Als tien mensen mij zouden beschrijven zal er bij 8 van die 10 mensen zeker het woord “rustig” of “chill” terug te vinden zijn.  Can’t blame em, ik vind mezelf ook rustig en chill.  Mijn lief volgde laatste een cursus mindfulness, toen ik de pagina’s doorbladerde met de tips vond ik niet dat ik veel moeite moest doen om mezelf mindfuller te maken.  Ze hadden mij beter als draaiend object gebruikt in die cursus “kijkt allemaal naar deze persoon: zo ziet mindfull eruit in de praktijk mensen” en dan zou ik een paar reverences maken en tegelijkertijd mijn armen openzwaaien en ping ping, money in the pocket.

Het is nochtans niet altijd zo.  Er zijn ook dagen dat ik mij erger aan de dingen rond mij.  Al komen die maar weinig voor (aaaah, André Hazes! update: tis Paul De Leeuw…:-)).

*  De perfecte moeder.  Niet het feit dat ze perfect is, dat ze er altijd uitziet alsof ze naar een receptie moet, vermoedelijk dagelijks een driegangenmenu op tafel tovert en ik wed erop dat ze kan meepraten over naaipatronen, neen.  Het is het feit dat ze mij negeert en doet alsof ik niet besta. Ik kom haar regelmatig tegen, soms staat ze te praten met een persoon waar ik ook mee sta te praten, en toch blijft ze me negeren.  Ze kijkt straal door me.  Als ik haar ken, dan moet zij mij toch ook kennen??  En what the hell heb ik haar eigenlijk misdaan?

*  Mijn gsm.  Een smartphone sony xperia, bijna 2 jaar oud.  Doet nooit wat ik wil dat hij doet.  Eerlijk is eerlijk, ik heb dikke vingers en veelal zit ik gewoon op het verkeerde icoontje te tappen om een bewerking uit te voeren.  Maar soms staakt hij ook gewoonweg.  Dikwijls bij de dingen waarvoor hij in eerste instantie dient: bellen en smsen.  Als ik een deftig telefoongesprek wil voeren dan valt de verbinding weg.  Wil ik een sms versturen dan moet ik het ding soms heropstarten omdat er altijd zo vies geel sms-icoontje komt roepen: “kan niet verzenden”.  Wat?  Kan niet verzenden?  ’t Is verdikke al dat je moet kunnen, stom spel, en waarom niet? Mijn nokia 3410 uit de jaren stilletjes verzond altijd een sms, no mather what!  Maar dan komt er geen antwoord want hij staakt.

* De armspieren van mijn echtgenoot.  Al drie keer heb ik het hem gezegd, misschien, als ik er eens over blog, dat hij er echt wel eens aandacht voor zal hebben: DE HANDREM!  Ik krijg dat ding niet meer naar beneden als hij die keihard opgetrokken heeft.  Zelfs met twee handen krijg ik met de meeste moeite van de wereld dat ding open.  Er zal een dag komen, en die komt er, mark my words, dat ik effectief niet ga weggeraken.  De vorige keer had hij geluk en stond auto nummer 2 nog op de oprit, ik kon vlotjes wisselen van wagen.  De volgende keer is het pech voor mij, (maar nog veel meer voor hem -typte ze vijandig-)

*  Kruimels.  Konden ze maar een brood uitvinden dat niet kruimelt.  Kruimels op de grond, kruimels op tafel, op de keukentablet, vreselijk.  En elke dag zijn ze er hé, geen dag zonder kruimels.

* De schoendoos waarin ik mijn ondergoed bewaar.  Wie bewaart er nu zijn ondergoed in een schoendoos?  Ja ik ja, en niet zomaar een schoendoos: een te kleine schoendoos.  “Ewel, begin dan een tweede doos hé” hoor ik u denken.  Ahja, inderdaad, dat kan ik doen.  Al vergeet ik dat telkens en erger ik me als ik mijn onderbroeken boven op mijn beha’s toren.  Tegelijkertijd hoop ik dat ze niet omvallen en al mijn plooiwerk voor niets is geweest.

* Mijn uitsteldrang.  Zo kan ik veel te lang wachten met een dom taakje en me blijven ergeren aan het feit dat het nog niet is gebeurd.  Ahja, kijk naar die schoendoos.

* Mijn verloren kbc-online-bakje.  Dit is zowat het enige object in ons huis dat steeds op dezelfde plaats ligt en nu kan ik het nergens vinden.  Ik zou de app van kbc online kunnen installeren om mijn bankaffairen te regelen.  Maar mijn gsm staakt daarvoor teveel.

