Liese

Page 91 of 118

oktober 13, 2013oktober 13, 2013

The Bad Touche

Ladiesnight. Zo’n avond waarop je je nieuwe botten aandoet en anticonceptiemiddelen met elkaar worden vergeleken. Er worden uitspraken gedaan als “mannen zijn zo kleinzerig” en de liefde voor De Action wordt onbeschaamd gedeeld door om ter meest batjes op te sommen (een dekbedovertrek voor 12 euro! Gow zeg!). Na een smulpartij in een tapasrestaurant doe je het meest foute wat je ooit kan doen op een wijvenuitje. Je gaat naar “een danscafé dat je niet kent maar waar je iemand achter de toog kent”. Tot we daar binnengingen. Gelukkig stonden we op de guest list (danku Birger), want we bleken in een discotheek te zijn. Eerlijkheid gebiedt me dat ik nog nooit in een discotheek ben geweest. Ik was meer een fuif/optreden/café-ganger waardoor discotheken in mijn jongvolwassenheid volledig aan mij zijn voorbij gegaan. Ik hoorde danscafé en verwachtte iets genre Decadance. Maar één blik op de zaal was al voldoende om te zien dat “geen toegang onder de 25 jaar” er echt wel serieus werd nageleefd. We waren de jongsten. Zeker van. Op de dansvloer stonden een tiental durvers hun beste party-moves te tonen en we werden van kop tot teen gekeurd door menig mannenvolk. Ons nu en dan inhoudend van het lachen keken we verbijsterd in het rond. Ik moest me inhouden om niet te filmen. Waren we juist in So You Think You Can Dance editie Costa Del Sol beland? We werden er omringd door eenzaten, het merendeel van de mensen die er kwamen waren er op hun ééntje. Ze stonden aan de rand van de dansvloer en keken in het rond. We waren in een vrijgezellendiscotheek, er was maar één koppel te bespeuren en dat had zich er vast en zeker enkele uren daarvoor op diezelfde plaats gevormd. Mijn vriendin S. had touche, want toen Robbie Williams zijn Angels uitstuurde werd ze ten dans gevraagd door haar vader. Of toch iemand die haar vader kon geweest zijn. Ik verwed er graag 50 euro om dat hij een pruik droeg. Hey, can’t blame ‘em for trying, ze doen het toch maar. Zichzelf bloot geven, op je ééntje naar zo’n discotheek gaan lijkt me helemaal niet zo evident. Vriendin S. had daarna nog zeker drie keer “keure”, wij stonden erbij voor spek en bonen, geen enkele boekhouder met terugwijkende haarlijn kwam ons aanspreken. We voelden ons weer 16 jaar, tijdens een fuif genegeerd bij de slows, vluchtend in ons pakje sigaretten, hopend dat de dansmuziek vlug weer herbegint (in die tijd konden we ook niet achteloos smartphonen om zo’n momenten te overbruggen). Na enkele uren loeren en de herwonnen boenkeboenke incasseren was het voor ons genoeg. Kinderen kennen namelijk geen regel die zegt “hoe later erin ’s avonds, hoe later je de dag erna opstaat”. We zijn nu eenmaal geen vrijgezellen op zoek naar een vlam en face it, ik ging er geen gevonden hebben.

oktober 12, 2013oktober 12, 2013

waar om ’t even wie de hoofdrol speelt

Ik kijk ook. Een favoriet karakter in de serie heb ik niet, al komt Bram met zijn eeuwige grijns misschien wel in aanmerking. Eigenaardig dat de krant een tv-serie afschildert als “image damage”. “Lang gestudeerd, een drukke job, maar toch fan van de populairste soap van het moment”. Heeft zoiets ooit met diploma’s te maken? En wat zegt een diploma eigenlijk? Ik heb jaren geen hoger diploma gehad, nu heb ik het na volwassenenonderwijs wel, en ik blijf hetzelfde werk uitoefenen als daarvoor. Plus: ik blijf naar “Thuis” kijken, net als ik deed voor mijn studies. Wie wil nu Nancy en de Cara-pils missen of Eddy met zijn enkelband. We noemden onze eerst kip Peggy naar het gelijknamig personage uit “Thuis”, ondertussen is onze ergernis van Peggy naar Franky verschoven. Ik zeg “we”, want we kijken samen. En maar gokken hoe Luc zal uit de serie gaan, zelfmoord denk ik. Een overdosis pillen gecombineerd met korten drank. Of dramatischer. . . van een brug springen of zoiets. En over dat stomme diploma-gedoe, verdikke zeg, alsof een advocaat zoveel beter is dan een verpleger of een loodgieter. Dat je zogezegd uit de kast komt omdat je naar “Thuis” kijkt, daar kan ik alleen maar eens meewarig mijn hoofd over schudden. Tssss

oktober 7, 2013november 15, 2013

“Nee Jeanke, niet op de mond!”

