Liese

Page 92 of 118

september 9, 2013

En dan hebben we het nog niet over de langpootmuggen gehad!

Dat alles precies verandert op 1 september als die grote vakantie ineens voorbij is. Het weer lijkt zich dit weekend ook ineens te keren, alsof het weet dat de 21e echt de deadline is voor de zomer. De wegen zijn op slag 10 keer drukker, het valt te overwegen om de stad te vermijden rond 16u30 als alle middelbare scholen hun leerlingen buiten jagen, sigaretten aanstekend, rugzakken half en half op hun rug. En Eva Mouton had het er twee weken geleden ook al over: vieze spinnen. Godver, dat zijn pas ellendige beesten. Er liep er één over onze keukentafel deze morgen (“Neen!!! Niet met de smeerkaaspot doodslaan!”), ik zou zeggen: smakelijk. Het is minder erg als ze stil in een hoekje zitten, of buiten ergens. Het ergste is als ze opgejaagd rondwandelen, met die enge tengels van hen en die venijnige kop. Ik gebruik soms Marbel als spinnenpakker door haar in de lucht te houden voor zo’n potencreep. Het enige wat ze echter doet is haar kop draaien naar mij en mij the look geven. Als je wil weten hoe “kijken als een zieke koe die een trein ziet passeren” eruit ziet, be my guest, en breng een spin mee. Trouwens, de geelgroene boogers zijn ook terug op mijn zoons’ bovenlip, hij redeneert “waarom een doekje gebruiken als je een tong hebt?” en wederom. . . smakelijk!

bron: http//evamouton.wordpress.com

september 3, 2013september 3, 2013

HLZHI: de marbelkat vs de mustiekat (hfdst 2)

Oh, een vlieg, recht voor mijn neus op het raam hier. . . pfff ze beweegt te vlug, geen interesse, ik was m’n pels nog even tot ze misschien eens zo dom is om stil te zitten.

Moh, heylaba, wie dat er daar is si, een soortgenoot die mijn etensbak komt leegeten terwijl ik erop sta te kijken. Doe maar, ik krijg toch voldoende hier, gewoon even janken aan de achterdeur en daar is de langharige al met een potje whiskas. Ik jank niet voor minder dan voor Whiskas. Ze probeerden laatst een staaltje van een ander merk in te gooien “omdat ze het toch bij de post hadden gekregen”, tsss, schandalig, mij een beetje gratis postvoer voorschotelen. “Catilicious”, jongens toch, wie heeft er dat in godsnaam uitgevonden. Die heeft het waarschijnlijk niet zelf geproefd. Gelukkig is er nog maniepoes die zo’n dingen opeet. Staan ze daar allemaal gelijk een halve gare aan dat raam te roepen “mag niet poes!!!” als die van de buren eens komt dineren. Het kleine mormel up front uiteraard. En maar maneuvres doen, en dan lachen zij met ons als we een keer de moeite doen om achter onze staart te lopen. De kortharige blijft zich ook altijd ergeren als ik in de buurt kom. En maar zakdoekjes uithalen om te niezen. Nies dan toch gewoon gelijk ons, alles los! Een goei spettering, dat doet deugd, dat kuist de neusgaten!

Ah en nu heb ik het gevonden. Als het kleine mormel mij teveel ambeteert moet ik een reden geven om het te klauwen. Anders beschuldigt de langharige mij van oneerlijke competitie. Maar als ze het niet ziet dan ga ik mij triomfantelijk op mijn rug leggen, ik fluister “hugg me hugg me” waar het kleine mormel uiteraard inloopt en dat kleine graaipootje van hem uitsteekt. Uiteraard is het dan “tjakka!” klauwtjestijd! Haha! Sucker!!! Je zou zijn gezicht dan eens moeten zien. En dan naar mama gaan lopen “pijn! poesje pijn!” ja tuurlijk, wat had je gedacht dat ik mijn nagels vijl? Tsss ze hadden nooit mogen kweken de langharig en de kortharige. Dat mormel heeft mijn territorium ingepalmd, mij buitengejaagd ’s nachts en dat krijgt nu nog eens al de aandacht ook. Als dat wil shnugglen, dan wordt dat allemaal toegestaan, en ik, ik mag al blij zijn dat ik eens op meneer zijn speeltapijt mag slapen.

