Page 86 of 118

Zon, zweet en Leffe Royale

Onze huisvuilzakken werden vanaf 1 maart 0,30 eurocent duurder.  Ik begrijp niet zo goed dat een gemeente als de onze, niet zo superklein vind ik dan, nog steeds niet met vuilniscontainers werkt.  Al sta ik niet te popelen om zo’n diep ding uit te kuisen, toch lijkt het mij veel beter voor het milieu.   Er is wèl al een app om je te waarschuwen dat je je vuilniszak niet mag vergeten buiten te zetten.  Dat dan weer wel…net alsof er al jaren een afvalkalender is, die in feite even handig is.

Het weekend werd eventjes in de war gestuurd doordat ik een zieke collega ging vervangen op zaterdagnacht.  Ik wist dat ik reserve was op zaterdag, maar in de bijna 12 jaren dienst werd ik nog maar één keer opgeroepen.  Dus dat leek me wel safe.  Soit, mits een aanpassing en wat hulp van de grootouders bij de opvang konden de meeste van onze plannen alsnog doorgaan.

Zondagmiddag werd er volle bak van het mooie weer genoten.

wpid-DSC_1046.jpg

We bestegen De Kwaremont, mèt buggy.  En we kwamen hem terug naar beneden gesloft.  Nog steeds mèt buggy.  Eens beneden namen we een aardeweg en konden we hond (van onze vrienden, wij hebben enkel een kat die ook wel eens graag op stap gaat, dat ook wel) en kind los laten lopen zonder dat we telkens door auto’s en wielertoeristen werden “gestoord”.  Dat de grootste van de twee in een modderplas viel namen we erbij.  Dat ik zelf, tijdens het foto’s trekken ook in zo’n modderpoel tertte zeg ik er even terloops bij.

wpid-DSC_1059.jpg

Ilja, zijn peter, peters’ zoontje en de hond.  Vier om te zien.

IMG_5996

’s Avonds genoot onze achterbuur ook van het mooie weer.  Vanaf het even kan stijgen ze op met hun parapenten.  Sommige van hun medevliegers doen stunts wat soms hallucinante taferelen oplevert, een beetje spektakel in onze achteruit, het moeten niet altijd zwermen spreeuwen zijn.

wpid-IMG_20140311_062115.jpg

Een leuk kaartje fleurde het weekend nog meer op.  Het staat geweldig goed op onze improvisatieschouw (lees: een tafel die gewoon voor de schouw staat in afwachting van een hout/kolen/pellet/we zullen wel zien-stoof).

Maandag was het dan alweer werkdag, een redelijk emotionele dag waar ik niet over ga uitweiden.  Als begeleider bij personen met een verstandelijke beperking moet je steeds professioneel zijn, maar sommige gebeurtenissen kruipen toch onder je vel.  En wij zijn ook maar mensen, die werken met mensen, dus het moest even doorgespoeld worden gisterenavond.

wpid-IMG_20140310_203852.jpg

Het is helemaal niet zo dat ik alcohol nodig heb om een zware dag te verwerken, ik had gewoon zin in een lekker biertje en het heeft gesmaakt!

wpid-IMG_20140311_061208.jpg

Deze spotte ik vanmorgen al in de krant en werd meteen doorgestuurd naar mijn liefste.  Bij ons is het omgekeerd in het vliegtuig, ik moet zijn hand vasthouden.  Mijn echtgenoot heeft vliegangst maar ging toch al heel vaak met mij mee citytrippen.  We kunnen niet echt van okselvijvers spreken als we landen, we spreken van okselzeeën.  Het angstzweet drupt hem van onder de oksels tot op de onderste boord van zijn t-shirt.  Ooit zat een bende kleine kindjes hem aan te staren omdat ze maar niet konden begrijpen waarom hij zo bang was.  Dus vliegen met een peuter en een vliegangstige echtgenoot zie ik momenteel nog niet zitten, deze zomer trekken we er met de auto op uit.

