Page 85 of 118
but first: coffee!
Mijn vrije ochtend start dikwijls te vroeg. Tussen 6u en 6u30 namelijk. Vroeg dus. Sommige collega’s verklaren mij gek als ze horen dat ik ook op mijn vrije dag zo vroeg uit de veren ben. Eens ik wakker ben rond dat uur geraak ik onmogelijk nog in slaap. Vanaf dat besef er is, is het om zeep. Ik begin te draaien en keren en ineens moet ik uit bed. De gedachte aan koffie en een uurtje rust in huis zijn sterker dan krampachtige proberen uit te slapen. Meestal blog ik dan of als er geen inspiratie is lees ik rustig de krant. Het uurtje rust is steeds vlugger om dan ik denk. En dan begint het. Vandaag heb ik drie slapende kindjes in huis. Drie kinderen is dus wel degelijk drie keer drukker. Toen ik gisterenmiddag nog een telefoontje moest doen had ik op voorhand gevraagd aan de drie pagadders om het eventjes stilletjes te houden tot mijn gesprek gedaan was. En dat deden ze, op vergeten xylofoongetokkel na. Maar ineens kwam de kleinste (die van ons) jengelen om de “chiptjes” en toen ik zei dat hij moest wachten ontdekte hij mijn versgekochte lippenbalsem op de tafel. Even later stond hij voor me, ik was nog druk in gesprek. Ik zag de lippenbalsem volledig opengedraaid tussen zijn handen. Een paar seconden later was dat tussen zijn tanden. Voor ik het kon afpakken had hij de hele balsemboel afgebroken van het draaisysteem. Ik zag hem de wereld ontdekken: kijk als je daarop duwt, dat is smeus! Great. Met de gsm in de hand een vaseline-achtige boel proberen te redden, het was één van mijn minder sterke oefeningen deze week. Hij probeerde zelf de smeerboel krampachtig terug in de houder te draaien en ik zag het allemaal gebeuren terwijl mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn de details van ons gesprek overliep. Oh boy, als hij nu maar niet vindt dat het behang droge lippen heeft. Ik kneep mijn ogen dicht en focuste terug op het -toch wel niet onbelangrijke- gesprek. We konden vlot afronden, ik verontschuldigde me bij mijn gesprekspartner voor de kinderstemmetjes. “Het is vakantie, ik ken dat maar al te goed” zei ze lachend.
Deze ochtend moest de oudste logé om 6u naar toilet. Ze vroeg om op te staan maar ik liet haar terug naar bed gaan. Mommy hasn’t had her coffee yet!
The more you suffer, the more it shows you really care!?
Je kunt mij moeilijk een muziekkenner noemen. De radio staat hier altijd op, ik draai ook regelmatig nog een cd’tje als ik thuisben overdag. Maar een kenner ben ik absoluut niet. Studio Brussel houdt deze week hun jaren 90-week. In navolging van MNM en Q-music? Ik weet het niet, maar dat valt precies allemaal na elkaar die 90’s weken. Niet dat het mij stoort, ik vind het de max. In de jaren 90 had ik veel meer tijd en interesse voor muziek waardoor ik bijna ieder nummer dat ze spelen vanbuiten kan zingen. Er was ook zoiets als “de teksten van je cd vanbuiten leren”. Dan zaten we telkens met het cd-boekje in de hand te luisteren naar wat Kurt Cobain of Dexter Holland nu eigenlijk echt zong, ook al was het soms nog raden naar onderliggende boodschappen. En als er dan een “hidden track” te vinden was, dan was de cd te cool voor woorden. Deze cd’s heb ik grijsgedraaid in de jaren 90, op mijn kamertje met mijn radio-cd-cassettespeler van een merk dat ik niet meer ken:
– Paranoid And Sunburnt – Skunk Anansie –
You killed me with your smelly fingers! Skin heet ze, de dame met de veel te grote mond. Of ze nog steeds skinhead is, dat weet ik niet, ik heb ze jammergenoeg nog nooit zien optreden.
