Page 51 of 118

Geplaatst op

Vier blogs die de moeite zijn om eens te checken (2)

Bloggers die over bloggers schrijven, het kan ook niet anders.  Wie blogt leest ook graag blogs.  Dat staat buiten kijf.  Ik durf met weinig schaamte zeggen dat ik dagelijks blogs lees.  Soms in de vlucht, soms zou ik me daar wel eens een half uur voor neerzetten.  #nevernotreading zeker?  Mijn tijd wordt nu ook wel eens besteed aan podcasts luisteren en gezien het in januari blijkbaar podcastmaand is begin ik hier en daar tips op te pikken om nog meer nieuwe dingen te leren kennen.  Dat allemaal terwijl ik nog altijd volle bak bezig ben met mijn nieuwe vriendin Gretchen Rubin.  Ze vergezelt me wel eens als ik een gigantische mand was aan het plooien ben of tijdens mijn loopjes.  Kortom: ik weet altijd hoe ik mij kan bezighouden en soms zou ik daarvoor wel graag eens een halve dag in een holletje kruipen en stressen over wat ik nu eerst ga lezen of luisteren.  Want er is zoveel interessants te vinden op het net of in mijn podcastapp.  So little time, so much to read.  Ik begin zelfs al een beetje uit te kijken naar de vlucht naar New York gewoon omdat ik dan onbeschaamd uren aan en stuk ga mogen lezen of luisteren of in het niets rondstaren alvorens er een bom aan prikkels op mij af zal komen.  Vraag het mij misschien nog eens terwijl ik met een gebroken rug van het vliegtuig strompel.

Soit!  Blogs dus.  In 2016 was er blijkbaar al eens een postje waarin ik enkele van mijn favoriete blogs opsomde.  Ik vergeet soms wat ik schrijf, of het zit ergens in mijn achterhoofd.  Die postjes moet ik letterlijk op google gaan opzoeken.

Er zijn ondertussen wel wat andere bloggers die het lijstje mogen aanvullen.

  • Barbara van Zeg Maar Babs is relatief nieuw (nog geen jaar aan de slag!) in de blogwereld maar maakte alvast een kickstart.  Ze schrijft actief op haar eigen blog maar ook voor Maison Slash.  Steevast met een kwinkslag en vooral ook de slogan “niet perfect maar uniek” spreekt me wel aan.  De thema’s variëren en dat is iets dat bij mij vooral werkt als ik een blog begin te volgen: varieer in het verkeer.  Er bestaat zoiets als een “niche blog”.  Wat?  Een blog die zich op één onderwerp specifiek richt.  Niche blogs werken bij mij minder goed om mijn aandacht te trekken en te houden.  Maar Babs (ik mag toch Babs zeggen volgens haar site) kan mooi de balans tussen de verschillende aspecten van haar leven in evenwicht houden.
  • Talitha heeft een blog.  Letterlijk.  Dat is haar blognaam.  And a catchy one zou ik zeggen, net als de inhoud ervan.  Uiteraard heeft ze een streepje voor omdat ze Ieperling is, ook al woont ze al een tijd in Amsterdam.  Niettemin sleept ze me altijd weer mee.  Ze is tien jaar jonger en lijkt het helemaal te maken, tezelfdertijd lees ik regelmatig uitspraken die me aan mezelf van tien jaar geleden doen denken.  Niet dat ik indertijd een blitscarrière had net als zij nu, maar de manier waarop ze de wereld benadert.  Ze heeft nog niet die rust gevonden die ik ondertussen wel al een beetje heb.  En dat is perfect, want ze staat op scherp en dat houdt de blog heel levendig.  Pluspunt: er zijn elke week lekkere taarten te bespeuren in de rubriek “Keek op de week”.  Geef toe: taarten zijn altijd een goed idee.
  • La vie en mama.  Ik volg Inge eigenlijk al jaren.  Haar verhaal nam enkele maanden geleden een serieuze wending toen ze een expat-avontuur startten in Amerika.  De logs die hieruit vloeien vind ik om van te snoepen.  De Amerikaanse dagelijkse gewoontes vergelijkt ze met de onze en laat “het gewone” nu juist zo interessant zijn.
  • The kitchenary tales.  Bv’s die schrijven, het blijft altijd tricky.  Wat lossen ze en wat niet?  Maar daar lijkt Stephanie Coorevits helemaal geen last van te hebben.  Ze schrijft wat ze denkt.  Ik kan het wel smaken en neen: het heeft niets met eten te maken.  Iemand die “Mijn naam is Stephanie Coorevits en zo doe ik altijd als ik een cactus vast houd” onder haar profielfoto zet kan zichzelf wel relativeren.  Ga het zeker eens gaan bekijken!