Damn you oude kraken

Mijn zoon is een carnivoor.  Hij weet perfect in welke winkel hij een schelletje krijgt en waar er niets te rapen valt.  Bij de GB scoort hij altijd.  Tenminste, als het de lieve gezette jongedame is.  Vandaag was het een jobstudent.  Ze had al niet gehoord dat ik gebeld had, evenmin als ze had gehoord dat de kleine munchkin al een tijdje “een schelletje” had zitten zeggen.  Ze leverde mijn varkensgehakt (ongezond! shame on me!) en bedankte vriendelijk om verder te gaan naar de volgende klant.  Zonder schelletje.  Ilja zag het voor zijn ogen gebeuren en ik kon zijn hart horen scheuren in zijn borstkas.  “Een schelletje!” Maar helaas pindakaas.  Ik probeerde hem nog te paaien met het feit dat hij een schelletje van mijn zigeunersalami ging krijgen in de auto maar het was gene moyen. Ik zag hem denken: tijd om een staaltje pantomime in gank te steken.  Allah-groetend-gewijs smeet hij zich voor de vleescounter op de grond, wenen, roepen, peuterpuberen.  Ik pakte de kar en zei dat ik verder ging rijden.  Hij bleef verder Allah groeten tussen het varkensvlees.  Negeren, dacht de opvoeder in mij.  Maar dat was buiten de oude garde gerekend.  Er liepen er een vier-tal rond.  Oude madams en bejaarde meneren.

Bejaarde meneer met Buddy Holly bril maar dan met vleeskleurig montuur:”Hohoh, hij heeft nogal karakter zeg!”

Oude madame met gehaakte handtas:  “Gow wi, manneke, ga maar mee met je mama”

In mezelf dacht ik: godverdomme laat hem toch gerust

Net gepensioneerde oma met grijs haar: “Ga je een keer bij mij komen?”

oh boy, daar komt nog meer gebleit van, can you blame him?

Oudere meneer met drie boodschappen: “Alléé, sta maar recht hoor ventje, je broekje zal vuil worden!”

maar zwijg dan toch, bende moeiallen!  Arrggh!

Mijn aansporingen om hem gerust te laten bleken het omgekeerde effect te hebben, zeker toen ze hoorden dat hij eigenlijk graag een schelletje wou.

“Maar dat ventje, heeft hij nu geen schelletje gekregen?” “Maar manneke toch, ik ga er ééntje vragen”

Wenen, bleiten, roepen.

Ik zei nog verschillende keren “neen, je krijgt geen schelletje op die manier” wat de oude madamtjes dan weer omgekeerd interpreteerden “maar alléé, als hij nu een schelletje wil, geef dat kind een schelletje”  Alsof ik de ontaarde moeder was die haar zoon iets weigerde.

Tegen de jobstudente aan de vleescounter commandeerden ze dat ze er ééntje moest afdoen.

En dat deed ze.  Hij kalmeerde, kreeg er nog een asjeblieft en een dankuwel uit.

En zo kreeg hij aandacht, een schelletje en zijn gedacht.

Consequent opvoeden mijn gat.

U kijkt toch ook?

IMG_5959 IMG_5963

In onze “achteruit” zwermen er de laatste tijd hele gangs met vogels.  Ik kan niet inschatten hoeveel het er zijn, maar de bewegingen die ze in groep maken zijn prachtig.  Allen samen zwermen, allen samen neerstrijken.  Het is hallucinant om naar te kijken.

Ik voel me een beetje the perfect housewife de laatste dagen.  Er werd de voorbije dagen nogal wel opgeruimd, gepoetst, geboodschapt.  Gisteren bakte ik pistolets, voor de eerste keer in mijn leven!  En wat bleek: makkie!  Het kneden plakte een beetje maar voor de rest was het een pistolet of cake!

IMG_5969

En lekker ruiken dat zo’n rijzende pistolets doen!

IMG_5980

Mijn meme gaf de tip om geen te grote bolletjes te maken, omdat het eigenlijk kleine broodjes zijn en niet echt pistolets zoals je op zondag in de bakker koopt.  Ze zijn dus iets zwaarder maar ze smaken voortreffelijk!

