Liese

Page 78 of 118

december 17, 2014

Met tijd, boterhammen en een beetje geld…

Oranje snot. Gecombineerd met onflatterende “vuile” kleren (lees: te groot, in verfplekken en meestal van één of ander verschoten sportmerk) en je hebt de perfecte mix voor een weekje verbouwen. In het voorjaar van 2013 was dit vijf maanden aan een stuk onze outfit van de dag, na twee jaar doen we nu verder met “den boven”. De zolderruimte wordt omgebouwd van “stoffige dumpplaats voor alles wat elders geen plaats heeft” tot twee slaapkamers inclusief ingebouwde kasten. In tegenstelling tot de vorige keer kan ik deze keer niet zo heel veel meehelpen. Zo vijf maanden zwanger, dat lijkt met niet meer zo ideaal om nog met gyproc, emmers chape of afgebroken kasten te zeulen, maar ik help waar ik kan.

Yey! Stofzuigen! De volledige vloer was tot voor deze morgen bedekt met oranje baksteenstof. Gelukkig kan ik zoiets wel doen want er kruipt toch wel serieus veel tijd in zo’n prutswerk.

We kozen er twee jaar geleden al voor om de ramen te vernieuwen, vorig jaar om te isoleren. Vorige maand kwamen de veluxen er nog eens bij, elektriciteit en verwarming werden klaargelegd en zaterdag gaan ze “chappen”. Ik kan me er nog geen concreet beeld van vormen maar ik ben wel heel blij dat Ilja niet meer in onze “voorplekke” zal moeten slapen en dat we daar eindelijk speelgoed/bureau/kasten gaan kunnen zetten. Ooit komt het hier allemaal nog goed….beetje met een keer.

december 16, 2014

boy oh boy (gelukkig mag ik nog vier maand twijfelen!)

Knal op de lens zat hij. Met zijn mannelijkheid volledig tentoongesteld op de echo. Net als zijn broer indertijd. Dat het dus een jongetje wordt/is, ons tweede kindje. Ik dacht dat ik er meer moeite mee ging hebben maar ik ben zo blij dat alles goed gaat met onze baby, dat hij goed groeit en dat de dokter steeds “perfect” kan zeggen. Dan ga je drie mannen in je kot hebben, zegt mijn liefste. Inderdaad. Hoewel Ilja al de hele zwangerschap beweert dat hij een zusje zal krijgen had hij er weinig moeite mee om die klik te maken. En dat brengt ons back to square one. Een naam zoeken….En neen, het wordt nog steeds geen Paul. Als het van zijn broer afhangt heet hij “Tali”. Ok, definitly back to square one dus….

december 9, 2014

Crapcorn

Er breekt al eens iets de laatste weken. Of het valt en breekt net niet. In de voorbije maand droeg ik al vier glazen, een bord en een tas naar de “bak die ooit eens naar het containerpark moet”. Die irritante bak die altijd vol blijkt te zijn en nooit eens netjes leeg en uitgekuist. Sommigen wijten het aan mijn zwangerschap, mij lijkt het eerder een zwakkere periode in mijn algehele clumsiness. In het passeren bij de groenten en fruit bij SPAR gisteren kwam ik het rek met de popcornmaïs tegen. Mmmm popcorn waarop er tegelijkertijd zo’n zak maïs in mijn winkelmandje verdween. Het was zo’n trekmandje met wieltjes, ik vind dat altijd iets Benidorm bastards hebben. Dat ik de hendel van het karretje uit mijn hand liet schieten en daarna een zak bloem en drie stalen prei mocht oprapen hoort misschien ook bij dit verhaal. Even later aan de kassa ging het echter gigantisch fout. Een zak maïs, tel er onhandigheid bij en veel lucht in de befaamde zak. POEF! Het ding vloog naast de band in plaats van erop uiteraard. Resultaat: maïs all over the place. Shit! De kassadame gaf me een plastic zakje om het gescheurde zakje maïs in op te bergen, gelukkig zat er nog 3/4e in de zak en was slechts 1/4e voor de kippen. Ik bond het plastic zakje met de gescheurde zak maïs extra goed dicht zodat we niet nogmaals een farce zouden tegenkomen (zover ben ik ondertussen wel al!). Ze kwam me helpen om de uitgestrooide boel op te ruimen. Na het debacle scant ze verder mijn artikelen, onder andere de plastic zak met de gescheurde zak maïs in….Ik wou zeggen dat ik dat eigenlijk niet meer moest hebben zo’n zak waar maar 3/4e meer inzat, maar ik durfde niet. Tenslotte was het wel mijn eigen domme fout. Soit. Ik maakte er geen spel van en nam me voor om alsnog popcorn te maken thuis. Misschien was ik daar beter gestopt met denken aan popcorn want ook thuis leek het helemaal niet zo vlot te verlopen. Eens in de pot pofte de popcorn weinig tot niet, hij begon echter wel enorm te roken, zo fel dat mijn dampkap het niet meer kon bokken. Bij een check onder het deksel bleek ik vooral rook/zwart/stank te zien en ruiken. Ik zette de pot buiten waar hij nog zeker 10 minuten heeft staan uitroken. Ik had beter eerst eens opgezocht hoe ik op een goeie manier popcorn maak want: Piet weet het altijd beter!

