Liese

Page 90 of 118

november 17, 2013november 18, 2013

Always keep your heart locked tight

Innovatie is niet bepaald aan mij besteed. Toch is het mij vlotjes gelukt om mijn broodmachine te leren kennen of de filter van mijn britakan te vervangen. Yes baby, applausje! Maar apps en van die dingen. Jongens toch. Elke appmarchand zou met zijn hoofd tegen de muur beginnen bonken als hij het onderstaande leest. Ik vermoed dat ik nu een jaar mijn smartphone heb en ik gebruik daar negen van zijn mogelijkheden van:

telefoneren (ahja. dat ook ja . .)
smsen (waarbij de spellinghulp al meteen “patatjes” voorstelt als ik “cavatjes?” typ, het ding kent mij zo goed)
facebookapp (verslavend. dat zeker.)
de browser (irritant, want met mijn grote vingers moet ik altijd opnieuw proberen om juist te typen)
de instagramapp (een lurker, i admit)
de wordpressapp (enkel om mijn gsm-foto’s in de blog te gebruiken, wat wonderwel goed lukt)
de fm-radio (stoort soms wel eens, dat katapulteert me dan direct terug in de tijd dat we een radio niet mochten verplaatsen eens we een post konden ontvangen. Mijn oude cassetjes staan vol met muziek die ineens begint te ruisen of waar je ineens een andere post door hoort. Niet dat ik nog naar mijn oude cassettes luister, zo ouderwets ben ik nu ook weer niet, al zou ik dat wel nog kunnen want mijn auto heeft een cassettespeler, zwijgt nu eens Liese en som verder op)
runkeeper (zalig, en hij roept soms naar mij “time to work out, you tought this was easy hé” Ba neen runkie, ba neen, ik heb vandaag gewoon geen tijd om te lopen, wacht een keer een beetje tot morgen, doe een keer rustig zeg, ja ik praat terug als het ding iets zegt)
track-ID (meestal per ongeluk als mijn zweethanden tijdens het lopen teveel op de zijknoppen drukken blijkt dat ding ineens zelf aan te schieten, ik weet nog steeds niet welke knop het juist is. En brokkelend kun je nog iets bijleren, zo is “Yummy Yummy Yummy I’ve Got Love In My Tummy” van The Ohio Express. Aha! Wist je niet hé)

Schandalig hé, ik weet het. Gelukkig kreeg ik de gsm gratis bij mijn abonnement en is dat dus geen weggesmeten geld, al moet ik hem wel massa’s veel opladen. Pas op, ik vind mijn smartphone wel leuk en ik zou hem niet kwijt willen, maar er zouden geen volle zeeën geweend worden moest het toch zo zijn.

En dit poppy nummer houdt me ook al enkele weken zoet:

Al moet je het zeker niet voor de clip opzoeken. . .

november 13, 2013

Marbelmuffel

Yes! Een ei! Het zijn de kleine dingen in het leven die het maken hé. Het is al het tweede ei dat we zien in het heropgebouwde kippenhok, ééntje was jammergenoeg al opengepikt door de hongerige kippen. Ze bleven wel heel lang in hun hokje nadat ze terug werden “vrijgelaten”. Ik vreesde even dat ze overspannen waren en het depri-chicks gingen worden maar nu dartelen ze vrolijk in hun kippenplein rond. Voor zover een kip kan dartelen uiteraard. Ik stel mij direct “kip in galop” visueel voor. Tjakka! Nog een klets op de kippendij erbij!

En kijk eens onder hun pootjes:

Gras! Zo hoog dat er al een schaduw van bestaat! Gras met een schaduw. . . nog zoiets kleins om te koesteren.

Lang geleden dat deze vriendin nog binnen mocht komen. De relatie met de mustiekat is erop verbeterd, al zegt hij soms nog wel eens “poesje mag niet bijten” waarop ik moet zeggen “jij mag niet in poesje’s oogje prikken hé”. Conversaties met een 2-jarige. Haar vacht is in enkele weken ook verdubbeld, een vellen frakske waar menig bontliefhebber jaloers op zou zijn.