Het zijn slechtst een paar werkpuntjes in mijn verder stressloze bestaan.  Ik fret er ook mijn kas niet voor op, het is nu zo.  Kruimels zijn kruimels, en ook al doe ik het wel, mij eraan ergeren verandert de zaak niet.  Al zou het leven toch veel toffer zijn zonder kruimels.  En met een extra ondergoeddoos.

 

Pouring misery down on me

Gisterenochtend kwam onze kat toe met een levende mol in haar bek.  Zoals het een goeie jager betaamt speelde ze nog eventjes met het dier om het daarna de genadeslag toe te dienen.  De natuur kan wreed zijn.

wpid-dsc_1127.jpg

Dat was gisteren.

Frisse lucht waait moeizaam door het schuifraam deze avond.  De warmte baande zich toch een weg door ons huis en stapelde zich langzaam maar zeker op.  Hoeveel rolluiken we ook trachten dicht te houden, de hitte zit toch binnen.  De voorbije dagen moesten we vier keer vluchten voor regen en onweersbuien.  Op zaterdag bevond onze geplande barbecue zich onder de parasol.  Funny enough stopte het met stortregenen als al het vlees gebakken was.  Ik vermoed dat het Moeder Natuur haar manier was om ons aan te sporen meer vegetarisch te eten.  Vanmorgen eindigde ons rommelmarktbezoek onder een partytent, gelukkig hadden we toen reeds een geweldige houten terraston gescoord.  Deze middag ruimden we net op tijd de gedekte tafel af buiten om even later de regen over onze nieuwe klinkers te zien spetsen.  Na de middagbui -die overigens na het middagmaal weer voorbij was – echt the universe is trying to tell us something– klemde ik mijn zoon tegen me op de kevertjesbaan in Bellewaerde.  Terwijl we naar beneden roetsjten kletterde de regen in onze smoel.  Even later paaiden we hem met een veel te duur artificieel smakend ijsje onder -wederom- een parasol.  Parasolregendruppels veranderden in watervallen gekleurd door het rood van de Coca-Cola-reclame die ons voor de bliksem behoedde.  We zaten droog maar het weer maakte wederom een einde aan onze planning.  Ik kon het kleintje een verhaal over “de leeuw moet nu vlug gaan schuilen in zijn leeuwenholletje voor de regen” wijsmaken terwijl we na een uurtje (gelukkig kozen we ook dit jaar voor een abonnement) terugkeerden naar de propvolle parking.  En nu is het rustig.  De vogels fluiten hun avondconcert.  Het contrast met de hagelstorm die de voorbije nacht over ons huis woedde kan niet groter zijn.  David Dehenauw wist te vertellen dat een hagelbui gemiddeld 6 minuten duurt.  Wel in die gemiddelde 6 minuten werd ons pas klaargemaakte zomerterras omgevormd in een hagelsteen/modderboel.  Mijn echtgenoot moest om 00u45 onze tuintafel bij de buren gaan zoeken, er was een kabouter weggevlogen samen met een vensterbankbloembak en de mooie bloempot die ik als attentie van onze barbecuevrienden had gekregen (op de foto van gisteren zie je hem nog mooi blinken op de tafel buiten) werd op de glijbaan teruggevonden.  Zo jammer.  Het mooie potje was aan alle randen een stukje kwijt, de bloemetjes waren doorweekt.  Ik besef maar al te goed dat we veel geluk hebben gehad, er zijn mensen 10 km verderop wiens dakvensters werden doorboord met hagelbollen de grootte van een vuist.  Er wordt weer onweer en hagelslag verwacht maar vandaag zijn we voorbereid.  Alles wat los kan vliegen staat binnen of zit vast.  Ik wacht rustig met mijn mollenvanger op het voorspelde onweer.

 

wpid-img_20140609_073726.jpg

 Een geamputeerde arm en zijn werkmateriaal kwijtgespeeld in de strijd.  Een echte oorlogsheld!

