Zou Jezus Christus nog leven?  Jezus was de eerste persoon die mij deed stilstaan bij het feit:”Als ik  iemand -die ik niet ken- heel vaak tegenkom, zou die mij dan ook herkennen?  Zou ik ook die persoon zijn die hij heel vaak tegenkomt maar niet kent?”  Ik noemde hem Jezus Christus, in Gent staat hij gekend als “Zakkenman”omdat hij altijd in de buurt van de Kortrijksepoortstraat tjoolde met enkele plastic zakken, meestal van den Aldi.  Jezus Christus is blijkbaar een fenomeen, want iedereen die ik erover sprak wist over wie ik het had.  Jezus was maar één van de herinneringen die ik aan mijn studententijd heb.  Volgende week spreek ik af met een vriendin die ik overhoud aan die geweldige periode.  Zij, de kleine jongedame die letterlijk amper aan mijn schouders kwam, we waren vast en zeker een gek uitzien koppel vriendinnen.  We startten samen ons eerste jaar orthopedagogie, de opleiding liep een beetje fout, maar de vriendschap is blijven bestaan.  Zoals Frederik van Krant Van West-Vlaanderen het zo mooi beschrijft in zijn artikel: vrienden studeren, vinden werk en bouwen aan een gezin.  Het voelt nog niet zo lang geleden, als ik in Gent kom ben ik altijd weer even studente van 18.  Maar ondertussen is het al 15 jaar geleden dat we er samen op kot zaten.  Dat we met onze grote Motorola-gsms smsten (15 frank voor een smsje) “kom je niet bij mij studeren?”  Onze schoolboeken meenemen was een goede intentie, maar zoals het bij goede intenties vaak verloopt: het verging in tateren, op de fiets springen om de stad in te trekken en te eindigen op een terrasje, in een pitabar of aan het venster van een café.  Uren hebben we gepraat op die lesvrije middagen, doorgeprateld tot het donker (of soms weer licht) werd.  Alsof babbelen het enige was dat we konden.  Ik werd -met enkele omwegen- opvoedster, zij werd psychiatrisch verpleegkundige en later zelfs psychologe.  Nu smst ze naar mij:”ik ben officieel in zwangerschapsverlof, eindelijk nog eens tijd om af te spreken”.  Ik sms terug: “Ik zoek opvang voor de baby en laat je iets weten”.  Huis kopen, kinderen maken, het hoort erbij.  Maar het is toch leuk om nog eens -voor eventjes- terug te keren naar de tijd van toen.  Om eventjes nostalgisch te denken “was het leven toch mooi toen….”.  Daarna haal je de kinderen op en zie je hun geweldige snoetjes en alles valt terug in de gewone plooi.  Die geweldig gewone plooi.

 

