“Valentijn!? Wij doen daar niet aan mee hoor, nooit gedaan eigenlijk!” ik zei het nog tegen mijn vriendin in de auto toen we terugkeerden van een gezellig verjaardagsfeestje bij een andere vriendin.
Het was de laatste avond van de alcoholpauze van drie weken. Het klinkt misschien raar dat we dit invoeren, het is niet alsof wij grote zuipschuiten zijn. Ik dronk stiekem een klein glaasje cava op de avond van de 23e, dus neen, zoals Mrs Brubeck ergens in haar comments beweerde: het is niet helemaal gelukt om het vol te houden. Maar de deadline was de dag erna dus ik vind het nog geen zo’n grote fail! De rest van de avond dronk ik trouwens spuitwater, om de één of andere reden heb ik een enorm droge keel de laatste weken. Wat me wel opviel in de drie weken alcoholvrij leven, ik ging twee keer uit eten en iedereen denkt dat je zwanger bent! Oh ja, en alcoholvrije aperitief, man toch, echt, daar moeten ze meer werk van maken want ik heb het mij echt beklaagd. Proeven die mannen hun creaties niet zelf? Eén keer een bitter glas met een rood/oranje-achtige waterige substantie, en één keer verlepte limonade met een schijfje citroen. Of ben ik gewoon te zindelijk? (wij gebruiken “zindelijk” als we kieskeurig bedoelen. Ik hoor “zindelijk” heel vaak in de context van potjestraining/incontinentie/etc maar ik krijg er altijd een beetje de kriebels van, zindelijk vind ik -in die context- meer iets voor honden eigenlijk.)
Anyway, Valentijn.
Gisteren kreeg ik dit in de brievenbus:
Iemand wil met mij samenzijn deze Valentijn…
Ik appte naar mijn lief “heb jij dit verstuurd?” maar iets in mij wist al dat het niet van hem kwam, ik veronderstel dat hij er zijn naam toch op zijn minst zou onderzetten + we zijn niet van die Valentijnmensen. Hij was not really amused het eerste moment. Had ik een aanbidder? Ik dacht dat het een reclamestunt was maar vond nergens iets van reclame op het kaartje. Misschien was het afgeveegd bij de poststempel?
Vandaag zag ik op Instagram meerdere kaartjes passeren bij andere blogsters. En nog meer vraagtekens. Ik check alvast of ik thuis ben met Valentijn….ineens lijkt die dag wel interessant 😉 (sorry pietje, hahaha)
Het is altijd zo vroeg, die vroegens bij ons. Tegen dat het 8u is heb ik er al bijna 2 uren dienst op zitten.
Vanmorgen, terwijl ik een bewoner aan het scheren was, zei hij “’t Is vanavond weekend!”. Hell yeah dacht ik.
“Wat ga je doen vanavond?” vroeg ik toen ik bijna bij zijn oren kwam met het apparaat.
“Naar een film kijken! Onder een dekentje!”. (oh boy dat klonk geweldig!)
“Hell yeah!” riep ik. Deze keer luidop. “Ik ga juist hetzelfde doen!” waarop een high five volgde. (Ik blijf fan van high fives, ik ben van mening dat dat een statement ondersteunt).
Nog eens twee uur later was het voor mij al zo ver. Weekend! Vroegens zijn dan toch niet zo nadelig.
De jongens werden opgepikt, het deken werd aangeslaan door mijn twee pagadders. Foto’s nemen is een echte strijd geworden met die twee:
Achteraf werd er kwijl van voorhoofden gewreven, fruitpap uit de zetel gefrot en occasioneel kun je mijn grijpende, tegenhoudende hand wel ergens tegenkomen op één van de andere wazige foto’s.
