Ik had maar één appel meer, dus mijn appels mochten onder geen voorwaarde aanbranden. Daarom roerde ik netjes door terwijl de whatsapp-berichten over en weer vlogen. Een foto van een outfit, ik keur hem meteen goed. Een zweetpareltje van lichte stress van haar kant, want ze heeft een date vanavond. Met een pareltje. Althans, ik hoop toch dat ze het een pareltje vindt, stiekem vind ik dat ze wel samen passen. En laat “koppels inschatten” nu nog één van mijn sterkere kantjes zijn. Samen met appelmoesroeren.
“Jij hebt een hot date en ik sta hier appelmoes te maken” pruilde ik lichtjes.
“Appelmoes kan ook sexy zijn?” paaide ze me onnodig.
Ik kom tot het besef dat het al bijna 10 jaar geleden is dat ik mijn laatste eerste date had. Al wist ik toen nog niet dat het mijn laatste keer zou zijn.
“Appelmoes is waar het allemaal toe leidt” antwoordde ik. Want uiteindelijk is het zo. De date werd een liefje. Het lief werd een echtgenoot. En de vader van mijn kinderen. Ik sta op zaterdagavond appelmoes te roeren voor ons middagmaal van zondag. De eenvoud van het roeren, de spanning van het nieuwe die door de whatsappberichten raast. De tegenstrijdigheid spat uit het scherm. Ik ben blij voor haar en beleef -extreem curieus- het verhaal op de achtergrond mee. En toch zou ik zo weer kiezen voor appelmoes. Want appelmoes is waar het allemaal toe leidt.
Dertien dagen was ik in verlof tijdens de kerstvakantie. Dertien! Ik heb dat in mijn hele “carrière” nog nooit meegemaakt. Oorspronkelijk stond ik wel op dienst tijdens de eerste week (ook op kerst had ik uren) maar door overuren en omstandigheden zijn mijn uren omgezet naar vrije dagen. Ik heb er niet voor geweend. Zeker niet. Mijn fysiek liet het al een tijdje afweten, ik liep zelfs niet mee met de geplande Santa Run. Ondertussen ben ik weer helemaal op en top, er zijn geen feestkilo’s blijven plakken. Misschien ook omdat we dit jaar heel doucement gevierd hebben. Er waren wel een paar feestjes maar ook die verliepen heel gezapig. Er werd wel teveel gedronken. Champagne, biertjes, cava, wijn, G&T. Zoveel eigenlijk dat we besloten hebben om tot 24 januari niet meer te drinken.
De hype van 2015 kon niet ontbreken. Ik kreeg het befaamde “Woesten” van mijn mama voor kerstdag. Alsook de geweldige Woodysavatten die volledig bij de mood van het kerstverlof pasten! Ik ben nog altijd bezig in het boek. Ik had schrik voor een ontgoocheling maar het overtreft mijn verwachtingen. Er had geen enkele blogger gelogen toen ze schreven dat het zo goed is.
peignoir, iPad, savatten en een boek, my idea of heaven!
Ik deed eens zot en schreef me in voor de kerstruil bij Romina en de kerstkaartjesruil bij Meisje. Ik kreeg superleuke dingen terug, al wacht ik momenteel nog op één kerstkaartje.
Mijn kerstkaartje van de ruil kreeg ik van de organisatrice zelf! Het pakje van de kerstruil ontving ik van de mij onbekende Nele. Leuk om zo nieuwe blogs en de mensen erachter te leren kennen!. Via Facebook (ohja, dat heb ik terug. Voor de tijd dat het duurt, tot ik het weer buitengooi dus) zag ik Lecoeur een oproep doen om kaartjes te kopen ten voordele van de pamperbank. Gezien ik nog een pak pampers staan had die te klein waren ging ik dan maar meteen ook gaan doneren. Misschien kan ik er een ander pampergatje mee helpen? Mijn eigen kerstkaartjes gingen naar Delphine en Joyce. Het pakje naar Caroline. Doordat mijn verpakking iets te groot was uitgevallen verstuurde ik het via Kiala.
Het moment dat het pakketje bij het Kialapunt kwam was het al gebeurd! Een verkeersboete. Ai ai ai. Daar gaat mijn soldenbudget!
Om het met de mimiek van de kat te zeggen:”Grmmbll”
Zo kijkt Schanulleke als ze honger heeft en nog geen eten heeft gekregen
En wat gebeurde er nog tijdens het kerstverlof?
