Liese

Page 87 of 118

februari 8, 2014

The contracts are drawn up, the ring is locked upon the finger

Je leert iemand beter kennen via de mensen waarmee hij zich omringt. Het zou een spreuk van de bond zonder naam kunnen zijn, ik weet het niet, ik zeg het maar zoals ik het denk. Gisteren leerde ik veel vrienden en familie kennen van mijn broer en zijn vrouw. Vrouw, want ze kozen voor het huwelijk gisteren in de prachtige ridderzaal van Het Gravensteen. We zien elkaar niet veel, mijn broer en ik. Toch is de relatie goed, hoe verschillend onze levensstijl ook is. Door de fysieke afstand ontstaat er hoe dan ook een relationele afstand, zo ken ik weinig van zijn vrienden, of van de familie van zijn prachtige Tine. En dat maakt trouwfeesten leuk, toen we gisteren in het restaurant toekwamen mochten we aanschuiven, iedereen zat door elkaar, de getuigen zaten bij onze ouders, hun partners zaten bij ons, de schoonbroer zat naast de fotograaf. Het stak niet nauw, en de chille sfeer die er altijd is als ik met mijn broer en Tine afspreek zette zich gewoon verder tijdens hun huwelijksfeest. Er wordt niet geoordeeld, iedereen praat er door elkaar, geen intriges. Gewoon gezellig samen. Lekker trouwen, drinken, eten en feesten. Ik weet dat dit was wat ze wilden en ze zijn erin geslaagd om het te doen werken, gewoon door zichzelf te blijven.

Het heerlijke eten in De Vitrine was van topkwaliteit en de bediening was excellent! Want bediening maakt toch zeker 1/4e van je restaurantbezoek vind ik.

Ok, er was misschien iets teveel van het bovenstaande glas. Dat moet ik toch wel toegeven, maar daarom ga je op hotel. Zodat je niet hoeft te tellen hoeveel keer de ober al bijschonk. Which was quite a lot! De hotelkamer die ik maanden geleden reeds boekte bleek eigenlijk een studio te zijn, al hebben we daar weinig gebruik van gemaakt. Bij de aankomst plofte ik in bed, ik maakte nog net gebruik van oogreinigingsdoekjes om daarna in een woelige slaap te vallen. Ik vermoed dat de combinatie zovirax/cava het woelige mee veroorzaakt heeft. Of misschien toch het niet tellen van de glazen. Er werd al een espressomachine gespot in één van de keukenkastjes, dat zorgde er toch voor dat de prut, in mijn ogen deze morgen, misschien iets opklaarde. Er was koffie, ze moest alleen nog gezet worden.

Na het enorme gepruts om een koffie te verkrijgen trok ik mijn echtgenoot zijn jeansbroek aan om naar de ontbijtzaal te gaan. Ik was mijn verse broek namelijk vergeten in te pakken. Net als mijn pyjama. Dat zat nog goed zo’n boyfriendjeans, niemand die iets gemerkt heeft, ook al had er ik 20 cm van moeten overplooien onderaan.

Ik was te tam om een foto te nemen van het heerlijke ontbijt. Dat zegt genoeg.

En nu chillaxen. Luieren, want veel productiefs staat er niet meer op het programma vandaag. . .

februari 3, 2014februari 3, 2014

PLOG#2

Zondag 7:01, een heel mooi uur voor een “kortslaper” als mezelf. Ik besluit ’s morgens om te ploggen.

Als ik beneden de chauffage aansteek zie ik dat de dakisolatie ferm zijn werk doet. 15 graden binnen terwijl dat voor de isolatie minder was.

Zaterdag ging ik naar de dokter met een pijnlijke uitslag op mijn flank. Een tiental kleine blaasjes, het voelde aan alsof mijn rib gekneusd was. Mijn schoonzus dacht aan de zona. Ze had moeten studeren voor dokter in plaats van verpleegster want een uur later hoorde ik hetzelfde verdict bij mijn huisarts. Ik moet nu dagelijks 5 zo’n grote pillen nemen, tot ze binnen 7 dagen op zijn. Great. De medicatie is niet terugbetaald. Dubbel great. 27 euro armer.

Ohja, een foto bij het opstaan is nodig op een plog vind ik. Iemand is vergeten haar ogen te reinigen na het feestje van zaterdagavond.