Tijdens de eerste boostyourpositivity-campagne werd er al gevraagd hoe we alles laten bollen en toen schreef ik dit als antwoord. Ondertussen zijn we bijna een jaar verder en is dat befaamde tweede kindje al bijna 9 maanden bij ons. En hoe bolt (of rolt) het nu nog? Vierkantig? Laat ons zeggen: ovaal. Het rolt niet zoals het vroeger deed maar ik vind het nog niet zo dramatisch. De dagen gaan wel open en toe, dat kun je echt wel zeggen. Maar ik deed enkele belangrijke aanpassingen waardoor het haalbaar blijft:
Ik neem een voorsprong op de kinderen.
Ze worden rond 7u15 allebei wakker, meestal tegelijkertijd. Moest ik gelovig zijn, ik deed elke dag een gebedje tot God, om hem te danken voor dit feit. Mijn wekker staat (op vrije ochtenden) om 7u, als ik vroeger wakker word maak ik de keuze: soezen of meer koffietijd. De koffie is mijn start van de dag, addict voor duust. Ik probeer te douchen voordat ze wakker zijn (soms zet ik mijn tasje koffie op het bankje naast het bad). Op de één of andere manier helpt dat om de dag vlotter te laten verlopen: zorgen dat ik klaar ben voor hen. Hey, soms lukt het mij niet en spring ik pas in de douche als de kleinste zijn voormiddagdutje doet.
2. Ik ben tevreden met minder.
Minder geld: Ik koos voor poetshulp. Twee keer per maand komt mijn Slavische poetsvrouw in stilte heel mijn huis kuisen. Dat kost mij geld. Maar ik krijg er veel voor in de plaats, dus ik vind dat goed besteed. Ik werk 4/5e. Als ik fulltime zou werken zou mij dat waarschijnlijk 250 tot 300 euro meer opbrengen (of misschien zelfs meer, ik weet het eigenlijk niet exact). Maar ik zou ook (met mijn uurschema’s) mijn kinderen minder zien en die 300 euro mogen verdelen over mijn beide kinderopvangen. Mijn pensioen, daar denk ik niet aan. Dat is misschien niet slim, ik weet dat. Maar misschien ben ik dan al dood, dat kan ook *insert dramatisch muziekje*.
Minder materiaal: Ik doe niet aan hippe dingen. Hippe dingen kosten tijd en geld. De nieuwste boeken lees ik één of twee jaar na datum, ik leen ze in de bib (of ik vraag ze voor mijn kerst) Kleren koop ik in de solden. Ook die zijn tegen dan niet meer hip. Als ik echt iets nodig heb dan koop ik het wel tussenin, alleen als ik het echt nodig heb. Voor de kindjes krijg ik heel vaak kledij van andere mensen -waarvoor dank-. Er is niets aan die kleren als ik ze krijg, er is niets aan die kleren als ik ze doorgeef van mijn oudste naar jongste zoon. Again: als ik iets nodig heb, dan koop ik het wel. Als Ilja in één week tijd drie keer thuis komt met een gat in zijn broek (drie verschillende broeken welteverstaan), dan ga ik om nieuwe broeken, punt. Ik shop weinig online. Online shoppen doet mij veel te veel spenderen, vooral dingen die ik eigenlijk niet nodig heb.
Minder vrije tijd. Ik probeer (zeg wel: probeer) om de dingen meer direct te doen. Had ik dat gelezen in “Getting things done”? Ik weet het niet meer, het boek was al oud toen ik het las en ik heb het nooit uitgelezen omdat ik het niet zo leuk vond. Maar alles wat ik in 5 minuten kan verwezenlijken doe ik zo goed als meteen. De vaatwas legen om 22u terwijl ik eigenlijk aan het smachten ben naar mijn kopkussen, toch maar even vlug doen. Zo krijg ik de volgende dag geen aanrecht vol vuile koffietassen. De was ophangen om 7u ’s morgens, vlug even doen, dan kan ik dat misschien de volgende dag al in de kasten leggen. Maar hey, soms staat mijn was een hele week droog naar mij te gapen. Dat gebeurt ook. En dan gaap ik terug. Even droog.