 

Nog blogs die ik zeker eens moet checken?  Spam ze zeker in de comments!

Geplaatst op

Was het shitty dinner een winner?

Je hoeft me niet zo lang te kennen om te weten dat ik een actief voorstander ben van “gewoonheid”.  Het alledaagse is zo mooi en gewoon is goed genoeg.  Toen de dames van emoshit het concept Shitty Dinner in het leven riepen was ik direct verkocht.

Ze stelden enkele basisregels op:

De regels

  1. Je mag niet speciaal naar de winkel gaan voor dit etentje. Je maakt iets met wat je in huis hebt. Je serveert wat de kasten/koelkast de mensen schenkt.
  2. Je mag niet opruimen, stofzuigen, WC’s poetsen of was plooien voor de mensen komen.  Nee, ook niet de kussens van de zetel mooi uitschudden. Of de dekentjes in de zetel opvouwen. We weten allemaal dat die bij iedereen slordig in de zetel liggen. Jij woont er, je vrienden kunnen er best wel komen eten. Het is niet alsof ze van de grond moeten eten.
  3. Je mag niets meenemen. Geen geurkaarsen, geen bloemen, geen flessen wijn, geen mooie kaartjes (niets waarvoor je naar een winkel moet gaan om die te kopen, jezus). Enkel jezelf.
  4. Je mag je niet opkleden. Geen extra schmink, geen hakken, geen oorbellen die gaan hangen en waarvan uw oren pijn doen. Gewoon de kledij waarin je gewerkt of geluierd hebt die dag.
  5. Geen zelfgemaakt dessert. Zelfgemaakte desserts op een weekavond serveren, is voor mensen die geen job hebben, het zien zitten om om 6 u. op te staan of mensen die Nigella Lawson heten, wij zijn geen enkele van die dingen.
  6. Geen gsms, zeker geen smartphones. Want smartphones zijn zo niet shitty. En tijdens etentjes willen wij babbelen.
(bron: emoshit.be)
Gisterenavond was er voor het eerst zo’n Shitty Dinner in mijn living gaande.  Had ik dan geen boodschappen gedaan, niet gepoetst, niet opgeruimd, geen dessertjes gemaakt en geen gsm gebruikt?  In feite was dit zo ja.  Ik ging ervan uit: als het voor mij goed genoeg is om anders in mijn zetel te wentelen zal het voor de anderen ook moeten goed genoeg zijn.  Ik schopte het meeste speelgoed aan de kant in de hoek en haalde wat frisdrank in huis (niets wat ik anders niet zou kopen). Enkele flessen cava en witte wijn die overbleven na de feestdagen werden koud gezet.  Er vlogen wat extra pizzadegen in mijn kar in de Aldi.  De roomba deed een toertje die middag, maar dat ging hij anders ook gedaan hebben.

 

En weet je, het was zalig.  Ik hoefde mij niet de hele dag druk te maken over het feit dat er ’s avonds 11 mensen op bezoek kwamen.  Ik moest niet stressen om 4 winkels te doen voor verse ingrediënten, de Aldi volstond.  Ik had geen make-up op, mijn woodysloffen waren lekker warm.  En dat was ok.  Alles was OK.  Er kwamen mensen in mijn living die ik nog nooit ontmoet had.  Er waren mensen die ik enkel van hun fotootjes op Instagram ken.  Flessen wijn werden uit de frigo gehaald en gewoon doorgegeven.  Mensen stonden zelf recht om hun glas bij te vullen.  Iedereen bracht wat eten of chipjes (vooral veeeeel chipjes) mee.  En er was tijd.  Om te babbelen, om elkaar nog eens te zien zonder dat ik de hele avond in mijn keuken de kookwekker moest in de gaten houden.  Zonder dat er borrelende massa’s op het vuur tegelijkertijd moesten klaar zijn.  Wie dorst had dronk, wie honger had at een stuk pizza, we gaven ze aan elkaar door op de snijplank.  In mijn keuken stonden mensen restjes op te warmen terwijl ik in de living aan het tateren was.  En dat was helemaal OK.  Let it go!  Het is lang geleden dat ik nog eens zo’n ontspannen avond heb gehad.  De gesprekken zwierden alle richtingen uit, van de rare kantjes tot de vuile hoekjes.  Er werd gegokt of de crème brûlée van de Aldi wel zou smaken.  Iemand at Griekse yoghurt uit een potje als dessert.  Nah, ook gewoon lekker dat.