7:30 ik blader door het magazine van Het Nieuwsblad samen met mijn koffietje. Mireille De Gucht staat op de cover. Ik weet het zo niet met die trui. Misschien is ze daar nu toch echt te oud voor. Ik zie zoiets meer op 20’ers. Of heb ik nu ouderwetse gedachten? Of zoals die keer dat ik in een kleerwinkel een dame van zeker over de 50 een strandminirokje met zo’n golvende zoom zag passen. Ze vroeg aan de verkoopsters in de pasruimte “of dat wel iets voor haar was, ze vond het mooi en wou altijd al eens zo’n rokje passen”. De verkoopster kon heel subtiel verwoorden “het is inderdaad mooi, maar misschien is het meer iets voor tieners”. Ze liet wijselijk achterwege dat zonnebankgebronzeerde sinaasappelbilletjes niet passen onder zo’n dingetje en liet de dame in haar waardigheid. Chapeau!

Het voorbije weekend was er “vogels voeren en beloeren”. Het klinkt dubbelzinnig maar het is wat er staat. Ik weet het zo niet met mijn vogelvoederset. Misschien kocht ik geen driesterrenvoedsel want geen enkel vogeltje kwam op het stokje zitten om te smullen. Misschien hangt het ding te laag en te veel in het zicht?

9u00: De hapjes voor mijn gasten die ik deze middag verwacht komen net uit de oven. Zalmrolletjes. Gemakkelijk en lekker.

9u30: onze tafel wordt gedekt. Ze worden om 11u verwacht en komen uiteindelijk om 11u45 toe. Tju, nu had ik het lopen achterwege gelaten wegens tijdsgebrek.

18u00: het etentje is precies een beetje uitgelopen. Champagneglazen, wijnglazen en de coupes van de dessert was ik met de hand af. De rest gaat in de afwasmachine ook al moet ik ze daarvoor twee keer laten draaien. Lazy housewife? Moi?

Ik kreeg geweldig mooie tulpen cadeau. Ik ben easy to please. Bloemen of boeken scoren steeds bij mij. En tulpen vooral. Ondertussen slaat de vermoeidheid toe.

Er wordt nog een brood gemaakt terwijl ik de rest van de keuken opruim. Pieter stofzuigt en breekt de tweede tafel af. Onze eettafel binnen is voldoende voor 4 personen maar niet voor 6. Later als ik groot ben wil ik zo’n ouderwetse boerentafel, lang, lomp en geweldig om aan te keuvelen.

19:30 Als de klein in bed zit poef ik mij in de zetel en zap in het rond. Op 8 is er een documentaire over Hooverphonic. Ze namen hun CD blijkbaar op in de huiskamers van gezinnen. Vreemd hoe iedereen het tijdens de interviews altijd maar heeft over “Alèx” in plaats van Aaaalex zoals de normale Alexen heten. Dat klinkt iets meer fancy zeker?

21:45 kortslapers gaan vroeg naar boven. Maar niet alvorens ons broodje is gebakken.

De girl in the striped pyjamas. (en zie mijn nieuwe peignoir, ik kreeg die cadeau van mijn lief omdat hij het zo danig beu was dat ik met die oude witte kamerjas rondslofte. Het was even wennen want de stof is anders, de lengte is anders en vooral…de kleur is anders 🙂 )

Marisha Pessl kruipt er nog even bij…

Pas als ik het licht uitknip voel ik hoe moe ik echt ben.

januari 30, 2014

en in mijn gedachten gaat het van “na na na na”

Hij zegt nooit veel, mijn osteopaat. Ja, ik zeg “mijn”, als je voldoende gaat mag dat. Als ik toekom wil hij me steeds een hand geven. Hij maakt het echter een moeilijke opdracht, doordat ik linkshandig ben draag ik altijd mijn affairen (handtas, gsm, sleutels) in mijn rechterhand. Ik moet dan altijd de hele boel van hand versteken alvorens ik die van hem kan schudden. Waarom doet hij dat eigenlijk, zo een hand geven als je binnenkomt? Dat gaat mij precies niet goed af. De eerste keer deed hij het ook niet echt duidelijk. Hij stak zijn hand uit, maar precies niet zoals je zou doen als je iemand een hand wil geven. Hij hield hem zo dicht bij zich, als een gierige handenschudder. Ik dacht de eerste keer dat hij mijn handtas wou aannemen, dat zorgde voor een awkward moment, want het is maar stom als je daar staat je handtas uit te steken terwijl hij eigenlijk gewoon mijn hand wilde schudden. Hij heeft mij vandaag gefixed. Ik hoef niet meer terug te gaan. Mijn nachtrust is er alleszins ferm op verbeterd. Ik kon mijn ogen niet geloven het voorbije weekend, de zaterdag had ik tot 7u45 geslapen. Dat moet meer dan een jaar geleden zijn. Het feit dat hij nooit veel vertelt zorgt eigenlijk nooit voor ongemakkelijke stiltes. Ik hou wel van stilte. Zeker als een vreemde man over je hangt om je bekkenspier los te krijgen. Ik zeg niets, hij zegt niets. Tijdens die stiltes fixt hij mij. En grolt mijn buik. Door de radio in de wachtzaal schalt “Vlammetjes” van Guido Belcanto. Ook dat maakt het niet ongemakkelijk. Wij praten gewoon niet veel, de osteopaat en ik.