Er zijn ook gloriedagen waarop het wasrek leeg is. “Al komen die maar weinig voor…”
3. Ik maak het mezelf gemakkelijk
Samen met de poetshulp werd ook Collect And Go weer ingevoerd. Ok, dat is online shoppen, maar ik maak een boodschappenlijstje en volg dat gewoon terwijl ik de bestelling doe. De kostprijs van het klaarzetten (5,50 euro) heb ik er voor over. Heel vaak heb ik ook ergens een bon gevonden die die kost wegneemt. Of ik bestel ineens het dubbel aantal cola zero-blikjes dan ik normaal doe “omdat je dan geen servicekost betaalt”, ik weet dat dat extra kosten en marketingtrucs zijn: jazeker, maar die blikken drinken we sowieso, als het niet deze maand is, dan wel de volgende maand. (en voor iemand zegt: blikjes kosten veel meer dan grote flessen. In ons geval niet, grote flessen gieten we na een halve fles leeg omdat er geen gas meer op zit)
Het weekmenu werd ingevoerd (oeh, ik ben toch een beetje hip!). Ik probeer één keer per week te winkelen om alle ingrediënten voor één week (of vijf dagen, afhankelijk van mijn uurrooster) te voorzien. Vreemd genoeg spendeer ik sindsdien veel minder geld. Die kleine, tussentijdse boodschappen zijn de dooddoeners voor het budget.
4. Ik stel nog steeds geen verwachtingen of eisen, niet naar mezelf, niet naar anderen rond mij.
Ik weet wat ik aankan en wat niet. Voor de komende periode heb ik mezelf voorgenomen om niet meer van Dinner Party te doen. Vroeger was ik de eerste om te zeggen “kom gerust bij ons eten, ik maak wel iets klaar”. Het gebeurt nog, maar ik zeg er meteen bij “het zal een simpele spaghetti zijn” of ik hou het op verse pistolets met beleg. Soms nodig ik mensen uit voor koffie met taart. Het samenzijn is voor mij nog steeds het belangrijkste. Dinner Party betekent twee dagen op rij: tussen babydutjes door gaan winkelen, menu’s ontleden, tafels opslaan, zien dat je geen tafellakens meer hebt, nog eens gaan winkelen voor de dingen die je vergeten bent, enigszins het huis toonbaar proberen te krijgen, kortom: allemaal dingen waar ik weinig tijd voor heb. Ik noem dat: prioriteiten stellen. Als ik uitgenodigd ben door andere mensen dan verwacht ik ook geen tralala.
5. Het huishouden is een neverevendingstory. Ik leg mij daar zo goed als mogelijk bij neer.
Natuurlijk vloek ik ook wel eens als ik na het eten mijn keuken bezie. Of als ik de dag nadat de poetshulp is gekomen alweer een vol vuilblik kruimels in de vuilnisbak gooi. Ik murmel wel eens als ik kleren in de wasmand gooi en die gewoon terug op de grond vallen omdat er geen plaats meer in is. Als ik hoopjes strijk van de ene naar de andere kant leg godver ik ook. In tegenstelling tot wat sommigen denken ben ik niet altijd zen en chill en relax. Maar soms laat ik de boel de boel en doe ik alleen wat het dringendste is. Het komt wel in orde.
6. Slaap is van groot belang. Slaap is de sleutel tot een goeie dag.
Ik probeer op tijd te gaan slapen. Het helpt dat ik (of wij) weinig tot niet moet(en) opstaan voor de kinderen (auch, jinxed it!). Meestal val ik in slaap in de zetel. Ja, soms is dat al om 21u. Dat is niet zo fijn, maar de televisie heeft echt dat effect op mij, ik val weinig tot niet in slaap achter mijn laptop of met mijn boek in mijn hand.