En ja, onbeschaamd, ik kocht de flair van deze week. Ik schrok dat dat 2,5euro kost. Meer dan een brood, al gok ik hoeveel een groot brood nu eigenlijk kost aangezien ik het steeds zelf maak. Eén artikel deed me wel luidop lachen:

Ein bisschen deutsch: PARTYMUFFEL! Dè max! Du bist schön ein partymuffel! Muffel klinkt zo danig bemuffeld dat je er alleen maar iets saai bij kan denken.

Du partymuffel!

november 11, 2013

Louis Neefs zong het ook al in den tijd…o-oh ik heb zorgen

Als 31-er voel ik me soms zoals het vlees tussen de sandwich. Ik ga om met mensen die 20-something zijn en tegelijk met 40- en 50’ers die kinderen hebben die 20-ers zijn. Daar tussenin zitten geeft me soms een dubbel beeld, de idee die ouders over hun kinderen hebben en het feit dat ik mij nog goed herinner hoe het als tiener was. Ik hoorde mijn buurvrouw zaterdag zeggen “van je eigen kinderen denk je altijd dat ze niet groeien” Ik hoor oudere vrienden hun ongerustheid uiten over hun tieners “gaan ze wel voorzichtig zijn?” “ze gaan toch niet aan de drugs geraken?” dan geef ik dikwijls als antwoord “maar ze zijn 17 jaar, ze kunnen gerust zelf al inschatten hoe gevaarlijk iets is” In onze jeugd konden wij zelf ook inschatten welk pad we gingen nemen. Liepen we mee met degenen die er een zootje van maakten of deden we ons eigen ding en probeerden we zo nog enigszins cool te zijn, al was het maar door je haar eens fluorood te kleuren. We waren gerust in staat om eigen keuzes te maken. Als ouder van een klein kindje zorg je, eens ze pubers worden maak je je zorgen. Ik ben van het gedacht dat je jongeren grenzen moet bieden, hen die laten aftasten en hen laten tegen de muur lopen. Dat dat juist een leerproces op zich is waarbij je soms lijdzaam moet toekijken (met je handen voor je ogen, piepend door je vingers en met een scheve lip). Ik vermoed dat de huidige 17-jarigen ook zelf kunnen uitmaken wat goed en slecht is. Toch diegenen die enigszins een opvoeding genoten hebben waarin duidelijk werd aangetoond wat kan en niet kan. Maar nu is het allemaal gemakkelijk scanderen, als het niet over je eigen kinderen gaat! Het is voor ons nog niet aan de orde. Ik hoor diezelfde oudere vrienden zeggen “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen, dat is een cliché dat altijd meer en meer wordt bevestigd”. Ik heb nu inderdaad heel gemakkelijk praten, TOTDAT ik zelf een 17-jarige zal hebben. Ik ga juust van de gelijke zijn als onze vrienden nu zijn. Ik ga juist dezelfde vragen stellen en dezelfde ongerustheden uiten. “Hij zal toch niet meelopen met de margi’s?” “Zouden we hem wel met de fiets laten gaan?” “Ruikt hij nu naar wiet of is dat mijn gedacht?” “Oh nee, dàt is toch niet zijn lief hé?” Man, dat lief zal grote ogen moeten kunnen verdragen, daar zou ik een blogpost op zichzelf over kunnen schrijven. Ik kan me die ongerustheden van mensen maar al te goed inbeelden. Gelukkig ga ik, tegen dat het zover is, al via hologrammen kunnen checken wat die puber van mij aan het doen is.