IMG_20180113_181803.jpg

 

Voor wie denkt: maar alléé, pizza van de Aldi, gasten die ovenhapjes meebrengen, River limonade serveren.  Whatever jong, we zijn gewoon samen, nobody truly cares.  Waar kun je beter ongedwongen samenzitten dan in een zetel?  En wat het meeste opviel: niemand was echt veel op zijn gsm bezig.  De mijne was sjiekeplat en lag ergens op te laden.  Ik!?  Die zoveel foto’s neem, en zo graag door vanalles scroll.  Ik heb hem geen seconde gemist want afspreken in het echt is zoveel waardevoller.  Ook al is het maar a shitty dinner, voor mij was het a giant winner.

Geplaatst op

de zee van tijd om zeep

Het zag er veelbelovend uit deze ochtend op mijn vrije dag.  Ik moest mij niet douchen dus er was nog extra tijd.  Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als ik ’s morgens ga lopen dan was ik mij niet eerst, dan strop ik vlug mijn loopkleren aan, een deotje hier en daar moet voldoen.  Uiteraard ben ik altijd de eerste op, rond 6u40 druppelde de koffie al door de filter.  Boy do I love the smell of fresh coffee in the morning.  Ik krijg er de avond voordien soms al goesting in.

Om 7u15 gaan de wekkers van de kinderen af.  Lees: om 7u15 mogen ze naar beneden komen, veelal liggen ze daarvoor wel al te vertellen in hun bed.  Alles gaat vlot, Linus heeft een badje nodig maar Ilja eet wonder boven wonder vlug door.  Zijn bijnaam is nochtans Captain Slow en die verdiende hij door talloze ochtenden te wentelen in de zetel terwijl hij zich in feite moet aankleden.

8u: iedereen is gewassen, heeft een volle maag en ik kan zelfs al beginnen met wat groentjes te snijden voor mijn lasagne van die middag.  Ideaal, een beetje vooruitlopen op de feiten kan nooit kwaad denk ik.

Om 8u20 roep ik: “schoenentijd!”.  De boekentassen staan netjes gevuld klaar aan de voordeur. (You can call me perfect mom for once).   Maar dan moet er ergens iets misgelopen zijn.  Tussen “tijd om groentjes te snijden” en “schoenentijd” hebben die twee rascals een klik in hun hoofd gemaakt.  Ilja begint zich met vanalles bezig te houden, loopt heen en weer te zoeken naar zijn schoenen (terwijl die gewoon klaarstaan) en Linus weigert elke opdracht die ik hem geef uit te voeren.  Het is uit met de luxe.  Ik vraag hem om zijn jas aan te te trekken.  “Neej”.  Hoofdschuddend en met zijn armen gekruist staat hij in de hal tegen de muur.  Ik ben van het principe geworden dat ik niet meer achter mijn kinderen aan loop als ze weigeren mee te werken.  Ik negeer hem en doe zelf mijn jas en schoenen aan om naar de schoolpoort te vertrekken.  Ilja zoekt zich te pletter naar een reservemuts aangezien hij de zijne -zoals zoveel dingen- op school liet liggen.  De kleine broer staat nog altijd chagrijnig te gluren vanonder zijn wenkbrauwen.  Ik open de voordeur en ga mee met Ilja naar de wagen.  Terwijl ik naar buiten ga brokkelt het stoere schild af, zijn peuterstemmetje gilt: “neeeeeeeeeeeeeeehhh!!!!!!”

Ondertussen is het 8u30, Linus ligt de vloer te kussen, tranen, snot en kwijl: “mama, ik wil ook mee!”  Ik vraag hem nog één keer om zijn jas aan te trekken.  Hij leerde de techniek waarbij hij ze op de grond legt en dan over zijn hoofd gooit om ze aan te krijgen.  Ik vermoed dat dit zowat het eerste is dat ze aanleren in de peuterklas.  Jammergenoeg legde hij ze fout waardoor hij de jas ondersteboven aan had en de kap onder zijn poep bengelde.

8u35: we zitten allen in de wagen.  Mijn ruit is bevroren en mijn raam aan de binnenkant is bedampt.  Het duurt forever tegen dat ik iets deftig kan zien en we eindelijk kunnen vertrekken.  Terwijl ik van de oprit draai voel ik mijn maag oplaaien.  Ben ik de enige moeder die elke ochtend zo gestresseerd de baan op gaat?

Eén ding is zeker: het loopje achteraf was koud maar tegen dat ik thuiskwam was alle ochtendstress verdwenen.