 

 

Weggegooid met het vruchtwater

Sinds wanneer het zo is, ik vermoed -cliché, maar clichés blijken toch heel vaak te kloppen- sinds het ontdekken van het moederschap, dat ik veel van mijn negativiteit heb laten varen.  Rondom ons ken ik mensen die het negatieve in de dingen heel vaak belichten.  Ze hebben ook wel meestal gelijk dat ze die dingen belichten, ik noem ze voor het gemak de criticasters.  Ze zijn kritisch.  Over alles.  Dat maakt hen scherpzinnig, vol betere ideeën.  Doordat ze kritisch zijn, staan ze misschien iets bewuster en daarmee ook verder in het leven dan ik.  Ik ben eerder chill, op mijn gemak en ik trek me van weinig dingen aan.  De laatste jaren leerde ik vooral dat situaties de neiging hebben om vanzelf op hun pootjes te vallen en indien ze dit niet doen,er gerust hulp mag gevraagd worden aan iemand.  Vermoedelijk doordat ik weinig tegenslagen gekend heb.  Ik ben niet getekend door het leven, dat ik daar blij om ben hoef ik niet uit te leggen.  Maar rondom mij zie ik mensen hollen, rennen, negatief zijn, geen tijd voor niets hebben.  En dan kan ik het niet laten om te denken “doe eens rustig, je komt er zo ook wel”.  Ik vermoed dat zoiets zeggen olie op het vuur gooien is dus zeg ik meestal niets.  Het klinkt alsof ik lamme goedzak ben, nee, ik laat de dingen mij minder raken dan vroeger en ik geniet van de kleine dingen in het leven.  Mijn zoon die ligt te snurken als ik hem nog eens ga toedekken voor ik ga slapen, een roman waarbij ik mezelf moet dwingen om hem neer te leggen omdat mijn ogen dichtvallen van de slaap.  Een nieuwe chocopot opendoen en de eerste koffie in de ochtend.  Mijn echtgenoot, samen zingend met onze zoon terwijl de badrituelen verlopen.  Het leven is hier en nu.

Damn you oude kraken

Mijn zoon is een carnivoor.  Hij weet perfect in welke winkel hij een schelletje krijgt en waar er niets te rapen valt.  Bij de GB scoort hij altijd.  Tenminste, als het de lieve gezette jongedame is.  Vandaag was het een jobstudent.  Ze had al niet gehoord dat ik gebeld had, evenmin als ze had gehoord dat de kleine munchkin al een tijdje “een schelletje” had zitten zeggen.  Ze leverde mijn varkensgehakt (ongezond! shame on me!) en bedankte vriendelijk om verder te gaan naar de volgende klant.  Zonder schelletje.  Ilja zag het voor zijn ogen gebeuren en ik kon zijn hart horen scheuren in zijn borstkas.  “Een schelletje!” Maar helaas pindakaas.  Ik probeerde hem nog te paaien met het feit dat hij een schelletje van mijn zigeunersalami ging krijgen in de auto maar het was gene moyen. Ik zag hem denken: tijd om een staaltje pantomime in gank te steken.  Allah-groetend-gewijs smeet hij zich voor de vleescounter op de grond, wenen, roepen, peuterpuberen.  Ik pakte de kar en zei dat ik verder ging rijden.  Hij bleef verder Allah groeten tussen het varkensvlees.  Negeren, dacht de opvoeder in mij.  Maar dat was buiten de oude garde gerekend.  Er liepen er een vier-tal rond.  Oude madams en bejaarde meneren.

Bejaarde meneer met Buddy Holly bril maar dan met vleeskleurig montuur:”Hohoh, hij heeft nogal karakter zeg!”

Oude madame met gehaakte handtas:  “Gow wi, manneke, ga maar mee met je mama”

In mezelf dacht ik: godverdomme laat hem toch gerust

Net gepensioneerde oma met grijs haar: “Ga je een keer bij mij komen?”

oh boy, daar komt nog meer gebleit van, can you blame him?

Oudere meneer met drie boodschappen: “Alléé, sta maar recht hoor ventje, je broekje zal vuil worden!”

maar zwijg dan toch, bende moeiallen!  Arrggh!

Mijn aansporingen om hem gerust te laten bleken het omgekeerde effect te hebben, zeker toen ze hoorden dat hij eigenlijk graag een schelletje wou.

“Maar dat ventje, heeft hij nu geen schelletje gekregen?” “Maar manneke toch, ik ga er ééntje vragen”

Wenen, bleiten, roepen.

Ik zei nog verschillende keren “neen, je krijgt geen schelletje op die manier” wat de oude madamtjes dan weer omgekeerd interpreteerden “maar alléé, als hij nu een schelletje wil, geef dat kind een schelletje”  Alsof ik de ontaarde moeder was die haar zoon iets weigerde.