voorlopig ben ik vooral blij dat die van mij nog een peuter is

november 9, 2013november 9, 2013

tetteren en kwetteren

Er waren 25 opties voorgesteld in de doodle om af te spreken met de ladies van de klas. Inderdaad: vijfentwintig! “De peiling is groter dan gebruikelijk” zei doodle himself, hij had het ook door dat het overdreven was. Je moest hem bijgot uitvouwen om alle opties te zien. Ondertussen nog even vlug een lofzang over doodle. Niemand volgt mij daarin, ik gebruik dat echt heel vaak voor zo’n afspraken, eenvoudiger kan het gewoonweg niet. Geleerd op school aan mijn leerkracht beroepspraktijk om agenda’s te vullen met stagegesprekken. Soit, 25 opties. Nadat we alle vijf onze mogelijke data hadden ingevoerd bleven er nog twee over. TWEE! Gelukkig hebben we nu toch al een datum gevonden om af te spreken. Blijkt ons jong veulentje (sorry Shanah :-)) dan nog te moeten volleyballen! Samen gaan kijken en dan uit eten en drinken lijkt me een goeie optie want hoe lossen we anders 25 data die niet passen op? Laten we het maar eens op de sociale sector steken. Afspreken met vijf opvoedsters is geen sinecure. Te weten dat we vroeger elkaar wekelijks op de schoolbanken zagen. Nu komen pasgeboren kindjes, moeilijke werkschema’s, hobbyclubs en gezinssituaties vaak tussen om nog eens goed door te tateren. Maar die vriendschap met die vier dames, die wil ik zeker niet verliezen. Je vindt er geen vier zulke en hoe lang het ook geleden is, het blijft steeds als in de tijd dat we nog zorgeloos aan onze opleiding begonnen.

november 7, 2013november 7, 2013

Sint Maarten – Koeken en taarten

Het blijft het beste feest voor de kinderen voor mij: Sint Maarten. Sinterklaas voor de rest van België maar op een beter tijdstip in het jaar. Bij mijn metekindje kwam hij gisteren in person op bezoek. The one and only Sint Maarten. My homeboy. Ik tuurde met grote ogen uit het raam of hij nog niet op komst was want hij was aan de late kant. Terwijl ik met mijn neus tegen het raam plakte en zo goed mogelijk trachtte te kijken dook ineens een witte baard voor het raam, een geschruwel was het gevolg uiteraard. Tjakka! “Mission accomplished” zal hij gedacht hebben, toch één iemand die nog schrikt. Ik dacht dat de kleine zich zou scharen achter mijn knieholtes bij het zien van zwarte piet maar hij was int geheel niet bang. Nieuwsgierig, dat wel. Ook al had ik hem een aantal keer op voorhand foto’s van de goedheilig man getoond, toch bleek hij enorm verrast door de verschijning. Alle clichés uit de kindertijd blijven hetzelfde van toen hij bij ons op bezoek kwam met een zak speelgoed. Een jute zak, mariaspekken, mandarijntjes en een groot boek. Je zou er zelf nog willen in geloven als je het allemaal ziet.

En die ring jong, ziet die ring

november 4, 2013

I’m a quarter back, I’m popular

Het begon tijd te worden voor een agenda van 2014. Wederom in Boekenvoordeel gekocht voor 3,99 euro. Ik tracht er ieder jaar variatie in te steken door te wisselen van kleurtje (hey, dat is zowat het enige dat je kan voor 3,99 euro) maar hij werd gepimped met ugly dolls-stickers. Er staan zelfs al afspraken in, you can call me popular. . . Ik ben nog steeds, anno 2013, niet overtuigd van een elektronische agenda en al zeker niet als ik zie hoeveel ik me soms erger aan het gepruts bij het tikken op het touchscreen (fatfingerphone), laat staan dat het ding dan nog telkens moet doen waarvoor het dient, en het heeft al regelmatig eens een offday.

lekker ouderwets

De b-box die ik enkele weken geleden meebracht van de colruyt, kijk wat daarop staat: one size fits all.

Oh ja, dat is een uitdaging op zich vind ik. Elke banaan zou in deze doos passen volgens het etiket. Ik was er heilig van overtuigd dat ik het doosje zou verslaan met een geweldig grote chiquita. Tot ik zag hoe het gemaakt was, de vuile cheaters. Er zit een opening in de flank van het doosje waar de overschot van de banaan gewoon door kan komen. Pfff, het is het niet waard om punten uit te delen bij zo’n uitdaging. Het is niet eens een uitdaging te noemen.

