Over dat verder studeren…

Splinternieuw is ‘ie!  Mijn nieuwe laptop.  Het voelt vreemd om erop te tikken.  De toetsjes geven precies nog goed mee, er ligt nog geen arsenaal aan vuiltjes onder zeker?  Niet dat ik zoveel eet aan mijn laptop maar hij staat toch regelmatig open.  Een nieuwe laptop, een nieuw begin, zo is dat gewoon.

Vrijdag ging ik voor het eerst naar school.  Met mijn curriculum mee en mijn etui vol stiftjes en stylo’s.  Ik was van plan om een les mee te pikken maar die bleek al last minute afgezegd, is dat het leven als student?  Flexibel zijn zeker?  In de intro-voormiddag werd me vanalles duidelijk.  Toch is het nog altijd zoeken binnen dat systeem van afstandsonderwijs, er zijn namelijk twee online platformen waar ik informatie kan terugvinden.  Het belangrijkste wat ik vandaag moet doen is mijn individueel studie plan opmaken.  Hoeveel vakken vraag ik aan om mee te starten?  Ik krijg wel regelmatig vragen over de opleiding Bachelor Toegepaste Psychologie zoals:

Hoe lang duurt die opleiding?

Ze duurt zo lang als je ze zelf maakt.  Het is de bedoeling dat je alle vakken afwerkt, het liefst in chronologische volgorde.  Een afstandsstudent zonder vooropleiding doet er 4 jaar over (180 studiepunten noemen ze dat blijkbaar nu).  Met mijn graduaat (geen bachelor wegens volwassenenonderwijs) orthopedagogie moet ik er 120 studiepunten voor afwerken.  Dat komt toch neer op ongeveer een schooljaar aan vrijstellingen.  Dit is uiteraard als je ongeveer 4 dagen kunt werken voor school per week.  Dit is in mijn 4/5e jobtime onmogelijk dus ik schat om toch minstens 4 tot 6 schooljaren bezig te zijn met deze opleiding.

Amaai jij ziet het zitten!

Ik denk niet dat je ooit moet denken om aan zoiets te beginnen als je twijfelt.  Ik zie het uiteraard zitten.  Maar ik ben ook heel realistisch.  Misschien zeg ik na drie vakken studeren al van “oh my god, dit wordt hier niet haalbaar”.  Misschien lukt het me wonderwel goed?  Ik kan het maar proberen, als ik het niet geprobeerd heb ga ik het mij beklagen.  Ik moet ook heel wat examens zien te doorspartelen en dat schrikt me wel af.  Het is 7 jaar geleden dat ik dat nog deed.  Uiteraard ga ik niet opgeven na een tegenslag.  Dat hoort erbij.  Ik werkte mijn orthopedagogie af in volwassenenonderwijs terwijl ik fulltime werkte.  Ik had toen weliswaar geen ménage maar het was toch ook zwaar.  Nu krijg ik veel minder tot geen les waardoor ik die tijd moet investeren in zelfstudie.  Er worden wel videolessen aangeboden, slides uit het dagonderwijs, extra informatie naast de cursussen.  Niettemin moet je deze ook allemaal zelfstandig verwerken.

Welke vakken krijg je zoal?

Heel veel soorten psychologie als ik het rooster bekijk.  Uiteraard was dat de reden waarom ik net voor deze richting koos!  Persoonlijkheidspsychologie, psychopathologie, medische psychologie, etc etc noem maar op.  Als het over breinwroetelen en gedrag gaat heb je mijn interesse.

Wat ga je dan doen als je ooit het diploma hebt?

Content zijn zeker?  Het is zeker niet mijn bedoeling om direct van werk te veranderen.  Integendeel, ik doe mijn job als opvoedster nog steeds met hart en ziel, maar ik besef wel dat ik dit niet kan doen tot ik 67 ben.  De flexibele uren met nachten, weekends, vroeg- en laatavonddiensten, ik ga niet ontkennen dat zo’n dingen doorwegen.  Het lijkt me goed meegenomen om dan nog een tweede diploma op zak te hebben waar ik in een iets ruimer werkveld terecht mee kan.

Ewel chapeau, ik vind dat straf!

