Liese

Page 79 of 117

september 30, 2014

My toyota is fantastic

Het was al een maand voorspeld maar ik had er nog alle hoop op dat ze het volledig verkeerd zagen. Na een tweetal uren werk bij een normaal onderhoud aan mijn geweldige Yaris hadden ze op een trieste dag in augustus aan mijn echtgenoot verklaard in de garage dat hij op sterven na dood was (that is: de auto, mijn man is nog very much alive and kicking). Een roestige onderkant, dat kon er nog mee door, maar de uitlaat ging het begeven en ook vooraan hadden ze al laswerken moeten uitvoeren om het ding nog enigszins een oog te geven. We stapten 450 euro armer en blij dat hij alsnog startte naar buiten. Het ging steeds goed, het taaie brokje bleef goed zijn ding doen. Vijftien jaar oud waarvan tien jaar onder mijn gat, dat kan tellen.

Zaterdagavond reed ik rechtstreeks van een babyborrel naar mijn werk om mijn nachtdienst aan te vangen. Ineens op de expressweg hoorde ik een johnybak achter mij. “Wrang wrang wrang wrang” ging dat. Ik dacht man toch, ’t is weer niet mogelijk en reed oogdraaiend verder. De Johny bleef achter mij hangen (they always do). In de achteruitkijkspiegel zag ik echter niemand. Voor mij: niemand. Dan viel den euro: het was mijn eigen auto die zo’n lawaai maakte! Fak! En nu? Ik begon lichtjes te panikeren. Ging ik nog wel op mijn werk geraken en mens moord, wat ruttelde er daar de hele tijd? Ik reed -rallygeluiden producerend- door het centrum van Ieper om er op de dichtstbijzijnde parkeerplaats eindelijk met een daverende borstkas tot stilstand te komen. Onder de wagen liggend zag ik niet meteen iets, ik ging zweren dat er iets over de grond sleepte toen ik aan het rijden was. De volgende dag konden we nog rallygewijs naar de garage rijden maar we wisten alletwee dat het om zeep was. De Yaris is dood. En reanimeren ging ons veel te veel geld kosten. Het is met heel veel spijt in het hart dat ik hem overlaat aan de garage (die ons nog wonderbaarlijk veel geld geeft voor zo’n oude bak) om mij in Yaris 2.0 te placeren. We vervingen de Yaris door een andere Yaris. Geef toe, 10 jaar rijden met een occassie, nooit kosten aan gehad tot dit jaar, het is een goed autootje geweest. Maar all good things come to an end zingt Nelly Furtado en gelijk heeft ze.

Voor zijn ouderdom toch nog een redelijk hip dingetje.

Veel plezier in het buitenland, hopelijk houden ze daar evenveel van jou als ik deed.

Welkom Yaris 2. We moeten elkaar nog een beetje leren kennen en aanvoelen maar het klikt vast en zeker ook tussen ons.

september 26, 2014

Alert: vrouwenpraat

Laten we het een beetje een gigantische achterstand noemen. Mijn stapel tijdschriften is de laatste tijd nogal ferm gestegen. Waar ik enkele maanden geleden vlotjes de bundel van de Knack doornam in een week, blijk ik nu al drie tot vier weken achter te staan en gaat het er steeds meer op de toren van Pisa uit zien.

Dagelijks krijgen we de krant, wekelijks Knack, Weekend Knack, Focus Knack en dan allerlei tijdschriften die ze er nog bij stoppen, het plastiekje was er deze week van opengescheurd. Daarnaast komen volgende tijdschriften/krantjes toe: Weliswaar,Natuurblad van Natuurpunt, het magazine van het VAPH, Het Bondgenootje en BrAVo (brieven aan vrijwilliger van de Gezinsbond), het tijdschrift van de VAB, Eos en de geschiedeniseditie van Eos. In het weekend heeft ook de krant zijn weekendeditie met extra boekjes en krantjes, ik blader ook graag door de Streekkrant en de bijhorende folders, dat ontspant me. Het foldertje van Colruyt wordt ook telkens doorbladerd en altijd vind ik er wel een receptje in dat ik wil proberen en dat ook 9 van de 10 keer een succes is. Ik heb ook steeds een boek gaande en ik lees dan nog eens een 40-tal blogs per week.