– Post – Björk –
Deze CD bevatte een poster van de coverfoto. Ik durfde hem niet op te hangen, bang om gaatjes te maken in de hoeken. Ik zou eens moeten kijken of die poster nog steeds in die CD zit.
– Unplugged In New York – Nirvana –
Toen Kurt Cobain zelfmoord pleegde 20 (!) jaar geleden was ik nog net iets te jong (11 jaar) om fan te zijn. Later leerde ik Nirvana beter kennen. Hoewel ik de andere cd’s ook kon smaken bleef de unplugged cd mijn favoriet. “Am I gonna do this, by my self?” wordt er gezegd op een gegeven moment.
– No Need To Argue – The Cranberries –
Dit was later in mijn tienerjaren, sommigen noemden het “gemem”, ik vond het geweldig, melancholisch, passend bij een opgroeiende tiener.
– Smash – Offspring –
Ik zag The Offspring enkele jaren geleden op een festival en niet te schatten hoe energiek die mannen nog steeds op een podium staan. “Come out and play!” En dan die geweldige baslijn: turururururururururum.
Op de terugweg van onze tweede date aan zee, legden Pieter en ik deze CD op. Jeugdnostalgie voor beiden. Mijn moeder noemde het steevast: TjingelTjengel.
Right? Yeah-heeaah-heaaah!!
Back To The Colruyt
Ik vroeg me af wat Pedro de Colruytman dacht toen zijn blonde collega zijn luidruchtige uitnodiging voor Back To The Nineties in het sportpaleis zomaar afsloeg. “Nink Pedro, ik heb al plannen”. Oei. Was hij ontgoocheld, ging hij nu alleen gaan? Had hij al zijn moed moeten samenrapen om haar mee uit te vragen of deed hij dit altijd, zo randomnly mensen gaan uitnodigen voor feestjes. Hij verplaatste verder de artikelen van de ene naar de andere kar en bleef me vriendelijk aankijken terwijl hij ondertussen ook met zijn collega’s een praatje maakte. Pedro zag er mij wel nog een toffe peer uit. Een toffe Peerdro. Ik vermoed dat hij vrijgezel is, ik weet het niet, ik zag geen trouwring maar dat wil niets zeggen. Ondertussen keek ik mijn ogen uit op mijn winkelkar. Ik check het lijstje dat ik had opgesteld. Er bleken 16 benodigdheden op te staan. Waarom heb ik dan altijd minstens dubbel zo veel mee? In dit geval, trippel zoveel. En Pedro blijft maar dozen vullen. Hij kan er iets van. Ik word altijd welgezind als de Colruytman/vrouw mijn dozen en boxen zo praktisch mogelijk tracht te vullen. Pedro speurt in de winkelkar zelfs naar het perfecte artikel voor dat ene gaatje dat nog overblijft in die kartonnen doos die voordien dienst deed als verpakking voor javelflessen. Perfect Pedro, hij plooit zelfs de doos dicht als hij propvol zit. I like it. Als de rekening uit de printer komt weet ik meteen dat ik aan een bom geld lig. Er komen namelijk twee afscheurbare briefjes uit, twee briefjes, of slechter nog, drie, das niet goed. “Is dan 197,75 euro juffrouw”. De “juffrouw ” doet me vreemd opkijken. Zie ik er ook uit als een vrijgezel misschien? Ben ik de volgende kandidaat voor Back To The Nineties? Ik zie hem loeren in mijn portefeuille als ik mijn bankkaart neem, Ilja kijkt hem grijnzend aan vanachter het doorzichtige raampje. Mijn portefeuille verraadt dat ik al een mevrouw ben. Hij wenst me vriendelijk een fijne dag nog en bedankt me uitvoerig. Merci Pedro, voor jou ook! En veel succes bij de juffrouwtjes.