Blijkbaar.  Ik krijg regelmatig deze opmerking.  Het stond al enkele jaren op mijn planning om nog verder te studeren.  Ik wachtte gewoon even af tot mijn kinderen oud genoeg waren om ze iets meer los te laten.  Niettemin ben ik heel verrast door de aanmoedigingen van vrienden en familie.

img_6442

Ik kreeg verschillende motivatiepakjes en -kaartjes.  Sommigen gingen los in de Hema om mij te voorzien van voldoende schrijfmateriaal.  Ook Kelly steunt me!  Zo lief allemaal en het helpt me wel om er mijn werk van te maken, ècht wel.

img_6468

Wanneer ga jij dat allemaal doen?

Als ik tijd heb.  Het flexibele uurrooster is misschien soms een pain in the … maar het biedt ook voordelen.  Zo ben ik bijvoorbeeld vandaag thuis en heb ik morgen een vroegdienst.  Dat betekent dat ik een volledige dag en een namiddag kan werken aan een cursus.  Ik besef ook wel dat ik geen tien uren aan een stuk kan studeren maar ik plan vandaag om drie uur te werken voor school en de rest van de dag in mijn huishouden.  Vandaag zou ik ook graag eens de pomodoro-techniek toepassen.  Zo kan ik eens zien hoe dramatisch het is met alle aanwezige verleiding tot afleiding.

Ga je niet superveel moeten opgeven?

Jawel, ik ga veel van mijn “vrije” tijd moeten opgeven.  Maar ik zie het als een investering, in mezelf en in mijn toekomst.  Je krijgt niets voor niets toch?

Nog een kanttekening bij het verder studeren misschien….

Ik ervaar dat studeren enorm duur is geworden.  Ook dat is vreemd genoeg een motivator om door te zetten, het is niet de bedoeling om al dat inschrijvingsgeld zomaar in de vuilnisbak te kieperen.  Mijn gierige aard kan hier niet mee om!  Toch schrok ik nog van de hoge studiekosten.  Als ik een volledig schooljaar zou afwerken kost mij dat iets meer dan 900 euro (per jaar!), ik betaal uiteraard per vak (kostprijs rond de 11 euro per studiepunt, een vak is ongeveer 3 tot 7 studiepunten) dus dat zal iets meer in aparte facturen zijn.  Toch vind ik het een dure affaire en wie dat wenst kan een studiebeurs aanvragen.  Ik weet nu al dat ik daar niet eens hoef voor te informeren met ons inkomen.  Het blijft een wrang gevoel, hoe gaat dat voor iemand die echt minder bedeeld is en ook geen aanspraak maakt op een studiebeurs?  De “ik ga eens proberen”-optie is al direct geminimaliseerd denk ik.

 

Ga jij ook (ooit) nog verder studeren?

 

 

 

Verlof: ontspannend?

 

“Goed! Goed goed goed!” Dat zal zeker mijn antwoord zijn als je me vraagt hoe het verlof is geweest.  Ik lieg ook niet als ik dat antwoord geef.  Want het was ook goed.  Een kleurrijke reis naar De Dordogne waar we interessante plekjes bezochten maar ook tijd namen om te luieren en te zwemmen. Om op plaatselijke marktjes te kuieren en ons daar te laten verleiden door verse macarons.

img_4887

Enkele uitstapjes naar zee en onder andere Sea Life Center.

img_5587

Ilja genoot met zijn papa van de Star Wars-expositie en ik trok met Linus naar Plopsaland waar hij compleet verknocht is geraakt aan Samson en Gert.  Zo wreed dat ik dagelijks onderstaand filmpje moet laten spelen of op zijn minst “Samson Is A DJ” op spotify moet opzoeken.

Gisteren sloten we af met een aperitiefje op een kindvriendelijk plekje en frietjes van de frituur.  Toch ben ik niet volledig uitgerust.  Integendeel eigenlijk, ik durf het bijna niet te schrijven maar ik ben moe.  Op de perfecte sociale media zie ik gezinnen met kleine kindjes het vliegtuig nemen en naar de andere kant van de wereld trekken alsof ze even om vers brood gaan.  Broertjes en zusjes, knuffelend bij prachtige zonsondergangen.

img_4816

Don’t let them fool you!