Vandaag bladerde ik door de manneneditie van Knack. Ik vind dat altijd interessant om te zien hoe modellen er de dag van vandaag uitzien of hoe ze op de catwalk worden gebracht. Heel dikwijls rol ik met mijn ogen want je hebt mannen en je hebt mannen.

Allééja, kom.

Veel van die boekjesmannen zien er ook echt heel vrouwelijk uit. Ook al dragen ze mannenkleren.

Vrouw of man?

Of ze zien er ronduit ongezond uit, bleek, allergisch aan vanalles.

Een model

Gelukkig werd het goedgemaakt met parfumreclames en de bijhorende staaltjes…

Deze man ziet er tenminste nog uit alsof je hem zou tegenkomen in de supermarkt (en een lucky day hebt :-))

Of ze zien er zelfs heel gewoon uit, knap, maar gewoon…

Ik schrok wel van Jude Law die er ineens toch wel tien jaar ouder uitziet.

Was die niet ooit genomineerd voor meest sexy man ter wereld?

Hoe noemen ze dat: les goûts et les couleurs….

september 25, 2014

Bottoms up!

De Gezinsbond West-Vlaanderen organiseerde gisteren een beurs waarbij we de kans kregen om te proeven van verschillende workshops die dan eventueel kunnen ingericht worden op je eigen afdeling. Het is een beetje moeilijk uit te leggen maar we kregen elk de kans om twee verkorte sessie mee te volgen. Eén van mijn sessies was “Jongeren en alcohol”. Een ex-alcoholieker kwam er spreken over zijn ervaringen en probeerde ons wakker te schudden voor het effect van alcohol. Hij sprak niet veroordelend naar het gebruik van alcohol toe. Hij gaf aan dat alcohol ons met de paplepel wordt ingegeven. Bij de geboorte, bij elk verjaardagsfeestje, op elk familiefeest zien we als kind hoe onze ouders alcohol drinken. Kinderen doen heel vaak na wat ouders doen. Zelf drink ik ook graag een glas. Of twee. Vorige zondag hadden we een fles cava geopend bij de aperitief. Toen mijn zoon naar de fles greep “mag ik ook eens drinken” vonden we dat vooral heel grappig, maar eigenlijk deed hij gewoon wat de ouders deden. Onze medicatiedoos zetten we zo hoog mogelijk, rokers vliegen steevast op het terras en drugs komt hier al zeker niet binnen, maar alcohol dat drinken we zonder gêne. “Dat is voor de mama’s en de papa’s”. Guilty as charged!

En jij? Hoeveel drink jij gemiddeld?

september 20, 2014

Het groene monster

Het valt me soms op hoe tegenovergesteld ik soms ben aan sommige andere bloggers. Niet dat er met die anderen iets mis is, integendeel, ik bewonder dat: hun voorbereiding op bepaalde dingen, hun kijk op het leven, hoe duidelijk ze dingen willen en hoe ze hun leven inplannen en evalueren. Sommige mensen weten perfect wat ze willen en hoe ze het gaan verkrijgen. Zelf ben ik eerder iemand die de dag plukt en denkt: ok, ik zie wel hoe het loopt, ik probeer het eens of “neen, ik heb er geen zin in, ik doe het (nu) niet”. Bewondering is geen afgunst want jaloezie is mij ook eerder vreemd dan rijk. Het eigenaardige aan dat gegeven is Facebook. Sinds ik geen Facebook meer heb ben ik minder afgunstig van andere mensen. Ik lees wel veel blogs, maar dat is anders, persoonlijker. Facebook is vluchtig en het geeft een vertekend beeld van de realiteit. De daarmee gepaarde frustraties zijn ook enorm verminderd. Ik voel me niet meer uitgesloten als ik mensen samen zie zitten waar ik ook bij hoor, het is niet meer belangrijk welke foto’s ik wel of niet heb gezien. Als het echt de moeite waard is hoor ik het toch wel vertellen van iemand. Ik heb ook de indruk dat sommige contacten intenser worden doordat ik niet alles op voorhand op Facebook zie verschijnen. Reisfoto’s zie je van de mensen zelf omdat je tijd maakt om ze op te zoeken, er wordt gsmst gewoon om te vragen hoe het met iemand is of ik maak tijd om afspraken in te plannen in de agenda. (In sommige gevallen EIS ik een afspraak op). Er wordt nog steeds veel tijd gespendeerd achter de laptop en ook mijn smartphone gebruik ik vaak, maar alles is precies minder dwingend en dat was net wat ik wou bereiken door het opzeggen van mijn facebookaccount.