If you try to be a model, it will catwalk over you
Het is pas sinds ik ook op het werk soms eens ga lopen met de bewoners dat ik besef hoe deerlijk het is gesteld met mijn loopoutfit. Een grijze broek van Esprit Sport, basketten van Nike (ondertussen toch al 7 jaar oud) en een trui van Decathlon (van ketchua, niemand die weet hoe je het merk uitspreekt, niemand!), een fleece, lekker warm. Als ik het neerschrijf besef ik al hoe marginaal ik de straat op kom, ik zag het gewoon nooit van mezelf omdat loopoutfits nu niet bepaald “gekeurd” worden in de spiegel, je doet dat aan en je vertrekt. Deze week verzorgde ik de ontstoken vinger van mijn kleine monster met chloramine opgelost in water, dat liet een javelplek na op mijn loopbroek. Laat ons zeggen dat hij gebatikt was. En hij wàs al marginaal. Ik steek die loopkledij ook altijd in de droogkast, gewoon, ja, omdat het toch maar loopkleren zijn. Dat resulteert in een marginale, gebatikte loopbroek die dan nog eens gekrompen is in de droogkast en bij deze dus net iets te kort is. Een zwarte looptrui met rits waarvan de rits zo helemaal begint op de bollen door de droogkast en daarmee ook een centimeter of 10 tekortkomt om er nog treffelijk uit te zien. Mijn loopschoenen droeg ik ook heel vaak tijdens de verbouwingen en de bijhorende schilderwerken, ze zitten dus onder de verfplekken. Lees: ik zie eruit als een gedroogkaste schilder die in een jaar tijd ineens 10 cm is gegroeid.
Tijd voor iets nieuws dacht ik. Het werd weer, om budgettaire redenen, de Decathlon. Dat is niet alleen financieel aantrekkelijk, het is ook handig want je hebt er gewoon alles samen in één winkel. Tot je een paar schoenen zoekt. Er bestaan dus 1001 soorten basketten, zoals ik ze noem. Voor lopers die occasioneel gaan lopen (niet meer dan 1 keer per week, niet langer dan 30 minuten), voor lopers die regelmatig lopen (2 à 3 keer per week, niet langer dan 30 minuten), ik bleek in de categorie: regelmatige lopers, op de baan, regelmatige looptred, 2 à 3 keer per week, vanaf 45 minuten, ma jongens toch. Hadden ze in al die opties wel mijn maat niet meer zeker? Gelukkige bleken de schoenen ook in de “einde reeks” rekken te staan, dezelfde maar in een ander kleur, helft van de prijs, kwam nog beter uit.
Het geld moest rollen en ik kocht ook nog een lange loopbroek, een driekwartloopbroek, een topje en een t-shirtje. En uiteraard: een looptrui/vestje. De zwarte fleece is so not done jong, what was I thinking? Gelukkig was ik zo slim om die dingen te passen. Het mag dan nog je maat zijn, zo’n broek moet je toch eens aanzien, want spandex, dat is nu niet bepaald iets wat ik graag draag. Alles lijkt zo…zichtbaar. Check mijn heuvellandschapjes mensen! Een loopBH leek me nu niet één van hun specialiteiten. De maat die zij aangeven lijkt niet overeen te komen met de cup die ik heb, ik kreeg het ding zelf niet eens dicht, kwestie van je zelfvertrouwen een beetje te ondermijnen.
Zwaai maar eens als je me morgen ziet voorbijflaneren op mijn nieuwe baskets. Vanaf morgen ga ik niet meer rood aanlopen. Ik ga niet meer strompelend langs het zijpoortje mijn laatste adem uitblazen, neen. Morgen ben ik als een dartele hinde, ik kom thuis: poederdroog en geurig als een verse paasbloem. Allemaal dankzij Decathlon.