Rationeel weet ik perfect dat dit snippets zijn.  Ik post daar (en hier) ook geen foto’s waarop ijsjes worden gemorst en jongetjes met een stuk speelgoed op elkaars kop kloppen.  Gelukkig zijn er ook mensen die het zeggen zoals het is, zelfs op het immer perfecte IG.  Maar wat Babs op haar profiel postte vat heel goed samen hoe ik me ook voel.  De voorbije drie weken heb ik me heel vaak hopeloos en leeggezogen gevoeld.  Vooral de automomenten wogen door en grotere uitstappen waren soms een echte beproeving.  Een kwetterende peuter die graag zijn gelijk krijgt en een 7-jarige die het -terecht- niet altijd verdraagt dat zijn broer hem de les spelt.  Maar ook buiten de wagen kon Linus er serieus weg mee om elke situatie naar zijn hand te zetten.  Vorig jaar had hij er al straf van en toen hoopte ik dat het in 2018 beter zou gaan.  Ijdele hoop, zo bleek.  Bij zowat elke stap die we zetten moest hij weten waarom we dit deden, er ging een hoop energie in het constant uitleggen van de reden van situaties.  Zijn “neen!!” is deze zomer veranderd in “Ik hou niet van…!” (vul aan met “zee”, “wandelen”, “pinguïns”, “speeltuin”, “alles”).  Er is geen dag voorbij gegaan waarop ik niet met mijn ogen draaide naar mijn echtgenoot, dagelijks verloor ik één of meerdere keren mijn geduld.  En neen, daar ben ik helemaal niet trots op.

Zijn er dan geen mooie momenten geweest?  Maar natuurlijk wel, het is gewoon zalig om niets te moeten en de kindjes mee te slepen op nieuwe avonturen, zalig maar in mijn geval enorm vermoeiend.  Toch voel ik enige schroom om hier te schrijven hoe ik het verlof heb ervaren want ik merk weinig van zo’n verhalen op andere blogs hoewel ik veel ouders ook hoor sakkeren over ruzies en zagende kindjes.  Dus ik weet ergens wel dat het bij anderen ook -al dan niet in mindere mate- zo is maar het wordt niet altijd getoond.

img_5526

Dagje Plop met mama: slechts twee driftbuien wat voelde als een verademing.

Het was rustiger maar toch voelde ons gezin niet compleet toen Ilja een week op kamp was.  Linus kan ook enorm lief zijn en zijn schattige kopje zou ik soms gewoon in mijn broekzak willen stoppen omdat hij me zo vaak kan doen smelten.  Tegelijk is hij soms een duiveltje-in-een-doosje en zowat elke dag moeten we hier zijn driftbuien trotseren.

58c7f19c-5d67-4a40-903a-872c97b57c3d-1

Samen een taakje uitvoeren, dat lukt wonderbaarlijk goed.  

Ik kon wel ontspannen door tijdig een wandeling te doen of een ochtendloopje in te plannen.

img_5601

Niettemin ben ik niet rouwig dat ik straks terug aan het werk kan en de kindjes deze week weer een gevarieerder programma hebben met kinderopvang afgewisseld met vriendjesdagen en thuis lummelen.  En zie ik ze nog even graag?  Uiteraard.  Ga ik ze deze zomer nog achter het behang willen plakken?  Ongetwijfeld.

Moeten jullie ook terug aan het werk of hebben jullie nog het verlof te goed?

 

 

Een warm nest.

Ik aanschouw mezelf niet als een influencer (brr het woord alleen al).  Mijn blogje is totaal niet professioneel, ik gebruik teveel West-Vlaamse slang en ik kan niet verkopen.  Sinds ik mijn contactpagina heb aangemaakt krijg ik toch wel al eens een voorstel van PR-bureau’s.  Het eerste voorstel was iets rond kuisproducten.  “Misschien past dit wel bij jouw blog?” euhh….ik denk dat ik in mijn vorige instagram-profiel zelfs letterlijk geschreven heb dat ik the worst housewife ever was.  Dus ik paste.  In het begin van de maand werd ik gecontacteerd door Eline die de marketing verzorgt voor Bedsupply.  Iedereen kan beddengoed gebruiken denk ik.  Jij kan het gebruiken, ik kan het gebruiken, mijn kinderen al zeker.  (Hey, het is niet omdat ik geen geweldige huisvrouw ben dat ik mijn bedden niet ververs).  Per half jaar hebben we hier ook wel een kotsmarathon waarbij een extra set lakens goed van pas komt!