januari 28, 2014januari 28, 2014

It’s surprising, how inspiring it is to see you shining

“Ik denk niet dat ik ooit nog zo’n goeie man zal vinden als die van mij” zei de mevrouw die naast me zat bij de kapster. “Ik denk ik ook niet” antwoordde ik meteen. De complimenten vliegen hier nooit in het rond, er wordt nooit gedweept met liefdesverklaringen maar ik meen het wel als ik zo’n dingen tegen vreemden zeg. Ieder gezin heeft zijn scherpe kantjes en er zijn overal wel eens strubbelingen, maar ik kan me hier gelukkig in prijzen, we maken weinig ruzie. Als het al eens knettert dan is het ook gauw vergeten en vergeven. Ik ben het afgeleerd om energie te steken in kwaadheid. En ja, het gebeurt dat hij niet hoort wat ik zeg, maar hoor ik het altijd? Zo’n kleine dingen zijn het noemen eigenlijk niet waard. Als ik zie/hoor hoe het er bij sommige andere mensen aan toe gaat mag ik in mijn twee handjes samenleggen. Mijn echtgenoot is lief, zorgzaam, knap en een geweldige vader voor onze zoon. Ik hoef me geen zorgen te maken als ik in het weekend moet werken, of als ik met vriendinnen op stap ga. Die twee redden zich best zonder mama. “De mannen” noem ik ze. Dan kom ik thuis en dan vind ik die twee rugrats onder de dekens verstopt “shhtt” “shhht” “hihihih” gaat dat dan. Tot hun gezichten ineens tevoorschijn komen en die kleine de slappe lach heeft. Onze relatie lijkt steeds standvastiger te worden. Zo kan hij het tijdens gesprekken met andere mensen duidelijk merken als ik mijn mening voor mezelf houd of er een totaal andere mening op na hou dan de gesprekspartners. Wanneer ik me moet inhouden van lachen kijkt hij me met opzet niet aan omdat hij weet dat het dan om zeep is. Weten wat de ander denkt en voelt, is dat niet het puurste van een relatie. Waar je naar streeft? En hey, we zijn nog maar 8 jaar ver. Wat komt er nog op ons pad?

januari 27, 2014

Papierslag

Twee uren ben ik zonet bezig geweest met het sorteren van mijn papierhandel. Er staat zo’n dumpmandje in onze bureau annex kinderkamer waar de betaalde facturen, garantiepapieren van toestellen, belangrijke informatiebrieven in terecht komen. Betaald? Dump away! Het moment dat je bij het dumpen merkt dat de hele stapel begint te glijden is het echt tijd om te sorteren. Met de perforator in de aanslag. Ik ben er al ferm in verbeterd. Wat zeg ik, verbeterd!? Ik ben een sorteenqueen ik! Vroeger had ik niet eens mappen waarin ik kon sorteren. Nu heb ik per jaar een “classeur” met zelfs tussenschotten per thema. Stiekem geef ik ook de thema’s een tussenschotkleurtje dat bij hen past. Zo is Telenet geel en Axa blauw. Dat ik dringend een leven moet krijgen, ik weet het. Oh en is er een nieuwe hype in nietjesmachineland? Ik kreeg nu reeds enkele keren een bundel papieren die linksonder samen werd geniet. Is dat nu totally it dezer dagen op kantoren? Komt de kantoorchef dan met zijn lepel tegen zijn koffietas tikkend roepen “Mensen, vanaf nu nieten we bundels onderaan links, dat staat veel gesofisticeerder!”