De Koekoek en de nestdrang
Ik was nogal aan het housewifen de laatste weken, was ik zwanger, ik noemde het nestdrang. Nu noem ik het “omdat-het-echt-eens-moet-drang”. Ramen wassen, opruimen, poetsen. Vandaag eten we verse vol-au-vent, gisterenochtend aten we lekkere zelfgemaakte rozijnenbroodjes en vorige week maakte ik wortelcakejes KVLV-style. In onze weekends zijn we de laatste tijd vaak gescheiden van elkaar, of ik moet werken, of ik ben opgeroepen om te werken, of hij is opgeroepen om te werken en volgende week is het alweer werkweekend. Ja, we hebben ervoor gekozen, allebei, om een beroep met flexibele uren uit te voeren. Laat ons zeggen dat het in periodes iets moeilijker op elkaar afgestemd is.
Soit, de hele dag alleen thuis gisteren, ongepland maar toch te verwachten. Het zijn die momenten waarop het een slippery slope is naar ongezonde voeding. Het is moeilijker om ’s middags te winkelen met een slapende peuter, de gemaakte plannen zijn gewijzigd doordat Pieter er niet is en ’s avonds lonkt de frituur, want ik ben zo zielig. Ik had er vrijdag al op geanticipeerd en reeds alle ingrediënten voor macaroni voorzien (alléé, ik bedoel, kaas en hesp, veel meer zit er niet in, in die vetzakkerij). Ok, het is ook ongezond maar in mijn achterhoofd dacht ik: ik kan de overschot in de frigo zetten voor het geval hij opgeroepen wordt en laat thuiskomt. How very housewife is dat man?
Gisteren was ik danig onder de indruk van mijn rozijzenbroodjes dat ik dacht: “Ik maak eens een groot krentenbrood! Jeroen Meus, show me how it’s done!” Ik vond al vlug een recept op het internet (waarom eigenlijk nog de boeken van Dagelijkse Kost kopen als de recepten gewoon online staan?). Het enige lastige aan een recept: je kunt er geen vragen aan stellen. Mag ik verse gist gewoonweg vervangen door droge gist? Het recept antwoordde niet, dus ik gokte op: ik deel de aangewezen hoeveelheid verse gist door twee. Hmmm, wrong guess! De tweede vraag: kan ik met mijn handen kneden wat die coole rode keukenrobot van hem doet aan kneedwerk? Bij mijn pistoletjes de vorige keer was het alleszins gelukt. Waar de fout ligt, alleen Jeroen zal het weten, maar mijn krentenbrood was zo plat als een vijg. In de West-Vlaanders zeggen we “koekebrood”, wel het was een koek. Een rozijnenkoek:
Soit, een smoefelgat als ik heeft er geen traan om gelaten, koeken smaken ook, ook koekekoeken.
Het lief was om 8u vertrokken na zijn oproep en bleek om 18u nog steeds niet thuis te zijn. Ik begon aan mijn macaroni nadat ik bij een vriendin een leuke homesale deed waar ik een maffe koekendoos en leuke oorringen kocht. Weer Jeroen Meus, maar dat recept gebruik ik al langer. Het is een gepimpte macaroni zeg maar, eitjes, citroensap, allemaal dingen die ik er anders niet zou indoen, maar altijd delicioso. Alléé, je hoort mij al komen veronderstel ik, laat de “altijd” nu maar vallen. Ik weet niet wat het juist was maar één van de ingrediënten was waarschijnlijk over datum. Hoe langer ik roerde in het macaronimengsel, hoe meer het begon te stinken. En niet: een beetje eigenaardig ruiken. Neen: braakselgeur! Er is niets aan mij dat zegt: goeie kokkin, maar een macaroni die naar teruggekeerde maaginhoud ruikt: louche. Ik kon het niet laten om toch eens te proeven. Dat noemen ze ramptoerisme naar het hoogste niveau brengen. De geur zorgde al voor een optrokken neus en de smaak zorgde ervoor dat ik de boel uitspuwde in de afwasbak. Amaai zeg, hoe is dat nu eigenlijk mogelijk? Ik denk dat het restje Parmezaanse kaas dat ik staan had in de frigo de dooddoener was. De andere ingrediënten waren vers (al is dat natuurlijk ook relatief).