Tegen de jobstudente aan de vleescounter commandeerden ze dat ze er ééntje moest afdoen.

En dat deed ze.  Hij kalmeerde, kreeg er nog een asjeblieft en een dankuwel uit.

En zo kreeg hij aandacht, een schelletje en zijn gedacht.

Consequent opvoeden mijn gat.

U kijkt toch ook?

IMG_5959 IMG_5963

In onze “achteruit” zwermen er de laatste tijd hele gangs met vogels.  Ik kan niet inschatten hoeveel het er zijn, maar de bewegingen die ze in groep maken zijn prachtig.  Allen samen zwermen, allen samen neerstrijken.  Het is hallucinant om naar te kijken.

Ik voel me een beetje the perfect housewife de laatste dagen.  Er werd de voorbije dagen nogal wel opgeruimd, gepoetst, geboodschapt.  Gisteren bakte ik pistolets, voor de eerste keer in mijn leven!  En wat bleek: makkie!  Het kneden plakte een beetje maar voor de rest was het een pistolet of cake!

IMG_5969

En lekker ruiken dat zo’n rijzende pistolets doen!

IMG_5980

Mijn meme gaf de tip om geen te grote bolletjes te maken, omdat het eigenlijk kleine broodjes zijn en niet echt pistolets zoals je op zondag in de bakker koopt.  Ze zijn dus iets zwaarder maar ze smaken voortreffelijk!

IMG_5981

Uit een kilo bloem haalde ik zo’n 33 kleine broodjes, uiteraard als je gaat tellen kun je zien dat ik er (samen met Ilja) al van gesmoefeld had alvorens de kodac boven kwam.

wpid-DSC_1032.jpg

Ik ging ook bij de andere meme gaan “waken”.  Ik noem het niet zo graag waken, want eigenlijk is ze nu iets beter dan ze voorheen was.  We wasten haar haar en probeerden er krulspelden in te leggen.  Laat ons zeggen, als je niet weet waar je mee bezig bent (zoals mijn moeder en ik vrijdagochtend), dan blijk je helemaal geen krak in krulspelden inleggen.  Die dingen hebben de neiging om serieus tegen te werken.  Ik spotte er ook bovenstaande tassen in de kast.  Geweldig toch, met die felle bloemen.  (Jammer van de slechte foto).

IMG_5958

Mijn zoon was een matroos tijdens het carnavalsfeest op school vorige week.  Auw, mijn moederhart!  Gruzelementen! (hij was trouwens een wafel aan het smoefelen op de foto, hij loopt er gelukkig niet altijd bij met koekenmul aan zijn kaken, zo erg is het niet gesteld met mijn moederschap)

naamloos

We namen deel aan een quiz waarbij we overtuigd waren dat we Emiel Goelen op een foto zagen verschijnen. “We gingen er onze hand voor in het vuur steken dat het Emiel Goelen was!  Ja!  ’t Is 100% zeker Emiel!”.  Best dat we het niet gedaan hebben.  We eindigden 20ste van de 28.  En dat was al een verbetering bij vorig jaar!  (bovenstaande foto is dus wèl Emiel, hij geleek er echt goed op, we hebben zelfs niet geluisterd wie het dan wel was op de quizfoto omdat we zo danig aan het lachen waren met onszelf).

In sickness and in health

De ene dag is al plezanter dan de andere.  Dat is het leven vermoed ik.

Op goeie dagen:

wpid-DSC_0994.jpg

Brengt je zoon dummy’s mee van school.  En is hij zo gewillig om deze met je te delen.  Aaaah jeugdnostalgie!

wpid-DSC_0993.jpg

Zijn er schoenen.  In mijn maat.

IMG_5876

Blijkt speelgoed blij te zijn.

IMG_5877

Ontdek je een geweldig nieuwe serie.  Dank u 8

IMG_5881

Gaat je orchidee open.  Eindelijk!

Op minder goeie dagen:

IMG_5909

Is er trunterigheid, gevolgd door koorts

wpid-DSC_1002.jpg

Dat gebeurt.  Oma’s worden opgebeld, school, buitenschoolse opvang en alle andere plannen worden geannuleerd.