Het was weekend. Vandaag nog steeds. Vrijdag namen we samen een vrije namiddag. Er werden winterbotten gescoord, ik zocht ze in het zwart, vond ze nergens, of toch! In de Bent. Nadat ik ze gekocht had in het donkerdonkerbruin bij Torfs uiteraard. Soit, mooi vind ik ze sowieso, we gaan daar niet dramaqueenerig over doen. Toen we daar dan toch in de buurt waren gingen we gaan informeren om het sterretje in onze voorruit te herstellen. Ik gokte op 100 euro kosten, Pieter op 50. Jammergenoeg had ik gelijk (en gelukkig had ik de botten al gekocht alvorens we dat hoorden). “Ahja, maar een nieuwe voorruit dat kost u 600 euro hoor madamtje” Als mensen hun gelijk al hebben en ze willen het daarbovenop nog eens halen dan zeggen ze dikwijls “madamtje”. Als ze je nog willen overtuigen dan gebruiken ze dikwijls “mevrouw”, dat past meer bij een aarzelende zin. “Ja mevrouw, ik zou u toch aanraden om dat te herstellen”, dat klinkt alsof er nog ruimte is voor onderhandeling, bij “Madamtje, die nieuwe voorruit zal u veel meer kosten”, ja daar heeft hij uiteraard al gelijk in. . . (tenzij u een voorruit kan vervangen voor 100 euro?)

Ik ging ook het voorbije weekend naar de gezinsbondbeurs. Ik kan er niet aan doen, maar als ik daar dingen vind aan één tiende van de winkelprijs, en dat is nog degelijk en schoon materiaal, heel mijn dag is dan goed. Toch werd ik nog aangesproken over het feit dat ik een keukentje kocht voor mijn zoon. Of sloeg dat op het stofzuigertje dat ik er gratis heb bij gekregen? Zoiets kun je toch niet laten staan? Een mini-waterkokertje en een mini-broodroostertje (zit nog in de zak die ze erbij gegeven hebben)!

Bij het schikken van mijn fruit bekwam ik een autistische fruitschaal. Als er nu een mandarijn gegeten wordt moet je er meteen een sinaasappel, een banaan en een appel bij eten om het evenwicht te bewaren.

En deze morgen bij het maken van het weekendkruiswoordraadsel kwam “Flip” ineens in mijn gedachten Maar dat zal het juiste antwoord wel niet zijn op onderstaande opgave. Wat is me dat nu eigenlijk ook voor een vraag? Een naam voor een papegaai? Dat kan toch vanalles zijn? Vijf letters. Ik heb geen idee, als ik ooit een papegaai zou hebben zou ik hem Jeanke noemen. “Jeanke! Moei bitjes en?! Zeg ki danke, zeg ki danke!” Ik zou er weer veel te veel in opgaan. The crazy parrot lady. Maar zoentjes geven aan Jeanke, neen, dat niet, dat zou erover zijn. Subiet nog een stuk uit mijn lip gebeten.

oktober 6, 2013

Duvelse kilo’s

Tien pakken suiker. Pakken van een halve kilo, welteverstaan. Daarover juich en stoef ik momenteel. De cijfers op de weegschaal blijven naar beneden gaan en tegelijkertijd blijft mijn courage omhoog gaan. Het lopen gecombineerd met het dieet lijkt effect te hebben. Ik heb ook niet het gevoel dat ik veel moet missen behalve wat kaak-vet. Misschien at ik echt wel heel veel sneukeling zonder dat ik het besefte. Nee, ik besefte het eigenlijk wel, maar de hoeveelheid snoep werd gefilterd in mijn hersenpan. Een pralineke (mmm, ’t zijn witte, vlug nog één pakken), een zure spek (ééntje kan geen kwaad. . .elk halfuur), een handjevol nootjes (alléé, nog het andere handje vol, de zak is dan uit), een halve zak chips (de andere helft at ik al de dag ervoor op). Het waren altijd maar kleine beetjes, maar die maken het verschil blijkbaar. En den drank hé. Den drank is den duvel. Of is Duvel den drank? Het klinkt alsof ik elk weekend liters achterover kapte, niet dus, maar ik drink wel graag een pintje, een tripel karmeliet, een donkere leffe of zo’n mierzoete Kriek Max nu en dan. Behalve de lijn, de gezondheid, de kilo’s, het herwonnen zelfvertrouwen, mijn goed gevoel doe ik het ook hiervoor:

