Sommige dingen kan ik moeilijk begrijpen zoals cavia’s bijvoorbeeld, compleet nutteloos, lelijk en meestal is hun haar vettig. Een zwangere cavia is zowaar nog erger, die produceert nog eens zo’n ondingen.  Of sierfruit, van die gele pompoenen en gebubbelde peren.  Niet te eten uiteraard anders werd er al lang soep van gemaakt.  Als kind had ons meme ook zo’n dingen staan, die worden blijkbaar wel zacht na een tijd want we vonden er niets beter op om sierfruit door de oude koffiemolen te halen en te kijken naar het resultaat in het schuifje.  Shhhttt aan niemand vertellen. . . Wat ook vreemd is in mijn ogen is hoe een balpen in mijn handtas kan gereduceerd worden tot een serie onderdelen.  Volledig ontmanteld dus zonder dat ik het dingen ooit aanraakte, of toch misschien niet rechtstreeks.

Er ging ook niets van verloren want ik kon hem weer netjes samenzetten.  Er is een monteur aan mij verloren gegaan jong.

Ohja en ik ben één van hen geworden.  Zonder dat ik het besefte.  Zo’n vrouw die ik vroeger voor zot verklaarde omdat ze al voor 10u ’s morgens ramen aan het wassen was.  Maar!  Ik heb het gat in de markt gevonden deze ochtend.  Welke student wil nu geen frankske bijverdienen?  Ik bied aan:  6 kleine raampjes, één gewoon raam, één deurraam, één zijraam aan een deur, één porte-fenêtre, en nog 4 extreem grote ramen.  Vuil, smekend om gewassen te worden.  Ok, neem een poetsvrouw hoor ik iedereen denken, maar de rest wil ik graag zelf blijven doen.  Het zijn die ruiten die voor al het zweet zorgen.  Dus wie graag een eurootjen wil bijverdienen, ik sta open voor onderhandeling!  

Ik ben een lijstjesmeisje. (Ja, meisje ja, want lijstjesmadame klinkt zo goed niet).  Er zijn boodschappenlijstjes, takenlijstjes, dingen te verzamelenlijstjes, lijstjes over wie wat heeft en ga maar door.  Vooral de sterretjes doen het goed in het oplijsten van dingen.  Die asterisk wordt waarschijnlijk dagelijks gebruikt zonder dat ik het besef.  De takenlijstjes wil ik zo kort mogelijk houden, toch kun je er met een nog-niet-afgewerkt-huis jammergenoeg niet onderuit.

De tijd dat de kabouters dingen deden is voorbij, ze vragen er nu een kost en verloning voor.  Ik schilder dan liever zelf mijn trap dan te moeten koken voor een nest norse lilliputters.  Ik heb trouwens maar één kinderstoel.  Twee uurtjes op dinsdagvoormiddag en een uurtje daarnet en hup, mijn trap is afgewerkt!  Het zijn die werkjes die blijven liggen, die stomme werkjes die niet dringend zijn maar wel een groot verschil maken.  Die taakjes die roepen om uitgesteld worden.  En als je het dan gedaan hebt, en heel trots één van uw asterisklijntjes kunt doorschrappen, dat geeft toch wel een “yeah, bere!”-gevoel.