En alles wat rest zijn koortsknuffels…

Pieter De Osteopaat is mijn nieuwe held

Na enkele weken heb ik er genoeg van.  Rond 5u word ik wakker en ik kan me niet meer bewegen zonder pijn in mijn onderrug.  Ik kan me niet meer draaien of ik kan op geen enkele manier blijven stilliggen zonder stilletjes om mijn moeder te kreunen.  Eens ik opsta (in feite: oprol, want ik kan niet meer normaal uit mijn bed stappen, precies weer 9 maand zwanger) trekt de pijn na een half uurtje weg en is er niets meer aan de hand.  Het is al zover gekomen dat ik nu al twee weken dagelijks voor 6u ofwel brood heb gemaakt , de afwasmachine geledigd heb of zelfs wasjes heb gedraaid.  Nogmaals: meer van dat! zou je roepen.  Maar ik zou liever slapen, want de vermoeidheid begint door te wegen.  Ik ging enkele weken geleden ook naar de tandarts met kaakpijn ter hoogte van mijn oor.  Ze sprak van een getoucheerd kaakgewricht en stelde een superduur afbijtplaatje voor om ’s nachts te dragen om de druk op mijn kaakbeen te verlichten.  Een boksbeugel zeg maar.  Wreed sexy. “fhow fyou fdoing fhoney?”  Voorlopig hou ik de boot af, ik ga liever soldenshoppen met dat geld en zoveel tandpijn had ik nu ook weer niet.  Maar de rugklachten die steeds erger worden deden me terug stilstaan bij de pijnlijke kaak.  En boy was I right, oh so right!  “Kunt u eens vooroverbuigen?”  De compromitterende houdingen waren broodnodig om zijn vaststellingen te doen.  Hij voelde iets fout aan mijn bekken, en ging toen over tot “ga maar eens liggen”.  Pieter De Osteopaat speurde langs mijn hals naar een plekje, pijnigde mij door er keihard op te duwen “’t is hier waarschijnlijk, dat doet pijn vermoed ik?” Ik beet bijna zijn hand af als reactie.  Even later gaf hij een ruk aan mijn nek en de hele boel kraakte.  Er zat een schakel in mijn bekken vast doordat ik onbewust teveel mijn stoutekaakkant ontzie en zo teveel het andere deel van mijn lichaam belast wat dan weer de pijn aan mijn rug veroorzaakt.  Dus de tandpijn was ferm verminderd maar pijn kruipt blijkbaar toch elders als je denkt dat je het te snel af bent.  Enkele kraakbeurten met voldoende zweet en gekajiet (ik overdrive soms wel eens) later stond ik buiten.  Binnen twee sessies zou het euvel moeten verholpen zijn en kan ik hopelijk weer slapen als een roosje.  Want daar was ik zo goed in.  In slapen als roosjes.

I only feel gravity and I wonder why

Het is weer zo’n op-mezelf-dagje.  Ik doe wat ik anders doe maar ik ben er mentaal niet mee bezig.  Op zo’n dagen zou ik vergeten dat ik bepaalde dingen al verwezenlijkt heb omdat ze op automatische piloot gebeuren.  Ik trappel naar de badkamer om de wasmand en dan blijkt de was al in de machine te zitten.  Meer van die dagen! zou je kunnen enthousiast roepen.  We maken er een wekelijkse gewoonte van!  Het voelt niet alsof mijn hele hoofd volgestouwd zit met allerlei drukdrukdrukdingen, integendeel, het voelt alsof het leeg is gelopen.  Alsof de druk in mijn hersenen afgelaten werd als een ballon, pruttelend in een kinderhand.  Om de zoveel tijd vraagt mijn lijf zo’n dagje en de dag erop ben ik weer opgeladen, voor nieuwe ideeën, nieuwe gedachtekronkels en er is bovenal meer fysieke en mentale energie.

Het was deze week hartverwarmend hoeveel smsjes en telefoontjes ik kreeg van de mensen rond me om te vragen hoe het met Ilja op school was geweest of om hem succes te wensen ’s ochtends voor het vertrek.  Goed dus.  Er werd niet geweend, ook niet door mezelf -ruimte voor een schouderklopje-  Ik liep niet snotterend over de speelkoer, ogen ontwijkend, het ging wonderbaarlijk vlot.  Ook gisteren en vanmorgen ging hij graag naar de klas ook al is het voor hem een hele nieuwe omgeving.  Ik ervoer deze ochtend al hoe kort een woensdagvoormiddag is.  De school start om 8u45 en is om 11u30 al uit op woensdag.  Het is nog maar eens duidelijk dat ik zo’n dingen maar half weet.  Dat gaf me twee uur om bij meme te zijn deze ochtend.  Er wordt nu constant bij haar “gewaakt”, de hartslag vertraagt en haar lichaam is op.  Toch blijft ze eeuwig positief.  Een voorbeeld voor ons allemaal, zoals mijn nicht het zo mooi verwoordt.