Linksonder is de nietjeshype voor 2014 mensen. Echt doen.

Het feit dat ik tijd kan maken om papierhandel te sorteren wil zeggen dat ik mee ben met alle andere dingen die dringend moesten gebeuren. Zoals de outfits voor de huwelijksfeesten op 7 en 22 februari. Die zijn zo goed als aangeschaft. (halleluja!) Mèt behulp van de winkeljuffrouw in Steps. Bij McGregor gingen we kijken voor de wederhelft. Daar waren ze precies minder behulpzaam. Toen mijn lief naar een geschikte das vroeg voor bij het hemd van zijn keuze zei de mevrouw “ah, daar hé, in het dassenrek”. Ahja juuste…

Er was ook even poetsstress. (echt, een leven, nu astublieft!). De isolatiemannen waren op woensdag klaar maar door mijn werkuren had ik geen tijd gehad om de boel op de kuisen. Dus zaterdag begon ik de stoflaag die over ons HELE huis lag weg te nemen. Echt, ik had dweils tekort om ons huis proper te krijgen. Het was erover. Ik heb nooit dweils tekort, zoveel poets ik namelijk niet.

Het waken bij meme neemt ook nu en dan een voormiddag in beslag. Maar aan de andere kant, dan neem ik echt eens tijd om te lezen. Zo las ik in één week “Zomerhuis met zwembad” uit van Herman Koch. Een aanrader. Ik ben nu eindelijk begonnen aan “Nachtfilm” van Marisha Pessl. Ik heb nogal de neiging om de tips van mijn broer te volgen bij het spenderen van mijn boekenbonnen. Tot nu toe had hij gelijk, het leest als een trein. Alleen jammer dat het boek weer te zwaar is om langdurig in bed te lezen. Daar moeten boekenmakers echt eens over gaan nadenken. En neen, ik hou niet van schermlezen, dus geen kindle voor mij.

En wat valt de zon hier heerlijk binnen vandaag.

januari 26, 2014

Schatten op zolder.

Ons dak werd de voorbije week geïsoleerd. We praatten er al een tijdje over, het temperatuurverschil boven was dan ook niet te ontkennen. Onze grootste zorg was de zolder leegkrijgen. Die stond namelijk nog bomvol met verhuisdozen en allerhande “materiaal dat nog eens moest gesorteerd worden”. Right. Het zit veilig weg als je het niet ziet. Maar isoman kwam deze week dus deden we twee zaterdagen geleden van legezolderdag. Ik was de nummer 1 roefelaar die dag. Pieter bracht de dozen, ik opende ze en sorteerde: kringwinkel, containerpark of herstockeren. Menig theelichthoudertje, nutteloze boeken, cache-pots werden afgeschreven. Een ander kan er zijn living mee opfleuren. De rest werd mooi verdeeld per doos. De tweede roefelzaterdag diende als afwerking. Er was namelijk nog een zijzoldertje “waar er nog een beetje gerief van de vorige eigenaar stond”. Dat fameuze zijzoldertje vond ik altijd zo creepy dat ik er nog nooit in had gekeken. De gedachte aan het vinden van een dode muis, of erger: een rat, schrikte mij altijd af. Het huis stond twee jaar leeg alvorens wij beneden het binnenwerk er volledig uithaalden. Maar de tijd van negeren was voorbij. De zolder moest leeg want Isoman moest plaats hebben om te werken. “Een beetje gerief van de vorige eigenaar” was een understatement. Hij kende blijkbaar het werkwoord “roefelen” niet toen hij hier woonde. Lege bloempotten, stenen onderschalen, een milieubox, een po (ieuw!), plastic bloempotjes, kookpotten, kartonnen dozen, afval. Godver zeg. Een extra rit naar het containerpark was nodig. Maar ook dit:

Ping ping ping mijn schatten-op-zolder-radar begon te piepen. Oude munten! Peter Van Asbroeck, kom maar af hé, en breng maar uw loep mee, ik ga hier rijk worden! Isolatieman is meteen betaald! Het sigarendoosje waarin ze zitten is zo danig bestoft, het komt precies uit zo’n kindertoneel waarin een schat het onderwerp speelt. Munten van het jaar 1922, ééntje is van 1905. Of ze iets waard zijn, dat zal moeten blijken, maar voorlopig hou ik me vast aan de gedachte dat ik toch nog iets interessants gevonden heb in een ander zijn brol.