Geplaatst op

Kanye wijsheden

“They say: people in your life are seasons and anything that happens is for a reason”.  Kanye zingt het zo mooi, maar is het ook zo?  Mensen komen en mensen gaan, soms is er zelfs geen reden voor, een koppel besluit uit elkaar te gaan en zo verlies je iemand.  Misschien strandt een vriendschap al dan niet gewenst.  Samaja klaagt al eens dat haar sociale leven te rustig is, maar toen ik in de levensfase zat waarin zij zich bevindt hadden wij ook zo’n periode.  Iedereen leek zich terug te trekken in hun nieuwe cocon met een partner en eventueel kinderen.  Nu de kinderen iets ouder zijn gaat het vlotter om eens af te spreken of een babysit te vragen met als gevolg dat de weekends dichtslibben met sociale engagementen.  Soms breekt het koud zweet me al uit bij een uitnodiging om ergens te gaan eten, naar een toneel te komen kijken of deel te nemen aan één of andere quiz.  Ik kan moeilijk “neen” zeggen en moet mezelf hier echt in trainen, aan de andere kant haal ik energie uit die afspraken.  Mijn kinderen beginnen ook hun deel van de sociale boterham op te eten: chiro, leesclub, logopedie.  Toch heb ik regelmatig het gevoel dat het voor iedereen drukdrukdruk moet zijn.  Alsof “druk” gelijk staat aan “geslaagd”, in contrast hoor ik toch ook regelmatig: geen tijd om te relaxen, onvoldoende me-time, onvoldoende quality-time met het gezin.   En daar komt het “neen” zeggen: we zijn zelf verantwoordelijk voor het bewaken van die grens want hoe meer je buitenkomt, hoe meer je buitenkomt.  Dat klinkt raar, maar een sociaal leven houdt zichzelf in stand.  “Geen tijd” is relatief, je kunt altijd tijd maken als je dat graag wil.  Dat neemt niet weg dat het geen pijn doet om vriendschappen te zien stranden, ik heb soms echt vriendschapsverdriet. Als ik mensen ineens niet meer zie zonder aanwijsbare reden, als de zin om tijd te maken voor elkaar ver te zoeken is.  Maar misschien zeggen zij ook wel eens meer “neen” of zijn mensen enorm begaan met het sociale leven dat opgroeiende kinderen met zich meebrengt.

Soms doorstaat de vriendschap de seizoenen niet en dwarrelt ze uiteen door de droogte van de zomer, het vallen van het blad of de wakte van de sneeuw.   En dat is het leven, met of zonder reden.

Geplaatst op

De vallende kerstballenboom

5 januari, ik begin al helemaal niet meer te nieuwjaarswensen als ik mensen voor het eerst zie in het nieuwe jaar, my bad, ik vergeet dat altijd.  Ik ben er eigenlijk al uit.  In feite ben ik er nooit in geweest.  Tijdens de jaarovergang lag ik zalig te ronken want oudejaarsavond vierden we rustig bij ons thuis: een aflevering van het vierde seizoen van Peaky Blinders en in slaap dommelen halfweg de tweede aflevering.   Het woelige jaar afsluiten en fris opstaan in een nieuw jaar.  Zal het anders worden dit jaar?  Wie zal het zeggen?  Ik alvast niet.  Aan goede voornemens doe ik uiteraard niet mee, want als je iets wil veranderen dan moet je niet wachten tot een specifieke datum, je doet het best direct denk ik.  “Vermageren” en “minder piekeren” staan waarschijnlijk bij de meeste mensen op 1.   Maar….gelijk wanneer je eraan begint, veranderingen doorvoeren waar je het nodig vindt moeten we toejuichen!  Olei dus voor wie wel volle bak aan iets begonnen is!!

Het kerstverlof was een afwisseling van veel eten, werken en losse dagen verlof.  Het programma van de oudste zoon zat zo danig vol met kerstfeestjes, playdates en logeerpartijtjes dat ik hem in de eerste week bijna niet zag.  Het belangrijkste is toch dat hij zich amuseert.

Op de 24e december trokken we naar De Palingbeek waar we het rijk voor ons alleen hadden, ahja, iedereen stond waarschijnlijk tafels te dekken en in potten te roeren.  Zelf koos ik voor een kindvriendelijk menu: versgemaakte pizza’s.  Zo konden die twee rebels nog wat meehelpen fabriceren en werd er tenminste gegeten zonder discussies.  En toegegeven: het is ook gewoon gemakkelijk.  Wat pizzabodems, enkele toppings en veeeeel kaas.

Na nieuwjaar trokken we met ons vier nog een dagje naar Gent waar we met mijn broer het Gravensteen bezochten en uiteraard het reuzenrad uittestten.