Dit vind ik zo’n prachtige combinatie, daar mogen toch geen lichaamsoverschotjes in te vinden zijn. (Ik besef natuurlijk wel dat dit geweldige rokje in combinatie met die bloes al volledig uit de collectie zal zijn tegen dat ik in zoiets zal passen, ALS ik er al ooit in pas, maar ik kan het idee bewaren tot in februari, tot ik naar twee huwelijken moet). Of misschien vind ik wel iets anders dat me heel goed past bij Mieke in de Baudelostraat in Gent.

oktober 3, 2013

reCYCLEbin

Zeven kilometer, enkele rit. Zo ver rijd ik naar mijn werk. Ik hoor alle file-lijders denken: “LUXE-PAARD! Dat doe je toch niet met de auto zeker??”. Baja meestal toch wel, om 6u15 beginnen of werken tot 22u, het is precies niet dat ik dan gelijk de die-hards mijn fiets al om 5u sta op te blinken. Maar op mijn “normale” werkuren lukt het sinds deze week wel. Met de fiets ben ik een kwartier langer onderweg maar ik heb minder moeite om parkeerplaats te vinden wat dan weer tijd bespaart. Toch is dat fietsen niet zo evident, zeker niet met een stoutbeen als het mijne, gelukkig valt het nog mee. Heuvel op, berg af, dat wel, maar met vitessen en met de radio door de oortjes is het zelfs aangenaam te noemen. Het is ook telkens een ontdekkingstocht op de fietsbaan. Gespot deze week:

* een toegeknoopte frituurzak, inclusief alles wat leeggegeten werd

* een natgeregende schoen

* een houten constructie in de vorm van een geo-driehoek

* paardjeskaka

* beukennootjes

* een dode poes (roadkill!)

* glasscherven

* een gesmeusd konijn

* auto-onderdelen

* dodepoezendarmen

* een zwarte bananenschil (Mario Kart iemand?)

* eikels (maar die kom je op de autobaan ook tegen)

* en wat zal het volgende week zijn?

Niet te doen wat er allemaal uit auto’s vliegt blijkbaar. Men zou mijn auto een rommelbak noemen maar ik gooi toch nooit afval door het raam (behalve een occasioneel klokhuis, maar dat verteert). Dan nog liever een stort in mijn auto. Of ik moest mij zo’n ding aanschaffen:

Of een nieuwe attitude. Dan hoef ik mij helemaal niets aan te schaffen. . .

september 29, 2013september 29, 2013

Piet, Herman en Frank

Ik heb Piet Piraat gezien gisteren. Terwijl ik dit herlees komt er meteen “schip ahoy hoy hoy” in mijn hoofd, great, shut up! shut up! shut up! Het was Den Echten (althans volgens mijn bewoners op het werk die dat zo mooi kunnen zeggen). Het is ook een manier van uw geld verdienen, in een piratenkostuum op een podium gaan zitten en foto’s nemen met kindjes. Ik vraag me af of de leeuw van Bellewaerde evenveel verdient voor een gelijkaardige acte de présence. Maar beide jobs mogen ze hebben, ik zweet al als ik er nog maar aan denk.

Deze morgen maakte ik me de bedenking. . . zou de zondag nu niet de enige dag in de week kunnen worden waarop het gepermitteerd is om in peignoir en savatjes naar de bakker te gaan? Iedereen zou er dan wel zo moeten over denken, anders zou het een beetje eigenaardig zijn, zo peignoirs tussen de maatpakken die naar de kerk gaan. Je levensstijl is er ook meteen mee verraden. Iets wat ik nu dus ook meteen doe, want ik hou van mijn peignoir. Pieter zegt dat ik hem moet weggooien omdat hij grauw is, maar ik vind waarschijnlijk geen zo’n stuk meer. Ik vermoed dat de high society ook meteen een verschil zou maken tussen weekdag-peignoir en zondagse-peignoir. Want wat zouden de mensen wel niet zeggen moest ik met mijn grauwe peignoir achter mijn verse pistolets gaan. Mijn overbuur ziet me hoogstens eens buitenkomen achter de krant en als je bij ons blijft slapen krijg je hem gegarandeerd ook te zien, maar dat is het zowat. Grauw dus.