“Goed voor 1 f” in het jaar 1922 moet dat een hele rijkdom geweest zijn. Nu zijn we onze 1 centers liever kwijt dan rijk.

januari 20, 2014

Windows l8 mij uit

Mijn laptop is stout. Als ik mijn internet opstart doet hij dit:

“Deze webpagina is niet beschikbaar”.

Er is nochtans internet, ahja, ik zit erop op de andere laptop. Hij wil zijn mening niet herzien. Beschikbaar maken staat niet meer in zijn agenda sinds het voorbije weekend.

I call it kaka. Ik kan mijn favorieten raadplegen maar als ik ze aanklik blijkt de pagina niet beschikbaar. Ondertussen leg ik me erbij neer dat “de tank” misschien zijn laatste adem aan het uitblazen is want de laptop werkte de laatste tijd misschien wel vlugger, hij is met zijn 7 jaar misschien wel al een beetje oud (of is dat niet oud? Ik heb daar eigenlijk geen verstand van jong, echt niet). Maar in vergelijking met de laptop waar ik nu op werk -nagelnieuw en eigendom van de echtgenoot- is mijn laptop wèl vertrouwd. Ik weet waar ik moet klikken om mijn favoriete blogs te vinden (jajaaa, ik heb favoriete blogs). Op deze windows 8 dinges moet ik zoeken zoeken zoeken. Waar mijn pagina’s nu weer staan, hoe ik extra tabbladen kan toevoegen, hoe ik überhaupt iets moet uitklikken (–> naar beneden slepen dus). Al dat modern gedoe, ik krijg er grijs haar van (oh my god, deed ik zonet een moeder-uitspraak?!). Tegelijkertijd typt hij wel geweldig zalig, takketakketak. En er is een aparte numpad. (numpad? is dat eigenlijk wel een woord?).

Soit. Na een nachtdienstwerkweekend ben ik precies een beetje uitgeteld. Vrijdag lachte mijn zoon een stuk van zijn tand bloot waardoor we nog holderdebolder naar de tandarts mochten sjezen om dat te laten nakijken. Ok, het is een melktandje, maar toch, een stuk uit een voorste tandje valt toch wel op en ik wou het zekere voor het onzekere nemen. De tandarts veilde het scherpe randje er vanaf en voor de komende vier (?) jaar loopt hij dus met een iets minder aantrekkelijke voorgevel rond. Het kon erger. Hij kon ook nog getoucheerd zijn in zijn gezicht. Of wacht. Hij was eerder in de week al thuisgekomen met een serieuze buil, dus dat was ook al gearrangeerd. Een kind van zijn moeder. Lomp en blauw.

Er ontstond vorige week ook een lichte paniek in mijn gedachtegang. Een onrust zeg maar. De onrust die veroorzaakt wordt door het feit dat mijn broer trouwt. Binnen ongeveer twee weken. En ik heb nog niets om aan te trekken. Ik voel dat eventueel meelezende mannen met hun ogen aan het rollen zijn. Ja rol maar, maar twee weken is echt niet meer lang om iets te vinden. (ondertussen doet windows 8 iets waardoor ik een heel deel van mijn tekst kwijt bent. Of laat ons eerlijk zijn, ik doe iets en windows 8 reageert door alle schermen te sluiten. Zo gaat het niet lukken hé om overeen te komen! Een beetje compassie met een nitwit is hier wel op zijn plaats. Kak) Ik ging tijdens gestolen uren wel al een paar winkels binnen voor ik ging gaan werken. In één winkel vond ik wel een leuk kleedje maar ik wou nog even afwachten op misschien iets beter. De winkeldame was wel helemaal de max. Het klikte meteen tussen ons. Ze voelde instinctief aan dat ik er wel goed tegen kan als iemand zegt “dat staat je niet” “daar toon je te dik in” of “het is mooi maar ik denk dat je mooier kan zijn”. Als de onrust ontstaat begin ik meer op de winkeldame te vertrouwen. Misschien moet ik me maar eens volledig Jani-stijl overgeven aan een winkeldame. “Kleed mij, in een kleedje, niet te speels, niet te serieus, wedding-worthy en niet te oud.” En uiteraard. Ik moet er slank uitzien. Dat willen we namelijk allemaal, er slank uitzien. Verdoezel de laagjes zo goed als je kan! Dan kan ik het gewoon op de winkeldame steken als niemand mij complimenteert met mijn outfit. (of het aandurft om te vragen “voor wanneer ist?”)

januari 18, 2014

The silence of the chicks

Met alle marbelperikelen de laatste weken zouden we haast vergeten dat we nog kippen hebben ook. Ik besloot gisteren de restjes van ons oud brood te geven net voor ik naar Pieter De Osteopaat ging vertrekken. Ik praat altijd tegen mijn kippen, ze zijn ook altijd tevreden om mij te zien. Niet te verwonderen, ik ben de brenger van Het Eten.