Wacht maar meneertje, als jij op kot gaat, dan ga ik in je bed slapen, en hopelijk ben je ook allergisch, dan kun je in het weekend een beetje zitten niezen gelijk de kortharige die zichzelf “papa” noemt. En stop met aan mijn whiskas te proeven, ik deel alleen met de maniepoes!

september 1, 2013september 1, 2013

sundaymorningblogging

Ik kreeg van Pé een nominatie voor een Liebster Blog Award. Blijkbaar is dat zo’n kettingbrief zoals we vroeger moesten versturen. “Stuur dit naar 10 van je vrienden, doe je het niet dan zal er je iets slechts overkomen”. Oh neen! En in mijn klas zaten maar 10 mensen dus dat was een helse karwei om telkens 10 nieuwe mensen te vinden. Ik vind het nu ook wel moeilijk om 11 andere bloggers te taggen want ik lees waarschijnlijk zelfs geen 11 blogs…ik doe mijn best…

Ter info: De Liebster Blog award is blijkbaar een soort van kettingbrief-achtige award waarbij bloggers elkaar nomineren. Op die manier ontdek je nieuwe blogs en kom je iets meer te weten over je collega blogger.
Je schrijft een inleidend stukje waarbij je diegene die jou nomineerde vernoemd mét link, je voegt een afbeelding toe en beantwoordt de 11 vragen die je worden gesteld. Daarna nomineer jij op je beurt 11 bloggers en breng je hen daarvan op de hoogte én verzin je een interview met 11 vragen voor hen.

De vragen die ik van Pé kreeg:

Waarom ben je begonnen met een blog?

ik had teveel vrije tijd, begon blogs te lezen en zo kreeg ik weer zin om te herstarten

Hoe kom je aan de naam van je blog?

een beetje denkwerk, een beetje wat ik doe en hup daar had je de naam

Omschrijf jezelf in enkele woorden

horen – zien en soms zwijgen , down to earth , de kinderhand is gauw gevuld , happiness is just around the corner , you don’t know what you’ve got until it’s gone , ok, dat zijn een beetje spreuken en van die dingen maar dat typeert wel waar ik achter sta.

Bergen of de zee?

Als ik maar weg ben, take me anywhere!

Wat is je beroep?

Ik ben begeleidster bij personen met een verstandelijke beperking.

En als je een ander beroep kon gaan uitoefenen, welk zou dat nu zijn?

Ik ben razend benieuwd hoe het er in marketing aantoe gaat, ik benijd interieurvormgevers, maar iedereen die iets kan betreffende woningbouw zonder dat ze er een stielman voor moeten aannemen krijgt mijn grootste respect.

Ga je naar de bioscoop om films te zien?

Onder andere. En om me te ergeren aan de anderen hun popcorngekraak, aan de kostelijke prijzen, aan bakvissen die giechelen, aan mensen die praten tijdens de film, aan mensen die te luid praten tout court. Voor mijn gemoed kijk ik dus beter thuis naar een film. . .

Sport je en zo ja welke sport?

Ik ga drie keer per week gaan joggen. Lees: rood aanlopen, zweten uit mijn haar, mezelf oppeppen om verder te doen, zappend op mijn gsmradio, daarna kijk ik heel trots naar mijn runkeeper hoe ver en hoe fantastisch ik het wel niet heb gedaan om dan stoefend thuis te komen.

Andere hobbies?

In bloggen kruipt tijd, ik lees ook altijd.

Heb je een wagen? Dewelke?

Ja, twee zelfs. . . luxe die jammergenoeg niet overbodig is, anders deed ik er één weg. Een toyota Yaris die 14 jaar geworden is dit jaar en een mommiemobiel toyota corolla verso waar er zo danig veel plaats in is dat dingen beginnen rondrollen als je een bocht neemt

En last but not least (en let op uw woorden :-)); kat of hond?

Ja, ik ben een kattenmens, altijd al geweest. Marbel is mijn 4 jarige kattin, (zie foto), ze werd een beetje emotioneel verwaarloosd toen onze zoon werd geboren waardoor ze minder aanhankelijk is maar ik zie ze nog steeds heel graag en soms komt ze nog wel eens shnuggelen, of voor mijn voeten lopen als ik met een berg was passeer, of springt ze op de keukentafel om eten te stelen.

Ze heeft niet altijd zo’n fluogroene ogen, enkel als ze vindt dat het maar eens genoeg moet zijn met foto’s nemen en er eens aan whiskas mag gedacht worden.

De blogs die ik tag:

we zijn nog maar aan vijf zeg

sstrid

kristien

das 8

nog 3…

ja gow, we stoppen ermee…8 moet voldoende zijn.

De vragen voor hen zijn:

1) Wat is het irritantste van het irritantste dat er bestaat?

2) Favoriete CD ever?

3) Hoe zou je reageren als er iemand die je maar half kent zegt “amaai, das echt typisch jij hé”

4) Welke slechte eigenschap bij iemand kan je nog door de vingers zien?