En mis je het nog steeds niet? krijg ik vaak te horen

Maar je tuurlijk, soms wel, maar dan bedenk ik weer hoe verslavend zoiets werkt en het is nog steeds een bevrijding. En serieus: de 84ste foto van de zoon van het meisje dat 10 jaar geleden in mijn klas zat, die mis ik niet.

september 12, 2014

Smoefeloren

Onze achterbuur heeft een serieuze moestuin. Er wordt dagelijks in gewroet met allerhande machines waar ik de naam niet van ken, maar het moet daar serious business zijn.

Deze week kwam zijn vrouw Francine me voor de tweede keer verwennen met een zak appeltjes uit zijn mini-boomgaard

Francine houdt van rockmuziek terwijl haar echtgenoot het eerder op VBRO houdt. Nu en dan legt ze Iron Maiden op en dan brult de radio, ik zie het ding voor mijn ogen omhoog springen van het lawaai, terwijl ze hun patatten oogsten. Hovenieren: de ideale uitlaatklep blijkbaar.

Maar veel appels man, veeeeel appels, wat doe je daar in godsnaam allemaal mee? Vorige week maakte ik appelmoes voor heel de menage, deze week is het minder gezond

Ik kan daar niet aan doen, maar als ik dan zoiets uit de oven haal dan voel ik me altijd Sofie herself. Mijn innerlijke voedingsrem is al een tijdje zoek, ik moet me inhouden om daar niet meteen van te smullen al weet ik best dat kokend hete appelmoes nu niet bepaald een lachertje is voor je gehemelte.

Best dat die dingen vlotjes afkoelen, en dat we er “Appelflaporen” mee kunnen inzenden op de wedstrijd van de Krant Van West-Vlaanderen. Nu nog winnen. En als ik mag kiezen: liefst de keukenrobot, want zo’n blender bezit ik al….ergens achteraan in een kast….

september 11, 2014

Nachtdienst

Als ik de nacht heb dan weet ik:

* Dat hij het melkflesje van de zoon niet opgeruimd heeft

* Dat hij nog in de tuin is geweest om te kijken of alles in orde is “op zijn erf”

* Dat hij mijn witte tafeltje waarop mijn wasmand staat bij mooi weer terug “op zijn plaats” heeft gezet

* Dat niet al het speelgoed perfect gesorteerd in de bakken zit, maar er werd een poging tot gedaan

* Dat hij nu meer moeite doet om de ontbijttafel af te ruimen zodat ik mij bij mijn thuiskomst niet aan een kruimelboel moet ergeren

* Dat hij geen boterhammen mee heeft naar het werk

* Dat hij veel beter slaapt omdat ik er niet ben om hem wakker te roefelen

Als hij ’s nachts werkt dan weet hij:

* Dat het licht in het toilet waarschijnlijk nog zal branden als hij thuiskomt

* Dat er misschien een keukenkast zal openstaan

* Dat de dekens in de zetel niet opgeruimd gaan zijn, want ik ben gegarandeerd eerst in slaap gevallen in de zetel om dan naar bed te verkassen

* Dat ik voor de televisie heb gegeten

* Dat ik het licht in de gang boven aanlaat voor als hij nog moet thuiskomen

* Dat ik evengoed slaap maar vlugger wakker word

* Dat ik hem mis en hij mij

* Dat dat misschien nog het allerbelangrijkste is, want de rest is in feite maar bijzaak

september 10, 2014

Och! Een nominatie! Van Thomas Pannenkoek dan nog! Ik heb er heel de nacht van wakker gelegen, zo’n belangrijke taak die op mijn schouders rust! Het koud zweet staat er nog van op mijn rug! Hoe werkt de nominatie?

1, Show het logo van de Award
2. Uit jouw waardering naar de blogger toe die jou heeft genomineerd
3. Deel 7 feitjes over jezelf
4. Nomineer 15 bloggers die je bewondert en link naar hun site
5. Contacteer de 15 gekozen bloggers en laat ze weten dat ze zijn genomineerd!