“Hier chickie chickies!” (ik hoop altijd stiekem dat niemand me hoort als ik dat roep) Geen movement “Chickies, chickie chickies!” Ineens zag ik hem liggen in het kippenplein. Geoffrey de zwarte kip. Verkrampt en levenloos. Zijn houding schreeuwde “vermoord!!!”. Damn, waar zijn de andere twee. Het bleef akelig stil in het kippenhok. Normaal hoor ik kippenpootjes trappelen of komt er op zijn minst een kippenkop uit het luikje kijken. Ik begon de drie stappen om het hok te openen. De deur van het tuinhuis open, de deur van het kippenhok openen, mijn hoofd binnen steken. . . ik vreesde het ergste. En terecht. . .

Een slagveld.

Diva en Scofield werden ook op een gruwelijke manier vermoord. Ik zag alleen lijfjes, geen koppen.

Vliegensvlug sloot ik de deuren, liep naar ons huis en sloot de achterdeur met de sleutel. Alsof de belager mij ook nog zou attaqueren. Mijn hartslag deed overuren en het zweet stond op mijn rug. Dat beeld van die drie kippen bleef voor mijn ogen, weerloos afgeslacht. Mijn drie chickie chickies.

Wonend nabij een nertsenkweker was de conclusie vlug getrokken. Men had mij al gewaarschuwd, als zo’n nerts uitbreekt dan zijn je kippen eraan voor de moeite. Mijn lief lief kreeg de heldenstatus meteen terug toen hij dapper onze sneeuwschop (pas aangeschaft) ter hand nam en de karkassen in een grote doos deponeerde. Hij besprak het probleem met de kweker, die stelde fair een vergoeding voor. Maar Diva, Scofield en Geoffrey zijn niet meer.

Even later huppelde de nerts voorbij onze porte-fenêtre. Als je ziet hoe fluffy en cutie zo’n diertje is weet je meteen vanwaar de uitspraak “een wolf in een schapenvacht” komt. Voorlopig geen kippen meer voor ons. De jacht op de verloren nerts is vanaf nu geopend!

januari 13, 2014

PLOG

Via Lilith leerde ik de blog van 10e kennen. Beide dames houden deze week een PLOG, PhotoLOG. Leek me leuk om het eens te doen. Ik koos er wel een “bewogen” dagje uit bij nader inzien.

Zondag 6:00: De dag wordt gestart met het sterken van de innerlijke mens. Zowel voor ons als voor Marbel de poes. De tekenvrije poes trouwens, ik liet een aantal vieze vuile teken uit haar haar verwijderen, er moesten hierbij letterlijk handschoentjes aangetrokken worden.

In de spiegel zie ik er ’s morgens zo uit. Tijdens het eerste koffiemomentje krijg ik al meteen “In een klein stationnetje” te horen door de babyfoon.

“Goeiemorgen engel van mijn hart” is één van mijn favoriete begroetingen als ik de kamer binnenkom. Even later wordt er “stuutje met choco” gescandeerd. De pot is echter minder enthousiast. Reden te meer om een verse pot choco te openen. Oh wacht, dat was blijkbaar eerder deze week al gebeurd! Tsss daddy is a cheater!

Op zondagochtend lezen wij “de boekskes” in onze peignoir. Mijn favoriete onderdeel in Flair is “vraag het aan Marcel”. Hij zegt het zoals hij het denkt en zoals vrouwen het nodig eens moeten te horen krijgen. Nu nog werken aan die baard Marcel. Echt aan werken.

09:15h: Als de peignoirtijd voorbij is wordt ons gebroed gewassen. Het stonk. Na die belediging versloeg hij ons twee keer met domino.