Acht jaar. Zo lang gaat deze plant al mee. In de palliatieve eenheid van een huis dat je een plantenkliniek mag noemen vind ik dit echt wel het vernoemen waard. Ik wed dat de planten in het tuincentrum al staan te daveren in hun potten als ze mij zien oprijden. “Neeeee, de plantenmoordenares, vlug verstop u onder de kerstbomen, ze krijgt zelfs sanseveria’s dood” Maar! Deze bloeit zelfs voor de tweede keer dit jaar. Ja, juist gelezen: tweede keer!

Het blijft eigenaardig om mezelf tante Lieselotte te noemen. Ik ben het wel, al bijna 8 jaar, maar toch blijft het vreemd. En al zeker als je het zelf moet neerschrijven. Net als ik moet bellen naar de crèche “het is de mama van Ilja”. Mama van, tante van, echtgenote van. . . ergens “van” zijn, nog steeds wennen soms. . .

oktober 28, 2013

Pompoen Stompoen

Een nachtdienstweekend staat garant voor een typische maandagmiddag waarop ik thuiskom met een slaapgebrek en de bijhorende crankyness. Tegelijkertijd is er het “yeah, vanavond mag ik terug in mijn eigen bed slapen”-gevoel, wat veel goedmaakt. Vandaag mocht ik bij thuiskomst al starten met het samenrapen van mijn compostvat, daar ligt mijn verterende compost open en bloot te stinken. De roofing van ons tuinhuisje mocht er ook aan geloven en tuintafels horen misschien echt wel niet meer buiten nu, alleen jammer dat we dat te laat beseffen. Op de koop toe had ik mezelf voorgenomen om een nieuw receptje uit te testen. Een simpele quiche met pompoen en aardappelen. Niet teveel werk. Dacht ik. . . sommige bevelen in het recept waren minder evident. (De evidente heb ik weggelaten)

Kook de aardappelblokjes gaar in zoutwater en giet ze af. Bak intussen het bladerdeeg 10 minuten blind in een ingeboterde bakvorm.

Het begon al goed. Blind bakken? Say what? Kijk, dat zijn nu de dingen die mij een slechte kokkin maken. Ik begrijp niet waarom ze daar “blind” bijzetten. Kunnen ze het niet gewoon benoemen zoals je het moet doen. “Leg dat in die bakvorm en zet dat in de oven” wat is het verschil nu, al die overbodige informatie?!

Bak het spek aan in olijfolie, voeg de pompoenblokjes en de paprika toe en laat 5 minuten meebakken.

Spek aanbakken: cava nog, maar een pompoen verwerken, holy crap. Het recept houdt er geen rekening mee dat een pompoen keihard is en je daar dus niet zomaar eventjes blokjes van gaat snijden. Neen, een pompoen dat moet je butcheren. Je moet om te beginnen over een goed groot mes beschikken, wederom niet in mijn keukenalaam aanwezig, dus werd het prutsen.

“Maar alléé, beschik jij niet over een goed groot keukenmes?” Jajajajaja, ’t is al goed. Neen, ik heb dat niet. Koop er mij één hé, dat kan ik beter gebruiken dan zo’n commentaar. (zie je, zo werkt dat, die crankyness op maandag na de nachtdienst, beware!).

Eens ik de oranje steen in stukken gesneden en ontpit had was hij daarmee nog niet geschild. Laat dat nu nog het ambetantste van heel het pompoengedoe zijn, de pel erafkrijgen. Godver zeg, stukken pompoenschil vlogen in het rond want dat laat zich niet in één keer schillen zoals een appel of een smoutzachte peer. Pompoenschil in mijn haar, op de grond, tegen alles dat in de weg stond. Jongens toch, ik vermoed dat dit een werkje is dat je in de hel ook voorgeschoteld krijgt. De duivel zet het waarschijnlijk op je activiteitenplanning “chop! loser! chop!”