Thomas Pannenkoek. De naam voorspelt weinig serieux. De blog staat dan ook regelmatig vol met gezwans en gezever. Maar toch blijf ik er graag komen lezen, Thomas kan de schwung erin blijven houden door plezier en serieux toch goed op elkaar af te stemmen, een mooie balans van de alledaagse dingen in het leven. Hij houdt trouw vast aan de photochallenge, ik vermoed dat Thomas helemaal niet graag een wedstrijdje verliest en daardoor alles op alles zet om van zijn aanvaarde challenges ook ultragoed zijn werk te maken. Brugge is een goeie schrijver rijk, ééntje die we graag nog lang willen lezen!

7 feitjes over mezelf, laat ons zeggen dat er wel wat gestoef in zit, maar dat mag wel eens hé, het moeten niet altijd mijn domme trekken zijn!

* mijn naam is niet echt Liese….eerder een langere versie ervan. Mijn achternaam komt echter wel veel voor in liedjes.

en neen, het is niet “Monkey” 🙂

* ik krijg veel complimenten over mijn tiramisu, sommige mensen vroegen zelfs of ik hem wou klaarmaken als ze op bezoek kwamen, bij nader inzien blijkt het heel lang geleden dat ik er nog eens maakte.

* ik hou er niet van om bij de kapper aan de spoelbak te liggen. De meeste mensen vinden het zalig om hun haar gewassen te worden, ik lig er vooral ongemakkelijk, met pijn aan de nek en mijn benen slaan precies alle kanten uit. Het staren naar het plafond duurt steeds veel te lang en ik schrik altijd als ze aan mijn hoofd komt. Neen, daar is niets ontspannend aan bij mij.

* ik ben verslingerd aan spaghetti. Ik zou het dagelijks kunnen eten. Als ik bij mensen thuis ga en ze verontschuldigend zeggen “Het is maar een simpele spaghetti hoor”, dan maakt mijn hart al een sprongetje! Yes! Maar als ik iets ga eten op restaurant (allééja, of in een bistro ofzoiets), dan kies ik bitter weinig voor spaghetti omdat ik het altijd een ontgoocheling vind. Wie mij in de westhoek een goeie spaghetti kan aanraden, be my guest!

* Met ijs kun je mij niet verleiden. Ik eet het wel, maar zelfs in de zomer zou ik nog durven kiezen voor een warme appeltaart.

* Iemand kan mij omverblazen met kennis of kunde. Een handige technieker die dingen kan herstellen, een ict-man die een computer kan fixen of iemand die gewoonweg heel veel weet. Daar kan ik danig onder de indruk van zijn, zeker als die mensen het als vanzelfsprekend vinden dat ze iets kunnen of kennen. Ik pik er echter wel heel vlug de blazers uit, diegenen die het etaleren om te etaleren.

* Ik kan relatief goed voorspellen welke koppels er bij elkaar gaan blijven en wie er uiteen zal gaan. Van sommige koppels ben ik echter wel onder de indruk als ze uiteen gaan, ahja, ik had het niet kunnen voorspellen.

Zo, het nomineren ga ik overslaan omdat ik toch altijd mijn goesting doe. Maar bedankt Thomas voor de mooie kans en blijf schrijven!

september 5, 2014

Als er broeken moeten gekort worden, dan gaan wij naar onze meme. Die doet dat met veel liefde en mooi afgewerkt en je krijgt er koffie, koekjes en een update van de hele familie bij. Wie is waar geweest op vakantie, wie is zwanger en wanneer gaat die of die trouwen? Mijn lief vond het echter nog niet genoeg en zei “er zouden nog knoopjes moeten aangenaaid worden aan die broek, ik ga het aan de meme vragen”. Ok, dat is er misschien over, knoopjes aannaaien, dat kan ik nu toch nog wel zelf. Misschien niet zo goed als meme, maar toch, het is precies een beetje heel derover om met een losse knoop daar toe te komen.