Waarom zoek ik zo’n dingen ook altijd op nadat ik er een farce mee tegenkwam?

En bestaan er eigenlijk ook filmpjes over hoe je een zak maïs ongeschonden uit een winkel krijgt?

december 7, 2014december 7, 2014

PLOG#4

Zaterdag 6 december. Voor ons een dag als een ander, want Sinterklaas komt hier niet. Al was het wel een beetje een Lucky day:

Er werd niemand wakker in huis tot 8u08! Het is onvoorstelbaar laat voor mij. En mijn microgolf heeft precies eens een wreefke nodig…

Zo zie ik er ’s morgens uit. Zoals overdag een beetje maar dan met vettiger haar en nog prut in de ogen.

Builemans is ook wakker en showt zijn beertje voor de foto.

We doen van healthy breakfast. Niet omdat we dat willen, maar omdat zowat alles in huis op is, inclusief het brood en de cornflakes. Gelukkig was er nog platte kaas en fruit.

Ohja, er is nog een wafel over van gisteren. Ik laat hem wijselijk aan de kant liggen, de wafels van Jeroen Meus zijn eerder aan de heavy kant. Niettegenstaande is de doos waar er vrijdag nog 10 in zaten blijkbaar al enorm geslonken. (en neen, ik moet niet doen alsof ik van niets weet….)

Ik verzorg de buil op mijn zoons’ voorhoofd. Hij was gevallen op de speelplaats maar meer dan dat weet ik er ook niet van. Als ik achteraf de foto bekijk krijg ik een complex over mijn vingers.

In het passeren zie ik de lodger voor broer of zus in spé liggen. Bij het zoeken naar kerstversiering bleek ik nog twee zo’n wikkeldoeken te bezitten. Ze zouden dit moeten maken voor volwassenen, zo cosy.

Ik besluit om de ontbijttafel meteen in de afwasmachine te proppen en zie dat die nog niet geledigd is. Bummer.

Gelukkig dril ik mijn mannenvolk goed en krijg ik hulp bij het uitladen. Zijn taak is vooral de rommelschuif aanvullen met alles wat nergens anders een plaatsje heeft.

Na onze gezamenlijk douche drop ik mijn kind in de zetel met zijn kleren en de boodschap om ze aan te trekken. Ondertussen doe ik rustig verder met mijn bezigheden…

Courgette/wortel/gehakt-schotel maken…

De dagelijkse stofzuigtoer…

Ondertussen zie ik in het passeren dit…Ik merk fijntjes op dat hij zijn t-shirt nog vergeten is en lach in mijn binnenste. De buil is er tenminste wel door verstopt.