En de paprika liet zich al helemaal niet schillen want die was ik vergeten.

Meng de aardappelen onder de pompoenmassa en doe dit in de taartvorm

Oh handig. Tot je begint te gieten met de pompoenmassa en je nog een halve kom overkomt terwijl de taart al boordevol ligt. Een tweede bladerdeeg afbakken dan maar.

De rest van het recept wees zichzelf uit, gelukkig maar want de frustraties waren al meer dan voldoende opgelopen. Zeker als de oranje brokken begonnen te vlekken op het wit van mijn keuken. Strontpompoen!

Soit ik kreeg twee quiches voor de prijs van één. . .

en hopelijk smaakt het straks.

oktober 24, 2013

Can you feel it? Can you feel it?

Bij Lilith las ik over een Currently. Een wat? Een soort terugkerend lijstje. . .

Lezen: “Het Stille Meisje” van Tess Gerritsen. Ik noem het een beetje pretentieus “tussendoorboeken”. Het zijn die boeken die ik niet zou meesleuren als ik van plan ben om een uur ergens te wachten (of denk dat ik ergens een uur zal moeten wachten. ) Het sleept me niet mee maar het leest vlot. Op aanraden ga ik deze week met mijn boekenbon om “Nachtfilm” van Marisha Pessl. Hopelijk pakt het mij ook zo in als “Wij en Ik” van Saskia De Coster of de 1Q84-reeks van Murakami.

Blij met: mijn compostvat, al is dat momenteel geblokkeerd door een ander blij-metje: versgezaaid gras dat sinds enkele dagen begint te schieten, mini-sprietjes poppen omhoog en blijkbaar mag je daar niet over lopen. Binnenkort komen Scofield, Geoffrey en Diva ook terug aangezien ons tuinhuis eindelijk geïnstalleerd is en het kippenhok daarin verwerkt is. De kippen waren bijna een jaar in hotel Quentn. Onze maat/hovenier verzorgde ze met veel liefde. Hopelijk willen ze nog terugkeren want bij Quentn is het chickparadise. Of misschien worden ze wel gestresseerd van zo’n tweede keer verhuizen en gestresseerde kippen leggen waarschijnlijk geen eieren.

Volgend jaar kunnen we vechten om wie het mag afrijden. . .

Eten: zo mager mogelijk, al lukt dat niet altijd even goed. Misschien wel eitjes van eigen kippen binnenkort, die smaken voortreffelijk in de pan, geen zout of peper nodig. (zie je wel, mager eten, lukt niet altijd even goed).

Bezig met: de zoektocht naar het perfecte boekentasje voor Ilja. Ik heb nog twee maanden. . . Bij Zaino vind ik deze Nigel alleszins de max, maar het verder zoeken en twijfelen is minstens even leuk.

Nigel

Mezelf verbazen over: de dood. En hoe die smeerlap de laatste week verschillende keer zijn opwachting maakte bij veel te jongen mensen hier in de streek. De onverwachte dood went niet, ze zouden hem moeten afschaffen.

Luisteren naar: de radio vooral. En met track-ID scan ik regelmatig een nummer om mee te zijn met het huidige aanbod van groepen. Zo scande ik gisteren Lorde. Ik had er al van gehoord maar ik kon het liedje dat ik zo leuk vond niet aan haar koppelen. En ik blijf me elke keer weer over Bastille verbazen. Pompeii was geweldig en Laura Palmer overtreft het zowaar.

Plannen: Sint-Maarten en zijn Piet die meer dan welkom zijn hier. Want we zitten allemaal even recht. En zwarte piet, laat die mens toch een keer zoals hij is zeg, moet alles eigenlijk verdwijnen, elk spatje jeugdnostalgie wordt weggemaaid door politiekers die duidelijk teveel tijd hebben. Ga echt werk doen met mijn belastinggeld!

oktober 21, 2013

“Ploep”, zei het snoep

Cava, Kriek Max, kaasjes en salamietjes, frietjes van de frituur, een bladerdeegtaart met gehakt en postelbier, omeletrolletje met kruidenkaas, appelhapje in een notenjasje, een vegetarische pasta met parmezaanse kaas, een bolletje mierzoet Aldi-ijs, cake-pops. . . dat werd allemaal verwerkt het voorbije weekend. Ai ai ai, een downer voor mijn dieet en het was dan ook met toegeknepen oogjes toen ik me op de weegschaal placeerde. En raar maar waar….het viel precies goed mee.