En daar sta je dan: 18u30, geen macaroni, enkel een mislukt koekenbrood en een hoop diepvriesproducten. Ik gaf de mustiekat een bordje van de vol-au-vent die ik had gemaakt voor vandaag en toen hij in bed zat deed ik even ongezond als macaroni: er werden pannenkoeken ontdooid en verwarmd. Zo kwam de schoolverkoop toch nog van pas.
En zoals het een bad housewife betaamt at ik die op voor de televisie. Samen met Gabriel Byrne.
In Treatment wordt beter en beter naargelang de serie vordert. En ben ik nu de enige die vindt dat hij op Erik Van Looy gelijkt?
The Butch!
De korte coupe, het is altijd een tricky affaire vind ik. Of je staat ermee, of je bent een man. Ik zie het te vaak, vrouwen met kort haar die er echt als mannen uitzien. Welke vrouw wil er nu uitzien als een man? Behalve natuurlijk de transgenders en de omgekeerde travestieten. Vrouwen die er volgens mij prachtig uitzien met een korte coupe:
Eva Daeleman. Prachtige vrouw, met een ongeziene naturel. Alleen jammer dat Peter Van de Veire er altijd lijkt bij te zijn.
Halle Berry. Blijkbaar ooit Bondgirl geweest. Niet dat ik ooit van mijn leven een James Bond-film heb gezien, ik weet het niet, dat interesseert mij eigenlijk echt niet. Alleen de muziek uit die films lijkt mij de laatste jaren wel te kunnen bekoren.
Emma Watson. Hermelien Griffel in de Harry Potter films, “hermailie” ofzoiets zeggen ze daartegen in het Engels. Kleine meisjes werden groot.
Victoria Beckham, voor mij zal ze altijd Posh Spice zijn. Jammer dat er geen vlees aanhangt, anders een knappe madame!
Rihanna, ze switcht meer van kapsel dan wij van onderbroek, maar ik vind een kort kopje bij haar echt supermooi. Nu nog een beetje manieren kweken en stoppen met zich te laten afmotten door haar (ex-)lief en dan zou het concept ‘Rihanna’ geslaagd kunnen zijn.
Jammer dat niet iedere vrouw met een kort kopje er zo stralend uitziet. Vandaag zag ik weer iemand de straat oversteken waarvan ik niet kon inschatten of het een man of een vrouw was. Kijk, daar word ik een beetje triestig van. Maar dat is natuurlijk mijn probleem. Het schijnt gemakkelijk te zijn zo’n kapsel, althans als je het niet in model brengt en gewoon eruitziet als Craig David.
Ik vermoed dat Eva, RiRi, Emma, Halle en Posh er een beetje meer werk aan spenderen. Alléé, hun stylisten dan toch. Nu nog de man in de straat!
Bijna maar ik denk dat ze weldra zal komen!
Mijn lief is op dit eigenste moment een belangrijk examen aan het afleggen, dus ik duim voor hem. Tegelijkertijd profiteer ik van het feit dat hij de laptop niet aanslaat om er zijn samenvattingen op te maken. De voorbije week bleef hij thuis om te studeren en gezien we nu maar over één laptop meer beschikken moest ik mij met andere dingen bezighouden. Het klinkt wel heel addict hé maar het valt op, eens een middagje zonder computer geeft mij toch wel extra vrije tijd. Tijd die ik de voorbije week spendeerde in het opruimen van de garage en de wasruimte. Mijn ramen werden ook eindelijk eens aan de buitenkant gewassen, ik schrok ervan dat dat toch echt wel een hele karwei blijft, anderhalf uur spendeerde ik daaraan. Het record joggen werd ook verbroken, er werd 6,5km afgelegd. *ruimte voor schouderklopje* Het is echter niet zichtbaar op mijn nieuwe weegschaal doordat het dieet zowat een beetje stil ligt (lees: smoefelen lijkt weer aanvaard te zijn in mijn dagelijkse portie maaltijden, shame on me, dringend weer afbouwen!).