Ik liep weer. Na drie weken binnenblijven. Toch zeker 5 keer ben ik weggeraakt. Het deed me ongelofelijk veel deugd!
serieus: no filter!
Linus kruipt en kreeg in één week ineens zijn eerste twee tandjes. Hij is ook in urgent need of a haircut. Hij heeft zelfs een mullet. En ja, zoals je ziet op zijn body, hij spuugt nog altijd heel veel eten uit. Daardoor loop ik steeds maar plasjes melk, boterhammensmuk of papjes op te kuisen.
Goeie smaak in dvd-keuze, dat heeft hij wel
En Ilja vroeg zowat elke dag wanneer hij weer naar school mocht. Op de laatste avond was hij wel heel blij toen ik hem het verlossende nieuws van “morgen” kon geven.
1 januari 2016. 6u58. Er is niets anders dan elke andere ochtend. Linus vertelde zijn eerste verhaal om 6u en viel na 25 minuten uitverteld prompt in slaap. Auto’s razen door de straat, ik hoorde zelfs al een vrachtwagen. Er pinkt een groen lichtje op mijn gsm: twee ongelezen smsjes. Waar is de tijd dat nieuwjaars-smsen the bomb waren? Als ik beneden kom is de schade beperkt. Ook daar geen (afwas)bommen, die deden we gelukkig gisteren. Er overspoelt mij een tevreden gevoel over mijn poetswerk van gisteren. Het is toch aangenaam opstaan in een proper huis. Met een kruipertje (paracommando-style) in huis is het aangeraden om iets meer te dweilen, het is pas als je over de vloer rolt dat je ziet in welke staat hij is. Er staan twee fake-tupperware-dozen klaar om het gevecht met de diepvries aan te gaan. Ik maak dezelfde bedenking zoals altijd als ik de diepvriesdeur opendoe: why??? Het wringen en stapelen van tupperwaredozen is nu niet bepaald een aangename bezigheid als je diepvriesgroenten van de ene naar de andere hand moet gooien omdat je vingers aan het afvriezen zijn. Mijn idee van de hemel is nog niet gevormd maar ik vermoed dat ze daar een grote diepvries hebben, gevuld met lekkere gerechtjes en altijd plaats voor iets nieuws, gewoon opendoen en er inzetten. Geen geworstel, geen gevloek, geen getest of de deur terug dicht kan. Koffie wordt gezet. De computer werkt even traag als anders “gmail reageert niet”. Same old same old. Voor het nieuwe jaar graag een gigantische diepvries en een supersnelle laptop. Om 7u24 hoor ik een kleuterstemmetje “de wekker is gegaan!” Hij sliep tien minuten uit, mijn oudste zoon. Even later volgt het tweede babyvertellement. En de dag opent zich. Het jaar gaat van start. In dezelfde tred als het vorige. Melk wordt gemaakt, er wordt geknuffeld. Net als alle vorige ochtenden deze week. Ik denk na over de dag die komt. Mentaal stel ik me het stapelwerk voor in de wagen: wandelwagen, reisbedje, groentenpap en boterhammetjes, nieuwjaarsgeschenken. Hopelijk vergeten we niets. De komende weken zal ik nog wel eens missen als ik de datum neerschrijf. Dan wordt de 5 omgevormd tot een 6. Gelukkig is dat maar een kleine aanpassing, ééntje die onopgemerkt kan passeren.
Gelukkig nieuwjaar! Dat het moge zijn zoals je het zelf wil!
Dan kijk ik naar die twee pagadders, elk op hun stoel. De ene met een grote boterham, de andere enkele stukjes in zijn mondje mikkend. En dan komt het besef: die zijn van mij. Die twee. Dat zijn mijn kinderen. De tijd raast voorbij en ze vragen bakken tijd en energie, maar soms sta ik stil en besef ik het: ik ben de moeder van die twee jongens, elk op hun stoel. Voor altijd hun mama. We zullen nog jaren doorbrengen samen, we zullen nog vloeken op elkaar en lachen om domme dingen. Grote problemen en kleine zorgen delen. En dan moet ik glimlachen. Ik heb het maar mooi voor elkaar. Met die twee boterhametertjes van me.