Diezelfde week had ik twee laatavonddiensten.  De bewoner die de week daarvoor bij ons werd opgenomen tukte ik in onder de dekens.  Hij moest het stellen met dekens van de voorziening.  Een steriel wit laken en een gewoon bruin deken.  Misschien moest ik maar eens ergens een kleurig fleecedeken voor hem meebrengen dacht ik nog,  want dat er weinig budgettaire mogelijkheden waren werd ons al vlug duidelijk gemaakt bij zijn opname.  Bij het woelen en keren diezelfde week waarbij gedachten alle richtingen uitschoten bedacht ik me dat mijn kinderen en wijzelf helemaal niets tekort komen, als ik een laken wil kan ik het gewoon gaan kopen.  Ik mailde terug naar Eline van Bedsupply dat ik in eerste instantie niet op hun voorstel ging ingaan maar dat ik het wel wou doen als ik lakens mocht schenken aan de bewoner op mijn werk.  Ze mailde mij redelijk snel en enthousiast terug.  Mijn collega had nog een donsdeken en een overtrek op overschot en met de hulp van Etrias (de Bedsupply webshop) kon ik nog twee kleurrijke lakens kiezen voor onze nieuwe bewoner op het werk.  Zo kan hij voor een heel eind weg en is zijn kamer al heel wat opgefleurd.

Een warm nest creëren in een internaat is niet altijd evident maar nu zijn we toch al een klein stapje vooruit.  Eline en Bedsupply, bedankt om hierbij te helpen!

’t Zijn schoontjes hé?!

 

 

 

Flexibel uurrooster: pain or gain?

Vanavond ga ik mijn vierde inslaapdienst tegemoet.  Ik moet toegeven dat ik absoluut niet meer weet welke dag we vandaag zijn en als ik het wel weet trek ik het de seconde erna weer in twijfel.  Gaan slapen op het werk en daar opstaan kan voor verwarring zorgen.  Regelmatig krijg ik de vraag of dat eigenlijk wel te combineren is met mijn gezin zo’n job in de sociale sector.  Wel….soms moeilijk, soms vlot.  Het heeft zijn voor- en zijn nadelen om een flexibel uurrooster te hebben.

  • ik heb weinig structuur in mijn leven.  Pas op: MIJN leven.  Dat van mijn kinderen is redelijk gestructureerd, alleen ben ik niet altijd degene die de structuur hanteert.  Doordat ik vroegdiensten en laatdiensten combineer gebeurt het dat ik de kinderen naar school breng maar ze niet kan oppikken.  Of omgekeerd, ik kan ze niet brengen maar kan wel om 16u aan de schoolpoort staan om die twee vermoeide loebassen in mijn armen te sluiten.  Mijn echtgenoot heeft een relatief normaal ritme en staat er ’s avonds regelmatig alleen voor met de kinderen.  De hulp van mijn ouders is onbetaalbaar in de wervelwind-uurtjes tussen 16u en 18u op de dagen dat ik ’s avonds werk.
  • ik kan afspraken plannen midden in de dag in de week.  De kapper, de pedicure, de bank…handig.
  • afspreken met mensen met een vast uurrooster is soms een ramp.  Afspreken met mensen die ook in een flexibel rooster werken is zowaar nog een grotere ramp. Als we met de vriendinnen uit de opleiding willen daten (allemaal opvoedsters ondertussen) moet ik soms weken op voorhand aan het plannen slaan en er is altijd wel iemand die nog geen uurrooster heeft.
  • de kinderen hebben wekelijks een verschillend opvangplan.  De ene keer moeten ze mee naar de buitenschoolse opvang, de andere keer komen oma en opa, soms haal ik hen op, maar Ilja is het gewoon en Linus volgt hem.
  • het is niet milieu/portemonnee-vriendelijk om verschillende uurroosters te hebben.  Zo brandt de chauffage hier vandaag al de hele dag omdat ik overdag thuis ben.
  • doordat ik in perioden regelmatig aan de schoolpoort te spotten ben wordt er waarschijnlijk vanuit gegaan dat ik niet veel werk.  Ik doe toch 32u wat gelijkstaat aan een 4/5e.  Fulltime werken is geen optie momenteel.  In september en oktober (de periode van de bouwbeurzen waar mijn man zijn steentje moet bijdragen) moest ik voor heel wat avonden een babysit zien te vinden of mijn ouders/schoonouders aanspreken om tot ’s avonds laat op de kinderen te passen.  Uiteraard valt zowat elke beurs samen met mijn laatavonddiensten.  Karma is a bitch.
  • ik kan al eens instaan voor iets.  Eens rijden voor een bosklas of een taakje voor mijn vrijwilligerswerk doen.  Als er rapportbespreking is, valt dit echter 8 op de 10 keer samen met een avonddienst.  Sorry karma, you’re still a bitch.
  • als ik nachten doe voel ik mij geen part of the gang.  De mannen regeren thuis en ik kom even binnen en ga dan weer weg ’s avonds om verder te werken.  Ik ben er ook met mijn gedachten niet volledig bij dan.  Deze week ben ik 5 ochtenden niet thuis, zo weet ik maar half wat er speelt bij mijn kinderen.  Ja, soms steekt dat wel eens.
  • ik hoef niet tijdens het rush-uur nog eens te staan koken (of nog boodschappen doen, dat lijkt me de hel!).  Ze kunnen warm eten op school en als ze thuiskomen van school kan ik tijd maken voor huiswerk, badjes en dergelijke.
  • soms ben ik er niet bij.  Zo komt Sinterklaas zondag bij oma en opa op bezoek en moet ik werken.  Dat is zo.