En er werd tijd genomen om de paas- en lentesfeer in huis te halen.
Paasbloemen uit meme’s tuin, de paasbloem is toch echt één van mijn favoriete bloemetjes, ik zou er zelf eens moeten planten, maar ik denk er altijd pas aan als ik er smachtend naar zit te kijken in een ander zijn tuin!
Het houten paaskipje kocht ik aan in één van de giftshops op het werk. Gemaakt door onze bewoners met een verstandelijke beperking.
Dit bloemetje kreeg ik ook mee van meme, niet te schatten hoe zo’n klein plantje zo’n lekkere geur kan tevoorschijn toveren.
Bij de garage-opkuis vond ik mijn kabouters terug, hun snoetje moet wel eens gepoetst worden.
De eekhoorn kan er ook wat van, bestond er een prijs voor smachtend kijken, we konden een wedstrijdje houden!
I’ve left you o-oh-ohhh
Het werd tijd om nog eens een berg nieuwe series te zoeken. Ik kijk soms wel eens naar Acht, daar spelen heel wat leuke shows maar meestal zijn ze dan halfweg een seizoen, iets wat ik niet zo aantrekkelijk vind, ik kijk liever vanaf jaargang 1, aflevering 1. Maar series kosten geld. Cosmox mailde vandaag dat ze hun HBO-series in prijs verlagen maar de meesten kosten nog steeds 27 euro. Het was wel het moment om inspiratie op te doen. Meestal sla ik in mijn achterhoofd wel titels van series op die me interesseren terwijl ik rondzap. Na de inspiratie komt de site van de bibliotheek. Eens checken wat ze van mijn voorkeuren in voorraad hebben staan.
Girls: verkrijgbaar maar niet aanwezig. Ik kon het reserveren, kost mij 0,5 euro, het lenen kost mij niets…
Banshee: verkrijgbaar maar niet aanwezig. Ik kon niets meer reserveren, mijn reservatiemandje was blijkbaar al vol. Toen ik ging kijken zag ik dat het tweede seizoen van The Good Wife en Nurse Jackie er ook al stonden te wachten. Samen met Girls dus. Jammer, maar als ik weet dat ze er zijn kan ik ze later nog eens gaan halen.
Boardwalk Empire: verkrijgbaar èn aanwezig!
The Newsroom: verkrijgbaar maar uitgeleend
True Blood 4: verkrijgbaar maar uitgeleend (Aleksander Skarsgard…need i say more?)
In Treatment seizoen 1 ,2 en 3: allemaal verkrijgbaar
Big Love: verkrijgbaar maar uitgeleend
Dus als ik straks even langs de bib passeer kan ik gratis Boardwalk Empire en In Treatment halen.
Het vergt enig opzoek en reservatiewerk, en ik vergeet ook steeds mijn dvd’s op tijd terug te brengen, maar die boetes wegen niet op tegen de kostprijs van zo’n dvdbox. Komt daarbij dat ik momenteel nergens nog plaats heb voor nieuwe series. En de volledige reeks van Sex And The City is dan nog uitgeleend! (Jaja, Lieselot, ge moogt dat altijd een keer terugbrengen als je niet weet wat doen :-p, ik zou daar voor de 8ste keer weer naar kijken, dat zou geen straf zijn). Er moet dringend ge-Ikea-d worden om naast iets voor de dvd’s, ook te kijken voor een extra cd-rek. De doos met de cd’s werd eindelijk geleegd. We wonen hier in mei één jaar. Zegt genoeg zeker over onze daadkracht? Maar zo ontdekte ik ook weer enkele cd’s waarvan ik vergeten was dat ik ze had.
