Liese

Page 81 of 117

juli 20, 2014juli 20, 2014

Schouderklopje voor mezelf.

Een maand. Exact 4 weken was het geleden dat ik nog eens ging lopen. Het resultaat: 3 kg verdikt en een mailtje van Runkeeper dat ze mij missen. Het was het mailtje dat mij over de schreef trok om er nog eens werk van te maken. Ok, neen, het was die 3 kg. Laat ons zeggen dat koekjes, chips, barbecue vlees, pudding, taarten, snoepjes en pralines misschien ook aan de basis liggen, in combinatie met de couch potatoe-mentaliteit, teveel regen of teveel zon en een kind dat niet meer naar school gaat tijdens mijn loopuurtjes. “Genoeg excuses” dacht ik vanmorgen. Ik ging voor de volle 7 km en wonderbaarlijk genoeg moest ik niet steken om thuis te geraken. Het ging nog steeds even goed en alles was hetzelfde gebleven:

6u30: De spuwende ganzen waren er nog steeds. Lekker spuwend als altijd. Ook een goeiemorgen.

Zo zie ik eruit na 1 km. De planten in de berm slaan tegen mijn blote kuiten en laten een spoor van dauw na. Verfrissend!

De koeien staren mij aan:”Ben je daar terug?”. Ook de schapen lijken verwonderd me te zien. Zwarte schapen zijn ook echt wel zoveel cooler dan witte. Als ik ooit reïncarneer in een cafébazin dan noem ik mijn café “Het Zwart Schaap”. Gratis pintje voor alle bloglezers!

De kerk komt in zicht. In de fabriek zijn ze aan het werk. Bij de brandweer is het echter stil. “Alle deurtjes zijn dicht!” Zou Ilja hier roepen moest hij mee zijn.

De zon is ondertussen ook al komen piepen. Zalig!

Hier kan ik tussen de mais linksaf slaan om een shortcut te nemen. Ik doe het niet en hou dapper vol voor een extra 500 meter.

Minderen van vaart, we naderen de bebouwde kom….

De zon verdoezelt mijn roodaangelopen gezicht!

Owla, zorgen dat ik niet geflitst word. Hoh! I’m so funny.

Ik krijg goesting in cola. Hoe zou dat toch komen? Zie je mij lopen? Mijn schaduw ziet er alvast slank uit. Nu de rest nog.

Hier wonen mensen die ik ken. Ze slapen duidelijk nog. Dat ze gelijk hebben, het is ondertussen 6u45.

Na 5 km ben ik terug bij de brandweer. Het heeft echt heel lang geduurd voor ik doorhad dat de ramen tegelijkertijd ook de nummers van de garage waren. Van ver is het echter overduidelijk. Op de foto ernaast ziet het eruit alsof ik onderweg een tand ben verloren. Ik hoop eerder op 500 gram.

Uitgezonderd fietsers. En de lopers?

Het laatste dier op de looproute. Soms loopt dit paard van de buren volle bak met mij mee in zijn wei. Vandaag is het blijkbaar te tam.

Bij thuiskomst druppelt er zweet langs het topje van mijn neus naar beneden.

Ik heb de slechte gewoonte om mijn schoenen af te schoppen en de linten niet los te maken. Telkens een frustratie op het moment dat ik ze terug wil aandoen.

7u15 mijn echtgenoot komt beneden. “Ah ga je gaan lopen?”

juli 18, 2014juli 18, 2014

Meer moet dat niet zijn #4

Sommige mensen danken De Goede Heer voor alle voorspoed. Ik geniet er gewoon van zonder m(h)eer.

Op een semi-regenachtige zondagvoormiddag naar zee trekken. Er was geen kat want het miezerde. Dat maakte het extra gemakkelijk om mijn zee-afwijzing ongedaan te maken. Het is redelijk goed gelukt. Ik zou er nu niet meteen naartoe trekken op een hete dag zoals gisteren maar ik ga er zeker wel eens terug in het verlof. Gewapend met kinderarmbandjes met telefoonnummer, een stel goeie ogen en een schopje en een emmertje.