7. Als er weinig tijd is kies ik niet tussen leuk en leuker. Ik ga voor leuker.
Zo vind ik het heel leuk om blogs te lezen en te reageren. Het geeft me vaak inspiratie om zelf iets te schrijven. Voor dit postje haalde ik de inspiratie hier. Maar schrijven vind ik nog leuker, dan kies ik om zelf iets te posten en het lezen bij anderen eens niet te doen. Zie ik jullie daarom minder graag? Ba neen. Ik zie jullie allemaal nog graag. Ik kom wel terug lezen en commentaar spuien, als ik tijd heb 😉
Ik had maar één appel meer, dus mijn appels mochten onder geen voorwaarde aanbranden. Daarom roerde ik netjes door terwijl de whatsapp-berichten over en weer vlogen. Een foto van een outfit, ik keur hem meteen goed. Een zweetpareltje van lichte stress van haar kant, want ze heeft een date vanavond. Met een pareltje. Althans, ik hoop toch dat ze het een pareltje vindt, stiekem vind ik dat ze wel samen passen. En laat “koppels inschatten” nu nog één van mijn sterkere kantjes zijn. Samen met appelmoesroeren.
“Jij hebt een hot date en ik sta hier appelmoes te maken” pruilde ik lichtjes.
“Appelmoes kan ook sexy zijn?” paaide ze me onnodig.
Ik kom tot het besef dat het al bijna 10 jaar geleden is dat ik mijn laatste eerste date had. Al wist ik toen nog niet dat het mijn laatste keer zou zijn.
“Appelmoes is waar het allemaal toe leidt” antwoordde ik. Want uiteindelijk is het zo. De date werd een liefje. Het lief werd een echtgenoot. En de vader van mijn kinderen. Ik sta op zaterdagavond appelmoes te roeren voor ons middagmaal van zondag. De eenvoud van het roeren, de spanning van het nieuwe die door de whatsappberichten raast. De tegenstrijdigheid spat uit het scherm. Ik ben blij voor haar en beleef -extreem curieus- het verhaal op de achtergrond mee. En toch zou ik zo weer kiezen voor appelmoes. Want appelmoes is waar het allemaal toe leidt.
Dertien dagen was ik in verlof tijdens de kerstvakantie. Dertien! Ik heb dat in mijn hele “carrière” nog nooit meegemaakt. Oorspronkelijk stond ik wel op dienst tijdens de eerste week (ook op kerst had ik uren) maar door overuren en omstandigheden zijn mijn uren omgezet naar vrije dagen. Ik heb er niet voor geweend. Zeker niet. Mijn fysiek liet het al een tijdje afweten, ik liep zelfs niet mee met de geplande Santa Run. Ondertussen ben ik weer helemaal op en top, er zijn geen feestkilo’s blijven plakken. Misschien ook omdat we dit jaar heel doucement gevierd hebben. Er waren wel een paar feestjes maar ook die verliepen heel gezapig. Er werd wel teveel gedronken. Champagne, biertjes, cava, wijn, G&T. Zoveel eigenlijk dat we besloten hebben om tot 24 januari niet meer te drinken.
De hype van 2015 kon niet ontbreken. Ik kreeg het befaamde “Woesten” van mijn mama voor kerstdag. Alsook de geweldige Woodysavatten die volledig bij de mood van het kerstverlof pasten! Ik ben nog altijd bezig in het boek. Ik had schrik voor een ontgoocheling maar het overtreft mijn verwachtingen. Er had geen enkele blogger gelogen toen ze schreven dat het zo goed is.
peignoir, iPad, savatten en een boek, my idea of heaven!
Ik deed eens zot en schreef me in voor de kerstruil bij Romina en de kerstkaartjesruil bij Meisje. Ik kreeg superleuke dingen terug, al wacht ik momenteel nog op één kerstkaartje.