Zoals deze:
Alllll that she wants, is another baby, she’s gone tomorrow boy!
Deze kreeg ik voor mijn plechtige communie in het jaar 1994. Na de Def Dames Dope-fase was dit iets veel nieuwer en hipper. Over Def Dames Dope wijd ik wel eens een volledige blogpost, dat was niet te schatten in die periode hoe hard ik daarvan fan was. Ik had ook voor diezelfde communie mijn eerste CD-speler gekregen. Mèt dubbele cassettedeck zodat we ook nog konden cassettes overnemen voor en van elkaar. Dat was The Shizzle! Want cd’s dat was toen pas echt aan het opkomen en in gelijke lijn ook pokkeduur. Ik kreeg Happy Nation van nonkel Jef, mocht hem zelf gaan kiezen. Ik herinner me zelfs de kostprijs: 1200 Belgische frank! In die tijd echt een bom geld. Nu zou 30 euro voor een cd ook nog steeds veel geld zijn, maar in die 20 jaar die voorbij zijn is een nieuwe CD eigenlijk nog steeds niet echt superveel in prijs gedaald, meestal betaal je toch nog steeds bijna 20 euro? Maar als je een half jaar wacht ligt hij aan 8 euro in één of andere graaibak in de Free Record Shop.
En doordat cd’s zo’n begeerde goederen waren konden we er precies meer van genieten. Van alle cd’s die ik in de jeugdjaren kocht ken ik alle liedjes vanbuiten. Gewoonweg omdat we een jaar moesten wachten eer we nog eens één mochten gaan kopen. Onze moeder was het misschien na een jaar ook al beu gehoord “I saw the sigggggnn, and it opened up my eyes, I am happy now” Toch redelijk goeie Scandinavische pop voor de jaren stilletjes…
Weggegooid met het vruchtwater
Sinds wanneer het zo is, ik vermoed -cliché, maar clichés blijken toch heel vaak te kloppen- sinds het ontdekken van het moederschap, dat ik veel van mijn negativiteit heb laten varen. Rondom ons ken ik mensen die het negatieve in de dingen heel vaak belichten. Ze hebben ook wel meestal gelijk dat ze die dingen belichten, ik noem ze voor het gemak de criticasters. Ze zijn kritisch. Over alles. Dat maakt hen scherpzinnig, vol betere ideeën. Doordat ze kritisch zijn, staan ze misschien iets bewuster en daarmee ook verder in het leven dan ik. Ik ben eerder chill, op mijn gemak en ik trek me van weinig dingen aan. De laatste jaren leerde ik vooral dat situaties de neiging hebben om vanzelf op hun pootjes te vallen en indien ze dit niet doen,er gerust hulp mag gevraagd worden aan iemand. Vermoedelijk doordat ik weinig tegenslagen gekend heb. Ik ben niet getekend door het leven, dat ik daar blij om ben hoef ik niet uit te leggen. Maar rondom mij zie ik mensen hollen, rennen, negatief zijn, geen tijd voor niets hebben. En dan kan ik het niet laten om te denken “doe eens rustig, je komt er zo ook wel”. Ik vermoed dat zoiets zeggen olie op het vuur gooien is dus zeg ik meestal niets. Het klinkt alsof ik lamme goedzak ben, nee, ik laat de dingen mij minder raken dan vroeger en ik geniet van de kleine dingen in het leven. Mijn zoon die ligt te snurken als ik hem nog eens ga toedekken voor ik ga slapen, een roman waarbij ik mezelf moet dwingen om hem neer te leggen omdat mijn ogen dichtvallen van de slaap. Een nieuwe chocopot opendoen en de eerste koffie in de ochtend. Mijn echtgenoot, samen zingend met onze zoon terwijl de badrituelen verlopen. Het leven is hier en nu.