Ik schrok wel van de hoeveelheid zeedierafval.

De pony met de pony. We noemen hem Rod Stewart. Need I say more?

Het lief had veel geduim/instagramliefde nodig bij zijn laatste examen. Nu is het nog eventjes duimen voor de uitslag al heb ik er alle vertrouwen in dat het goedkomt.

De meme kreeg een verjaardagskaartje. Het is wonderbaarlijk, hoe slecht het er de voorbije winter voorstond, zo goed is het nu de laatste weken.

Mijn broer werkt voor Knack. Bij aanschaf van een abonnement kreeg je een dolce gusto apparaat als geschenk. Uiteraard moest ik hierna een bestelling doen op de site van Nescafé. Want je kunt toch niet de gewone espresso daarin klaarmaken? Zo met uw knack lezend. Gaat toch gewoon niet.

Het is ook mooi meegenomen dat ik zijn column kan lezen. Blijkt de rest van het magazine ook nog mijn ding te zijn. Drie keer prijs! (“Nokel Roderik! Waar is Tante Tine?”)

Marbel aan het legefakken deze ochtend. Het was pas toen ik de foto had getrokken dat ik zag dat er vlakbij haar hoofd een dode muis lag. Gezellig. En zeker nadat ze al een spuugske had gedaan in onze gang na haar ochtendgroet. Gezellig tot de tweede macht. Ze is de hele nacht buiten en het moment dat ze binnenkomt ’s morgens braakt ze. Kwestie van het niet op een ander te doen.

Maar verder zie ik ze graag hoor.

juli 14, 2014

it was life the old-fashioned way

Het was hard, zo na een goeie 14 dagen volle bak werken, mijn twee mannen achterlaten op ons eerste vrij weekend in vier weken. Maar het cactusfestival wacht niet en we haalden de qualitytime gisteren meer dan voldoende in. Het was sinds Werchter vorig jaar (Greenday!) dat ik nog op een festivalweide stond. Hoewel een weide, het Cactusfestival bevindt zich in het Minnewaterpark en is dan ook een superlocatie voor zo’n evenement. Hoewel het geen groot festival is zijn alle ingrediënten er wel voor. Vooral het publiek voor het podium is op elk festival hetzelfde. Iedere keer als ik daar probeer te genieten van een optreden is er wel iets typisch festivals:

* Sideshowbob haar, vlak voor je uiteraard: je bent gedoemd om door een bos krullen te zoeken naar het podium.

* Het babbelende stel vrienden: ze praten hun leven voorbij vlak voor je. Ik vraag me altijd af: wat moet je nu zo dringend de hele tijd aan elkaar vertellen tijdens een optreden?

* Het verliefde koppeltje: ze kunnen elkaar niet loslaten en er moet occasioneel een kusje gegeven worden. Of ze staan gewoon het hele optreden te lebberen. Dat kan ook.

* De stinkers: luide muziek is blijkbaar een vrijgeleide om in een grote massa volk lustig erop los te droppen. Meestal biergeur. Of gegist festivaleten. Smakelijk.

* De dronkaard: hij zwalpt door het publiek, blijft meestal op je tenen staan zwierend met een pint zodat je zeker gedoopt wordt in de typische festivalgeur. Negen van tien brult hij luidruchtig mee met de muziek zijn pint wild in de lucht zwaaiend. Tegelijkertijd gooit hij zijn lichaam achteruit waardoor je ook nog eens mag duiken om een achterkopstoot te vermijden.

* De bakvissenclub gone wild: geen commentaar.