De Marbel is te ver weggerold. . .

Wijzend naar de porte-fenêtre riep mijn zoon daarnet keihard:”Kijk, Poesje thuis!”.  Mijn hart maakte een sprongetje, een zenuwachtigheid maakte zich ineens meester van me toen ik me omdraaide.  Marbel?  Inderdaad!  Daar wemelt iets op het terras-in-spé. . . de kat van de buren.  Ook rost, langharig en all over the place.  Maar geen Marbel.  Na 4 weken is de hoop op een terugkomst volledig afgebrokkeld en blijft er nu alleen de aanvaarding over.  Aanvaarden dat ze niet meer naar huis komt, dat ze waarschijnlijk in kittyheaven is of een nieuw onderkomen heeft gevonden bij iemand die haar wel catisfactions serveert.  Het was een geweldig mooi dier, gekend door de buren om haar specifieke uiterlijk.   Ze werd niet graag geknuffeld als het initiatief niet van haar kant kwam, hoe zeggen ze dat, katten aarden naar hun baasje?  Ik mis ze soms wel.  Zeker als ik foto’s van haar spot in mijn gsm.  Wat ik dan wel weer gemakkelijk vind is dat ik gerust mijn vlees in de pan kan laten sudderen zonder dat ik schrik moet hebben dat het lapje ineens op de grond ligt met een hoop kattentanden erin geprent.  Of dat Ilja haar achterna gaat zitten en als reactie een kattenklauw in zijn wezentje zal krijgen.  Maar toch, als ze nog wil terugkomen, de deur zal opengaan. . .

marbelfotoblogMarbel, zonnebadend in betere zomertijden

 

CYBummers/Blessings

Een paar bummers deze week:

*  Iedere keer weer als ik goed op dreef ben en eindelijk het juiste ademritme vind bij het lopen, kom ik aan een oversteekplek.  Zo’n 8 op de 10 keren moet ik dan stoppen omdat er een voertuig afkomt.  Er is niets ambetanter dan dat (behalve misschien één schoen die meer aanspant dan de andere, waardoor je constant het gevoel heb dat je ene voet meer weegt, of misschien zit het allemaal tussen mijn oren – koekoek-koekoek-).  Ik voel na de korte stop alle energie in mijn benen naar beneden zakken, mijn hartslag is even verstoord en ik moet een extra effort doen om terug in mijn ritme te geraken.  Beetje kaka.

*  De auto afkrabben met je bankkaart omdat je geen krabber lijkt te vinden.  “Ja maar die zit in het zakje aan de achterkant van de passagierszetel”.  Ahja dàt zakje. . .

*  Mijn adresboek nergens vinden.  Net in de kerstkaartjestijd. . .

Meme die na de thuiskomst bij haar kwartels opnieuw werd opgenomen.

*  Meme die “berecht” werd in het ziekenhuis.  Waar ze niet wil zijn.

Hoewel je bij zo’n situaties niets leuk kan verwachten waren er toch enkele aangenamere zaken:

*  “Je hebt teveel betaald op uw factuur, ik stort morgen een deel terug.”  Alrightie!  Botjestime!

*  De Action.  Gisteren liep ik de hele dag ongemakkelijk met de rare meme-toestanden maar De Action heeft mij toch een lichter gevoel gegeven.  Placemats: 95 cent ’t stuk!  Batjestime!

wpid-DSC_0789.jpg

Consider yourself lucky als één van deze 5 SUPERmooie kaartjes in uw bus belanden.  Ok, ze kostten maar 0,75 cent voor de vijf.  Maar dat maakt ze niet minder mooi en ik hou ze voor speciale mensen.  How very Eva Mouton trouwens. . .

wpid-DSC_0790.jpg

Als eigenaar van een elektrische kookplaat bezat ik nooit zo’n cool ding om de stove aan te steken.  Maar nu wel!  Gedaan met lucifergepruts en vingers verbranden en kaarsvet morsen en van die toestanden.  Vanaf nu klik ik mijn theelichtjes aan, dat spel maakt ook zo’n geweldig cool geluid “dja-djak”.

wpid-DSC_0791.jpg

En Chouffe Coffee.  All Hail the Chouffe Coffee!  Kan het nog meer kerstdag zijn?