hij plaatste overal twee hotels en ik denk zelfs dat we dat ooit gedaan hebben. Elke keer als ik huur moest betalen wist hij me dat met een zelfvoldane grijns op zijn gezicht aan te kondigen. En de luttele keren dat hij moest betalen gaf hij me iets meer geld met de boodschap “Keep the change”. I’m telling ya, trauma for life!

In mijn borstkas klopt de liefde voor mijn kroost op het ritme van mijn hartslag. Ik draai mijn gezicht naar de zon en voel hoe de stralen mijn vermoeide ogen doorboren.

We surfen op het tempo van de kinderen. Als zij stoppen, dan zitten we even. Als zij doorgaan houden we de pas erin.

In de lokale Okay kiezen de kinderen Corona-gewijs een zakje snoep. Ik stuur hen een foto via Whatsapp en ze sturen me hun keuze door. Dat de andere kant van het rek ook bezaaid was met een vijftigtal soorten snoep zag ik pas achteraf en heb ik maar wijselijk verzwegen.

De vakantie staat voornamelijk in het teken van rust. Inhalen van rust in mijn geval. In de tuin van het vakantiehuisje word ik vergezeld van een vogelzangkoor. Het voelt alsof ze hun liedjes alleen voor mij fluiten als ik tijdens het lezen in een middagdutje sukkel.

Het gezin staat centraal en we vervallen al vlug in gekende patronen. Op wandelingen kwebbelt Linus aan onze zijde en slentert Ilja achter ons aan.

Ook op vakantie lijken kruimels zich te vermenigvuldigen terwijl we erop staan kijken. Ook op vakantie ontsnappen de kerels dus niet aan huishoudelijke taakjes. Naar het enthousiasme hoeven we niet te polsen, het gezicht spreekt boekdelen.

Een museumbezoek was de voorbije jaren onhaalbaar. Nu de kroost iets meer gegroeid is besloten we het MAS te bezoeken. De key to succes is blijkbaar: de verwachtingen laag houden en je laten leiden door hun blik en interpretaties.

Om 5u45 opstaan bezorgt me dit traktaat. De paarden in de wei achter ons huisje kijken me weifelend aan. Die West-Vlaamse treze komt hier toch nooit mijn veulen stelen zeker? Geen nood, ik heb mijn eigen kroost, stilletjes doch excited babbelend in hun bed op de dag van het Eftelingbezoek.

De Efteling lost hoge verwachtingen in. De kinderen zijn verrukt en als we ’s avonds terugkomen in het huisje zijn de vroege ochtendbabbelaars -net als wij – compleet perte totale.

De Kalmthoutse Heide zorgt voor een instant vakantiegevoel. We maken plannen om ooit de uitgestippelde route van 24 km te doen. Dit jaar houden we het op twee tochten aan de Nederlandse kant.

In het Kindermuseum knipoogt Wiske ons huiswaarts. Einde van een fijne gezinsvakantie op twee uurtjes van onze deur. Meer moet het voor ons echt niet zijn.

Hij is niet met mij getrouwd omdat ik de dame van de grootste gebaren ben. Ik hou het eerder low profile…maar ik ga altijd een plekje voor hem vrijhouden aan tafel. Hij is niet bij me voor mijn humor…al lachen we ons soms een accident, vooral dan met onze eigen dommigheden. Hij weet dat ik geen uren in de badkamer spendeer om er als een topmodel weer uit te komen, maar ik weet welk parfum hij altijd met mij associeert. Hij is niet met mij getrouwd omdat ik zo’n geweldige muzieksmaak heb, maar als The Offspring op de radio komt dan is dat onlosmakelijk verbonden met onze tweede date. Hij weet dat ik niet veel romantische woorden uitspreek, maar dat ik ze wel eens ergens schrijf, al dan niet hier. Ik zwier onze liefde niet veel online omdat ik weet dat ze bestaat zonder veel woorden. Zonder veel beelden. Zonder meer. Ze is er gewoon. Ze is er in mijn onvoorwaardelijke steun in zijn lange zoektocht door het leven. Ze is er in het opsnuiven van zijn geur als ik een vuile t-shirt in de was gooi. Ze is er als ik naar onze twee kinderen kijk en besef dat we twee lucky bastards zijn met twee zo’n wonderbaarlijke creaturen. We made that. Na tien jaar huwelijk kan ik nog altijd “ja” zeggen, tegen ons leven samen en tegen datzelfde leven in de toekomst. Never change a winning team. En ik ben blij dat hij in mijn team zit!