Twaalf uren later ledig ik de tasjes die ik evenveel uren eerder heb klaargemaakt.  In het crècheboekje staan de boodschappen van de verzorgsters: 9u45 geen koorts, 11u30 wel koorts, perdolan gegeven, 14u geen koorts.  Geen idee wat er met hem scheelt, al enkele dagen zijn er op en aan kleine koortsopstootjes.  De bananendoos van de kleuter keerde netjes leeg terug. “Fits every size”.  Ik testte het al verschillende keren, het ding heeft gelijk.  Nog nooit betrapte ik die doos op het-niet-herbergen-van-een-banaan.  Het voelt alsof de voorbije 12 uur in een vingerknip weg zijn.  Even voelde het zelfs alsof ik de tasjes nog maar pas aan het vullen was.  Sta ik hier gewoonweg al terug?  De dag was propvol.  Voor ik het besefte zijn er 10 werkuren voorbijgefloept.  Vreemd genoeg gaan de langste werkdagen het vlugste voorbij.  Mijn staartbeentje doet pijn.  Al het hele weekend.  Ik weet ineens hoe het komt: vorige week en ook vandaag zat ik teveel neer op het werk om administratie in orde te brengen. Mijn kont protesteert daartegen.  Het ging de laatste maanden heel goed met mijn stoutbeen Ik voelde het weinig tot niet, enkel op lange vergaderdagen speelde het wel eens op.  Thuisgekomen liggen de kinderen al in bed, opa heeft het allemaal onder controle.  De echtgenoot is voor het werk weg, ik weet niet meer naar waar, ik weet zelfs niet meer wanneer hij thuiskomt (bad wife!), misschien als ik lang nadenk komt het wel terug in mijn zinnen, het belangrijkste -opvang tot 20u- was voorzien.  Enkele mails staan te pinken, mijn online bestelde tafellakens krijgen als vermoedelijke leverdatum 16 februari toegekend.  Ik begin te tellen wanneer de 16e is, mijn horloge – waar ik de datum steeds op bekijk- ligt in de badkamer.  We waren vandaag de 18e.  Neen.  We waren niet de 18e, dat is donderdag.  We waren de 18e min woensdag, min dinsdag.  De 15e.  Yey, morgen misschien de levering?  Even later besef ik dat ik de datum ook op mijn gsm kan terugvinden.  Blauwe lichtjes op de babyfoon.  De baby begint te wenen in zijn bedje.  Als ik bovenkom is het wenen voorbij.  Hij herbegint net als ik wil ommekeer maken.  Hij voelt niet warm aan, ik zoek zijn beertje en duw het zachtjes tegen zijn neusje, hij neemt het gretig aan en kalmeert onder mijn handen terwijl ik over zijn hoofdje wrijf.  Zijn haar is zo zacht.  Mijn meme vergelijkt het met zijde.  Zijdezacht.  Ze wil niet dat we het knippen, ook al is het zo lang.  Terwijl ik terug naar beneden stap komt het terug bij me op.  Mijn lief moest naar een avondcursus georganiseerd in samenwerking met het bedrijf waar hij voor werkt.  Hij komt niet superlaat thuis.  Misschien kunnen we straks nog naar De Mol kijken, ik check alvast of het aan het opnemen is.  Mijn staartbeen doet pijn.  Ik wacht.

“Valentijn!? Wij doen daar niet aan mee hoor, nooit gedaan eigenlijk!” ik zei het nog tegen mijn vriendin in de auto toen we terugkeerden van een gezellig verjaardagsfeestje bij een andere vriendin.

Het was de laatste avond van de alcoholpauze van drie weken.  Het klinkt misschien raar dat we dit invoeren, het is niet alsof wij grote zuipschuiten zijn.  Ik dronk stiekem een klein glaasje cava op de avond van de 23e, dus neen, zoals Mrs Brubeck ergens in haar comments beweerde: het is niet helemaal gelukt om het vol te houden.  Maar de deadline was de dag erna dus ik vind het nog geen zo’n grote fail!  De rest van de avond dronk ik trouwens spuitwater, om de één of andere reden heb ik een enorm droge keel de laatste weken.  Wat me wel opviel in de drie weken alcoholvrij leven, ik ging twee keer uit eten en iedereen denkt dat je zwanger bent!  Oh ja, en alcoholvrije aperitief, man toch, echt, daar moeten ze meer werk van maken want ik heb het mij echt beklaagd.  Proeven die mannen hun creaties niet zelf? Eén keer een bitter glas met een rood/oranje-achtige waterige substantie, en één keer verlepte limonade met een schijfje citroen.  Of ben ik gewoon te zindelijk? (wij gebruiken “zindelijk” als we kieskeurig bedoelen.  Ik hoor “zindelijk” heel vaak in de context van potjestraining/incontinentie/etc maar ik krijg er altijd een beetje de kriebels van, zindelijk vind ik -in die context- meer iets voor honden eigenlijk.)

Anyway, Valentijn.

Gisteren kreeg ik dit in de brievenbus:

 Iemand wil met mij samenzijn deze Valentijn…

Ik appte naar mijn lief “heb jij dit verstuurd?” maar iets in mij wist al dat het niet van hem kwam, ik veronderstel dat hij er zijn naam toch op zijn minst zou onderzetten + we zijn niet van die Valentijnmensen.  Hij was not really amused het eerste moment.  Had ik een aanbidder?  Ik dacht dat het een reclamestunt was maar vond nergens iets van reclame op het kaartje.  Misschien was het afgeveegd bij de poststempel?