5) Wanneer moest je nog eens echt dringend naar het toilet zonder dat er één in de verste verte te bespeuren viel?

6) Erger jij je ook soms aan facebook?

7) Noem één iets dat je alleen maar doet als er niemand in de buurt is.

8) Verzamel je iets?

Voila, that should do it. . .gemakkelijk bloggen, het mag al eens op zondagvoormiddag hé!?

augustus 28, 2013

maar het moet wel op iets trekken hé

Sommige dingen kan ik moeilijk begrijpen zoals cavia’s bijvoorbeeld, compleet nutteloos, lelijk en meestal is hun haar vettig. Een zwangere cavia is zowaar nog erger, die produceert nog eens zo’n ondingen. Of sierfruit, van die gele pompoenen en gebubbelde peren. Niet te eten uiteraard anders werd er al lang soep van gemaakt. Als kind had ons meme ook zo’n dingen staan, die worden blijkbaar wel zacht na een tijd want we vonden er niets beter op om sierfruit door de oude koffiemolen te halen en te kijken naar het resultaat in het schuifje. Shhhttt aan niemand vertellen. . . Wat ook vreemd is in mijn ogen is hoe een balpen in mijn handtas kan gereduceerd worden tot een serie onderdelen. Volledig ontmanteld dus zonder dat ik het dingen ooit aanraakte, of toch misschien niet rechtstreeks.

Er ging ook niets van verloren want ik kon hem weer netjes samenzetten. Er is een monteur aan mij verloren gegaan jong.

Ohja en ik ben één van hen geworden. Zonder dat ik het besefte. Zo’n vrouw die ik vroeger voor zot verklaarde omdat ze al voor 10u ’s morgens ramen aan het wassen was. Maar! Ik heb het gat in de markt gevonden deze ochtend. Welke student wil nu geen frankske bijverdienen? Ik bied aan: 6 kleine raampjes, één gewoon raam, één deurraam, één zijraam aan een deur, één porte-fenêtre, en nog 4 extreem grote ramen. Vuil, smekend om gewassen te worden. Ok, neem een poetsvrouw hoor ik iedereen denken, maar de rest wil ik graag zelf blijven doen. Het zijn die ruiten die voor al het zweet zorgen. Dus wie graag een eurootjen wil bijverdienen, ik sta open voor onderhandeling!

augustus 26, 2013

Scheißebahn

Hij was er al de volle twee weken voor we vertrokken over bezig. In feite waren dat dezelfde twee weken nadat we het tripje boekten want er was eigenlijk geen budget meer over na de moordaanslag op onze bankrekening. Soit ons huis is toch verbouwd geraakt (had ik dat eigenlijk al vermeld? 😉 ) en we zijn toch eventjes op vakantie geweest. De rodelbaan dus, daarover was mijn lief lief al meerdere keren nostalgisch over aan het vertellen geweest “Jammer, het is pas voor kinderen vanaf 4 jaar, maar ok, dan kunnen wij er toch eens op gaan hé!?” Wij? “Jij” zul je bedoelen. Ik bekeek het eens van ver op het moment zelf en zette me met ijs en zoon op een bankje nabij. “Ik heb toch een toegangskaartje voor jou gekocht hoor, misschien verander je nog van gedacht.” En inderdaad, toen hij een beetje twijfelend zei dat het helemaal niet zo erg was besloot ik maar om het ook eens te proberen. De eigenaar shushishashatte het één en ander toen ik in het bakje kroop, een kabel werd aangesloten en hup, ik werd weggetrokken de rail op. Er stond “go” en “stop” op de enige stang die zich in het veel te krappe rodelbakje bevond. Wreed moeilijk kon dat dus niet zijn? Toch? Het duurde even voor ik de heuvel op was, so far so good, het bleek nog aangenaam met een beetje wind en de zon op je smoel. Boven schoot de kabel los en maakte de rodelbaan een bocht om daarna de heuvel af te gaan. “Gaan” als in altijd maar rapper en rapper en rapper. Zo rap dat ik de borden die ik passeerde met moeite kon interpreteren. “Bremsen” las ik. Bremsen? En maar gaan, en gaan en mijn haar wapperde even hard als het tempo van mijn hartslag want dat bakje daverde extreem. En dat stond toch maar op een heel fijne rail, zo genre de monorail in Bellewaerde vroeger. Wat als dat rodelding er ineens af schoot? Waar zou ik landen? En in welke staat zou ik nog zijn na de crash? Bremsen zei het bord wederom, eindelijk kon ik lezen wat er helemaal onderaan stond: “Brake”. Verdammt! Zeg dat dan! Blijkbaar had ik een beetje te weinig geremd om het leuk te houden want ik was al twee bremsenborden gepasseerd zonder te gehoorzamen. Het laatste stuk was ik de überbremser. Ik was de saaiste rodelbaanchauffeur ever , diegene die bij de minste bocht begon te remmen. Druk bremsend en foeterend kwam ik beneden toe waar mijn niet zo lief lief in de camera sprak “mama weet niet dat het eigenlijk veel erger is dan ik had gezegd”. Arschloch!