Zelf had ik tijdens het geweldige Arsenal een rustig homokoppel voor me staan. Van één van de twee was het haar perfect geknipt zoals het dezer dagen hoort, opgesneden in de nek met een lange bles vooraan. Telkens hij een beetje meedeed met de muziek moest het haar weer goedgelegd worden. Als ik moet kiezen tussen dit en alles wat hierboven staat dan denk ik dat ik het nog getroffen had.

Maar uiteindelijk als je ineens dit hoort:

dan vergeet je alles heel even rond je en is het oren open, ogen dicht en handen in de lucht.

juli 8, 2014juli 14, 2014

3 jaar en 364 dagen!

Hij wil liever niet dat ik hem op mijn blog afbeeld. Maar als ik nu een trouwfoto wil uploaden dan kan ik toch moeilijk zijn hoofd gaan wazig maken? Hoe echtscheidingsachtig zou dat niet zijn? We waren 4 jaar jonger en fijner maar ik heb niet het gevoel dat wij veel veranderd zijn. Niet dat 4 jaar nu geweldig lang is maar er is toch veel gebeurd. Het kind bijvoorbeeld. Maar ook een verbouwing, inwonen bij mijn ouders, diploma’s behalen, ingangsexamens voor een opleiding. Allemaal mini-relatietesten die we met glans doorstonden. Als ik kijk naar de trouwfoto’s van die bloedhete 9e juli van 2010 kan ik jammergenoeg wel constateren dat er reeds 11 koppels vanop ons avondfeest hun relatietesten niet doorstonden. Met 140 genodigden tel ik met mijn onwiskundig brein grofweg dat 1 op de 7 koppels reeds uit elkaar zijn. Spijtig, wat gebeurt er om het zover te laten komen? En wanneer start je dan met elkaar zo te gaan haten? Dat haat en liefde dicht bij elkaar liggen is algemeen geweten, de persoon die je het liefste ziet kan je ook het meeste pijn doen. Maar stoppen met praten tegen elkaar, gemene opmerkingen en elkaar het leven zuur maken. Het moet diep zitten de oorzaak van zo’n breuk en in de meeste gevallen hoor je nooit het volledige verhaal. Ok, deze post gaat de depressieve richting uit. Laat ons stellen dat ik ten zeerste hoop dat het ons niet overkomt, zo’n gemene scheiding en dat de mensen die erin zitten eruit kunnen komen zonder al te grote wonden. Voorlopig vier ik het feit dat we goed bezig zijn en het zal een katholiek klinken maar ik ben dankbaar voor wat ik heb. En dat voor een koppel dat geeneens voor de kerk trouwde! Ketters!

juli 7, 2014

avec deux boules avec du chocolatte é madame

De zee, wij gaan daar nu eens bijna nooit. Het is nochtans niet ver rijden, maar de zee is precies nooit een optie. Bij Kerygma zie ik foto’s die er geweldig amusant uitzien en ik denk bij mezelf: waarom ga ik nooit naar zee? Mijn innerlijke pessimist zeg dat ik daar geen parking ga vinden op warme dagen. De freak roept: er is geen omheining aan de zee, mijn kind kan er gewoon verloren lopen terwijl ik even mijn zonnebril tracht te vinden in mijn sjakosj. En dan ga ik door dat zand moeten crossen en roepen achter hem terwijl de paniek steeds groter wordt. De chiller zucht: er is teveel volk aan de zee, ze zullen mij daar crushen met hun plakkerige zomerhanden. Aan de zee zit er overal zand aan je, aan je tenen, aan je kleren, aan je ijscrème. De anti-zonneklopper wappert: er is geen schaduw aan de zee. Het kind in mij zegt: je kunt verdrinken in de zee. Trust me, ik heb het aan den lijve ondervonden. Een vreemde meneer kwam me redden, al een geluk of deze blogster was nooit +5 jaar geworden. Iedere ijverige psycholoog wijt mijn zee-afwijzing aan dat kleine trauma, maar in feite denk ik niet dat dat er iets mee te maken heeft. Het spreekt mij precies echt niet aan, zo naar de zee crossen. In de winter voor een wandeling, ja dat wel. En zeemeeuwen die op uw vest kakken. Maar kijk, in de zomer, ’t is wel eens het proberen waard, I could prove myself wrong en misschien heeft mijn kind wel de tijd van zijn leven zo in het zand en in dat vieze water met die kwallen. En dan kan ik mijn Frans oppoetsen, om een crème te bestellen. “Toch een beetje een vakantiegevoel!” roept de optimist in mij.