Met de overschot van de groenten maak ik soep. Mijn lief laat ondertussen weten dat we onze kerstboom mogen gaan kiezen bij de buurman met de dansende radio. Hij kweekt er in zijn tuin. Alles gaat ineens in stroomversnelling, want een kerstboom kiezen, dat stond al de hele week op mijn verlanglijstje.

Kind blijkt ineens klaar te zijn met het aankleden. We vertellen er maar niet bij dat hij er ongeveer een uur over gedaan heeft omdat halfnaakt spelen met je kleren nu éénmaal ook een bezigheid is. Het regent dikke druppels, geen vrees: Micky is er om dat allemaal op te vangen.

Achteraf ziet dat er ongeveer zo uit! Er is echter geen tijd om te versieren, de middagdutjes lonken.

We vertrekken naar Albert Heyn. Er was namelijk niets meer in huis, remember? Waarom de AH? We weten het eigenlijk niet, we hadden daar gewoon even zin in. Anti-slaap-mans is ook mee.

Bij het terugkeren is het ineens nacht. Of is het 17u30 en lijkt het nacht althans.

Neen, dit zijn niet de boodschappen van de dag. Zo erg was het nu ook weer niet. Het zijn prijzenpakketjes voor de quiz die we ’s avonds organiseren met de Gezinsbond.

20u start het. Sshhttt….hier wordt duchtig nagedacht. Ik serveer vooral veel Omers en schrik van de populariteit van dit biertje.

Om 23u30 verlaat ik het werkschip en ga slapen nog voor ik de eindstand weet. Mijn collegaatjes ronden het af.

Ik vergeet uiteraard om een foto te nemen….maar als avondritueel ga ik toch nog even liggen lezen in dit boek:

Slaapwel hé…

december 4, 2014

Kerststukjesnostalgie

Het was vorig jaar deze periode dat het minder begon te gaan. Tijdens het maken van de grafstukjes begin november begon haar lichaam te staken. Op je 96 lijkt me dat helemaal niet zo bijster vreemd, dat je lichaam er ineens genoeg van heeft. Stel je maar eens in de plaats, bijna 100 jaar elke dag op gang komen, zonder tegenpruttelen, en wij maar klagen dat we tot ons 67 moeten werken. Het ging slecht, het ging slechter, het ging bijna dramatisch…De dokter zei “nog enkele weken, misschien maanden”. Een jaar later doen we dit:

“Meme, ik kom schooien, kan ik gerief voor kerststukjes lenen om op het werk er enkele te maken?”

“Joaj, ba joaj (als in “ja hoor”). In ’t kot ollachter, en in de kelder en kikt nog e kir in ’t velokot.”

” ’t Is goed, ik ga wel kijken, blijf maar binnen, ziet daj een toppeer maakt. (een val).”

“En je peist gie zeker dak ik nie kun’n goan?”

Ik vertelde er maar niet bij dat we vorig jaar na nieuwjaar haar bijna naar toilet moesten dragen, dat we enkele keren met een hele bende aan haar bed stonden “want het was voor ieder moment”. Ik dacht terug aan het feit dat er elke avond iemand bij haar sliep, soms waren we met twee omdat het zo inspannend was. Neen, ik trappelde achter, op zoek naar kerstgerief. En ik trappelde naar de kelder waar ze wijselijk boven bleef staan, wijzend met haar stok “en in die doze, kikt doa ne kjir“. Ik zei niets en vroeg haar mening over welke takken ik het beste uit haar hof kon plukken en of ik die eerst moest drogen (“ba neen, dat droogt zichzelf”).

Ik bedankte haar, ging naar het werk en maakte kerststukjes “meme-style”.