Vandaag zag ik op Instagram meerdere kaartjes passeren bij andere blogsters.  En nog meer vraagtekens.  Ik check alvast of ik thuis ben met Valentijn….ineens lijkt die dag wel interessant 😉  (sorry pietje, hahaha)

 

Ken je dat, mensen waarvan je denkt: ik zou hen eigenlijk wel beter willen leren kennen want ik denk dat het echt goed zou klikken tussen ons, maar het komt er niet echt van.  Het leven staat je een beetje in de weg.  Zo heb ik het een beetje met Evelien.  Evelien leerde ik kennen tijdens mijn opleiding orthopedagogie, we carpoolden over en weer naar Kortrijk.  Ik haakte even af, maar zij deed dapper verder.  (Toen ik haar later tegenkwam en ze trots meldde dat ze afgestudeerd was werd ik jaloers, een tijdje later stapte ik zelf weer in en werkte de hele opleiding af, weliswaar niet meer samen met Evelien, maar met deze madame).  Evelien en ik zijn ook collega’s, niet rechtstreeks maar toch soms in contact met elkaar, maar most of all: Evelien kan geweldig mooi zingen.  Binnen onze voorziening werd een groep opgericht: Il Sogno Particolare . Het muziekensemble is een mix van bewoners en begeleiders van de voorziening.  De groep, waarbij Evelien samen met een andere collega de zang op zich neemt treedt regelmatig op, zo deden ze reeds samenwerkingen met Raymond Van het Groenewoud en Willem Vermandere.

Nieuwsgierig geworden naar deze speciale band?  Donderdag treden ze op in CC Het Perron in Ieper samen met Jan De Smet.  Alle info vind je op de affiche.

gestapt: uit mijn comfortzone.  Voor de tweede vrijdagavond op rij!  Na zo’n 115 over-en-weer-mails kregen we het rond: het blogetentje met Josie, Sylvie, Falderie en Renilde.  (Annelyse moest jammergenoeg afhaken!).  Een gezellig tatertafeltje met vijf vrouwen die elkaar eigenlijk echt niet zo goed kennen, althans niet in real life.  Het bloggen brengt mij op verschillende interessante plaatsen de laatste tijd!  In dit plekje at ik alvast heerlijke pasta met scampi!  Dames: nogmaals bedankt, ik heb er echt van genoten! Next stop: de blogbrunch.

gecheckt: wie naar die brunch komt.  Moeilijk om gezichten te plakken op de blogs, dus wie mij herkent: spreek mij aan!  Ik was dedie die vorige keer 7 maanden zwanger was.  Nu ben ik dedie die al 7 maanden aan het ontzwangeren is.

genoten: van het volplannen van twee vrije dagen die ik volgende week met mijn liefje spendeer.  Lunch voor twee in Kortrijk, Sauna en shoppen in Gent.  In urgent need of us-time!

gekregen: de kindle van mijn schoonvader (merci!), inclusief “Hotel Rozenstok” erop van Christophe Vekeman.  Dubbel benieuwd, naar het lezen op de kindle en of het boek zo goed is als men beweert!

gelezen: “Val” van mijn broer Roderik.  Niet zomaar een boek voor mij.  Het voelt een beetje als een kindje van mijn broer.  Dus ik heb een boekenneefje.  (Het boek is absoluut geen meisje).  Ik deed er langer over dan over zijn debuut “Vloed”, dat las ik op twee dagen uit.  Nu deed ik er toch 5 weken over, wat in huidige boekleestijd voor mij echt supersnel is aangezien ik maar maximum een half uurtje per dag lees.  Meestal spendeer ik 2 à 3 maanden aan één boek.  Mijn mening is sowieso rood gekleurd, er stroomt op een bepaalde manier ook een beetje van mijn bloed door, maar ik las het enorm graag.

 

getrokken: de lootjes voor ons kerstfeestje!  Ik ga niet zeggen dat andere jaren het trekken van de lotjes gemanipuleerd werden, zo drie jaar op rij dezelfde persoon hebben om voor te kopen en van te krijgen, dat kàn gebeuren, dat kan echt.  Dit jaar gebeurde het -puur voor de zekerheid- volledig legaal via lootjestrekken.nl.

gelopen: deze ochtend een kleine 8 km.  Met maar 5 uurtjes slaap dacht ik dat ik een klein beetje ging dood gaan.  Behalve dat ik mij te koud had aangekleed viel het wel nog mee, ik liep zelfs goed op mijn eigen trage tempo.  Er is wel een probleem met mijn tenen, om de één of andere duistere reden verlies ik mijn teennagels.  Meer ga ik er niet over uitweiden want ik ben er zelf van befreakt.

 

 

Sint-Maarten has entered the Westhoek!  Hij deed zijn eerste entree bij mijn metekindje thuis.