Ja er zijn momenten waarop ik denk: zo’n dienst van 8 tot 17u, elke avond thuis, elke ochtend hen kunnen wegbrengen, lijkt me zalig.  Aan de andere kant heb ik nog nooit zo gewerkt.  Als ik al eens om 17u gedaan heb rush ik als een halve gek om die pagadders tijdig aan tafel/bad/bed te krijgen.  Ik vind daar eigenlijk maar niets aan.  En dan zijn er momenten waarop ik op zondagavond nog moet vertrekken om te gaan werken.  En het regent dat het giet.  En ik heb een beetje koud en de zetel lonkt.  Ja daar is ook niet veel aan.  Maar kijk.  Het is nu zo.  En voorlopig blijft het zo.  Zo’n job moet je wel graag doen om dit te blijven doen, gelukkig ga ik altijd graag werken.  En wat de toekomst brengt dat zullen we wel zien.  Een dag met een keer.

 

 

Vol-au-vent- en andere vriendjes.

De voorbije week bewoog zich in een wave van verschillende gebeurtenissen en de daarbij horende emoties.  Van bezorgdheid om een collega over verbolgenheid rond een diefstal tot contentement voor de kleine dingen in het leven.

ZONDAG

iepertrail2017

foto: Vincent Demyttenaere via Facebook

Yours truly.   On the run door winkels, gebouwen en cafés in Ieper op de Belfius Ieper Trail.  De derde editie alweer en het blijft een fijn parcours.  Voor de volgende editie moet ik jammer genoeg mijn kat sturen naar de kattenstad.

IMG_20171022_143531.jpg

Als Ilja naar de CHIRO gaat op zondagmiddag slepen we kleine broer overal mee naartoe.  Een bezoekje aan mijn meme is altijd net iets meer een uitdaging met de peuter erbij.  Maar kijk, het steekt allemaal niet zo nauw bij mijn grootmoeder.  Ik zal het van haar delen zeker?

MAANDAG

IMG_20171022_164240.jpg

Een kaarsje voor mijn collega.  Ze maakte in de laatste twee weken zoveel mee, het is beangstigend hoe vlug alles kan gaan.   Stilstaan bij dagelijkse gelukjes lijkt ineens zo banaal en tegelijk zo nodig want in een vingerknip kan alles keren.

DINSDAG

IMG_20171022_144521.jpg

Whatsappjes krijgen van de jongens die ik veel te weinig zag de voorbije week.

WOENSDAG

IMG_20171017_114411.jpg

Is dat rode bolleke bij een Facebook-notificatie nieuw eigenlijk?  En maar krabben aan mijn scherm ikke om die bloedspetter eraf te krijgen.

DONDERDAG

IMG_20171019_205153_442.jpg

Er was een vroegdienst donderdagochtend.  Bij het wegdraaien uit mijn straat zag ik links ineens deze kerel naar mijn staren.  Serieus zeg, hij ziet er echt koddig uit maar in het donker is dat one creepy fucker.

VRIJDAG

IMG-20171021-WA0001.jpg

Blogmeeting.  Weeral!  (“Heb jij maar dat te doen??”) In het laatste jaar heb ik zoveel nieuwe mensen leren kennen.  Er zijn ook mensen ongewenst op de achtergrond verdwenen en dat doet gelijk hoe pijn.  Vrijdagavond gingen we eten bij Comptoire Margrite in Roeselare (njammie!  Een aanrader trouwens!)  Op de foto herken je misschien niet iedereen maar Bert, Delphine, Renilde, Josfien en Nina bloggen ook.  Weet je, bloggen dat is eigenlijk meer dan gewoon wat rokketokken op een toetsenbord vind ik.  Je geraakt verweven met de verhalen van andere mensen, sommigen volg ik al jaren en het is alsof je ze persoonlijk kent.  Het is dan ook verrijkend om de mens achter het scherm te leren kennen.  #letsmeetup!