IMG_20180102_141113.jpg

“Ben een beetje bang” piepte hij.  En toen ging hij met zijn neus tegen het glazen deurtje zitten om naar beneden te kijken.  Brrr!

Ik verliet mijn broer zijn appartement met een nieuwe lading leesvoer.  Ik zal tijdelijk niet meer in de bibliotheek verschijnen vrees ik…

IMG_20180105_124134.jpg

De komende weekends zijn gevuld met bezoekjes van vrienden, een heuse shitty dinner  (de bloggerseditie) en het afbreken van mijn semi-dode kerstboom.  Want kijk, zo’n echte boom is geweldig.  Voor een maand.  Daarna is hij gewoon triestig.  Elke dag komen de kinderen kerstballen brengen die er gewoon zijn uitgevallen van dodigheid.

IMG_20180105_125137.jpg

Doen jullie van goeie voornemens of niet? En valt jullie kerstboom ook in mul zoals bij mij?

 

Geplaatst op

Een warm nest.

Ik aanschouw mezelf niet als een influencer (brr het woord alleen al).  Mijn blogje is totaal niet professioneel, ik gebruik teveel West-Vlaamse slang en ik kan niet verkopen.  Sinds ik mijn contactpagina heb aangemaakt krijg ik toch wel al eens een voorstel van PR-bureau’s.  Het eerste voorstel was iets rond kuisproducten.  “Misschien past dit wel bij jouw blog?” euhh….ik denk dat ik in mijn vorige instagram-profiel zelfs letterlijk geschreven heb dat ik the worst housewife ever was.  Dus ik paste.  In het begin van de maand werd ik gecontacteerd door Eline die de marketing verzorgt voor Bedsupply.  Iedereen kan beddengoed gebruiken denk ik.  Jij kan het gebruiken, ik kan het gebruiken, mijn kinderen al zeker.  (Hey, het is niet omdat ik geen geweldige huisvrouw ben dat ik mijn bedden niet ververs).  Per half jaar hebben we hier ook wel een kotsmarathon waarbij een extra set lakens goed van pas komt!

Diezelfde week had ik twee laatavonddiensten.  De bewoner die de week daarvoor bij ons werd opgenomen tukte ik in onder de dekens.  Hij moest het stellen met dekens van de voorziening.  Een steriel wit laken en een gewoon bruin deken.  Misschien moest ik maar eens ergens een kleurig fleecedeken voor hem meebrengen dacht ik nog,  want dat er weinig budgettaire mogelijkheden waren werd ons al vlug duidelijk gemaakt bij zijn opname.  Bij het woelen en keren diezelfde week waarbij gedachten alle richtingen uitschoten bedacht ik me dat mijn kinderen en wijzelf helemaal niets tekort komen, als ik een laken wil kan ik het gewoon gaan kopen.  Ik mailde terug naar Eline van Bedsupply dat ik in eerste instantie niet op hun voorstel ging ingaan maar dat ik het wel wou doen als ik lakens mocht schenken aan de bewoner op mijn werk.  Ze mailde mij redelijk snel en enthousiast terug.  Mijn collega had nog een donsdeken en een overtrek op overschot en met de hulp van Etrias (de Bedsupply webshop) kon ik nog twee kleurrijke lakens kiezen voor onze nieuwe bewoner op het werk.  Zo kan hij voor een heel eind weg en is zijn kamer al heel wat opgefleurd.

Een warm nest creëren in een internaat is niet altijd evident maar nu zijn we toch al een klein stapje vooruit.  Eline en Bedsupply, bedankt om hierbij te helpen!

’t Zijn schoontjes hé?!

 

 

 

Geplaatst op

De 7 meest gestelde vragen over mijn Fitbit.

Sinds de zomer van 2016 draag ik een Fitbit.  Sommige mensen vinden dat een dwaas ding en vragen zich af of dat eigenlijk enig nut heeft.  Het ziet er ook lelijk uit volgens anderen.  En daar moet ik ze wel een beetje gelijk in geven, het ziet er eigenlijk niet echt aanlokkelijk uit.  Mensen maken ook allerlei gezichtsuitdrukkingen als ze onderstaande vragen stellen:

IMG_20171227_123915.jpg

Voel je dat niet de hele tijd nijpen rond je arm? (*verwrongen blik op mijn arm*)

Gelukkig hoef ik de vergelijking met een enkelband nog niet te maken maar ik moet er soms wel eens aan denken.  Ik hoop alleen dat een enkelband niet zo comfortabel zit anders zouden sommige voorwaarden wel eens geschonden worden denk ik.  Want hij ziet er misschien niet zo mooi uit, goed aanvoelen doet hij dan weer wel.  Ik voel hem eigenlijk helemaal niet, dus stoort hij me ook niet.  Enkel als ik me klaarmaak voor een cocktailparty denk ik wel eens: hmm dat past precies niet bij mijn outfit.  Oh wacht.  Ik ga niet naar cocktailparty’s #problemsolved!