Deze week kreeg ik van de juffrouw van Ilja ook een opdracht op het lijf geschreven. Zijn symbooltje moet in zijn fluojasje worden genaaid worden, zodat hij het vlotjes herkent. (Na één week school weet hij niet alleen zijn eigen symbooltje, maar ook alle symbooltjes van zijn vriendjes in de klas, freaky!). Terwijl ik daarnet bezig was voelde ik me net weer in het derde leerjaar, waar we een kussenhoes mochten naaien. Alleen had de stof in die tijd voorgeprogrammeerde gaatjes en moest je enkel het lijntje volgen. Deze keer ging het iets minder vlot:

Zoals ik al zei: basisschoolnaaien. Het is mij toch gelukt, en ik ben er niet voor naar de meme moeten lopen. Het symbooltje was wel al een beetje aan het uitrafelen alvorens het in het fluojasje geraakte, binnenkort is het een vrachtwagen zonder wielen. Plus: hij zal hem zelfs vanop de rug al kunnen herkennen:

Ja, inderdaad, ik heb die uiteindjes van die draad aan elkaar geknoopt en dan afgeknipt. Zwijgt, of ben jij een echte Mme Zsa Zsa misschien? Of meme, moest je meelezen: sorry, ik wou het zelf doen, hopelijk doen je ogen niet teveel pijn.

september 2, 2014september 4, 2014

Als tien mensen mij zouden beschrijven zal er bij 8 van die 10 mensen zeker het woord “rustig” of “chill” terug te vinden zijn. Can’t blame em, ik vind mezelf ook rustig en chill. Mijn lief volgde laatste een cursus mindfulness, toen ik de pagina’s doorbladerde met de tips vond ik niet dat ik veel moeite moest doen om mezelf mindfuller te maken. Ze hadden mij beter als draaiend object gebruikt in die cursus “kijkt allemaal naar deze persoon: zo ziet mindfull eruit in de praktijk mensen” en dan zou ik een paar reverences maken en tegelijkertijd mijn armen openzwaaien en ping ping, money in the pocket.

Het is nochtans niet altijd zo. Er zijn ook dagen dat ik mij erger aan de dingen rond mij. Al komen die maar weinig voor (aaaah, André Hazes! update: tis Paul De Leeuw…:-)).

* De perfecte moeder. Niet het feit dat ze perfect is, dat ze er altijd uitziet alsof ze naar een receptie moet, vermoedelijk dagelijks een driegangenmenu op tafel tovert en ik wed erop dat ze kan meepraten over naaipatronen, neen. Het is het feit dat ze mij negeert en doet alsof ik niet besta. Ik kom haar regelmatig tegen, soms staat ze te praten met een persoon waar ik ook mee sta te praten, en toch blijft ze me negeren. Ze kijkt straal door me. Als ik haar ken, dan moet zij mij toch ook kennen?? En what the hell heb ik haar eigenlijk misdaan?

* Mijn gsm. Een smartphone sony xperia, bijna 2 jaar oud. Doet nooit wat ik wil dat hij doet. Eerlijk is eerlijk, ik heb dikke vingers en veelal zit ik gewoon op het verkeerde icoontje te tappen om een bewerking uit te voeren. Maar soms staakt hij ook gewoonweg. Dikwijls bij de dingen waarvoor hij in eerste instantie dient: bellen en smsen. Als ik een deftig telefoongesprek wil voeren dan valt de verbinding weg. Wil ik een sms versturen dan moet ik het ding soms heropstarten omdat er altijd zo vies geel sms-icoontje komt roepen: “kan niet verzenden”. Wat? Kan niet verzenden? ’t Is verdikke al dat je moet kunnen, stom spel, en waarom niet? Mijn nokia 3410 uit de jaren stilletjes verzond altijd een sms, no mather what! Maar dan komt er geen antwoord want hij staakt.

* De armspieren van mijn echtgenoot. Al drie keer heb ik het hem gezegd, misschien, als ik er eens over blog, dat hij er echt wel eens aandacht voor zal hebben: DE HANDREM! Ik krijg dat ding niet meer naar beneden als hij die keihard opgetrokken heeft. Zelfs met twee handen krijg ik met de meeste moeite van de wereld dat ding open. Er zal een dag komen, en die komt er, mark my words, dat ik effectief niet ga weggeraken. De vorige keer had hij geluk en stond auto nummer 2 nog op de oprit, ik kon vlotjes wisselen van wagen. De volgende keer is het pech voor mij, (maar nog veel meer voor hem -typte ze vijandig-)

* Kruimels. Konden ze maar een brood uitvinden dat niet kruimelt. Kruimels op de grond, kruimels op tafel, op de keukentablet, vreselijk. En elke dag zijn ze er hé, geen dag zonder kruimels.