Ohja en ik heb mijn eerste (en enige) pintje van dit weekend reeds gedronken deze morgen in de brandweerkazerne. Ik had prijs! Niet het pintje, maar een bon om bloemetjes te kopen. De dag van de lotjesverkoop moest ik scharten achter stukken van 2 euro, maar het heeft iets opgebracht, 20 euro , dat wordt een orchidee! Jahei! We waren trouwens twee schooiers, ons laten trakteren en tot de vaststelling komen dat we zo’n 4 euro bij ons hadden, volgende keer, beste mede-winnaars, volgende keer is het onze toer.

En ik kan er mij nog steeds in verwonderen, maar ik blijf het ook steeds vergeten. Frank Galan is de broer van Herman Van Molle. Kan Frank nu nog meer on-Herman zijn? Die twee, komen die uit dezelfde moeder? De gebronzeerde Frank en de excuse-my-french Herman, pafferige Herman Van Molle. Hij is toch een beetje pafferig. Of is papperig misschien het betere woord. Niet dat Herman niet cool is ofzo, hij rockt. Maar alléé, Frank en Herman, samen aan de tafel op nieuwjaarsdag, taartjes eten en enveloppen uitdelen aan hun petekinders. Neen jong, er was een facteur int spel. Dat kan niet anders.

Facteurwerk. Definitely!

september 27, 2013september 27, 2013

De consequentiefase

Als er nu één eigenschap is die ik mezelf niet toeschrijf dan is het wel koppigheid. Ik blijf geen dagen kwaad, ik blijf niet pertinent “neen” zeggen als ik mijn gedacht niet krijg. Mijn peuterpuber daarentegen kan er ferm weg mee. Het heet dan ook niet voor niets “de koppigheidsfase”, hey, sommige dingen zijn wel heel duidelijk en rechtdoor in hun benaming. Omdat hij gisteren quasi niets at wil ik dat hij vandaag een boterham eet bij zijn ontbijt. Hij is echter alleen geïnteresseerd in spelen met de doos nieuwe auto’s die hij van een lieve vriendin doorkreeg. Compromis: “Je eet eerst een boterham, en dan mag je spelen met je nieuwe auto’s”. Wenen, pantomime, roepen, met de handjes kloppen op de billen, op en neer springen, op zijn hollands roepen “nej nej nej”, de boterhammen vliegen meermaals naar het midden van de tafel. Het lijkt geen effect te hebben, daarop neem ik de doos nieuwe auto’s en zet ze in de garage, iets wat nog meer getier en gebrul veroorzaakt. De boterhammen laat ik liggen op de tafel en de boodschap is duidelijk: eerst boterhammen, dan spelen. . . Het monstertje beslist om van tafel te gaan en met zijn “oud” speelgoed te gaan spelen. Soms komt hij vragen om de nieuwe auto’s, en de blauwe brommer. Ik toon hem de boterhammen en zeg dat hij pas mag spelen met de nieuwe auto’s als de boterhammen op zijn. Wat een hele fijne ochtend kon zijn met nieuwe auto’s ontdekken verandert in een ochtend met wenen, jammeren, roepen. Kortom. . . fantastisch. Consequent zijn is altijd de saaiste oplossing. Ondertussen blijft hij koppig neen zeggen en blijven de auto’s in onze garage staan, is de sfeer onder nul en is mijn humeur verpest. Hij is wel zijn oud speelgoed aan het herontdekken. Soms vraag ik me echt af wat het allemaal oplevert, dat strijden, die ruzie’s. Ik wil de boevrouw niet spelen maar tegelijk wil ik graag dat hij iets eet. Ik wil in mijn vrije voormiddag een leuke tijd met mijn zoon maar zo’n situaties zijn absoluut een dieptepunt. Als het wenen mij nader staat dan het lachen komt hij ineens in de keuken bij me “stuutje eten?”. We gaan aan tafel, ik bied hem de boterham aan, hij eet die op tot de laatste kruimel. “Nog een stuutje?” vraagt hij. Hij eet nog een beetje van een tweede boterham. Ik triomfeer niet, ik ben alleen blij dat hij iets eet. En dat hij zijn nieuwe auto’s kan ontdekken. . .

september 22, 2013

Mazeltofkes!