Beweeg je daardoor meer? (*geïnteresseerde blik*)

Ik kan je verzekeren, de eerste weken dat ik mijn Fitbit droeg was ik betikketakt om de hele tijd te loeren naar het aantal stappen dat ik had gezet.  Na anderhalf jaar ga ik nog altijd bewust meer gaan wandelen en er bestaat geen dag zonder Fitbit.  Zelfs kleine wandelingetjes registreer ik.  Alle beetjes helpen om een gewoonte aan te kweken.  Door mijn Fitbit weet ik dat ik met wandelen meer bereik dan op mijn vaste loopmomenten.  (Wreed vind ik dat.)

Screenshot_2017-12-27-12-34-13.png

Draag je dat dagelijks? (*verontwaardigde blik*)

Ja hoor, ik draag hem constant, dag en nacht.  Hij registreert ook mijn slaappatroon redelijk accuraat, enkel om hem op te laden en in de douche doe ik hem uit.  Als ik ’s nachts bij Linus moet gaan kijken is het ook een handig lichtje (zie het onderstaande slaappatroon -geeuw-)

Screenshot_2017-12-27-12-26-34.png

Is dat niet gewoon een hebbeding dat je beu wordt na een tijdje? (*meewarige blik*).

Ik blog er misschien niet meer zoveel over maar ik ben nog altijd een consequente loper (enkel de laatste weken door omstandigheden is het er weinig van gekomen).  Telkens ik mijn toertje start track ik mijn afstand en zie ik binnen welke hartzone ik gelopen heb.  Hij geeft mooi weer hoeveel kilometers en hoeveel minuten ik liep.  Gezien ik niet train voor wedstrijden of mezelf geen grote doelen stel doe ik altijd rustig door en blijf ik registreren.  Moest ik wel willen zou ik kunnen specifieke trainingsschema’s volgen.  Er zit ook een functie op waarbij je ademhalingsoefeningen kunt doen.  Ik gebruik hem ook gewoon als horloge.

Hoeveel stappen zet je zo per dag?  Toch geen 10 000? (*verwonderde blik*)

Er zijn slechte dagen waar ik met moeite 8000 stappen haal maar die zijn minder aanwezig, meestal haal ik zonder moeite meer dan 10 000 stappen.  Hij begint enthousiast te trillen als ik dat behaal dus dat is telkens weer een mini-feestje aan mijn pols.

Screenshot_2017-12-27-12-24-08.png

 

En hoeveel kost dat? (*overtuigde blik*)

De mijne is een Fitbit Charge 2 en kostte (denk ik, ik weet het niet meer zeker) 150 euro.

Ik zie dat bandje niet graag. (*cocktailpartyganger/fashionista-blik*)

Dan bestel je gewoon een ander kleur.  Je moet er wel een frankske voor over hebben want ik moest 29,99 euro voor het zwarte bandje neertellen.  Komt erbij dat je niet te kieskeurig mag zijn want superveel kleuren bestaan er niet.  Vermoedelijk kun je wel ergens op één of andere onofficiële site andere bandjes bestellen.  Ik heb nog de courage niet gehad om dat eens uit te zoeken, maar misschien kan iemand in de comments me wel tips geven hierrond?

IMG_20170629_194827_320.jpg

(lees ook meer hier)

Draag jij zoiets en krijg je daar ook veel vragen en eigenaardige blikken over?

Geplaatst op

De boeken van 2017

 

Altijd aan het lezen ik.  Uit de bibliotheek,  geleende boeken, uit de boekenhandel, dwarsliggers, dikke klompen of boekjes van maar vijftig pagina’s.  Lezen, lezen, lezen, en altijd één of twee boeken door elkaar.

Je zou denken dat ik in een jaar aan veel meer boeken zou komen maar het voorbije jaar was er ook één van in slaap vallen met mijn boek in mijn handen, soms las ik maar enkele pagina’s per dag.  Soms een boek per week.

De top 3 van de beste boeken die ik in 2017 las:

  1. Stefan Brijs: De Engelenmaker
  2. David Pefko: Daar komen de vliegen
  3. Zita Theunynck: Het wordt spectaculair.  Beloofd.