Het zal alleszins niet aan deze venijnigaards liggen:

De Grand’o. Grand Marnier, rietsuikersiroop, fruitsap, citroensap en spuitwater. Deze rode caloriebom werd me aangeraden door een apero-kenner en is overheerlijk en superfris als aperitief. Ik begon te proeven om 10u ’s morgens (rekening houdend dat ik al om 6u30 op was en het dus officieel al aperitieftijd was) waardoor de hersenen al meteen een beetje blurry werden. Wat wil je, 8 weken diëten en daarbij zo weinig mogelijk alcohol drinken.

Daarbovenop kregen we dit geweldig geschenk:

Sugar for my honey

Inderdaad: supercadeau. Ter info: de bokaal was gevuld toen we hem kregen, hij is trouwens nog steeds vol. Ik ben van plan om dat ook zo te laten. Er bevinden zich anders nooit zo’n dingen in huis en nu zit er een tikkende tijdbom in mijn voorraadkast. Een tijdbom gehuld in een geweldig mooie pot met zo’n deksel dat “ploep” zegt als je hem opent. Dus wie op de koffie wil komen: doe maar hé, voor een keer moet je het niet stellen met doopsuiker of een triestige speculooskoek als versnapering.

oktober 16, 2013

Frustratienoten

Okkernotentijd! Het wordt uiteraard niet zomaar vernoemd, want er zijn weer frustraties mee gepaard. (Ahja, zo gaat dat hé op een blog). Als lousy housewife beschik ik niet over een notenkraker. Hier vind je in het algemeen weinig alaam in de keuken. Een lookpers, een passe-vite of een keukenrobot, nergens te bespeuren hier. Er komt ook geen schaamte bij mij naar boven bij het vermelden dat ik maar drie kookpotten bezit nadat ik jaren geleden eens een popcornincidentje had waarbij nummer vier naar het recyclagepark werd gedegradeerd (de zwarte aangebrande laag ging er echt niet meer af). Zelfs het keukentje van mijn zoon beschikt over een broodroostertje. . .damn you Tefal, moeders met hun mond vol tanden zetten bij het vergelijken van speelgoedkeukenmateriaal met echt keukengerief. Maar zo’n notenkraker, dat is toch ieder jaar weer een gemis. In de twee weken dat ik dan ’s avonds noten eet aan de salontafel is het ieder jaar opnieuw dezelfde frustratie. Gisteren kraakte ik ze marginaal onder mijn pantoffel, uiteraard met een keukenpapiertje eronder, zo lousy ben ik nu ook weer niet in mijn housewiferij. Het is ook altijd iets met die noten. Als je ze te zacht kraakt moet je herbeginnen, duw je ze te hard dan krijg je okkernotensmeus. Pruts daar maar eens die notenschil van tussenuit. Of je kraakt ze redelijk goed maar dan breken ze volledig middendoor en bekom je twee halve noten en dan sta je even ver, want je moet dan nog de hersentjes eruit zien te pulken. De ultieme okkernoot is toch die waarbij je het binnenwerk er op zijn heel kan uithalen en je een perfect stel dubbele hersentjes bekomt. Toch? Sommige mensen prutsen dan nog het bruine velletje eraf, maar dat vind ik juist het lekkerste. Een beetje bitter mogen ze smaken van mij. Neen, de kraakfrustratie weegt niet op tegenover het smoefelresultaat. Okkernotentijd, prutstijd!

Misschien deze middag toch eens rondkijken in de Hema achter zo’n ding, ik moet dringend housewifevolwassen worden.