Lezen zal ik nooit afleren. Maar het tempo van het lezen, dat fluctueert nogal. De laatste maanden is dat: traag. Als in: slakken-gniffelen-achter-mijn rug-traag. De vermoeidheid slaat ’s avonds nogal vlug toe en dat bepaalt wel de kwantiteit van het lezen. Als ik dagelijks 20 minuutjes lees, dan mogen we van een normale dag spreken. Deze nacht was er echter iets vreemd aan de gang. Tijdens de film van de avond – Reservoir Dogs- was ik in de zetel in slaap gesukkeld. Nochtans een toppertje, maar hey, eens de oogleden beginnen te zakken is er no turning back, ik zag nog hoe ze van iemand een oor afsneden en toen ging het licht uit. Om 23u schoot ik wakker door “Yippee ki-yay, motherfucker”, blijkbaar was ik in een andere film beland waarbij vliegtuigen in de fik werden gestoken en was ik net op tijd voor het toppunt. En toen kwam het. Op het moment dat we besluiten om te gaan slapen: klaarwakker. Rampzalig. Iedereen rond je ligt te ronken en dan lig je daar te turen en te denken en te draaien. Ik begon meteen in “Woesten”. Vier uur, twee vruchteloze pogingen om het boek weg te leggen en de slaap te vatten later bleek ik 140 pagina’s gelezen te hebben. Als ik nog één slapeloze nacht heb dan kan ik “Woesten” nog op mijn boekenlijstje van 2015 zetten. Het lijstje is niet bijster lang, maar mogelijk vergeet ik er wel…
Enkel Cécile was een downer. Maar toch heb ik het uitgelezen. Niet voor de mooie schrijfstijl maar voor het verhaal dat me toch meetrok. Het is ook voor het eerst dat er informatieve boeken tussen staan. Tjah, het is dan ook voor het eerst dat ik een jaarlijstje opmaak. Voor 2016 ben ik wel nog op zoek naar boekentips, liefst in dezelfde trend als de boeken die ik heb gelezen. Ik ga al zeker voor “De Engelenmaker” van Stefan Brijs en de nieuwe van Saskia De Coster. Ook “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest?” van Joachim Meyerhoff staat op mijn to-read-lijstje.
Op naar wat hopelijk een mooi leesjaar 2016 wordt!
Toen we in december 2014 vooruitkeken naar 2015 wisten we wel dat er een grote verandering op til was, het zou een jaar zonder slaap en met veel extra liefde worden. Dat van die liefde bleek volledig waar, de rest viel al bij al wel mee. De grote impact die ik had voorzien met de komst van de baby bleek overdreven, een baby opkweken is ook deze keer niet zo moeilijk als ik altijd heb gedacht, ik voorzie altijd voldoende ruimte voor drama om dan te merken dat het eigenlijk wel meevalt. Er waren wel nog grote veranderingen. Zo maakte de echtgenoot een carrière switch om u tegen te zeggen. Dat zorgde voor een extra drukke kraamtijd aangezien hij 1 week na mijn bevalling startte op zijn nieuwe werk. Anyway, alles passeert. Hieronder nog enkele beelden die me zijn bijgebleven van 2015:
we ruilden onze zolder in voor twee kinderkamers2015, het jaar van de selfies en de tulpenApril 2015. Geen woorden nodig?23 april 2015: lifechanging moments23 april: De start van een broertjesrelatie die nog steeds in stijgende lijn is28 april, de thuiskomst van Linus. Toen de lakentjes nog groot genoeg en zonder spuugvlekken waren.We kregen er nog een derde gezinslid bij!16 juni: Ilja wordt 4 jaarJuli 2015: Waterpret in CenterparcsZomer 2015: een konijn voedert een vogeljong?Meter en peter: coolness for life!18 oktober 2015: 6 maanden na mijn bevalling loop ik voor het eerst 8,5 km.November 2015: brothers in arms (of in pyjama’s)
Aan jullie allemaal: geweldige feestdagen toegewenst, net op de manier zoals je ze zelf wil vieren. Is dat in een spetterend tuxedo en een glitterjurk of liever op pantoffels in je onesie. Als het maar je goesting is!