Het boek waar ik me heel weinig van herinner: “De Afwezigen” van Lieke Kézér, het moet zijn dat ik het toch goed vond anders had ik het niet uitgelezen.  Het leven is namelijk te kort om een slecht boek te blijven lezen.  Met die mentaliteit gooide ik ook enkele boeken na een aantal hoofdstukken aan de kant.

Het meest besproken boek moet toch wel: “Een klein leven” zijn.  Wat kan ik erover zeggen: ik vond het mooi, heel mooi.  Maar dat was het dan ook.  Ik heb niet -zoals ik bij sommige anderen las- dagen achteraf nog zitten denken aan de personages.  Bij “Daar komen de vliegen” voelde ik veel meer betrokkenheid bij de personages en dat liet een wrang gevoel na.  Just the way I like it!

In 2018 kijk ik uit naar: “Het labyrint der geesten” van Carlos Ruiz Zafon.  (Als mijn broer het niet vergeet mee te brengen tijdens de kerstdagen! wink wink) en ik pik hier en daar wel boekentips op van jullie!?  Toch?

Veel leesplezier in 2018!

Geplaatst op

…if I had a little money….

Vliegt het geld er bij jullie ook soms uit zonder dat je ziet waar het naartoe dwarrelt?  “Ahja Liese, niet moeilijk, jullie hebben toch een trip naar New York geboekt?” ahja, aandachtige wijsneuslezer, inderdaad.  Omdat we dat voor eerst in jaren eindelijk eens kunnen doen en niet onbelangrijk: kunnen betalen.

Vijf jaar geleden verbouwden we een huis van 40 jaar oud.  Uit die financiële verbouwingsput klommen we enkele jaren met weinig overschotjes omhoog en nog steeds kruipen er veel centjes in ons huis waar nog altijd werk aan is.  Dat zal altijd zo zijn.  Met twee opgroeiende kinderen zal het leven er niet goedkoper op worden.  Ook al leert de oudste nog maar juist zinnetjes lezen, ik begin nu al te denken aan hoe zwaar de nodige zakken geld zullen wegen om mijn twee pagadders through college te krijgen.  Eerlijk gezegd begin ik soms wel eens te zweten bij die gedachte.

Wij vinden nochtans dat wij goed opletten met onze centjes, ik zeg niet dat we elke euro in twee bijten, we leven graag.  Toch denk ik dat wij bewuster met ons geld bezig zijn dan sommige andere mensen rond ons.  Tegelijkertijd denk ik heel regelmatig: “hoe is het mogelijk dat we zo weinig kunnen sparen?”.  Sinds ik iets voorzieniger ben geworden inzake onze grote facturen kan ik dit jaar echt zeggen dat we voor het eerst in tijden de vele belastingen niet met ons belastingvoordeel hoeven te betalen.  En dat doet deugd.  Daar moest ik het hele jaar wel veel over nadenken en budgetteren maar het brengt toch op.  Ik las voor het eerst over YNAB op verschillende blogs en ik begreep het  basissysteem.  Je budgetteert op voorhand je grotere facturen en zet geld “in potjes” om deze te kunnen betalen als ze in de bus vallen.  Je doet dit niet enkele weken voor ze binnenvallen maar systematisch zodat je niet voor verrassingen komt te staan.  Bij uitbreiding leer je om in alles voorzienig te zijn en te budgetteren, tot je wekelijkse exemplaar van Dag Allemaal toe.  Toen ik de trialversie van het effectieve YNAB-programma opstartte werd ik echter een beetje overwhelmed.  Zoveel hokjes, balkjes en eigenaardige Engelse termen, ik werd er zenuwachtig van.  Iets in de trend van: “Euuh, waar moet ik beginnen?” en “Jesus Christ, ik ben gewoon dom”.  Kalimero voor duust.  Na enkele pogingen schoof ik de laptop door aan mijn echtgenoot die ook wel eens budget wilde voor een nieuwe tattoo.  Hoewel hij nog meer verstand heeft van computerprogramma’s moest ook hij na enkele deftige pogingen opgeven wegens “pfff ingewikkeld”.  En YNAB werd verstoten.

Dat Kelly van Tales From The Crib (moet ik ècht nog linken naar deze blog eigenlijk?) al jaren laaiend is over YNAB was mij niet ontgaan.  Dat ze effectief een cursus ging schrijven om met YNAB te (leren) werken kwam op het juiste moment  En dat ze me dan nog eens vroeg om de cursus uit te testen, wat kan ik zeggen behalve: alles viel op zijn plaats.  Dus op mijn vrije dag ging ik aan de slag met laptop en budgetschriftje  (uiteraard heb ik voor mijn budget een schriftje.  You Need A Schriftje) en liet ik de cursus “YNAB voor beginners” over mij stromen.