ZATERDAG

IMG_0071

Het werd niet zo geweldig laat vrijdagavond maar we waren niet bepaald uitgerust gezien we op zaterdag om 8u30 al op de logopedie verwacht worden.  De laatste weken maken we er echt werk van om naar buiten te trekken als gezin.  We zijn zo bezig met ons (vrijwilligers-)werk, onze hobby’s en bijberoep dat het soms puzzelen is om eens met ons vier iets samen te doen.  Het hoeft helemaal niet ver te zijn.  Een toertje in de Palingbeek na een deugddoende middagdut zette de longen wat open.

IMG_0020

IMG_20171022_143156.jpg

Met twee cadeaubonnen (bedankt collega’s!) en wat opleg kocht ik ook “de plant”.  Loodzwaar, enorm moeilijk te hanteren met al die drendels, maar totally worth it!

IMG_20171022_183019.jpg

Hoe fabuleus ze ook staat op mijn grootmoeders’ plantenstaandertjen, ze wordt precies niet graag gefotografeerd.

ZONDAG

IMG_20171021_112900.jpg

Thuis de kinderen regelmatig scheiden is momenteel nog steeds de beste oplossing om veel ruzies te vermijden.  Ilja werd mijn vol-au-vent-vriendje, het bleek een schot in de roos en het smaakte nog zoveel beter deze middag omdat hij bij elke stap van het proces betrokken werd.

IMG_20171021_122620.jpg

en mag ik luidop applaudisseren voor het Man-Te-Paard-seizoen?  Neen?  Ik doe het toch.  Is er iets dat beter smaakt dan dit met een koffietje of een warme chocomelk?

 

en hoe is het nu met de Bullet Journal?

Op de blogcocktail had ik het erover met Renilde en Bert: hoe het zit met de Bullet Journal?  Ewelja.  Ik heb hem nog.  Beter nog: ik gebruik hem zelfs nog :).  Annelies lijkt niet echt overtuigd maar ik blijf het een handige tool vinden om overzicht te bewaren in mijn week.

IMG_20170906_211743

Het is nu al het tweede schriftje dat ik volkrabbel met allerhande afspraken, to-do-lijstjes, blogideetjes etc.  De volgende ligt al ongeduldig op mij te wachten, want dat is echt een pareltje:

IMG_20170826_075500

Oh, mijn eerste gepersonaliseerde Moleskine.  Ik doe een Mister Burns -yeeeezz-ken want het is echt een schoontje.

mister burns

(Merci keppetje hiervoor).  Mijn liefde voor notitieboekjes is alom gekend, misschien moet ik maar eens een blogpostje gewoon met de hand uitschrijven in één van die boekjes en hier publiceren.  Of zoals het geweldige Satiregram op Instagram, op een post-it.

De items die ik gebruik in mijn BuJo zijn ongewijzigd sinds mijn vorige review.  En ja, ik sukkel nog altijd met hetzelfde verhaal: ik kijk er te weinig in overdag zodat ik toch nog dingen durf te vergeten, ook al schreef ik ze effectief op.  Ik heb dan ook geen gestructureerd leven qua werkuren waardoor ik geen vaste uren heb om bepaalde dingen te doen, zoals daar zou kunnen zijn: mijn BuJo weer ter hand nemen.  Ik sleep hem ook niet mee, net zoals ik dat nooit met mijn agenda doe.

IMG_20170926_114726

En laat ik in 2018 de agenda volledig varen?  Daar ben ik nog altijd niet klaar voor, ik moet een overzicht kunnen blijven bewaren voor een half jaar ver in functie van werkende weekends en dergelijke.  Momenteel heb ik nog geen goesting om dit ook in mijn BuJo te noteren.  Ik blijf het dus combineren met een papieren agenda, maar gelukkig krijg ik daar geen slagen voor, want hoe je een Bullet Journal gebruikt, dat is nu toch eens volledig uw eigen gedacht.  Niewaar?

 

…het is toch niet den tijd vant jaar…

Wat ik plan op de maandagmiddag na mijn nachtdienstweekend:

  • kuisen
  • koken voor de rest van de week
  • bloggen
  • was doen
  • bedden verversen
  • nog meer bloggen
  • blogs lezen en reageren op de reacties op mijn blog
  • tijdschriften doornemen

 

Wat ik effectief doe op de maandagmiddag na mijn nachtdienstweekend:

IMG_20170904_134919

Njah.

Morgen.

Zeker voor de noen.