Het is het uitgesproken moment om mijn metekindje te verwennen en om ook Ilja iets te geven.  And do I love it!  Ik koop niet veel speelgoed – ze krijgen echt veel van andere mensen op verschillende gelegenheden – maar de Sint en de verjaardag zijn mijn moment om eens echt in de speelgoedwinkel te gaan snuisteren.  Het is een plezier op zich, eens echt heel gericht iets te kopen voor de zonen.  Niet in de rapte ergens vlug iets meenemen, neen, echt gaan Sint-Maarten-shoppen.  De kar lag betrekkelijk vol in Dreamland, met de metekindjes en petekindjes en nog een vroegtijdig kerstgeschenk, een speelgoedkist en een nieuwe kalender voor 2016 (ahja, ik moet toch de verjaardagen ergens kunnen opschrijven) en toch viel het kostenplaatje heel goed mee.

Linus krijgt voornamelijk nog kledij, en een leuke rammelaar.  Voor Ilja vond ik iets heel leuk: Lego Junior.  Ik had het nog in geen enkel speelgoedboekje gezien.  (Jawel, ik blader daar altijd een aantal keer in, a trip down memory lane, laat mij toch een keer doen ;-)).  Ik wist dat hij heel graag Lego wou maar ik vind 4 jaar net iets te klein, zeker omdat alle dozen van Lego starten vanaf 5 jaar, het staat er niet op zonder reden.  Maar die Junior Easy Builders zijn Legosetjes van 4 tot 7 jaar, met een heel duidelijke uitleg, ik ben er enorm tevreden over.  Ilja maakte alles quasi volledig zelf.

En kijk eens goed: een brandweerVROUW!  Als dat niet mee is met de tijd!

Sint-Maarten, goed voor alle kindjes en pro Dolle Mina’s!

 

• mijn schouders zijn slechts 15% van de tijd proper.  Die tijd bevindt zich in het eerste half uur dat ik mijn kleren aanheb.  Voor de andere 85% van de tijd is er ofwel een klodder melk, een kwakje snot of een overschotje groentjespap op te vinden.  Net als ik ervan overtuigd ben dat ik volledig proper en vertrekkensklaar ben komt de kleuter nog eens zijn chocomond aan mijn broekspijp vegen.  Ik begin het nut van ouderwetse voorschorten in te zien.

• ik leerde niet twee maar drie dingen in één keer doen: baby troosten, telefoneren en tegelijkertijd een potje cornflakes vullen.  Hey, ze hebben de speaker niet voor niets uitgevonden!
• mijn kinderen houden ervan om tegelijkertijd te wenen.  Synchroon-wenen noem ik het.  Of ze wisselen elkaar af.  Wisselwenen.  Als de ene getroost is begint de andere.  Kwestie van het gemakkelijk te maken.
• baby’s wenen ook heel vaak niet.  Alleen sta ik op dat moment nooit aan de kassa van de Aldi.  Neen, ik sta dan ook nooit binnensmonds te vloeken op de 4 bomma’s die 8 postzegels nodig hebben, in de rij van het postkantoor.  Dat is ook nooit het moment waarop ik aan de praat ben met de juf.
• als mijn baby spuwt dan doet hij dat in één keer goed.  Zijn beste resultaat behaalt hij als hij èn mijn trui, èn mijn broek èn de zetel in één kwak kan onderspuwen.  Yes you did it!  En dan zijn triomfantelijk opgelucht totje achteraf…goud waard!
• kinderen slagen erin om mijn humeur in één keer te doen omslaan.  Als ik in een pissige laat-mij-gerust-bui thuiskom en die kleine pudding geeft mij de grootste glimlach van de wereld, gepaard met zijn typische inademingskraai, dan zijn alle zonden van de wereld ineens vergeven.  Ik smelt, ik ontspan en ik knuffel voor zot.
• met een Maxi-Cosi onderweg is het precies toch even aanpassen, ineens kunnen er maar tien boodschappen meer toegevoegd worden aan de winkelkar, of ik moet de fishsticks herbergen op de schouders van mijn zoon die al half en half bedolven is onder een brood en twee pakjes jonge magere kaas.  Er slaagt er ook altijd wel iemand in om zich massa’s dicht bij mijn auto te parkeren waardoor ik half zwetend, half paniekerig dat kind met bakje en al terug in de auto tracht te proppen zonder dat ik schaafwonden toedien aan mijn buurauto.  Ah nu weet ik waarvoor die gevarendriehoeken “baby on board” dienen..
• Na vier jaar en twee bevallingen heb ik een ander lichaam.  Er is zoiets als een mummytummy, hoewel de rest van mijn lichaam er enigszins normaal uitziet, blijft dat kwabje er jammergenoeg lichtjes bengelen.  De weegschaal mag dan nog zeggen dat je terug op je gewicht bent, je spiegelbeeld spreekt dat tegen.  En mijn spiegelbeeld weet het altijd beter, godver.
• Ik werd een couponner.  Het is niet zo dat ik hele plastic folders bijhoud met coupons maar ik weet verdikke goed bij welke apotheker ze korting geven en wanneer de pampers in reclame staan.  Oh, en diezelfde apotheker ken ik ondertussen bij voornaam.  ’t Is Marijke voor de vaste klanten.  Merci hé Marijke.