Mijn kerstkaartje van de ruil kreeg ik van de organisatrice zelf! Het pakje van de kerstruil ontving ik van de mij onbekende Nele. Leuk om zo nieuwe blogs en de mensen erachter te leren kennen!. Via Facebook (ohja, dat heb ik terug. Voor de tijd dat het duurt, tot ik het weer buitengooi dus) zag ik Lecoeur een oproep doen om kaartjes te kopen ten voordele van de pamperbank. Gezien ik nog een pak pampers staan had die te klein waren ging ik dan maar meteen ook gaan doneren. Misschien kan ik er een ander pampergatje mee helpen? Mijn eigen kerstkaartjes gingen naar Delphine en Joyce. Het pakje naar Caroline. Doordat mijn verpakking iets te groot was uitgevallen verstuurde ik het via Kiala.
Het moment dat het pakketje bij het Kialapunt kwam was het al gebeurd! Een verkeersboete. Ai ai ai. Daar gaat mijn soldenbudget!
Om het met de mimiek van de kat te zeggen:”Grmmbll”
Zo kijkt Schanulleke als ze honger heeft en nog geen eten heeft gekregen
En wat gebeurde er nog tijdens het kerstverlof?
Ik liep weer. Na drie weken binnenblijven. Toch zeker 5 keer ben ik weggeraakt. Het deed me ongelofelijk veel deugd!
serieus: no filter!
Linus kruipt en kreeg in één week ineens zijn eerste twee tandjes. Hij is ook in urgent need of a haircut. Hij heeft zelfs een mullet. En ja, zoals je ziet op zijn body, hij spuugt nog altijd heel veel eten uit. Daardoor loop ik steeds maar plasjes melk, boterhammensmuk of papjes op te kuisen.
Goeie smaak in dvd-keuze, dat heeft hij wel
En Ilja vroeg zowat elke dag wanneer hij weer naar school mocht. Op de laatste avond was hij wel heel blij toen ik hem het verlossende nieuws van “morgen” kon geven.
1 januari 2016. 6u58. Er is niets anders dan elke andere ochtend. Linus vertelde zijn eerste verhaal om 6u en viel na 25 minuten uitverteld prompt in slaap. Auto’s razen door de straat, ik hoorde zelfs al een vrachtwagen. Er pinkt een groen lichtje op mijn gsm: twee ongelezen smsjes. Waar is de tijd dat nieuwjaars-smsen the bomb waren? Als ik beneden kom is de schade beperkt. Ook daar geen (afwas)bommen, die deden we gelukkig gisteren. Er overspoelt mij een tevreden gevoel over mijn poetswerk van gisteren. Het is toch aangenaam opstaan in een proper huis. Met een kruipertje (paracommando-style) in huis is het aangeraden om iets meer te dweilen, het is pas als je over de vloer rolt dat je ziet in welke staat hij is. Er staan twee fake-tupperware-dozen klaar om het gevecht met de diepvries aan te gaan. Ik maak dezelfde bedenking zoals altijd als ik de diepvriesdeur opendoe: why??? Het wringen en stapelen van tupperwaredozen is nu niet bepaald een aangename bezigheid als je diepvriesgroenten van de ene naar de andere hand moet gooien omdat je vingers aan het afvriezen zijn. Mijn idee van de hemel is nog niet gevormd maar ik vermoed dat ze daar een grote diepvries hebben, gevuld met lekkere gerechtjes en altijd plaats voor iets nieuws, gewoon opendoen en er inzetten. Geen geworstel, geen gevloek, geen getest of de deur terug dicht kan. Koffie wordt gezet. De computer werkt even traag als anders “gmail reageert niet”. Same old same old. Voor het nieuwe jaar graag een gigantische diepvries en een supersnelle laptop. Om 7u24 hoor ik een kleuterstemmetje “de wekker is gegaan!” Hij sliep tien minuten uit, mijn oudste zoon. Even later volgt het tweede babyvertellement. En de dag opent zich. Het jaar gaat van start. In dezelfde tred als het vorige. Melk wordt gemaakt, er wordt geknuffeld. Net als alle vorige ochtenden deze week. Ik denk na over de dag die komt. Mentaal stel ik me het stapelwerk voor in de wagen: wandelwagen, reisbedje, groentenpap en boterhammetjes, nieuwjaarsgeschenken. Hopelijk vergeten we niets. De komende weken zal ik nog wel eens missen als ik de datum neerschrijf. Dan wordt de 5 omgevormd tot een 6. Gelukkig is dat maar een kleine aanpassing, ééntje die onopgemerkt kan passeren.