juli 2, 2014

Iron Man

Het is niet dat ik dat niet apprecieer, zijn hulp in het huishouden. Het verstoort gewoon soms mijn ritme. Het probleem is dat het ritme alleen door mezelf is te snappen waardoor het nog moeilijker wordt om het uit te leggen. I guess it’s a Liese-thing. Soms denk ik “fuck it, ik doe vandaag geen was, ik heb er geen zin in”. Als ik dan thuiskom van het werk blijkt hij toch zijn kleren gewassen te hebben en staat er een wasmachine te pinken dat hij klaar is, ik kan dat niet zien, dat moet geledigd worden. Alsof het knipperende lichtje “leeg mij! leeg mij!” roept, ik peis soms dat ik het kan horen. En dan heb ik uiteraard nog steeds geen zin in was doen en sta ik toch te helpen bij het ophangen. Want: als hij was uithangt dan eindigt het toch in kleine correcties die ik doe, gewoon maar om het strijken van mijn eigen kleren te beperken. Opnieuw, ik apprecieer het, die hulp. Gelukkig doet hij zijn eigen strijk -hij vindt namelijk heimelijk dat ik dat niet zo goed kan, en alles wat je zelf doet doe je beter- en ik doe alsof ik niet weet dat hij er zo over denkt – win-win-situatie noem ik dat, zeker met een echtgenoot die dagelijks een vers overhemd draagt. Het is al zo geëvolueerd dat ik weinig tot nooit meer strijk. Ik beschik namelijk over excellente ophang/opplooi-technieken of ik ben gewoon niet zindelijk. Komt erbij: als er al eens iets moet gestreken worden kan ik het rustig op de strijkplank leggen, het gebeurt perfect. Misschien moet ik wel vermelden dat ik zowat al de rest in het huishouden binnen doe. Kwestie van niet volledig als een luie doos over te komen. Terecht (over dat huishouden doen, niet over die luie doos), ik werk ook 1/5e minder uren en ik heb meer tijd door de flexibiliteit van mijn uurrooster. Zagen over het feit dat ik het huishouden moet doen probeer ik te beperken, ik doe in feite qua timing mijn goesting. Dat is uiteraard zo weinig mogelijk, indien dit nog niet duidelijk was gebleken op deze blog (hey, ik heb een volledig item kuisvrees op deze pagina!). Dat de vloer niet elke week gedweild wordt of de ramen soms maanden geen zeemvel zien, dat neem ik er maar bij. Als het te erg is doe ik het wel. Met tijd en goesting.

juni 29, 2014

Dolfijn!

Mijn lief dacht dat het een veredeld aquarium was, ik had een vernieuwd pretpark voor ogen. We besloten het eens te gaan bekijken gisteren en trokken naar Boudewijn Seapark. Bij aankomst, een uur na opening, bleek de parking voor 1/4e gevuld, er was zelfs nog parkeerplaats in de straat die eraan grensde (sorry buurtbewoners). Aan de ingang kregen we prompt een vogel op onze schouder en de bijhorende hoop foto’s (zie je wel –> pretpark) in gebroken Nederlands “lache jongeman!”, dat was tegen Ilja, ons noemden ze vriendelijk “mevrouw en meneer”, een gezinsfoto later stapten we een half gerenoveerd, half verloederd park binnen. Er was weinig bebloeming, en alles had precies een likje verf nodig. Het personeel was er echter supervriendelijk, er was dan ook -behalve enkele gezinnen en een tweetal scoutsgroepen- geen kat in het park te vinden. We startten met de zeeleeuwenshow. Zie van zo’n dingen word ik dus blij, ik heb dan ook niet veel nodig. Een zeeleeuw die op een trap loopt of in zijn handen klapt en ik ben content. (de protesten tegen aquaria en dieren in gevangenschap tracht ik even te negeren, ik had niet de indruk dat ik met een ongelukkige zeeleeuw had te maken al heb ik natuurlijk geen zicht op het totaalplaatje).