Het ging niet zo vlot de laatste dagen.  Ik kan niet veel verdragen en ik weet het van mezelf waardoor ik nog minder kan verdragen.  Binnen twee weken “is’t van dadde”.  Dan herstart ik met werken.  Een mes.  En het snijdt aan twee kanten.  Eigenlijk aan drie kanten. ’t Is zo’n triominos-mes (ofzoiets)

Er is de kant van: Linus loslaten.  Ik ben geen mama-mama.  Nooit geweest (denk ik). Er was het idee dat het baby-moederen een periode ging zijn “waar ik door moest”, niet dat ik het mij ontzag maar ik was namelijk al kleuters gewend. Maar wat blijkt?  Het is toch wel heel erg zalig om die kleine patat zo dicht bij me te hebben.  Ook al bleit hij al eens aan de kassa van de Carrefour en moet ik met één hand verder mijn kar vullen.  Is het misschien omdat hij een mama-kindje is?  Ik merk toch wel een heel verschil bij de vorige babyperiode.  Waar Ilja bij iedereen kon getroost zijn, lijkt Linus vooral aan mij (en papa) te hangen.  En dat lachje.  Dat kraaiend schaterlachje.  Daar zou ik heel de dag naar kunnen kijken!

Er is de kant van: Hell Yeah, terug naar de volwassen wereld!  Ik snak naar volwassen gesprekken.  Pas op, het is zalig om een hele vakantie thuis te zijn, maar na 6 weken kleuterpraat en 4 maanden constante pampers ben ik misschien toch wel klaar om te herstarten op het werk.  Ik besef wel dat ik deadbeat thuiskom de eerste dagen want mijn ritme verandert van: om 10u uit je pyjama lummelen en de hele dag “niets moet-alles mag”  naar 11-uren-shiften draaien waar je soms nog een uur tekort komt om rond te geraken met je werk.  Komt daarbij dat ik half september mijn verantwoordelijke ga vervangen en dus nog veel extra taken moet bijnemen en -leren.  Dat wordt weer wennen!

En de derde kant van het scherpe mes: Ik ga nooit meer zo’n lange periode thuis zijn en dat is nu bijna voorbij.  7,5 maanden thuis. (3 voor en 4,5 na de bevalling).  Ik kon bijna altijd “ja dat past” zeggen als er afgesproken werd, ik kon overal bij zijn, activiteiten mochten vlotjes uitgesteld worden tot de week erop want dan was ik ook de hele week beschikbaar.  Die luxe hebben wij -in de sociale sector al zeker- niet.  Meestal moet ik werken tijdens dat feestje of ik moet iemand vragen om te wisselen als ik ergens naartoe wil.  En neen, er komt geen derde kindje dus deze kant is minstens even scherp als die andere twee.