Gelukkig nieuwjaar! Dat het moge zijn zoals je het zelf wil!
Dan kijk ik naar die twee pagadders, elk op hun stoel. De ene met een grote boterham, de andere enkele stukjes in zijn mondje mikkend. En dan komt het besef: die zijn van mij. Die twee. Dat zijn mijn kinderen. De tijd raast voorbij en ze vragen bakken tijd en energie, maar soms sta ik stil en besef ik het: ik ben de moeder van die twee jongens, elk op hun stoel. Voor altijd hun mama. We zullen nog jaren doorbrengen samen, we zullen nog vloeken op elkaar en lachen om domme dingen. Grote problemen en kleine zorgen delen. En dan moet ik glimlachen. Ik heb het maar mooi voor elkaar. Met die twee boterhametertjes van me.
Lezen zal ik nooit afleren. Maar het tempo van het lezen, dat fluctueert nogal. De laatste maanden is dat: traag. Als in: slakken-gniffelen-achter-mijn rug-traag. De vermoeidheid slaat ’s avonds nogal vlug toe en dat bepaalt wel de kwantiteit van het lezen. Als ik dagelijks 20 minuutjes lees, dan mogen we van een normale dag spreken. Deze nacht was er echter iets vreemd aan de gang. Tijdens de film van de avond – Reservoir Dogs- was ik in de zetel in slaap gesukkeld. Nochtans een toppertje, maar hey, eens de oogleden beginnen te zakken is er no turning back, ik zag nog hoe ze van iemand een oor afsneden en toen ging het licht uit. Om 23u schoot ik wakker door “Yippee ki-yay, motherfucker”, blijkbaar was ik in een andere film beland waarbij vliegtuigen in de fik werden gestoken en was ik net op tijd voor het toppunt. En toen kwam het. Op het moment dat we besluiten om te gaan slapen: klaarwakker. Rampzalig. Iedereen rond je ligt te ronken en dan lig je daar te turen en te denken en te draaien. Ik begon meteen in “Woesten”. Vier uur, twee vruchteloze pogingen om het boek weg te leggen en de slaap te vatten later bleek ik 140 pagina’s gelezen te hebben. Als ik nog één slapeloze nacht heb dan kan ik “Woesten” nog op mijn boekenlijstje van 2015 zetten. Het lijstje is niet bijster lang, maar mogelijk vergeet ik er wel…
Enkel Cécile was een downer. Maar toch heb ik het uitgelezen. Niet voor de mooie schrijfstijl maar voor het verhaal dat me toch meetrok. Het is ook voor het eerst dat er informatieve boeken tussen staan. Tjah, het is dan ook voor het eerst dat ik een jaarlijstje opmaak. Voor 2016 ben ik wel nog op zoek naar boekentips, liefst in dezelfde trend als de boeken die ik heb gelezen. Ik ga al zeker voor “De Engelenmaker” van Stefan Brijs en de nieuwe van Saskia De Coster. Ook “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest?” van Joachim Meyerhoff staat op mijn to-read-lijstje.
Op naar wat hopelijk een mooi leesjaar 2016 wordt!