Een mening is vlug gegeven, en soms is het onnodig om die te spuien. Horen, zien en zwijgen is in meerdere gevallen de betere optie. Bepaalde situaties of gebeurtenissen kan ik beter plaatsen door er eens goed over door te denken. Of het op mijn blog smijten, thah!

* vrouwen met een BitchyRestingFace, geen mening over, daar kun je niet aan doen. BRF is je gezichtsbouw, en dat krijg je mee van je geboorte. Maar als BRF-vrouwen tegelijkertijd ook een BitchyMovingFace hebben, dan kun je je al eens de bedenking maken van “eila, not in my club!”

* een weekendje afstappen van het dieet. Ahja ik sta al een maand op dieet. Het is niet meer spekken-galore of “laten we eens een uur na het middagmaal pannenkoeken bakken”. Gisteren vroeg iemand al “amaai, je bent nogal afgeslankt zeker?” Glans glans. Dan is het wel een beetje lame als je antwoordt dat er eigenlijk maar een grote drie kilo weg zijn. En het schuldgevoel dat ik vandaag heb na twee avonden uit de band springen is er alleen maar groter op. Ik was eindelijk deze week voor de eerste keer in maanden die lelijke 8 kwijt. Die 8, twee rondjes op elkaar, stond gelijk aan de twee laagjes boven mijn broeksboord. Deze morgen was hij er terug, maar vanaf vandaag is het weer magere yoghurt, fruit en sport. En totaal negeren dat er nog drie kleine zakjes chips in de voorraadkast zitten. De voorraadkast in het washok. Boven de diepvries. Onderste schap rechts.

* de rokende zwangere vrouw. Of de drinkende zwangere vrouw. Twee keer fout. Mijn mening. Kleine baby’s horen niet te drinken of te roken. “Maar de dokter heeft gezegd dat ééntje geen kwaad kan”. Ahja doe maar nog eens vol dan.

* de naar-ons-huis-staarders. Dat komt ervan als je in een gehucht woont en de woning van de lokale stierenboer overgekocht hebt. Ineens is het blijkbaar spectaculair als daar nieuwe ramen in zitten. “Amaai, ’t is nogal veranderd” Enkele weken geleden stond hier gewoon een hele groep gebloemde rokken op straat naar ons huis te kijken, commentaar inclusief. In het begin dat we hier woonden heeft Pieter er nog enkele “van ons erf” moeten jagen. Ze wilden den hof eens inspecteren en de buren nog eens goed blameren.

* de naar-mijn-buik-staarders. Is zij nu zwanger of is dat nu een 8-buikje? Het is een 8-buikje. En het voorbije weekend kon ik alle insinuaties nog eens ontkrachten door lekker te aperitieven met voldoende cava. Iets wat ik anders niet zou doen (zie twee punten hierboven) tenzij ik op dieet zou staan, maar gelukkig sprong ik uit de band het voorbije weekend. Een drinkende dieetende vrouw. . . fout. Maar tegelijkertijd was even van het dieet afstappen ook meteen een middel om de loerende buikkijkers af te schrikken. “Nog een beetje cava mevrouw?” Bwah, tis gin seule!

* de DJ die door de micro roept. Fout. Negen van tien fout. Gisteren was er één van die negen van. Vooral de op-VJ-Tony-wijze “Komaan, meisjes van plezier!” was het toppunt. Dachten we. Tot hij drie keer “mazeltov” meebrulde bij The Black Eyed Peas en “Shaken met die heupen meisjes!” erbij smeet. Het was toch amusant hoor. Dj’s uitlachen is namelijk een middel om van mijn BRF af te stappen.

september 17, 2013september 17, 2013

Poetin en Bush

We kunnen elkaar hier nogal eens op stang jagen. Aangezien we beiden vatbaar zijn voor catchy liedjes “Ah, ‘tis kabouter Plop op TV. De kabouterkermis staat weer in het bos! Olei!” of “Wickie De Viking, hey hey Wickie, Wickie Wickie Hey!” Fucking Viking. Het is niet eens een mooi tekenfilmpje. We hoorden het gisteren nog nascanderen door de babyfoon. Aan de andere kant kan ik ook cranky worden als er voor de tweede keer Foo Fighters gedraaid wordt op stubru en mijn lief mij daar nog eens op wijst. Geen Foo Fighters-liefhebber ik. Als enige op de wereld. Ik weet het. Sommige nummers heb je beter ook helemaal niet in je hoofd, zoals Wuthering Heights van Kate Bush. Niemand kan zoiets zingen zoals het hoort, echt niemand. Het is zelfs in de auto niet gepermitteerd om dit mee te zingen, ik vermoed dat het sterretje in mijn voorruit vlugger zou doorbarsten dan gedacht. Ik versta er ook totaal de tekst niet van “it’s true, it’s me, oh katy, oh come home now” of zoiets.