Ze zijn iets bombastischer uitgevallen, maar voor een eerste keer zijn ze relatief gelijkaardig aan die van meme. Al zijn die van meme slechts een herinnering meer…kerststukjes maken, dat kan ze echter niet meer…

december 2, 2014

Hard geklopt – Zacht geklopt

En hoe is het met de buik? Wordt veel gevraagd de laatste tijd. Dik. En rond. En er wordt al eens aan de wand geklopt. En soms pijnlijk want het kind lijkt soms op twee dagen tijd ineens meer plaats te vragen. Ik heb soms het gevoel dat mijn lichaam niet goed mee kan. Alle kilo’s die ik er het voorbije jaar mooi afkreeg zijn alweer talrijk aanwezig, maar aan de andere kant hoef ik niet te klagen. Mits voldoende rust kan ik blijven werken en de dingen blijven doen die ik graag wil doen. In powernaps ben ik nog beter geworden de laatste maanden. Soms doe ik een tukje van 20 minuten en kan ik er weer helemaal tegenaan. Voor twee uren dan toch, want dan ben ik alweer moe. Cliché cliché, maar het hoort er allemaal bij. Voor de rest hebben we nog maar weinig voorbereidingen getroffen laat staan beslissingen genomen. Zoals “doen we een babyborrel of hebben we daar geen zin in” of “hmm, hoe gaan we het kind zonder voorlopig geslacht noemen” (nog steeds een moeilijke kwestie). Wie als meter en peter wordt gevraagd, dat is besloten, maar de gekozenen in kwestie zijn nog niet op de hoogte. Wat ik me wel afvraag: waarom willen mensen ineens allemaal ongevraagd hun horrorbevallingsverhalen vertellen? “Die van mij was veel te vroeg” “Die van mij was spoedkeizersnede” “Die van mij is 10 dagen overtijd gegaan” “De mijne woog 5 kg en scheurde mij volledig open”. Great. Ik doe als vier jaar geleden en staar iedereen het zwijgen op.

Wat ook opvalt: de mensen die nog twijfelden of ik al dan niet zwanger ben, die durven nu eindelijk zeggen “ah, mag ik proficiat zeggen?” Het zou precies eigenaardig zijn moest ik ineens zo’n buik krijgen van dikkigheid.

Op het werk werd positief gereageerd door de bewoners met typische en atypische vragen:

“Heb je dan ook zo’n rare broek aan?” Ja en ik heb er een hele warme buik door.

“Hoelang ben je nu al zwanger? Drie weken?” Doe er maar 17 bij.

“Slaapt de baby nu?” Kweenie vraag het eens. “Elaba! Slaap je?” Geen reactie “Slaapwel hé”

“Wie is de papa? Is dat je man?” “Is je man blij?” Ja, alléé ik hoop het toch.(dat hij blij is, dat hij de vader is kan alleen hij hopen 🙂 )

november 30, 2014

Of misschien wel “we are the champignons, my friend!”

Champignons, ik weet het zo niet met die dingen. Omdat ik dit weekend twee receptjes met champignons had kocht ik zaterdag een bakje van 500 gram. Naar het schijnt mag je die niet wassen met water maar moet je het vuil er af wrijven. Ik weet nooit of mijn champignon nu eigenlijk proper genoeg is of niet, maar ik volg de voorschriften en wrijf ze mooi af met een keukenpapiertje. Soms vraag ik me ook wel eens af of dat wel mag, als ze zo al zwart zijn aan de binnenkant. Ik gooi ze alsnog in de pot. Het komt er eigenlijk op neer dat ik helemaal niets afweet van die schimmels. Ik kies er ook niet bewust voor, als ze in het recept staan dan ga ik ze erbij doen, maar ik doe ze bijvoorbeeld niet in mijn spaghettisaus (zowat het enige dat ik zonder recept maak). Als er geen champs nodig zijn, dan komen ze niet binnen. Toch smaak ik wel dat ze -in de vol-au-vent die ik gisteren maakte – echt wel lekker doorsmaken. En nodig zijn. Volgens Wikipedia worden ze gekweekt in een voedingsbodem van paardenmest en kuikenmest. Misschien laten ze aan die kuikens het geluid horen van champignons die worden gebakken in olijfolie. Dat maakt zo’n specifiek geluid “wiewiewiewie“, precies kuikens in het nauw gedreven. En zo bekomen ze extra kuikenmest? Wat dan weer voor extra grote champignons zorgt? En zo is de ketting rond…Er is een bioloog aan mij verloren gegaan. Ik voel het.