“Kathleen zegt…”.  Dat is al een paar keer in mijn hoofd gepasseerd tijdens de cursus “Meststoffen voor je blog”.  Deze keer zegt Kathleen dat ik als opdracht “de ideale lezer” voor Shoutyourheartout moet typeren.  Ter info: “zegt” en “moet” kunnen vervangen worden door “geeft als tip” en “zou kunnen”.  Ze verplicht ons tot niets en ik voel me ook helemaal tot niets verplicht.  De cursus is superboeiend ook al ben ik uit de Facebookgroep, toch haal ik er tonnen inspiratie uit.  Hoewel ik blijf schrijven voor mezelf en mijn stijl niet ga veranderen (mijn stijl, wat is mijn stijl eigenlijk?) lijkt de opdracht me wel heel zinvol.  Ik ben deze blog gestart met nul lezers.  Ik vermoed zelfs dat ik hier al een jaar schreef alvorens iemand kwam meelezen.  Het maakte niet veel uit.  Er werden door mij ook weinig tot geen andere blogs gelezen dus hoe kan het ook.  Toen ik op Facebook mijn berichten begon te posten kwamen er meer lezers.  De interactie met de lezers vind ik super (leve comments!).  Ik weet nu ongeveer wel uit de statistieken en het aantal volgers op wordpress, bloglovin’ en feedly hoeveel mensen er langskomen, maar dat is ook wel heel blurry, want wie jullie echt zijn, dat is een mysterie!  Dus ik doe mijn huiswerk en probeer een typering te schetsen van de “ideale” lezer van deze blog.  Dat moet je niet interpreteren als “oh, ik ben ideaal”, neen, dat is gewoon een paar algemene kenmerken waaraan ik denk dat sommige lezers voldoen.

• Geslacht: vrouw (we gaan ze Vanessa noemen voor ’t gemak)
• Leeftijd: tussen 25 en 45 (want daar zitten wel enige Vanessa’s tussen denk ik)
• Kroost: één of twee kinderen tussen 0 en 10 jaar.  (Louis en Marie) (totaal niet van één of andere reclame genomen, nope!)
• Interesses: bloggen, misschien lopen, misschien wel: zich zo weinig mogelijk vermoeien in het huishouden, een beetje prutsen met foto’s, lezen
• Professioneel: sociaal beroep (leerkracht, opvoeder, verpleegkundige, iets in de hulpbranche)

Misschien ben jij wel een Vanessa en is Louis uw tien-jarige zoon?

Of misschien ben jij wel Dimitri, de broer van Vanessa, een single van 25, werkzaam in de IT, met als interesse: videogames, pintjes pakken en festivals doen of Martin, de 68-jarige vader van Vanessa en Dimitri, gepensioneerd boekhouder met een voorliefde voor de oude Grieken?  Vanessa, Dimitri en Martin, ge zijt allemaal welkom hé, dat heeft er totaal niets mee te maken.  Integendeel.  De variatie is aangenaam, ik wil ook wel meer weten over die oude Grieken eigenlijk! Het zou fantastisch zijn moesten lezers eens een comment laten over hun profiel “geslacht-leeftijd-al dan niet kroost-interesses-beroep”, ja jij ook, lurkertjen, je moet niet bang zijn!  Maar ge moet u uiteraard niet verplicht voelen 😀

Het moet passen….Vanessa staat in het krantje van De Gezinsbond vandaag….haar vent is blijkbaar Wim, met een voorkeur voor hoeden.  Dag Wim.

Zoals ik al eerder schreef kreeg ik via Danone een pakket toegestuurd met daarin “Het lekkerste knutselboek: knutselen met plastic cupjes van Danone”.  Ilja begon meteen te bladeren en aangezien hij in zijn ridderperiode zit was de keuze vlug gemaakt!  De opdracht werd door mij -aannemer van dienst- aanvaard.

Het plan van de architect was mooi uiteengedaan in het boek.

Eerste opdracht: Zoveel mogelijk bouwstenen leegeten.  So far: geen klachten!

Tweede opdracht: een goeie schilder zoeken.  En we weten allemaal, een goeie stielman, dat is nog moeilijk te vinden!

Er werd door de schilder ook gemetst.  Multifunctioneel noemen ze dat!

De decorateur van dienst pimpte de Danonino-potjes.  Wie de de decoratie koos, daar hoef je niet ver naar te zoeken, de aannemer was ook meteen akkoord.

Als je baas bent van je kasteel mag je zelf kiezen hoe het eruit ziet uiteraard.

De aannemer zocht tussen haar gekleurd papier naar iets leuk om de torens te maken.  Dat ze drie keer moest herbeginnen om het torentje te maken op maat dat vermeld ik alleen maar ter info (slechte reclame is ook reclame)

Achteraf werden hier en daar nog enkele details toegevoegd, de afwerking is trouwens nog steeds niet volledig, het bleek dat we nog veel te weinig Danonino’s gegeten hadden.  Maar een kasteel met één zijtoren, dat gelijkt er toch ook al op hé.  En een veranda aanbouwen, dat doe je ook pas als je op je een vergunning en geld hebt hé?