IMG_5981

Uit een kilo bloem haalde ik zo’n 33 kleine broodjes, uiteraard als je gaat tellen kun je zien dat ik er (samen met Ilja) al van gesmoefeld had alvorens de kodac boven kwam.

wpid-DSC_1032.jpg

Ik ging ook bij de andere meme gaan “waken”.  Ik noem het niet zo graag waken, want eigenlijk is ze nu iets beter dan ze voorheen was.  We wasten haar haar en probeerden er krulspelden in te leggen.  Laat ons zeggen, als je niet weet waar je mee bezig bent (zoals mijn moeder en ik vrijdagochtend), dan blijk je helemaal geen krak in krulspelden inleggen.  Die dingen hebben de neiging om serieus tegen te werken.  Ik spotte er ook bovenstaande tassen in de kast.  Geweldig toch, met die felle bloemen.  (Jammer van de slechte foto).

IMG_5958

Mijn zoon was een matroos tijdens het carnavalsfeest op school vorige week.  Auw, mijn moederhart!  Gruzelementen! (hij was trouwens een wafel aan het smoefelen op de foto, hij loopt er gelukkig niet altijd bij met koekenmul aan zijn kaken, zo erg is het niet gesteld met mijn moederschap)

naamloos

We namen deel aan een quiz waarbij we overtuigd waren dat we Emiel Goelen op een foto zagen verschijnen. “We gingen er onze hand voor in het vuur steken dat het Emiel Goelen was!  Ja!  ’t Is 100% zeker Emiel!”.  Best dat we het niet gedaan hebben.  We eindigden 20ste van de 28.  En dat was al een verbetering bij vorig jaar!  (bovenstaande foto is dus wèl Emiel, hij geleek er echt goed op, we hebben zelfs niet geluisterd wie het dan wel was op de quizfoto omdat we zo danig aan het lachen waren met onszelf).

Currently (deel twee, want wordpress wil blijkbaar niet mee)

Ik ben blij met:

IMG_5933

Reeds drie kopjes open.  En nog meer doldwaze orchideepret op til aan de rest van de takken te zien!

IMG_5937

De zon, die de neiging heeft om hier geweldig volle bak binnen te vallen en zo mijn chauffage afzet.

IMG_5949

De vleermuispantoffels van mijn zoon en de het feit dat ze lang meegaan, niettegenstaande dat er bloed uit hun oogjes loopt.

IMG_5942

Mijn nieuw parfum.  Vanaf nu ruik ik naar gerookte rozen.

IMG_5950

Het recept van mijn meme’s pistolets.  Binnenkort eens uittesten op het werk met de bewoners.

IMG_5921

De Sesamstraatschilderijen die ik kocht tijdens mijn zwangerschapsverlof drie jaar geleden.  Ze blijven fantastisch, niet moeilijk, Bert en Ernie never go out of style!

Currently

Ik verwonder me over:

IMG_5915

Het feit dat ik nog steeds niet kan inschatten hoeveel aardappelen ik nu juist moet schillen.  Ik besef altijd maar dat het er teveel zijn als ik ze zie liggen in de kom water.  Oordeel zelf: dit is voor twee personen…

IMG_5912

De kostprijs van een eierkarton.  Volgens mijn werkgever kost dat 0,30 cent per doosje.  Daarop haalde ik ze vliegensvlug terug uit de papierbak om ze morgen mee te geven voor het hoeveproject op het werk.

IMG_5923

Het aantal groene briefjes dat ik de laatste weken verzamelde.  Dokter, osteopaat, tandarts, ze verdienden mooi geld aan ons, gelukkig is er de cm waar ik iemand eens aan het werk zal zetten.

IMG_5947

Mijn weegschaal.  Er blijkt een poot afgebroken.  Zou die nu nog accuraat wegen?  Of zoek ik gewoon naar een uitvlucht om die extra kilo te vergoelijken?

Op de planning (dichtbij of veraf, nog niemand die het weet):

IMG_5925

De vloer afdekken om boven eindelijk eens aan de “chambrangs” te beginnen.  Schuren, primer en twee lagen dolfijngrijs.  Dolfijn!

IMG_5929

Mijn bongobon verloopt eind maart.  Wie gaat mee?