Toen we in december 2014 vooruitkeken naar 2015 wisten we wel dat er een grote verandering op til was, het zou een jaar zonder slaap en met veel extra liefde worden. Dat van die liefde bleek volledig waar, de rest viel al bij al wel mee. De grote impact die ik had voorzien met de komst van de baby bleek overdreven, een baby opkweken is ook deze keer niet zo moeilijk als ik altijd heb gedacht, ik voorzie altijd voldoende ruimte voor drama om dan te merken dat het eigenlijk wel meevalt. Er waren wel nog grote veranderingen. Zo maakte de echtgenoot een carrière switch om u tegen te zeggen. Dat zorgde voor een extra drukke kraamtijd aangezien hij 1 week na mijn bevalling startte op zijn nieuwe werk. Anyway, alles passeert. Hieronder nog enkele beelden die me zijn bijgebleven van 2015:
we ruilden onze zolder in voor twee kinderkamers2015, het jaar van de selfies en de tulpenApril 2015. Geen woorden nodig?23 april 2015: lifechanging moments23 april: De start van een broertjesrelatie die nog steeds in stijgende lijn is28 april, de thuiskomst van Linus. Toen de lakentjes nog groot genoeg en zonder spuugvlekken waren.We kregen er nog een derde gezinslid bij!16 juni: Ilja wordt 4 jaarJuli 2015: Waterpret in CenterparcsZomer 2015: een konijn voedert een vogeljong?Meter en peter: coolness for life!18 oktober 2015: 6 maanden na mijn bevalling loop ik voor het eerst 8,5 km.November 2015: brothers in arms (of in pyjama’s)
Aan jullie allemaal: geweldige feestdagen toegewenst, net op de manier zoals je ze zelf wil vieren. Is dat in een spetterend tuxedo en een glitterjurk of liever op pantoffels in je onesie. Als het maar je goesting is!
Al sinds jaar en dag ben ik een Studio Brussel luisteraar. Mijn plan om Christophe Lambrecht tot tweede echtgenoot te nemen is nog steeds bestaande, aan hem om te reageren over hoe en wanneer, zo ver zijn we al. Vincent Byloo won de laatste jaren ook aan sympathie en Kirsten Lemaire vind ik ook een topper. En nu komt het. Misschien ben ik nog steeds een beetje in mijn zagen. Oordeel zelf maar. Maar ik ben echt een partypooper als het over Music For Life gaat. Pas op: ik vind het geweldig al die goeie doelen en als ik ergens kan steunen door een pin, een warme loempia of een wafel te kopen dan ga ik dat niet laten, ik zou er nog een ommetoertje voor doen. Maar het is het radiogegeven op zich dat mij echt niet kan bekoren. Ik heb het deze ochtend 2 minuten gehoord en dan kwam het weer naar boven. Too much. Ik weet het niet wat het is, maar ik kan er echt niet meer naar luisteren. Wreed hé. Ik wou dat ik zelf in de jolly good fella-sfeer kon zitten en helemaal opgaan in het heyho-we-zijn-er-allemaal-voor-elkaar-gegeven inclusief kassagerinkel. Maar neen. Ik voel het niet. Dus ik zap naar andere posten voor enkele dagen. Dat ik dan een overload aan Katy Perry en Adele krijg dat neem ik er graag bij. Stiekem hoop ik nog een Mariah mee te pikken ergens en met mijn vingers mee te knippen —ooeeeeh baby!
Gisteren werd er niet gezapt. Ik wou persé de finale van De Slimste Mens Ter Wereld zien. Het is lang geleden dat een seizoen volledig werd bekeken hier, ik blijf het een mooi programma vinden. Maar wat was dat eigenlijk voor gedoe rond Danira (jawel ik heb de naam moeten opzoeken om ze juist te schrijven) Boukhriss Terkessidis ? Ze is gewoon slim en ze verweert zich. Ik vond ze eigenlijk niet echt arrogant overkomen zoals sommigen haar omschreven, eerder…goed ter tale, of zoiets. Ik hoop dat ze het nog ver gaat schoppen, de brains heeft ze alleszins! Uiteraard mocht Tom Waes wel winnen, hij verdient het vollebak. Maar zij ook. Tom Waes, dat zou toch gewoon uw sympathieke buurman kunnen zijn hé. Dat gevoel had ik minder met Kobe Ilsen en nog veel minder met Kevin Janssens. Ik kijk al uit naar het volgende seizoen!