* De schoendoos waarin ik mijn ondergoed bewaar. Wie bewaart er nu zijn ondergoed in een schoendoos? Ja ik ja, en niet zomaar een schoendoos: een te kleine schoendoos. “Ewel, begin dan een tweede doos hé” hoor ik u denken. Ahja, inderdaad, dat kan ik doen. Al vergeet ik dat telkens en erger ik me als ik mijn onderbroeken boven op mijn beha’s toren. Tegelijkertijd hoop ik dat ze niet omvallen en al mijn plooiwerk voor niets is geweest.

* Mijn uitsteldrang. Zo kan ik veel te lang wachten met een dom taakje en me blijven ergeren aan het feit dat het nog niet is gebeurd. Ahja, kijk naar die schoendoos.

* Mijn verloren kbc-online-bakje. Dit is zowat het enige object in ons huis dat steeds op dezelfde plaats ligt en nu kan ik het nergens vinden. Ik zou de app van kbc online kunnen installeren om mijn bankaffairen te regelen. Maar mijn gsm staakt daarvoor teveel.

Het zijn slechtst een paar werkpuntjes in mijn verder stressloze bestaan. Ik fret er ook mijn kas niet voor op, het is nu zo. Kruimels zijn kruimels, en ook al doe ik het wel, mij eraan ergeren verandert de zaak niet. Al zou het leven toch veel toffer zijn zonder kruimels. En met een extra ondergoeddoos.

augustus 28, 2014

PLOG#3

Het blijkt al eeuwen geleden dat ik nog eens plogde. Martine houdt dapper vol, ze steekt zelfs nog andere mensen aan om ermee te beginnen ook!

Toen ik opstond zag ik in het voorbijkomen van het waskot dit:

Great. Mijn semi-dag-vrijaf zal weer goed gespendeerd worden…

Een goodmorning-selfie met een stoere zoon. Iemand moet dringend haar haar wassen.

We hebben bezoek. En slakkensporen op onze ramen.

Oei, ik ben weer een fantastische huisvrouw de laatste week.

Ik lummel een beetje aan, doe wat wasjes, kijk nog een beetje naar de zwarte bananen en besluit om een kaartje te maken voor de pasgeboren baby van mijn schoonzus en schoonbroer. Ze heet Elenore. Maar dat was wel duidelijk ondertussen dacht ik.

Bij het ophangen van de was zie ik dat onze huisvriend een koffiekletske op ons terras houdt vandaag. Ze doen een wedstrijd om ter langste slakkenspoor maken. De huisvriend staat op kop in de ranking, de tweede ronde is op een nader te bepalen tijdstip.

We stinken alletwee een beetje. De één al meer dan de ander, ik laat in het midden hoe de verdeling van de geur is verlopen en vraag aan het monstertje om iets te kiezen om mee te spelen in bad. In eerste instantie komt hij af met zijn kleutersynthesizer. Het lijkt me geen zo’n strak plan en stel iets voor van baddiertjes. De findingnemo-zwembandjes zijn de tweede optie. Ok dan, let’s get fresh!

Na het middagmaal begin ik te bladeren in de stapel Knacks. Ik sta drie weken achter waardoor de artikels in Focus nog steeds over Pukkelpop gaan, het voelt even terug als vakantie. Uiteindelijk haal ik maar één week Knack lezen in. Ondertussen heeft de postbode alweer een nieuw pakket gebracht.

De rust is echter van korte duur, mijn zoon weet mij te vertellen “dat Bob De Bouwer geen wenkbrauwen heeft”. Ik check eens voor de zekerheid, waarlijk! Frea-kyyy! De rest van de Knack krijg ik gezelschap op mijn schoot, met de nodige commentaar op de foto’s. Zo geraak ik nooit door die stapel. Tijd dat het 1 september is.

Even later voer ik mijn gebroed naar oma en opa. Mijn laatavonddienst start om 17u. (Vandaar de semi-vrije-dag). Ernie reist ook mee.

Selfies in de auto nemen, zie mijn nieuwe nerd-bril. Die heb ik gelukkig alleen nodig bij het autorijden want ik zie er wel een beetje secretaresse-achtig uit.

Om 22u30 strek ik mijn benen op de salontafel, ik ben deadbeat, vraag me niet hoe het komt, het was nochtans maar een semi-werk-dag.