And the gods are crazy anyway

We moesten delen, voor elk ééntje, want het pakje was op twee na uit.  Ik weet dat mijn echtgenoot liever twee kauwgummen ineens knabbelt en al zeker als het van die goedkope van de Colruyt zijn, maar ik had er echt zin in, mijn mond plakte toe van te weinig slaap en te weinig water de avond ervoor.  Twintig minuten later speelde het fantastische New York Morning van Elbow, we waren nog steeds op weg naar huis van het trouwfeest van onze (schoon)zus en schoonbroer. Hoe geweldig de avond was, zo traag was mijn brein de dag erna.  Dat uitte zich in mijn reflexen.  Toen de kauwgum uitgekauwgumd was besloot ik het ding heel onreglementair door het raam op de E17 te keilen.  Ik kreeg het schuifraam niet naar beneden.  Het duurde een tel voor ik besefte dat het kinderslot op de ramen opstond.  “Doe eens open” commandeerde ik mijn echtgenoot.  Ik schoof het raam naar beneden en gooide tegelijkertijd de kauwgum naar buiten.  Een raam openen terwijl je 120 rijdt op de autostrade, iedereen weet dat dat voor een bad hair day kan zorgen.  Het maakte weinig uit, ik had sowieso al een bad hair day.  Desalniettemin deed ik al tijdens het gooien het raam terug omhoog.  Daar hadden mijn reflexen niet op gerekend, terwijl ik mijn vingers terug in de auto trok bleek het raam al dicht te zijn.  Met mijn vinger ertussen.  Ik vermoed dat het wit van mijn ogen redelijk goed zichtbaar was op dat moment.  Mijn echtgenoot zijn reflexen waren echter wel heel goed, hij dacht dat het raam dicht was en sloot meteen weer de hele boel af met het kinderslot.  Terwijl mijn vinger nog steeds tussen het raam zat.  Pijn.  Niet normaal.  Ik tierde enigszins hysterisch  “doe het open! doe het open!” want hoe meer ik op het knopje drukte, hoe meer ik besefte dat het niet lukte om dat raam te openen.  Het voelde niet gezond aan die vinger bij de verlossing.  En serieuze neep en een beetje bloed, hij begon ook te zwellen maar al bij al viel het eigenlijk nog mee.  Godver zeg wat was me dat.  En toen kwam de slappe lach.  Ik was er nog niet van overtuigd dat er geen schade was aan mijn vinger maar toch moest ik lachen, de tranen liepen over mijn wangen.  Wie komt er nu zoiets tegen? ’t Is een straf van God, het zal mij leren, sluikstorten.