Over sterretjes in de voorruit, ik zag de meneer in de autokeuring deze morgen daar eens over wrijven, dacht bij mezelf. . .”shit, dat komt hier niet goed”. Hij dacht hetzelfde toen hij mijn auto niet eens kon starten. Ik moest hem zelf uitleggen dat hij de embrayage moest induwen alvorens op de startknop te duwen. Bleek die kerel geen West-Vlaming te zijn en moest ik dan zelf gaan nadenken over het mooie woord voor embrayage. “De koppeling ingeduwd houden!” riep ik naar de beschaamde autotechnieker. Een beetje leedvermaak borrelde op. En een beetje compassie ook. Dat heet dan weer medelijden in het schoon Vlaams. Ohja, en Poetin was daar nergens te bespeuren deze keer. . .

september 14, 2013

Mijn naam is Lieselotte, ik blijf een roker. In koor: “Dag Lieselotte”

Sommige zelfstandigen bouwen zo’n mooie zaak uit, tot in de puntjes gerenoveerd, mooie gevel, alles erop en eraan. Jammer genoeg plaatsen ze dan zo’n zwarte borden voor de deur waarop ze in witte (of nog erger: gekleurde) stift hun promoties aankondigen. Niet dat die borden afgrijselijk zijn, maar het is soms zo’n zootje op die dingen. Verschillende handschriften door elkaar, schots en scheef, veel!!! te!!!! veel!!!! uitroepingstekens. De grootste horror is toch echt wel: spelfouten. Ik ben niet vrij van zonde, ik maak ook spelfouten, maar ik krijg toch wel de hibbie jibbies als ik zo’n zwart bord passeer waarop staat “spagetti” of “rebbetjes a volenté”. Hell, het doet soms pijn aan mijn ogen. Ik heb soms goesting om uit mijn auto te springen en het te corrigeren.

Ohja, en behalve mij ergeren aan zwartebordenspelfouten kochten we gisteren ook de laatste azalea aan de stand bij de Aldi.

Nu nog hopen dat het plantje het overleeft, anders is dat maar triestig opgekomen tegen kanker. Vroeger waren we ook steeds van de partij op de fuif voor Kom Op Tegen Kanker. De eerste keer dat ik daar kwam had ik schrik, als ik een sigaret opstak, dat ik daar ging scheef bekeken worden, want dat leek me zo ongepast. Bleek dat helemaal geen probleem te zijn, in die tijd mocht je ook nog binnen roken, nu lijkt dat allemaal zo irreëel. Ik heb ooit op het werk gerookt, aan de eettafel tijdens het koffiemomentje. Ik kan het mij helemaal niet meer voorstellen dat ik dat zou doen. Ik rook gelukkig al jaren niet meer. Zo lang dat ik tijdens het typen van deze zin nog steeds aan het denken ben hoe lang ook al weer. Toch blijf ik altijd een beetje een roker, ik kan het niet helemaal van mij af schudden. Ik begrijp rokers nog steeds. Ik ga nooit iemand pushen om te stoppen ook al heb ik het zelf gedaan. Mensen die zeggen “ik hou er zoveel van”, ik kan daar inkomen, ik hield daar ook van. Ik genoot van mijn sigaret. Als ik een lange periode moet wachten mis ik dat nog steeds of als ik hevig geschrokken ben denk ik soms aan een sigaret. Rokers die een asbak zoeken bied ik spontaan mijn leeg blikje aan, en als ze naar buiten vluchten na het eten om er ééntje op te steken erger ik mij niet, rokers doen dat nu eenmaal. Maar als ik de prijs op de verpakking van mijn merk vergelijk met 9 jaar geleden (ik weet het ondertussen weer dat het al zooo lang geleden is) dan is dat laatste beetje goesting op slag verdwenen. Shit man, als je rookt moet je echt geld hebben. Zeker als het sigaretten zijn, 19 sigaretten kosten 5,2 euro. Mijn laatste pakje kostte mij 3,10 euro denk ik. Ohja, en voor de gezondheid en al ook hé, daarvoor zou ik ook niet meer herbeginnen. Gow. . .