november 24, 2014

616 kCal…(maar er ligt vers fruit op…)

Er waren tijden dat ik mezelf maar een sukkel in de keuken vond. In mijn hoofd ben ik nog steeds een beetje dat sukkeltje. Koken en recepten uitvinden, het blijft niet echt mijn ding. Ondertussen evolueerde ik al van “mijn eierkoker is ontploft in de microgolf” naar “Ik kan een redelijk lekker gerechtje op tafel zetten”. Wiske heeft me hierbij enorm geholpen, ik ben haar eeuwig dankbaar. Ik blijf echter een technische kokkin. Ik volg de recepten die ik voor mijn neus heb liggen. Ik experimenteer niet, een lepel bakpoeder is een lepel bakpoeder. Dat is niet “een keer strooien tot je denkt dat je aan de inhoud van een lepel zit”. Een halve theelepel kerriepoeder is een halve theelepel kerriepoeder, niet meer, niet min. I’m that kind of freak. Sinds vorig jaar volg ik soms kookles van de KVLV “Voor vrouwen met vaart!”. Altijd een feest. Ik ga er sinds kort naartoe met vriendin MissAnstro. Daar verlekkeren we ons over lookpasta, courgettevullingen en hartige taartjes. We zijn er ook steevast één van de jongsten en zowat één van de enkelen die niet “boeren” (in de werkgerelateerde manier dan wel ;-), oeps, tmi!). Niet dat ik iets tegen landbouwers heb, integendeel, ik stam ervan af.

Anyway. Nu komt het stoefgedeelte. Keukenklungel of niet. Het technisch volgen van een recept kan wel zijn vruchten afwerpen. Piet Huysentruyt zegt het ook “bij bakken moet je alles afwegen”. Deze taart maakt ik deze voormiddag.

Straks komen de oma’s en opa’s terug van het grootoudersfeest op school. Ik mocht er niet bij zijn, mijn tijd komt nog wel denk ik. Het maakt al veel goed dat ik toch zal mogen meesmullen van deze biscuit met slagroom en vers fruit. Recept: Wiske of course! (ananas en amandelschilfers werden vervangen door banaan en chocoladeschilfers! oei oei, zal dat nu nog wel smaken?? 😉 )

november 20, 2014november 20, 2014

brol.com

Forget what i said LJ!

Neen, dit wordt geen klachtenblog. Of misschien wel.

In mijn vorige logje kon u al lezen hoe zielig mijn bestaan soms is. Ik zat namelijk vol ongeduld te wachten op mijn bol.com pakketje. Dat kwam er echter niet die middag. De volgende dag kreeg ik een mailtje: het pakket werd om 18u49 aangeboden maar er was geen ontvanger. Vreemd. Ik was mij er alleszins van bewust dat wij die avond alletwee (alle vier) thuis waren. Ik kan mijn thuisavonden heel goed herinneren, want de helft van de tijd ben ik op het werk dat uur. Ik herinner me zelfs nog dat ik om 18u40 enigszins beschaamd maar ook tevreden in mijn zetel poefte en bij mezelf dacht “kwart voor 7 en ik ben al doodop, such fun!” Dus neen, pakketjesleverancier, we waren wel degelijk thuis. Soit, er ging een tweede levering gebeuren. Voor de zekerheid ging ik gisteren nog eens gaan chatten met de bol.com medewerker om te laten weten dat er naast ons huisnummer ook een A komt, en dat de buren zonder A zijn. Dat daar soms al eens een misverstandje rond gebeurt en dat de buren aan het verbouwen zijn en dus in feite niet altijd aanwezig zijn. Gow ja, ik dacht, ik zeg het eens aan Rick van de medewerkerschatdienst. Rick chatte terug dat we de tweede levering moesten afwachten. En dat deed ik. Wachten op cartouches, het leven is zo spannend.