Al sinds jaar en dag ben ik een Studio Brussel luisteraar. Mijn plan om Christophe Lambrecht tot tweede echtgenoot te nemen is nog steeds bestaande, aan hem om te reageren over hoe en wanneer, zo ver zijn we al. Vincent Byloo won de laatste jaren ook aan sympathie en Kirsten Lemaire vind ik ook een topper. En nu komt het. Misschien ben ik nog steeds een beetje in mijn zagen. Oordeel zelf maar. Maar ik ben echt een partypooper als het over Music For Life gaat. Pas op: ik vind het geweldig al die goeie doelen en als ik ergens kan steunen door een pin, een warme loempia of een wafel te kopen dan ga ik dat niet laten, ik zou er nog een ommetoertje voor doen. Maar het is het radiogegeven op zich dat mij echt niet kan bekoren. Ik heb het deze ochtend 2 minuten gehoord en dan kwam het weer naar boven. Too much. Ik weet het niet wat het is, maar ik kan er echt niet meer naar luisteren. Wreed hé. Ik wou dat ik zelf in de jolly good fella-sfeer kon zitten en helemaal opgaan in het heyho-we-zijn-er-allemaal-voor-elkaar-gegeven inclusief kassagerinkel. Maar neen. Ik voel het niet. Dus ik zap naar andere posten voor enkele dagen. Dat ik dan een overload aan Katy Perry en Adele krijg dat neem ik er graag bij. Stiekem hoop ik nog een Mariah mee te pikken ergens en met mijn vingers mee te knippen —ooeeeeh baby!
Gisteren werd er niet gezapt. Ik wou persé de finale van De Slimste Mens Ter Wereld zien. Het is lang geleden dat een seizoen volledig werd bekeken hier, ik blijf het een mooi programma vinden. Maar wat was dat eigenlijk voor gedoe rond Danira (jawel ik heb de naam moeten opzoeken om ze juist te schrijven) Boukhriss Terkessidis ? Ze is gewoon slim en ze verweert zich. Ik vond ze eigenlijk niet echt arrogant overkomen zoals sommigen haar omschreven, eerder…goed ter tale, of zoiets. Ik hoop dat ze het nog ver gaat schoppen, de brains heeft ze alleszins! Uiteraard mocht Tom Waes wel winnen, hij verdient het vollebak. Maar zij ook. Tom Waes, dat zou toch gewoon uw sympathieke buurman kunnen zijn hé. Dat gevoel had ik minder met Kobe Ilsen en nog veel minder met Kevin Janssens. Ik kijk al uit naar het volgende seizoen!
Boost your positivity. Het is precies eventjes nodig: het huis is een catastrofe. Overal waar ik kijk is er wel iets dat overhoop of niet op zijn plaats ligt. Mijn was zou eigenlijk netjes geplooid in de kasten moeten liggen…
#fail
Ik had twee dagen nachtdienst waardoor ik overdag wel het één en ander kon doen maar mijn lichaam vroeg rust. Ik heb geluisterd. Want het is nu al sinds 2 december dat ik rondloop met keelpijn. Mijn keel is mijn zwakke plek, vermoeidheid, ziekte, alles slaat op mijn amandelen. Er werd een antibioticakuur opgestart in de week van 2 december, ik bleef zelfs thuis van het werk omdat ik door de koorts niet meer uit mijn zetel raakte. Toch heb ik deze week weer vapeurs, koortsnachten en doet het zelfs pijn om te ademen. Ik hoop dat het (derde) doktersbezoek straks een verbetering betekent. Ondertussen loop ik rond met een afslobberende oude jeansbroek (ahja, alles zit hier gewoonweg in de vuile was) om de één of andere bizarre reden ben ik 4 kg vermagerd in de laatste maanden. Ik vind dat een beetje “ik heb niet gestudeerd voor dat examen” en dan toch 16/20 halen (was het Kamal in De Slimste Mens die dat uiteendeed?) maar ik heb er niets voor gedaan om op mijn “trouwgewicht” te komen. Ik loop al drie weken niet en diëten doe ik al zeker niet (wist je trouwens dat de paprikachips van het merk Hema extreem lekker zijn?).
Soit, het is niet allemaal kommer en keel. Ik was niet ziek genoeg om de blogbrunch af te zeggen al leefde ik wel op dafalgan toen. Amaai, ik had al eens geloerd op de website van zaal Lux in Gent maar the real stuff was nog een ander paar mouwen. Wat een locatie! En de catering was uiteraard top. Zijn we toch lucky bastardinnen! Als ik dan nu terugkijk naar mijn rampzalige huishouden lijkt dat geweldige boostyourpositivity-concept met al die toffe vrouwen zooo ver weg. (oei, is het nu mijn gedacht alleen of ben ik echt wel een beetje in mijn zagen vandaag?)
