Toen ik zeven jaar geleden mijn eerste zwangerschap aankondigde is er iets in gang gezet. Er werd ineens ongevraagd met clichés gegooid. Ik probeerde maar ik kon ze niet ontwijken, ik zocht met mijn dikke buik dekking op de grond maar ze bleven maar smijten. Vanaf de aankondiging van de zwangerschap was het hek van de dam. Men sloeg me om de oren met allerhande wijsheden. Van “wacht maar!” tot “alles zal veranderen”. Het was zelfs een inspiratiebron voor mijn allereerste blogpostje op deze blog (ondertussen ook al meer dan zes jaar geleden). Ondertussen zijn we 7 jaar verder. Hadden ze indertijd gelijk? De mooiste clichés:
“Moeder, je bent dat vanaf het moment dat je dat kindje in je armen hebt.”
Tjah. Ik weet het eigenlijk niet. Ik heb niet het gevoel dat ik een echte moeder ben. Huh? Did I just say that? Begrijp me niet verkeerd, maar dat doe je hopelijk ook niet. Ik voel me gewoon geen mama-mama. Ik wil dat eigenlijk ook niet zijn. Mij ga je niet veel ouderschapstips weten rondsmijten, ik doe ook maar wat. Vind ik dan dat ik een slechte moeder ben? Neen, dat vind ik niet. Ook al liep mijn kind rond met een gabbe waarvan ik dacht dat ik die met steristrips wel ging dicht krijgen of eten ze al eens twee keer boterhammen op een dag (sshhttt, gebeurt niet zoveel hoor, en ja ze zijn alletwee op gewicht, surtout die kleinste). Ziet, ik kan zelfs geen mama-blog schrijven zonder mij te verontschuldigen voor mijn niet-mama-mama-bestaan.
“Alles verandert als je moeder/vader wordt.”
Dat vind ik ook. Maar je hebt wel zelf in de hand in welke mate de dingen veranderen. Je kunt hierin ver, zelfs heel ver gaan. Van je werkritme tot je vrije tijd tot jezelf. Als je dat zelf wil kun je een heel andere persoon worden als moeder (of vader). Er zijn er ook die dicht bij zichzelf blijven, maar dat vergt wat relativeringsvermogen en nuchterheid. De komst van een kind dat veroorzaakte een beving in mijn bestaan. De keuze voor ons tweede kindje liet even op zich wachten omdat we echt moesten bekomen van die eerste zwangerschap en het leven met een baby/peuter. Mensen die kiezen voor één kind, ik kan daar dus perfect inkomen waarom je zoiets doet ook al heb ik er twee en klinkt het misschien helemaal fout.
“Je hebt nooit twee gelijke hé!”
Cliché cliché maar in ons geval: overschot van gelijk. Waar Ilja zich vooral op zichzelf kon bezighouden als baby en peuter moet ik Linus al van dag één entertainen of op zijn minst in zijn buurt zijn om te zien wat hij uitsteekt. Waar Ilja op zijn eerste dag in de peuterklas alleen de basiswoordjes kon vormen babbelt Linus al bijna een half jaar in volzinnen.
“Bij een tweede trek je je van veel minder iets aan.”
Inderdaad, mijn weegschaal hangt nu misschien iets teveel aan de andere kant, ik spring inderdaad minder op als er iets mis is. Zo twijfelde ik nog in het begin van het jaar om met Linus naar de huisarts te gaan toen hij op zijn kaak was gevallen (cfr het gabbeverhaal hierboven). Toen de dokter ter plekke besliste om hem meteen toe te naaien schoot ik toch even in paniek. Misschien moet ik maar iets vlugger panikeren.
“Het gaat zo rap. En hoe ouder ze worden, hoe vlugger het gaat!”
Onze peuter spreekt volop en gebruikt uitdrukkingen zoals “dat klopt” en “dat is gevaarlijk hé” When did that happen? En was ik dan thuis?
Mijn oudste kind zit in het eerste leerjaar en schrijft de letter “k” met zijn kleine handje. WTF?? k?
“Van een eerste neem je superveel foto’s en van een tweede niet meer.”
Misschien wel. Ik heb veel meer foto’s van Ilja, maar tussen hun geboortes door is de smartphone aan een opmars begonnen waardoor ik nu veel meer foto’s heb van mijn kinderen in het algemeen. Ik trek wel nog foto’s met mijn fototoestel maar veel minder dan toen Ilja klein was.
“Je kan er niet meer zonder eens je ze hebt.”
’s Waar. Ze zijn het belangrijkste in mijn leven en dat zullen ze altijd blijven. Maar ik ga toch ook blij zijn om ze eens een grote week achter te laten volgend jaar om er eens met mijn echtgenoot onderuit te muizen.
“Je eigen kind begrijp je het best”
Ja? Ik krijg soms kop noch staart aan mijn kinderen en hoe ze redeneren. Ik kan niet begrijpen waarom Ilja moord en brand schreeuwt bij een bloedje maar wel heel stoer de binnenkant van zijn gescheurde mond laat dichtnaaien door de huisdokter zonder een kik te geven. Of hoe ze knuffelend onder een dekentje in één seconde kunnen omslaan en aan elkaars haar beginnen te trekken (ja, mijn kinderen zijn niet van de voorzichtigste, dat is misschien ondertussen duidelijk).
“Wacht maar!”
Aarghh! Zie dat is nu iets dat ik vreselijk vind. Ik kan het niet horen. Zo blij dat mijn moeder dat nooit deed met mij. Ik probeer er echt een punt van te maken om dat nooit te zeggen tegen iemand die zwanger is of een kindje wenst. Soms denk ik wel eens het mijne als iemand wilde plannen maakt “voor na de bevalling” maar het is uiteindelijk toch iedereen zijn eigen ding hé. Of iemand nu graag alle zwangerschapsvleesjes kwijt wil in enkele maanden of na een bevalling graag terug aan het sporten of feesten wil is hun zaak. Er zijn mensen die dat doen en daar met glans in slagen, er zijn er ook die achteraf beseffen dat dit misschien te hoog gegrepen was maar laat hen zelf uitmaken tot welke categorie ze behoren.
Wacht maar! Je gaat het wel zien!
Oeih!
😉
Welke clichés mocht jij regelmatig horen? (Het moet daarom niet persé iets met kinderen te maken hebben)
Niets leuker dan naar de supermarkt gaan in een ander land. “The Laughing Cow”. Zalig vind ik dat.
Shout your heart out 