Euhw Euhw Euhw

De zoon bekeek het allemaal met grote ogen terwijl de meiden van scoutsgroep achter ons op de tribune hem al bijna hun jongste lid maakten “Kom maar bij ons zitten hoor, hier tussen ons”. Binnen enkele jaren schrijf ik hem in in de Chiro, no doubt. Kunnen zijn vader en ik middagdutjes doen op zondagmiddag.

Boudewijnpark blijkt enorm aangepast aan jongere kinderen, er zijn iedere stap speelpleinen, Ilja mocht met zijn 94 cm op bijna elke attractie, niet dat er zo superveel zijn, maar we zijn toch enkele uren zoet geweest en dan hebben we nog het indoorpretpark niet bezocht. De dolfijnenshow was spectaculairder dan ik me kon herinneren.

Instant fan van dolfijnen. Dit gespierde dier lijkt ook altijd te glimlachen.

Het park kan nog wel opfrissing gebruiken al zijn sommige attracties wel nieuw. Zoals de piratenboot voor kleinere kinderen. De scoutsmeiden zetten zich terug bij Ilja en nodigden ook mijn echtgenoot uit om dichter bij hen te zitten. (Tjah, het is een hunk en zij hebben ogen in hun kop). Op de orkaride mocht ook de zoon mee al zei hij verschillende keren “ik ben een beetje bang”. Geen erg, mama was ook een beetje bang en er kwamen bij beiden geen traantjes of pipibroeken aan te pas. Gelukkig waren er ook de klassieke kermisattracties zoals vliegtuigjes in de vorm van dolfijntjes.

In de ene vliegende dolfijn mocht je als volwassene zitten, in degene die erachter kwam niet. Ik weet het aan het evenwicht van het toestel en hoopte dat het ding niet ging gaan kantelen.

De volgende keer wordt er zeker gezwommen in het outdoorkleuterzwembad dat in juli opent en bij slecht weer testen we het indoorpretpark. Ja, Boudewijnpark, gaan we zeker nog eens terug, ook al heb ik goesting om mijn verfpotten mee te nemen.

juni 26, 2014

’t Is in de sjakosj!

Bij de zoektocht naar een extra portefeuille voor op het werk belandde ik in mijn “sjakosjenbak”. Er was een tijd waarin ik regelmatig nieuwe handtassen kocht, de tijd dat er precies altijd geld over was. Lang geleden. Niet dat ik mezelf nu een nieuwe handtas moet ontzeggen, maar mijn smaak is er een beetje duurder op geworden wat de frequentie van de aankopen verlaagt. Een portefeuille heb ik er niet in gevonden maar het werd wel even een trip down memory lane:

De fluffy koekiemonstersjakosj. Gekocht op het folkfestival in Dranouter, van in de tijd dat het nog FOLKfestival was. Er kan enkel geld en een identiteitskaart (de vorige grotere versie) in die mond, niet dat ik het de laatste jaren nog geprobeerd heb, ik hou hem bij uit nostalgische redenen.

De Belgische sjakosj. Deze is al zo oud als de straat maar het aapje hangt er nog steeds aan. Ze heet Nathalie.