Vanaf nu is het ook in één rechte lijn naar de feestdagen, nog één weekenddienst en dan ben ik door overuren 13 dagen thuis tijdens de kerstvakantie. Hopelijk fit en gezond (en ietsje meer rond).
En jullie? Doen jullie iets spectaculairs tijdens het kerstverlof of zal het net als hier zijn: chillaxen en zoeken achter nieuwe savatjes?
Ken je dat, mensen waarvan je denkt: ik zou hen eigenlijk wel beter willen leren kennen want ik denk dat het echt goed zou klikken tussen ons, maar het komt er niet echt van. Het leven staat je een beetje in de weg. Zo heb ik het een beetje met Evelien. Evelien leerde ik kennen tijdens mijn opleiding orthopedagogie, we carpoolden over en weer naar Kortrijk. Ik haakte even af, maar zij deed dapper verder. (Toen ik haar later tegenkwam en ze trots meldde dat ze afgestudeerd was werd ik jaloers, een tijdje later stapte ik zelf weer in en werkte de hele opleiding af, weliswaar niet meer samen met Evelien, maar met deze madame). Evelien en ik zijn ook collega’s, niet rechtstreeks maar toch soms in contact met elkaar, maar most of all: Evelien kan geweldig mooi zingen. Binnen onze voorziening werd een groep opgericht: Il Sogno Particolare . Het muziekensemble is een mix van bewoners en begeleiders van de voorziening. De groep, waarbij Evelien samen met een andere collega de zang op zich neemt treedt regelmatig op, zo deden ze reeds samenwerkingen met Raymond Van het Groenewoud en Willem Vermandere.
Nieuwsgierig geworden naar deze speciale band? Donderdag treden ze op in CC Het Perron in Ieper samen met Jan De Smet. Alle info vind je op de affiche.
Enkele weken geleden had ik zo’n eigenaardige ervaring. Zo één waarbij ik begin te twijfelen of iemand nu nog leeft of niet. Ik heb dat soms met Koen Crucke. “Leeft die nu eigenlijk nog of is die nu gestorven?” Ik verwar hem gewoon met Felice Damiano. (Felice is wel degelijk overleden!). Nu was het enigszins anders. In De Slimste Mens Ter Wereld was er een fragment van de begrafenis van Koningin Fabiola. Ik begon een klein beetje raar in het rond te kijken. Was Koningin Fabiola dan dood? Had ik dat echt compleet, maar dan ook compleet gemist? Ik dacht eerst nog dat ze in De Slimste Mens verkeerd waren en het over één of andere oudere koningin ging. En jawel, morgen blijkt dat al een jaar geleden! Ging jij dat zeggen? Stond ze misschien in de schaduw van Luc De Vos? Heeft ze gewoon een ongelukkige periode gekozen om het tijdelijke voor het eeuwig te wisselen? Of moet ik echt dringend meer naar het nieuws kijken?
(bron: google images)
Op de blog van Miss Fabuleus las ik dat ze Slimste-Mens-Gewijs niet ver ging komen met haar kennis over Steven Hawking (trust me, ik ook niet), maar mijn kennis over Koningin Fabiola reikt ook niet verder dan:
vrouw van wijlen Koning Boudewijn van België (de aankondiging van zijn dood gebeurde trouwens tijdens een aflevering van Samson en Gert, dat weet ik dan wel nog)
kon geen kinderen krijgen
Spaanse
oud en versleten (ahja, ik wist niet meer dat ze eigenlijk al dood is)
iets rond de Efteling?
Na een vluchtige blik op Wikipedia blijk ik nog redelijk juist te zijn, behalve het levende gedeelte dan. Maar wist je dat…haar broer eigenlijk acteur en playboy was? En dat ze eigenlijk best nog cool was met dat blauwige haar. Move over Marge Simpson! Ook daagde ze diegene die haar met de pijl-en-boog-dood bedreigde uit door een appel in de lucht te houden! Dat was ik vergeten. Aha! Zie, zo’n dingen vind ik dan weer leuk om lezen! Merci Wiki. Merci. En RIP Fabiola.
Shout your heart out 