Lastposten

Ik blog niet veel over mijn werk.  Dat is met reden, ik wil er niet veel over bloggen.  Ik werk nochtans (on)regelmatig, bijna altijd ’s avonds en altijd als mijn kind ziek is, maar dat doen alle ouders veronderstel ik.  Mijn werkplek is gelegen in het toeristisch centrum van Ieper.  Ja, Ieper heeft wel degelijk veel toeristen, je pikt ze er zo uit op de straat. Ze lopen rond met zakjes van Leonidas pralines omdat ze denken dat dàt de beste Belgische chocolade is, op café bestellen ze pintjes van 33cl omdat ze niet beseffen dat er duust keer meer alcohol in zit.  Ze zijn minder luidruchtig dan Nederlanders maar ze zijn evenveel all over the place, in groepjes als het jongeren zijn, met wandelstokken en rustig aan als het oudere mensen zijn.  Maar het is vooral hun klederdracht die hen zo Brits maakt.   Hey, I ain’t no Trinny or Susannah, verre van, maar de Britse toeristen zijn een ras apart.  Tijgerprints, fake ugg’s, scrunchies (voor de mannen: dit is zo’n haarrekker uit de beginjaren 90, we droegen dit in alle kleuren en groottes en het was de bedoeling om hipper dan hip te zijn), lederen rugzakjes als handtas, k-ways, paraplu’s bedrukt met “we will remember them” die kopen ze in de shop van het In Flanders Fields museum (ik wil niet weten hoeveel euro’s ze daarvoor neertellen), fluokleuren, uniforms, je ziet er vanalles rondlopen.  (Deze blogpost gaat helemaal de andere kant uit dan zijn oorspronkelijke bedoeling, stop brein, stop met uitweiden!)  Het oorlogstoerisme zorgt uiteraard ook voor een bepaalde drukte.  Zeker om 20u als The Last Post wordt geblazen vlakbij mijn werkplek.  Om 19u45 heb ik meestal gedaan met werken maar op speciale Last Post-dagen is de Menenpoort al afgesloten voor alle voetgangersverkeer en kan ik dus niet meer aan mijn geparkeerde wagen geraken.  De speciale Last Post typeert zich door bloemneerleggingen, hoogstaand bezoek, of koren die komen zingen of whatever.  Ik merk het al als ik de voordeur van mijn werk dichttrek, je hoort “wuwuwuwuwuwuwuwuwuwuuwuwu”: het  geluid van wachtende Britten.  (Mijn gedachten doen ook van “fuck, speciale Last Post”)  Als de politie reeds de meute binnen de poort tracht te houden mag je al zeggen dat ik het aan mijn frak heb.  Het is afgesloten.  Ik kan natuurlijk wachten en The Last Post gaan beluisteren, wat op zich een hele belevenis is: de hele bende wuwuwuwuwu’ers wordt muisstil, je kunt er een scrunchie horen vallen, ze staan ook soms te wenen die Britten, wat begrijpbaar is als ze uw familie afgeknald hebben in de oorlog.  Maar, emo of niet, meestal wil ik gewoon naar huis gaan.  Zeker op dagen dat ik al 11 uren achter de kiezen heb.  Geen afbreuk aan The Last Post hé, verre van, maar soms heb ik er ook gewoon geen zin in.  Dus dan stap ik een ommetoertje via de villawijk van Ieper.  Deze straten hebben steeds namen van oud burgemeesters in hun naam, ze eindigen meestal op -laan.  De dokters, notarissen en advocaten zijn er gehuisvest.  En niet zomaar in een huisje.  Prachtige herenhuizen, gerenoveerde villa’s en kleine kasteeltjes staan er.  Je ziet er uitsprongetjes, oranjerieën en aangelegde tuinen (met plakaatjes van tuinarchitecten); glasramen, balkons die uitgeven op de Menenpoort, hun alarmsystemen pinken oranje in het donker.  Ik kan het niet laten om daar binnen te loeren als ik daar te voet passeer.  Ze hebben ook steeds prachtig aangepast licht in hun leefruimtes, dat is iets anders dan onze peertjes hier (later als we groot zijn, later).  Gisteren was het weer van dat, binnenloeren bij de welgestelden, altijd een leuke avondactiviteit want de meesten hebben geen gordijnen voor hun ramen.  En dan zie je dat het weerbericht speelt op één van de televisies.  En dan bedenk je dat dat eigenlijk ook gewone mensen zijn, die ’s ochtends misschien vloeken omdat ze geen paraplu meehebben, en ’s avonds in de zetel poefen en naar “Thuis” kijken.  En dat maakt het allemaal iets minder spectaculair.

wpid-DSC_0904.jpg

Ik kan toch misschien zeggen dat ik dit mooie zicht ook heb, het is misschien niet dagelijks, maar het is ook al mooi.  (als je het vliegenraam wegdenkt tenminste).

In sickness and in health

De ene dag is al plezanter dan de andere.  Dat is het leven vermoed ik.

Op goeie dagen:

wpid-DSC_0994.jpg

Brengt je zoon dummy’s mee van school.  En is hij zo gewillig om deze met je te delen.  Aaaah jeugdnostalgie!

wpid-DSC_0993.jpg

Zijn er schoenen.  In mijn maat.

IMG_5876

Blijkt speelgoed blij te zijn.

IMG_5877

Ontdek je een geweldig nieuwe serie.  Dank u 8

IMG_5881

Gaat je orchidee open.  Eindelijk!

Op minder goeie dagen:

IMG_5909

Is er trunterigheid, gevolgd door koorts

wpid-DSC_1002.jpg

Dat gebeurt.  Oma’s worden opgebeld, school, buitenschoolse opvang en alle andere plannen worden geannuleerd.