Wederom Kipling. De modellen en de bedrukking zijn niet meer van dezen tijd, maar ze zijn onverwoestbaar en je kunt ze wassen in de machine, iets wat voor handtassen echt wel een voordeel is. Vooral de binnenkant kan wel al eens besmeurd geraken (denk aan: bananen zonder bananendoos).

De ik-heb-goesting-in-Hawaï-sjakosj. Ook Roxy is eerder een sportief merk, maar qua kwaliteit kan het in competitie gaan met Kipling, al zal Kipling nog steeds winnen denk ik. Ik gebruik nog steeds mijn Kipling-valies van toen ik die 12 jaar geleden wekelijks weg en weer sleurde naar mijn kot. Toen waren het nog betere tijden, op kot. Nu haal ik ze boven bij nachtdiensten.

Deze eastpak-heuptas is zo jaren 2000. Het ding hing elke zomer mee op citytrip en staat dus garant voor vakantie. Gabriël Rios zette ooit zijn handtekening op de achterkant. Direct honderden euro’s waard….phahah!

De laatste jaren sleep ik vooral niet meer aan handtassen op evenementen. Klein en compact is de boodschap op een festival, een optreden of een feestje waar ik nergens ga kunnen neerzitten.

De so-not-me-handtas. Wit, eigenaardige vorm en blinkend leer. Maar ze kwam enkele keren handig in combinatie met een kleedje op een trouw of een receptie èn er kan heel veel in. Mijn lief placeerde er al meerder keren zijn portefeuille, sleutels en gsm in.

Centre Pompidou. Gekocht in Athene voor 10 euro. Menig sjakosjemakende medemens denkt nu “phuh, zoiets maak ik in een uurtje!”.

De meest gebruikte van de hele hoop. Al ben ik niet content van de kwaliteit van SkunkFunk.

De trouwsjakosj. Met een auberginekleurig trouwkleed kun je al eens een kleurtje in je handtas steken. En veel envelopkes, hihi.

De hele berg. Veel lelijke goedkope brol. Maar ik kan er niet van scheiden, een handtas waar nog niets aan is, dat mag je toch niet weggooien?

De huidige handtas. Ik kreeg ze vorig jaar van mijn mama voor mijn verjaardag en ik gebruik ze al het hele jaar. Ik streef ernaar om maar één sjakosj “in de running” te hebben omdat ik anders teveel dingen vergeet bij het oversteken van al het materiaal. Zo kan ik het mij bijvoorbeeld niet permitteren om de sleutels van mijn werk niet mee te hebben als ik om 6u15 alleen op dienst kom.

Zo’n sjakosje-bekijk-uurtje kan al iets opleveren. Wie niet voorzien is tijdens haar tijd van de maand, kom maar af, maandverbanden genoeg!

En vijf euro! Yey! Kan ik lekker nog een pak maandverbanden mee gaan kopen!