augustus 22, 2013

und zwiebelshnitzels, mit zwiebeln

In Duitsland spreken ze zo geshushishaga-achtig, en veel te vlug, massa’s veel te vlug. Zo kon de eigenares van onze ferienwohnung hele rijen swatelen en deed ik er beleefdheidshalve “jawohl”-maneuvres bij. Tegelijkertijd schoten mijn ogen waarschijnlijk heen en weer van het nadenken over wat ze nu in godsnaam uiteen deed. Herr Dierinck , onze leerkracht Duits in het 6e middelbaar, heeft het altijd al geweten, in Duitsland zou ik beter niet komen. Of op zijn minst mijn mond houden. Anyway, vakantie is leuk, Duitsland was toch leuk, kijk maar:

Er stond een stenen eendje op mijn groene nachttafeltje. Wie heeft dat nu staan op zijn nachttafel?

Een kookwekker in de vorm van een ijscoupe. To die for.

Ik kon ook meteen met het naaidoosje aan de slag. Moest ik ooit van m’n leven zin krijgen om op vakantie kleren te naaien, voer me af, voer me meteen af. Zum krankenhaus!

Dit gelijkt er al meer op, een anti-stress-becher, gevuld met goeie dampende koffie. . .

Anderhalf boek lezen in vier dagen, onder een “saarzeke”. . . now we’re talking. . .

Aan zijn gezicht te zien zou je denken dat hij nooit buitenkomt, dat deden we echter wel. . .

En er was ook het verhaal van de rodelbaan, ohja, en een incidentje in het wegrestaurant en iets met vliegtuigen bezoeken. Maar nu ben ik eventjes uitgevakantied, misschien de volgende keer.

augustus 9, 2013augustus 9, 2013

ieja ieja dood!

Van sommig speelgoed denk ik soms echt oh boy, waarom toch!?

* De xylofoon. Hij kan er een volledige slaapzaal op een jeugdkamp mee wekken. De geluiden gaan van DENG ! DING ! DONGGGG !!!! maar klinken even schel als een berg oud metaal die in een container wordt gekieperd.

* Het boekje “De Voertuigen” waarin je de geluiden van de desbetreffende voertuigen kan aanhoren mits enige knopjesduwwerk. Vooral het feit dat het geweldig amusant blijkt te zijn om 43 keer op de auto te drukken maakt dit het meest irritante boekje in de boekenkast. “honk honk”.

* De tractor die een eindje zelfstandig kan rijden als je hem neerdrukt en vooruit duwt. Tegelijkertijd maakt hij tractorgeluiden. Het klinkt alsof ze uw vloer aan het frezen zijn.

* De uitschuifbare bellenblazer blijkt tegelijkertijd ook te dienen als majorettenstok, of om tegen je hoofd te krijgen bij een nieuwe zwaaibeurt.

Die ingenieurs bij zo’n speelgoedfabrikanten maken er waarschijnlijk een sport van: “om het irritantste speelgoed maken”. Wie erin slaagt om ouders het meest te enerveren moet op vrijdagavond geen pot leggen als ze de werkweek afsluiten met een pintje. Ik wed dat ze ons eens goed uitlachen daar aan hun tafeltje in hun local pub.

Gelukkig hebben we “de jodelende boer op de tractor” van kant gemaakt. . . En te bedenken dat mijn lief nog een kinderdrumstelletje staan heeft boven, gelukkig zit het nog in de verpakking. Nog even houden zo.

augustus 4, 2013

Start to keep distance

Oh yes, i’m doing it! Drie keer per week terug gaan joggen, in de fijne boerenstraatjes hier. In den beginne waren het kale velden, nu groeien er vooral maïs. Elke keer zijn ze een kopje groter, elke keer voel ik me nietiger bij die giganten. Ze vormen muren, bedreigen me met hun gestalte, tegelijkertijd voorzien ze mij van schaduw. Ik ga ze nog missen als ze neer gaan.

Drie keer per week! Je mag mij complimenteren hiermee, je mag.

Ik vraag me ook telkens af hoeveel dieren ik vermoord bij het lopen. Zeker als ik net op tijd een slak kan ontwijken

of is het al te laat?