En alles wat rest zijn koortsknuffels…

Like sand through the hourglass, so are the days of our lives

Er werd een potje yoghurt weggegooid daarnet.  Was sinds de 8e februari over datum.  Ik moet eerlijkheidshalve altijd nadenken over welke datum we juist zijn.  Ik dacht dat we al de 15e ofzo waren.  Bleek het nog niet zo drastisch over tijd te zijn.  Ik had het moeten weten, Valentijnsdag is nog niet gepasseerd, silly me!  Euhh, Valen-wat? De dag dat onze (schoon)zus verjaart, meer is dat niet voor ons.  De dagen vliegen voorbij.  Dat sommige dagen gewoon aan mij voorbij gegaan zijn wijt ik aan de zware “feestdag” van vrijdag.  Ik stal een foto van iemand op het internet.  The happy couple:

wpid-IMG_15067280837950.jpeg

Mooi toch.  En zie dat haar.  Blij dat ik er niet bij moest zijn toen ze daarop zat te wachten!

Zaterdag verliep in een waas.  We pikten ons klein monster op dat meteen terug aan zijn middagdut mocht beginnen.  De moeder deed mee.  Ik moest me echt uit bed sleuren nadat ik anderhalf uur bijgeslapen had.  Ik ging zeker nog een uur blijven liggen.  Ken je dat, ik blijf altijd maar opnieuw in slaap vallen, ik droom verder mijn droom en in de droom zelf sta ik dan zogezegd op en blijken er allerlei eigenaardige dingen gebeurd te zijn.  Tot ik tijdens het dromen besef dat ik eigenlijk niet wakker ben en mezelf echt moet wakkerschudden.  Vreemd vreemd.

’s Avonds kwam Pieters’ petekindje/nichtje overnachten.  Altijd leuk als er een kindje komt slapen.  Zeker als het kind ouder is, goedgemanierd en die van ons alles achter doet.

IMG_5861

Op zaterdagavond in de zetel met een potje chips, meer moet dat niet zijn toch?

Zondag bleef tam.  Ik was nog steeds niet bekomen van vrijdag.   Wreed toch, zo lang moeten recupereren.  Ik steek het op de zona.

Maandag ging ik werken.  Jaja, ik werk ook nog, je zou het soms niet weten.  In de namiddag, die ik onverwacht vorige week vrij kreeg wegens omstandigheden, poetste ik.  Voor het eerst in enkele dagen was ik weer actief.  Het was te zien aan de kleur van het water.  Soms denk ik dan:”Oh was ik maar even daadkrachtig in mijn huishouden als in andere dingen.  Afspraken maken om koffie te gaan drinken, bloggen, sociale contacten onderhouden, daar blijk ik veel minder duwtjes in de rug voor te moeten krijgen”.  Even later denk ik dan alweer bij mezelf “naah, ik ben nu eenmaal zo, het kan er nu ook niet meer op verslechteren zeker?”  Als ik dan Miss Carrie haar voorraadkotje bekijk op haar blog dan lijkt het me zalig dat je niets aan de kant moet schuiven om aan iets anders te geraken.  Of dat je niets moet opvangen dat uit het rek dondert als je er nog iets tracht bij te proppen.

Vandaag bracht ik “Het pedagogisch project rond de sociaal-emotionele ontwikkeling” van Dosen naar een vriendin die het nodig had voor een sollicitatie.  Ze woont niet zo dichtbij maar kreeg in één jaar tijd twee baby’s wat mij officieel mobieler maakt dan haar.  Zeker omdat ik in de voormiddag geen peuter meer bij me heb.  Amaai, maar zo’n kleine baby van nog geen 3 kg daar is toch weinig pak aan. (Zo’n baby bevindt zich trouwens volgens het pedagogisch project in de adaptatiefase, interessant zeg).  Ik zou toch weer serieus moeten wennen moest er hier weer zo’n kleintje in huis komen.  Er zou ook een adaptatiefase zijn denk ik.

wpid-DSC_0989.jpg

Ik hield me (bijna) netjes aan de snelheid.  Maar 70 km per uur, 10 km aan een stuk, dat gaat traag vooruit zeg ik u.

Een plek onder de zon.

We passeren regelmatig bij huizen die we ooit bezochten toen we voor de eerste of de tweede keer op huizenjacht waren.  Sommige van die huizen staan ondertussen alweer te koop, andere waren vlug weg en zijn nog steeds bewoond, al dan niet met extra bewoners dan bij de start.  Het was een huzarenwerk, dat huizenjagen.  Vele woningen werden bezocht, het ene al beter bevonden dan het andere.  Toen de knoop doorgehakt werd en we ons huis te koop zetten wist ik wel een beetje waar ik op moest letten om de aandacht van potentiële kopers erbij te houden.  Ik was namelijk zelf zo lang een potentiële koper geweest in andere woningen.