juni 22, 2014

en Charlotje en Lieselotje zijn waarschijnlijk al in hun rusthuisjaren

Het einde van het schooljaar nadert. Die periode rond de 27e juni, dat was als kind en tiener de zaligheid zelve. De examens waren voorbij, het was even afwachten op de punten maar dat viel altijd wel redelijk goed mee. Ik startte in de zomermaanden wel bijna meteen met vakantiejobs. Drie weken werken. Ik deed vanalles: ik ging vele jaren aardbeien plukken als ik te jong was om naar de fabriek te gaan. Ik heb in de jaren daarna geen aardbei meer willen aanraken, ik kon geen meer zien! Vanaf mijn 18 ging ik als vakantiejob aan de band gaan staan in de zeepfabriek. Een uur zeepflessen vullen, een uur zeepflessen op de band zetten, een uur zeepflessen in kartonnen dozen steken. Altijd maar wisselen, 8 uur aan stuk, drie weken lang. Het was een motivatie om verder te studeren, dat kan ik er wel bijzeggen. (Zeep heb ik in de jaren daarna wel nog aangeraakt, ter info). We vormden een hele bende jobstudenten, je zou denken: dat smeedt een band, zo samen aan de band. En ja, dat was leuk, voor die drie weken. Maar het is niet alsof ik daar vriendschappen voor het leven heb gevonden. Er was een vaste werkkracht in de refter die helemaal gek was op mij. Een oudere dame, ik moest altijd bij haar zitten om te eten in de twintig (!) minuten pauze die we daarvoor hadden. Ik maakte er geen probleem van want ik vond haar wel lief. Ik vermoed dat het boontje dat ze voor me had vooral door mijn voornaam kwam Ze kon maar blijven doortateren over haar twee kleine hondjes die ze thuis had: Charlotje en Lieselotje. Great, er loopt een keffer rond met mijn voornaam. Althans in de beginjaren 2000 toch. Ondertussen zijn we 12 jaar verder en werk ik al even lang op mijn huidige werkplek. Toch blijft het vakantiegevoel altijd even de kop opsteken, de laatste twee weekends van juni. Geen idee waarom. Zijn het de luidruchtige tieners, uitgelaten roepend tegen elkaar op straat? Is het de zon die besluit om de hele dag te schijnen? Ik ben courageus: nog 6 weken volle petrol zomervakantie werken en dan kan ook ik languit in de ligzetel!

juni 17, 2014

Inspiratienet

Het internet blijft mijn vriend. Regelmatig haal ik op blogs inspiratie voor een receptje. Deze week haalde ik er tips voor het traktaat voor mijn zoons’ verjaardag de voorbije week. Bij Sofie las ik dat kinderen regelmatig met van die kleine prutsjes thuiskomen die ze meekrijgen als traktaat voor een verjaardag in de klas. Iemand gaf aan bij de commentaren dat ze een voorleesboek kocht voor de kinderopvang met het geld dat ze normaal zou spenderen aan die kleine cadeautjes. Ik besloot het ook zo te doen en kocht twee voorleesboeken in De Standaard. De juf content en iedereen heeft er iets aan in de klas. En boeken kun je nooit genoeg hebben. Toch?

Omdat verjaardag toch ook een beetje gelijkstaat aan “snoepdag” bakte ik nog M&M-koekjes om uit te delen in het pauzemoment. Althans, dat was de bedoeling. Het receptje kreeg ik van LJ, er stond nog letterlijk bij “laat ze niet te lang in de oven zitten of ze zijn te hard”. En zo geschiedde het. Ze waren nog mooi zacht toen ik ze eruit haalde, maar enkele minuten later beet ik er mijn tanden op stuk. Van smaak zaten ze ok, maar ik ging het geen kindermondje aandoen, één kind met een stuk uit zijn tand is voldoende (ik spreek uiteraard over mijn eigen kind).

In de categorie “oventijd inschatten” konden er nog wat punten gescoord worden. Dat is ook aan de zwarte randen al goed duidelijk te zien. Een uurtje later bakte ik de M&M-cupcake-versie van de koekjes. Die waren gelukkig wel geslaagd.

Oeps, deze doos is ondertussen al helemaal leeggesmoeffeld.

Ik won ook iets deze week op internet! Hoera! Een maand geleden kocht ik nieuwe schoenen van Stones And Bones. Er viel een prijs te winnen via de website: ofwel een nieuw paar schoenen (ik mocht zelfs op de site aangeven welke schoenen ik wou winnen en in welke maat), ofwel iets anders:

Bedankt Stones And Bones, ik ben in blijde verwachting van jullie been. Nu nog uitzoeken wat ik er allemaal mee ga kunnen doen. Spontaan schiet dit in mijn hersenpan:

Oh en nogmaals bedankt internet: vanavond probeer ik dit recept van de geweldige blogmadame Astrid. Een pastaschotel waarbij ik niet moet zoeken naar 148 verschillende ingrediënten!

Aha! Binnenkort recensie on ze blogueeee!