Ook de achterbuur profiteert van het mooie weer om met zijn parapente op te stijgen, hier in het veld achter ons huis.

“Kijk! Vliegje!”

Oh en dit kon ik enkele weken geleden aan de kassa van de Aldi gebruiken:

Niet te doen hoe sommige mensen maar geen afstand kunnen houden aan de kassa. Zette ik een stap vooruit om meer ruimte te krijgen, hij deed net hetzelfde. Ik voelde zijn adem tot in mijn nek, draaide ik me om ik kon waarschijnlijk zijn neusharen tellen. Creep!

juli 31, 2013

“Is er iets?”

“Glimlach! Je kijkt zo kwaad, het is vakantie, het is feest, je mag gerust lachen hoor!” zei de kerel een beetje wijsneuzig aan de bonnetjes-stand.

“Oh, maar ik ben content hoor, ik heb gewoon een Bitchy Resting Face!” zei ik glimlachend.

De seconde daarna had hij een “what-the-fuck-?-face” en was het mijn beurt om de wijsneus af te geven .

“Ja! Echt, het bestaat, zoek het maar eens op, Bitchy Resting Face!”

“Ik denk dat ik weet wat je bedoelt” zei hij getemperd.

Gelukkig duurt bonnetjes kopen niet lang en kon ik vluchten, want smalltalk is mij niet gegeven. Een bitchy resting face daarentegen wel.

Ik kon zo deelnemen aan dit filmpje want deze aandoening is zo ik! Kijk:

Serieus, ik doe er echt geen moeite voor.

Ik vermoed dat het een verkeerde eerste indruk achterlaat, zo’n BRF, soms hoor ik “je kijkt zo streng”, misschien durven sommigen me wel niet aanspreken omdat ik een boze indruk afgeef (al had die kerel van gisteren er blijkbaar geen probleem mee), mensen die me beter kennen weten ondertussen wel beter hoop ik.

Voila: Bitchy Resting Face. . . nu ken je ook iemand met dat probleem.

juli 30, 2013juli 30, 2013

Leeuwenshnuggles en tengelaardigheid

Een halve week in asterisken

* Dingen kunnen nogal eens uitgesteld worden hier. Procrastinatie heet zoiets denk ik. Zoals in ons vorig huis het uitgebroken bad zeker een jaar in onze tuin stond te wachten op een nieuwe eigenaar, zo vond ik deze week onze trouwfoto’s terug. Het bad ging trouwens naar een bende koeien die er nu hun aperitief uit nemen. Ahja, en die foto’s, die wachten op een foto-album. . .wanneer ging ik dat alweer doen? Ahja ja, tijdens mijn zwangerschapsverlof 2,5 jaar geleden. . .Als ik deze middag naar de stad ga koop ik ineens een foto-album. Het was wel even slikken toen ik ze bekeek. In de voorbije drie jaar zijn al 7 koppels die op het feest waren uit elkaar. Sommige van die mensen zijn al samenwonend, verloofd of zwanger met iemand anders. Die weten niet van procrastinatie.

* De laatste “oude” patatjes werden vandaag verwerkt. Ik kan er niet aan doen, maar als daar van die tengels aan groeien, ik krijg daar de creeps van. Als kind moest ik al dikwijls de keldertrap trotseren, die was bezaaid met spinnen groot en klein, ze keken je soms al bedreigend aan nog voor je de deur halfweg had geopend. En dan naar beneden achter een emmertje aardappelen. Doodsbang dat er één van de spinnen langs mijn broekspijp omhoog ging klimmen. Eens beneden lag er een berg aardappelen, tengels waar je maar kon kijken. Ik probeerde er steeds naast te pakken, maar op de één of andere manier kwam ik toch steeds in aanraking met die vieze drendels die daaraan hangen. Alsof ze je arm gaan vastgrijpen op het moment dat je dichterbij komt, when you least expect it * horrorfilm-muziek op de achtergrond * . Gelukkig zijn we wel al aan de nieuwe patatjes nu.

* Wederom was het “neen!” gisteren in Bellewaerde. Maar deze keer was het uit schrik. De leeuw van Bellewaerde was eindelijk aaibaar, al was het enkel ikzelf die hem kon strelen, het kleintje hing aan mijn rok, en de leeuw kreeg niet meer dan een high five. Het viel wel op dat zijn pak precies eens aan vernieuwing toe is, alsof het een beetje teveel in de was had gezeten, de fuzzyness is er precies van af.

En echt, die kerel die daarin zit, die mag van mij bakken geld verdienen, hopelijk voor hem moet hij vrijdag die komt niet werken. . .(33 graden anyone?)