Deze ochtend om 8u50 kom ik thuis van de schoolpoort. Altijd leuk die ritjes naar school “mama, zet die muziek eens luider!” Sir yes sir! Ik schrik, ik zie iets wit aan de zijkant van het huis. Is dat de freaky kat* die op mijn vensterbank zit misschien? Bij nader gecheck blijkt het mijn pakket te zijn. De zijkant van ons huis is niet bereikbaar te voet, er staat een poortje voor, dus het pakket werd op de vensterbank “gemikt” veronderstel ik. Als ik het pakket binnenhaal blijkt het helemaal wak te zijn. Printerinkt. In een wakke verpakking. Such fun.

Ik besluit meteen te bellen naar Bol om mijn beklag te doen en te vragen wanneer het pakket werd geleverd. “Dat werd gisterenavond geleverd mevrouw”. Great, de hele nacht buiten in de mist en de koude. De mevrouw aan de telefoon excuseerde zich en zei dat deze praktijken in België wel meer gebeuren. Tell me about it. Ooit werd een staande lamp geleverd aan de achterkant van ons huis tegen onze porte-fenetre (er was toen nog geen poort aan de zijkant). Toen we op die donkere avond thuiskwamen deden we zo vlug als we konden de automatische rolluiken naar beneden (toch handig zoiets: tjak tjak tjak en alles gaat vanzelf). Het bleef leuk tot op het moment waarop we het rolluik van de porte-fenetre zagen scheef trekken en er een pakket tussen bleek te zitten! Fuck zeg! Gelukkig aan beide geen schade maar wat als het rolluik stuk bleek te zijn? Op wie kon ik zo’n schade dan verhalen?

De vriendelijke mevrouw aan de telefoon raadt me aan om te retourneren, kosteloos uiteraard. Ik volg de stappen op mijn account. “U heeft een factuur nodig om te retourneren, deze kunt u hier (linkje) printen.” Oh de ironie. Zonder printerinkt?

Anyway, ik kon alles met de hand noteren en ik mag dus straks mijn wakke pakket printerinkt gaan terugbrengen naar een kialapunt. Of ik nog ga bestellen via bol.com. Ik weet het niet. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Ik stootte mij wel twee keer (ik ben dan ook geen ezel).

(*de freaky kat krijgt wel eens een verhaaltje van zichzelf)

november 18, 2014november 18, 2014

Marcel, Julien of Marc-Marie zijn out of the question!

Oehoehoe, nice! Dacht ik daarnet toen Bol.com mij deze email verstuurde. Even later besefte ik dat ik ongeduldig op printerinkt aan het wachten was. Downer. De gedachte aan pakketjes ontvangen is vandaag zowat het spannendste wat ik beleefde. Vind ik mijn leven dan saai? Neen, zeker niet, maar nu en dan is er wel eens een saaie dag. Ik ben meestal blij met een vroegdienst, vroeg beginnen is vroeg gedaan en dikwijls nog een mooie vrije namiddag in het verschiet. Vandaag is het precies anders. Er is niets boeiends dat de grijze middag kan opfleuren. Een ander zou roepen “shoppe shoppe shoppe!”

op 5:50 hoor je het de moeder van Ilse ook zeggen….

maar ik zou niet meteen weten wat ik nodig heb. Ik draag zwangerschapskleren, die zijn nu niet bijzonder spectaculair en verre van flashy. Voor de baby dan!? Maar de baby hield gisteren bij controle de beentjes dicht, wat resulteert in alweer vier weken wachten op een idee over het geslacht en daarbij komt ook meteen het feit dat we het kind nog steeds niet van een naam kunnen voorzien. Als het een jongetje is tenminste, want een meisjesnaam hebben we wel al. Ik heb zo het gevoel dat hier iemand binnenkort zal reageren “noem het Paul, de beste naam ter wereld” (nietwaar Pannenkoek?). Het is moeilijk om een jongensnaam te selecteren die ik niet minderwaardig vind aan Ilja. Ik wil het tweede kind geen tweedekeuzenaam geven. Het verdient een even krachtige en originele naam. Als het een jongen is…want als meisje zal het dat al zeker hebben!