Als ik alleen thuis ben ’s avonds kijk ik graag naar programma’s zoals “Huizenjagers” of “Blind Gekocht”. Ik geef het grif toe: ik ben gewoon een lurker en ik doe niets liever dan in andermans huizen neuzen. Dat de deelnemers vaak met gigantische budgetten zwieren, daar kan ik mij alleen maar met grote ogen op blindstaren maar ik laat het aan hen om een volledige maandloon af te betalen. Wat me vooral opvalt in die huizen: meerdere badkamers. Eén aflevering spande de kroon met 4 badkamers. Vooral een badkamer die op gelijkvloers te vinden is blijkt voor de meeste deelnemers een doorn in het oog. Bart de interieurarchitect tovert dan meestal uit een minieme dressing een badkamer met bad en douche tevoorschijn op het eerste verdiep. In ons huis dat we in 2013 verbouwden zat de badkamer ook op het gelijkvloers. Boven was er één kamer enigszins bewoonbaar en voor de rest was er één grote zolderruimte -nog op de chape- onder het dak (dat uiteraard niet was geïsoleerd). Het is nooit in ons opgekomen om boven een badkamer te installeren, ook al was er technisch gezien misschien wel ruimte voor. Er is een klein plekje waar net voldoende ruimte is voor een toilet dat – 5 jaar na de verbouwing van de zolder- nog altijd niet is geïnstalleerd. Ooit komt het goed. Gelijk hoe ben ik nog altijd tevreden met het gegeven dat onze badkamer beneden zit. Dat hij minuscuul is vind ik zelfs niet erg.

• door de grootte (kleinte?) is hij op 1-2-3 gepoetst.

• er is één lavabo, ik begrijp niet goed waarom mensen (cfr de kandidaten in Blind Gekocht) zo blij zijn met die tweede lavabo altijd. Is daar iets speciaals aan dan?
• we kozen indertijd voor een bad met een douche-element ingebouwd. Een vaste douchekop en een losse douchekop. Daardoor kan ik gemakkelijk douchen zonder dat ik mijn haar moet nat maken.
• een bad op het gelijkvloers is een zegen met kinderen. Het gebeurt veel dat één van de rakkers aan het baden is terwijl ik in de keuken bezig ben. Ik hoor hen, ik passeer regelmatig bij de deur om eens te piepen dus ze kunnen wel eventjes spelen. Ilja neemt zelfstandig een douche maar ik moet de tijd wel in de gaten houden of ik betaal me blauw aan de waterfactuur.

• doordat ie zo klein is is hij niet volgestouwd. Geen pyjama’s aan haakjes aan de muur, geen kamerjassen, geen hopen kleren, simpelweg geen plaats voor.
• als beginnende minimalist ben ik gedwongen om geen grote voorraden zeep, douchegel, shampoo en dergelijke in te slaan, want wederom: geen ruimte over om dit allemaal op te bergen.
• als de wasmand vol is moet ik hem niet naar beneden slepen, gewoon zuchtend en jammerend vooruitschuiven met mijn voet 🙂
• zee-dagen resulteren niet in een huis vol zand

Uiteraard zijn er wel enkele nadelen:

• door de grootte kunnen we er maximaal met twee mensen in. Er wordt wel eens gedjokt of ge-oogrold naar elkaar als we samen tanden poetsen of als iemand zich wil opmaken en de andere besluit te douchen waardoor de spiegel helemaal bedampt.
• er moeten wel wat items op of onder de kast gestockeerd worden al denk ik dat dit vooral uit gemakzucht is, want in feite is er wel nog ruimte in de kasten.
• hoewel een bad wel een groot voordeel is met kleine kinderen zal het in de toekomst waarschijnlijk een last zijn. Soms wou ik dat ik een dubbele inloopdouche had geïnstalleerd, maar misschien kunnen we dit later nog veranderen eens de zonen iets groter zijn.
• als mijn jongens mannen worden en het schaamtetijdperk ingaat zal ik misschien nog vloeken over het feit dat we maar één badkamer hebben. Ik zou als tegenargument kunnen geven: mannen zijn sneller gedoucht maar ik zal wijselijk zwijgen en niet over dit topic uitweiden.

Deel je mijn mening of zou je kiezen voor een badkamerpaleis? En hoeveel tijd spendeer jij in de badkamer, al dan niet bij het poetsen?