Enkele tips om je huis misschien iets meer aantrekkelijk te maken, allemaal gebaseerd op eigen ervaringen, no shit (of misschien toch wel shit):

* Als de makelaar binnenkomt met geïnteresseerden, doe dan de televisie uit.  Niets storender dan een luidruchtige televisie als je je wil concentreren op een woning en vragen wil stellen.  Het getuigt ook wel een beetje van algemene beleefdheid, dacht ik.

*  Als de makelaar binnenkomt met geïnteresseerden ga dan niet zitten roken in de woning die te koop staat.  Als je toevallig aan het roken was, doof dan die sigaret, zeker als het koppel binnenkomt met een Maxi-Cosi waar een 4-maander in ligt te slapen.

*  Ruim je huis op.  Zorg dat vuil wasgoed ofwel in de wasmachine ofwel in de wasmand ligt.  Voor de machine, in de hal naar de wasruimte, op de keukentafel, op het aanrecht of eigenlijk elke andere plek, daar hoort geen vuile was.

* Probeer de badkamer te kuisen, al is het maar een vluchtige wreef.  Niets meer onaantrekkelijk dan zeepresten op douchewanden, schimmel op douchegordijnen of zwarte voegen in de plinten.  En echt, vuil ondergoed.  In de machine of in de wasmand.  Nogmaals!

* Zorg ervoor dat elke ruimte te betreden is.  Een deur die niet opent omdat er teveel rommel in de kamer ligt, dat is nu niet bepaald een voordeel als je die kamer tracht te verkopen.

* De afwas is een lastig werkje, en ja, het kan gebeuren dat die nog niet gedaan is.  Maar zorg dan tenminste dat er geen schimmel in staat.  Mensen weten dat dit geen “verse” afwas is. Ja toch wel, die weten dat.

*  Dode vissen verwijder je best uit de benevelde visbokaal.

*  Dode vissen stinken.

* Als je huis niet meer bewoond is, zorg dan dat de voedingswaren uit de koelkast verwijderd werden.  Ook als je daar al 6 maanden niet meer woont.  Yoghurt houdt niet zo lang.  En sneetjes hesp ook niet.  Je kunt ook zorgen dat die koelkast dicht is, dat helpt om de stank te beperken die 6 maanden oude voedingswaren met zich meebrengt.  Just saying.

* Een verkoper die zich in de zetel zet met een blik jupiler is nu niet bepaald een toonbeeld van motivatie.  Ambieer op zijn minst een verkoop.  Al moet je daarvoor eens doen alsof je iemand anders bent.

* Het is handig, als er vast tapijt ligt, dat dit niet kletsnat is.  Zo wordt de rest van je woning ook niet natgetrappeld.

* Zorg ervoor dat je geen bouwovertredingen hebt gedaan.  Het is zichtbaar als je eigenhandig een veranda geplaatst hebt en daarvoor enkel een paar haken en bouten gebruikt hebt.  Een plastic afdak mag je trouwens niet beschrijven als een “veranda”.  Een plastic afdak is een plastic afdak.

* “Pittoresk” is alleen de juiste term als het echt pittoresk is.  Voor alle andere woningen die niet pittoresk zijn benoem je het als “gezellig” “starterswoning” of “ideaal voor een alleenstaande”.

* Als je al een hond hebt in de woning die te koop staat, zorg dan op zijn minst dat hij ofwel vastzit, ofwel lief is.  Alle andere opties zijn not done.  Een hond die je grommend, kwijlend staat aan te staren maakt het niet bepaald aanlokkelijk om verder te stappen.

* Als je al een huisdier hebt in de woning, verwijder dan de faeces  van het dier.  Dat ruikt toch wel een beetje.  Ook als ze opgedroogd zijn.

U denkt: overdriving voor duust.  Neen.  Jammergenoeg niet.  Niets van dit alles is ook nog maar enigszins met het haar gegrepen.  U kan zich wel voorstellen dat ik blij ben dat we dit gedeelte al een tijdje achter ons hebben liggen.  Dus als u er binnenkort aan begint: I wish you very good luck!