We vertrekken rond iets voor 11:00h naar mijn schoonouders. Aan de juiste snelheid zoals je kunt zien. Daar neem ik nog meer tijd om de boekjes te lezen. Er stond een interview met een stuk jeugdnostalgie in te lezen. Ik las het niet maar was wel blij om de geweldige foto. Na het heerlijke middagmaal en de middagdutjes was het al vlug 16:00u, tijd om te vertrekken, om 18:00h werd ik bij meme verwacht om er de nacht te gaan doorbrengen.

18:00h: God ziet mij. Ik hou me in om niet te vloeken.

20:00h: meme slaapt, ik waak. Samen met Herman Koch. En Maria.

22:00h: ik ga slapen. In de bloemetjeskamer met de bloemetjesdekens. Herman slaapt op het nachttafeltje.

00:16h: we (we zijn met twee, tante slaapt beneden) stonden reeds 4 keer op om meme te helpen bij het toilet.

02:49h: ik placeer me bij meme aan bed en soes een beetje weg in de zetel op het ritme van haar ademhaling. Als die stopt schiet ik meteen recht om te kijken. Dan begint ze direct terug te ademen. Ik ben op slag klaarwakker.

04:12h: ik ga terug naar bed, meme slaapt rustig. Ik val meteen in slaap.

05:14h: tante roept dat meme terug naar het toilet moet. Ik schrik wakker. Herman verroert geen vin.

Ik blijf wakker omdat mijn wekker sowieso op 6u staat ingesteld. Er is verse koffie in de keuken met de turquoise tegeltjes. Alleen meme’s hebben zo’n keukens. Niet alleen de koffiefilter bevat prut, mijn ogen kunnen er ook weg mee.

06:15h: ik blijf nog even bij haar en vertrek daarna naar mijn schatten thuis. Herman blijft ginder.

januari 10, 2014januari 10, 2014

Pieter De Osteopaat is mijn nieuwe held

Na enkele weken heb ik er genoeg van. Rond 5u word ik wakker en ik kan me niet meer bewegen zonder pijn in mijn onderrug. Ik kan me niet meer draaien of ik kan op geen enkele manier blijven stilliggen zonder stilletjes om mijn moeder te kreunen. Eens ik opsta (in feite: oprol, want ik kan niet meer normaal uit mijn bed stappen, precies weer 9 maand zwanger) trekt de pijn na een half uurtje weg en is er niets meer aan de hand. Het is al zover gekomen dat ik nu al twee weken dagelijks voor 6u ofwel brood heb gemaakt , de afwasmachine geledigd heb of zelfs wasjes heb gedraaid. Nogmaals: meer van dat! zou je roepen. Maar ik zou liever slapen, want de vermoeidheid begint door te wegen. Ik ging enkele weken geleden ook naar de tandarts met kaakpijn ter hoogte van mijn oor. Ze sprak van een getoucheerd kaakgewricht en stelde een superduur afbijtplaatje voor om ’s nachts te dragen om de druk op mijn kaakbeen te verlichten. Een boksbeugel zeg maar. Wreed sexy. “fhow fyou fdoing fhoney?” Voorlopig hou ik de boot af, ik ga liever soldenshoppen met dat geld en zoveel tandpijn had ik nu ook weer niet. Maar de rugklachten die steeds erger worden deden me terug stilstaan bij de pijnlijke kaak. En boy was I right, oh so right! “Kunt u eens vooroverbuigen?” De compromitterende houdingen waren broodnodig om zijn vaststellingen te doen. Hij voelde iets fout aan mijn bekken, en ging toen over tot “ga maar eens liggen”. Pieter De Osteopaat speurde langs mijn hals naar een plekje, pijnigde mij door er keihard op te duwen “’t is hier waarschijnlijk, dat doet pijn vermoed ik?” Ik beet bijna zijn hand af als reactie. Even later gaf hij een ruk aan mijn nek en de hele boel kraakte. Er zat een schakel in mijn bekken vast doordat ik onbewust teveel mijn stoutekaakkant ontzie en zo teveel het andere deel van mijn lichaam belast wat dan weer de pijn aan mijn rug veroorzaakt. Dus de tandpijn was ferm verminderd maar pijn kruipt blijkbaar toch elders als je denkt dat je het te snel af bent. Enkele kraakbeurten met voldoende zweet en gekajiet (ik overdrive soms wel eens) later stond ik buiten. Binnen twee sessies zou het euvel moeten verholpen zijn en kan ik hopelijk weer slapen als een roosje. Want daar was ik zo goed in. In slapen als roosjes.