In de cursus neemt Kelly bijna letterlijk je hand en toont je wat je effectief moet doen en waarom dat nodig is.  De cursus richt zich op het (onder)houden van een budget maar het belangrijkste: hoe het computerprogramma YNAB werkt, waarop het zich baseert en hoe je het naar je hand zet.  Kort gezegd: ze geeft je tips en tricks om de verschillende onderdelen van het programma te gebruiken.  Dingen waar ik telkens op vast liep of die ik simpelweg niet begreep worden uitgelegd op een naturelle, duidelijke manier.  Je moet er niet eens een computerkenner voor zijn, want dat ben ik zelf ook niet.  Ze biedt ondersteuning door video, tekst en fotomateriaal.  Als je de cursus volgt kun je ook in de besloten “YNAB voor beginners”-facebookgroep extra informatie en hulp inwinnen.  Ik was reeds overtuigd van het systeem YNAB maar door de cursus te volgen begrijp ik nu ook het effectieve computerprogramma.  Vanaf 1 januari sla ik dan ook met een verse zak geld aan het budgetteren.

Via de blog van Kelly kun je heel wat informatie verkrijgen over het programma YNAB en de online cursus “YNAB voor beginners”.  De wachtlijst voor de cursus is echter afgesloten nu.  Aaah…jammer.  Voor de mensen die zich registreerden op die wachtlijst is er een korting op de cursus.  Wie het programma na de proefversie (30 dagen) ook effectief aankoopt krijgt ook een korting als je dat via “YNAB voor beginners” doet.  Ik testte en keurde de cursus goed.  De cursus is zijn investering waard, ik wed zelfs dat je je lesgeld terugwint als je consequent met YNAB aan de slag gaat.  En voor wie nog niet overtuigd is: ik mag ook een kortingscode meegeven.  (yey, ik mag eens iets weggeven *zwaait met haar veel te grote handjes weg en weer*)

Wie via deze link de cursus van Kelly aankoopt en de kortingscode SHOUT10 ingeeft krijgt 10% korting op het aankoopbedrag.  En jawel, eerlijk is eerlijk, dit is een affiliate link.  Een wuk?  Dat betekent dat ik iets kleins krijg als je dit doet via mijn blog. (en dat kan ik weer gaan budgetteren, thihi).  Maar dat verandert niets aan het oordeel dat ik vel over de cursus.  En dat oordeel is heel simpel: zonder de cursus snapte ik het programma niet, met de cursus wel.  Voila.

 

Geplaatst op

Neen, dat was niet zoals we hadden afgesproken.

Binnenkort sluiten we jou af, 2017.  Hoe ouder ik word, hoe vlugger de jaarwisselingen elkaar opvolgen.  En 2017, mag ik je zeggen hoe ik je ervaren heb? Voor ons was je lief.  Je spaarde ons van ziekte, werkloosheid en burn-out dit jaar.  Bedankt daarvoor.  Je bracht ons mooie momenten met ons gezin, met vrienden en familie.  Nieuwe uitdagingen, waarvoor dank, nogmaals.  Mag ik je ook vertellen hoe je onze naasten behandeld hebt?  Of ben je bang voor mijn antwoord?  Want het was ronduit gortig, 2017.  Voor teveel van mijn vrienden en familieleden.   Je was niet lief voor veel mensen rond ons, wat zeg ik, je was uitermate wreed.  Hun gezin, hun relaties, hun gezondheid.  Bij veel mensen die ik graag zie moest je op een smerige, laffe manier hakken en pakken.  De vele berichtjes van “Gaat het?” “We denken aan jullie”, kaartjes met innige deelneming, veel sterkte.  Ik kan ze niet meer op één hand tellen.  Neen 2017, dat hadden we niet afgesproken.  We spreken altijd af “dit jaar mag het een rustig jaar zijn” en nooit gebeurt dat.  Maar jij spande de kroon met je gemene trekken.  Toen relaties stuk liepen, gebroken gezinnen ontstonden.  Toen ziekte, ongeluk en depressie zich verspreidde.  Toen onschuldige mensen stierven en de begrafenissen zich maar blijven opvolgen.  Neen.  Je was niet lief, 2017.  Hoe goed het ook bij ons gaat, het ongeluk van de anderen straalt op ons af.  Ik probeer altijd een positief persoon te zijn maar jij 2017, jij bent het jaar geweest dat deze karaktertrek serieus op de proef heeft gesteld.  Strontjaar.